Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Chip off the ‘ole block

Ik doorgrond Oudste volledig. Ik begrijp hem sneller dan hij zichzelf begrijpt. Ik kan zelfs voorspellen wat hij gaat doen, gegeven een bepaalde situatie. Ik snap het kind gewoon door en door. Dat komt omdat hij en ik vreselijk op elkaar lijken en omdat hij heel open is. Omdat we op elkaar lijken, snap ik niet alleen zijn redenaties en zijn emoties, ik heb ze zelf identiek gehad of ik heb ze nu nog steeds. En omdat hij heel open is, weet ik altijd wat er speelt. Hij is net als ik selectief open en hij heeft dezelfde truuks als ik om dingen te verstoppen, waardoor ze dus voor mij niet verstopt zijn. En hij heeft dezelfde nukken als ik als hij met dezelfde dingen als ik worstelt en ze niet wil onderkennen. Man, wat is dat kind transparant voor me.

Ik verlies soms vreselijk mijn geduld met hem omdat ik het zo goed snap: Doe nou eens normaal, maak het jezelf nou niet zo moeilijk zoals ik het mezelf maak! Doe het nou beter dan ik! Je hebt zoveel in je mars, wees nou niet zo bang! Het is bijna alsof ik mezelf probeer te corrigeren op jongere leeftijd om niet als volwassene met deze issues te hoeven kampen. Faalangst en gebrek aan zelfvertrouwen.

Ik doorgrond Middelste nul. Hoe hij werkt is een mysterie voor me. Qua uiterlijk is hij mij. Honderd procent. Ik heb foto’s van hem en van mij op dezelfde leeftijd die je letterlijk 1-op-1 uit kan wisselen. Maar ik kan hem niet lezen, ik sla de plank altijd mis. Ik heb gemist dat mijn kind vele tikkies slimmer is dan goed voor hem is. Nee, in plaats daarvan was ik geneigd mee te gaan met het ‘deskundige’ oordeel van de crèche: hij is autistisch. En twee jaar lang heb ik niet in de gaten gehad dat “niet zindelijk willen worden” in werkelijkheid lek-diarree was. Man, wat is dat kind een mysterie voor me.

Ik verlies soms vreselijk mijn geduld met hem omdat ik wanhopig gefrustreerd raak dat ik het niet snap en dat ik hem niet begrijp als hij hulp nodig heeft. Ik kan hem niet helpen. Wat voor een moeder ben ik? Ik snap hem niet! Schrale troost is dat ik inmiddels weet dat hoogbegaafde kinderen zich op een andere wijze ontwikkelen dan de rest van ons stervelingen.

Jongste doorgrondt zijn moeder volledig. Bij Jongste vraag ik me niet af of ik hem doorgrond. Jongste is. Jongste is wie hij is en daar doe ik het voor. Bij Jongste sta ik zuiver in de intuïtieve stand en dat werkt perfect.  Ik heb wellicht daardoor een zwak voor Jongste. En Jongste leest mij helemaal. Man, wat is zijn moeder transparant voor hem.

Jongste verliest soms vreselijk zijn geduld met mij als ik hem niet versta: Wat voor een moeder ben jij? Ik weet zeker dat je precies doet wat ik wil als je me maar zou verstaan! Maar jij verstaat mijn Koeterwaals niet!

~****~

Oudste gaat momenteel als een tierelier en zijn zelfvertrouwen ook. Leuk: er groeit een verbeterde versie van Repel op.
Jongste gaat als een tierelier en heeft lol maken tot een kunst verheven,
Middelste heeft weer last van lekdiarree ondanks de medicatie…dat, of het is broekpoepen. Daarbij plaste hij vandaag zelfs in zijn broek. En ik heb geen flauw idee wat er loos is. Maar dat er wat loos is is evident.

ik heb een paar theorieën, maar ik heb geen flauw idee wat het probleem is als ik alleen moet afgaan op zijn gedrag of op wat hij me zegt. Aan hem kan ik niet lezen wat er is. Ik zal andere middelen moeten inzetten.

