Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Chip off the ‘ole block

Ik doorgrond Oudste volledig. Ik begrijp hem sneller dan hij zichzelf begrijpt. Ik kan zelfs voorspellen wat hij gaat doen, gegeven een bepaalde situatie. Ik snap het kind gewoon door en door. Dat komt omdat hij en ik vreselijk op elkaar lijken en omdat hij heel open is. Omdat we op elkaar lijken, snap ik niet alleen zijn redenaties en zijn emoties, ik heb ze zelf identiek gehad of ik heb ze nu nog steeds. En omdat hij heel open is, weet ik altijd wat er speelt. Hij is net als ik selectief open en hij heeft dezelfde truuks als ik om dingen te verstoppen, waardoor ze dus voor mij niet verstopt zijn. En hij heeft dezelfde nukken als ik als hij met dezelfde dingen als ik worstelt en ze niet wil onderkennen. Man, wat is dat kind transparant voor me.

Ik verlies soms vreselijk mijn geduld met hem omdat ik het zo goed snap: Doe nou eens normaal, maak het jezelf nou niet zo moeilijk zoals ik het mezelf maak! Doe het nou beter dan ik! Je hebt zoveel in je mars, wees nou niet zo bang! Het is bijna alsof ik mezelf probeer te corrigeren op jongere leeftijd om niet als volwassene met deze issues te hoeven kampen. Faalangst en gebrek aan zelfvertrouwen.

Ik doorgrond Middelste nul. Hoe hij werkt is een mysterie voor me. Qua uiterlijk is hij mij. Honderd procent. Ik heb foto’s van hem en van mij op dezelfde leeftijd die je letterlijk 1-op-1 uit kan wisselen. Maar ik kan hem niet lezen, ik sla de plank altijd mis. Ik heb gemist dat mijn kind vele tikkies slimmer is dan goed voor hem is. Nee, in plaats daarvan was ik geneigd mee te gaan met het ‘deskundige’ oordeel van de crèche: hij is autistisch. En twee jaar lang heb ik niet in de gaten gehad dat “niet zindelijk willen worden” in werkelijkheid lek-diarree was. Man, wat is dat kind een mysterie voor me.

Ik verlies soms vreselijk mijn geduld met hem omdat ik wanhopig gefrustreerd raak dat ik het niet snap en dat ik hem niet begrijp als hij hulp nodig heeft. Ik kan hem niet helpen. Wat voor een moeder ben ik? Ik snap hem niet! Schrale troost is dat ik inmiddels weet dat hoogbegaafde kinderen zich op een andere wijze ontwikkelen dan de rest van ons stervelingen.

Jongste doorgrondt zijn moeder volledig. Bij Jongste vraag ik me niet af of ik hem doorgrond. Jongste is. Jongste is wie hij is en daar doe ik het voor. Bij Jongste sta ik zuiver in de intuïtieve stand en dat werkt perfect.  Ik heb wellicht daardoor een zwak voor Jongste. En Jongste leest mij helemaal. Man, wat is zijn moeder transparant voor hem.

Jongste verliest soms vreselijk zijn geduld met mij als ik hem niet versta: Wat voor een moeder ben jij? Ik weet zeker dat je precies doet wat ik wil als je me maar zou verstaan! Maar jij verstaat mijn Koeterwaals niet!

~****~

Oudste gaat momenteel als een tierelier en zijn zelfvertrouwen ook. Leuk: er groeit een verbeterde versie van Repel op.
Jongste gaat als een tierelier en heeft lol maken tot een kunst verheven,
Middelste heeft weer last van lekdiarree ondanks de medicatie…dat, of het is broekpoepen. Daarbij plaste hij vandaag zelfs in zijn broek. En ik heb geen flauw idee wat er loos is. Maar dat er wat loos is is evident.

ik heb een paar theorieën, maar ik heb geen flauw idee wat het probleem is als ik alleen moet afgaan op zijn gedrag of op wat hij me zegt. Aan hem kan ik niet lezen wat er is. Ik zal andere middelen moeten inzetten.

~***~

Ik zal uit zelfbescherming maar een disclaimer aan deze log toevoegen: ik ben niet op zoek naar ideeën en tips over wat het probleem zou kunnen zijn want daar heb ik uiteraard heus hele goede beelden bij. Deze log is zuiver bedoeld als het uiten van mijn verdriet en frustratie over het feit dat ik hem niet snap…

~***~

maart 12, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , , | 33 reacties

Een blijde boodschap van de Ooievaar

Nee-hee, jongens, ik ben nog steeds niet zwanger. Want als ik zwanger zou zijn, zou ik iets uit te leggen hebben aan Manlief: de enige verklaring voor een zwangerschap van mij waarbij ons huwelijk stand zou houden is namelijk het concept ‘onbevlekte ontvangenis’. En aangezien hij, noch ik daarin geloven….nou ja, jullie snappen het wel.

Nee, ik ben dus niet zwanger. (Boe-hoe, huilen de hormonen mijn bejaarde eicelletjes: wij willen een vierde Dalton, wij willen nóg een jongetje! Wij kunnen het best nog wel!) Nee, nooit meer zwanger. Maar ik zag vandaag wel de ooievaar. Dokter Ooievaar. Nog steeds de kinderarts met de mooiste naam van het Noordelijk halfrond. Ik kan niet geloven dat het nog maar net een half jaar geleden is dat wij met de handen in het haar zaten. We hadden een doodongelukkig kind dat ook nog eens in zijn broek poepte. De psych doorgronde zijn en ons verdriet en dat was de helft van het probleem. En toen kwam dokter Ooievaar, en hij kwam en zag en overwon. En al was hij na 3 maanden niet direct zo tevreden als wij, vandaag was hij tevreden. Echt tevreden.

Middelste heeft het tussen de oren: hij zit niet verstopt, poepen doet geen pijn meer, en als hij moet, mag en kan hij het niet tegenhouden. Zelfs niet als hij zit te Wii’en. En dat gaat tegenwoordig als een tierelier. Wij mogen heel gestaag het aantal zakjes gaan afbouwen. Oh pardon, dat is jargon. ‘Zakjes’  zijn de zakjes laxeermiddel die we moeten oplossen in een beetje water (en dat luistert heel nauw: mam! je hebt er teveel in gedaan!) waarvan hij er in het begin 7 (!) per dag van kreeg. Nu al zitten we op 2. En we mogen heel langzaam gaan afbouwen naar 1….en na een paar weken naar om de dag eentje…en na weer een paar weken naar niks. En als we het vermoeden hebben dat we te snel gaan, mogen we weer meer geven.

En we hoeven niet meer terug naar de Ooievaar. En dat is maar goed ook, want mijn bejaarde eicellen komen achter hun rollator vandaan als zijn naam valt. Het wordt tijd dat ze