~***~

Ik zal uit zelfbescherming maar een disclaimer aan deze log toevoegen: ik ben niet op zoek naar ideeën en tips over wat het probleem zou kunnen zijn want daar heb ik uiteraard heus hele goede beelden bij. Deze log is zuiver bedoeld als het uiten van mijn verdriet en frustratie over het feit dat ik hem niet snap…

~***~

maart 12, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , , | 33 reacties

3 A.M.

Om drie uur ’s nachts lijkt de waarheid zo anders dan om acht uur ’s ochtends. De wereld is heel anders om drie uur ’s nachts. Angsten zijn groter, inschattingen zijn anders en doom-scenario’s lijken om drie uur ’s nachts veel reëler dan om acht uur ’s ochtends.

Om acht uur ’s ochtends houd ik mezelf voor dat het een verstopte klier kan zijn, of een vetbultje. Maar om drie uur ’s nachts lijkt het zomaar plausibel dat het een uitzaaiing is van een heel groot gezwel in mijn darmen of zo. Het slaat nergens op. En om drie uur ’s nachts kan je jezelf ook niet vertellen dat de wereld er de volgende ochtend een stuk zonniger uitziet, want om drie uur ’s nachts geloof je dat niet. Die zon komt waarschijnlijk niet eens op, dat is wat je om drie uur ’s nachts denkt.

Maar ook om acht uur ’s ochtends zit die knot in mijn maag. Ik heb de hele dag een gejaagd gevoel. Alsof er iets is. Maar er is natuurlijk ook iets. Ik heb onder normale omstandigheden al geen geduld, en nu al helemaal niet. Ik zit mezelf vreselijk in de weg.

Ik ben nu heel blij met mijn nieuwe fietsje. Gisteren ben ik tegen de storm in naar huis gefietst. Met het snot uit mijn neus over mijn wangen beuken tegen die wind. Die wind had het allemaal gedaan en ik zou hem krijgen ook. En ’s avonds was mijn pakje van de H&M gearriveerd. Het zat allemaal als gegoten. Chique de friemel, dat grijze kokerrokje met zwarte hoge hakken. De broek was ronduit sexy. Ik keek in de spiegel en voor het eerst in heel lange tijd was ik tevreden met mijn spiegelbeeld. Dat zijn deze dagen toch een beetje de krenten in de pap.

Maar die kick is weer weg en ik voel die put weer in mijn maag. En het is niet eens drie uur ’s nachts. Zometeen als Oudste met papa thuiskomt (hij heeft gescoord!) ga ik maar lopen. Tien kilometer rennen, tot ik buiten adem ben en mijn spieren kapot en mijn hoofd op standje blanco.

Drie uur vannacht is vroeg genoeg om me weer zorgen te maken………….

oktober 17, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | | 23 reacties

Moed houden

Ik moet moed houden, maar het is lastig. Het gaat nog steeds niet lekker. Na twee dagen “zakjes”  (de laxeermiddelen) had Middelste nog steeds niet gepoept. Dus toen moesten we naar het ziekenhuis voor een klysma want die darmen moesten leeg. Ik kon geen vrij nemen van werk en zat me op afstand zorgen te maken. Wat doen we hem aan? Een kind van 4 een klysma geven…wat een marteling. Later kwam de poep op gang en bleef het met regelmaat komen. Precies zoals de dokter voorschreef zachte poep die hij niet tegen kan houden. Maar als hij in zijn blootje loopt laat hij het gewoon lopen en als hij een onderbroek aanheeft poept hij in zijn broek zonder iets te zeggen. Hij schreeuwt nog steeds moord en brand als wij hem op de wc zetten. Ik weet dat je na 2 dagen het oude gedrag er nog niet uit kan hebben, maar ik ben zo moedeloos inmiddels. Mijn leven wordt nog steeds gegijzeld door poep. Met vlagen voel ik een verslagenheid opkomen: dit komt nooit goed! Hoe moet dat nou met school?

Dus dan maar focussen op leuke dingen, anders word ik echt gek. Toen zijn we maar cakejes gaan bakken en Middelste koos zelf de versiering uit. Princessenversiering.

augustus 2, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 18 reacties

Pluis – Niet Pluis

Er is iets met Middelste. Het broeit al maanden. Ik zie iets, Manlief ziet iets. Voorzichtig polsend in de omgeving blijken we niet helemaal de enige te zijn. De crèche ziet iets en mijn vriendin ziet iets. We leggen het allemaal anders uit maar we zien allemaal dat er “iets” is. Ik wou alleen dat ik wist wat dat “iets” was.

Hij is de Middelste en dat is niet de meest eenvoudige plek in het gezin. Zeker niet in deze fase: op een haar na 4. Hij is de oudste op de crèche en eigenlijk al te oud voor de crèche. Maar hij mag nog niet naar school met zijn broer. En hij heeft een klein pokke-broertje dat ineens een (zijn) plek claimt en zijn speelgoed gierend van de lach afpakt.En dat kleine pokke-broertje is hem (als hij geen fysieke kracht mag gebruiken) eigenlijk een beetje de baas.

Oudste was ruim drie-en-een-half toen Middelste werd geboren: Oudste heeft ruim tijd met ons alleen gehad. Middelste was net 2 toen Jongste werd geboren: hij moest zijn plekkie al snel delen. Jongste is bijna 3 als Middelste naar school gaat. Jongste gaat nog een jaar solo-tijd met ons krijgen op de leeftijd dat Middelste dat niet heeft gehad. Namelijk dit afgelopen jaar.

De Middelste is geen makkelijke plek in het gezin. Maar het is meer…zou meer kunnen zijn…

Wat ik zie gaat verder dan dat. Ik zie dat Middelste zoveel moeite heeft met bepaalde indrukken dat het lijkt alsof er dan kortsluiting ontstaat. Het is absoluut niet dat hij niet wil, maar hij kan niet. Het lijkt alsof voor hem de wereld dan plotseling Spaans spreekt en hij maar wanhopig zegt “No hablo Espanol!” En ook nog sorry.

Manlief ziet het niet zo, maar hij ziet dat hij heel erg gevoelig is. Daar heeft hij helemaal gelijk in.

Vriendin ziet beiden.

Een leidster van de crèche zei dat ze geen contact met hem krijgt. Hij leeft zo in zijn eigen wereld. Hij is zo slim maar ze kreeg hem niet mee met de rest. Zou hij hoogbegaafd zijn?

Ik denk niet dat er een groot probleem is, maar er is wel iets. En ik wil niet nu met hem een afslag missen waarmee het eventueel een groter probleem zou kunnen worden. Ook zie ik dat hij naar school gaat binnenkort en hij zal maar net die rare juf treffen die niet zo sensitief is en die er ineens een label “probleemkind” op knalt. Want ja, ze heeft er wellicht wel 30.

Vanmorgen zat ik met mijn verhaal bij de huisarts. Zonder Middelste, dat moge duidelijk zijn. Zonder het groter te maken dan het is, begreep hij het en verwees me naar zijn buurvrouw de kinderpsycholoog. Want ik had ook aangegeven dat naar onze mening Middelste niet degene is die handvatten nodig heeft, maar wij. Mevrouw de kinderpsycholoog mag wat mij betreft ons vertellen wat het is waar wij onze vinger niet achter kunnen krijgen. Er is een wachtlijst (hé, het blijft Nederland y’all!) maar we zijn nog voor de zomer aan de beurt.

Door de telefoon klonk het als een tof, nuchter wijf. Mooi zo. Dit gaat helemaal goedkomen.

maart 26, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 12 reacties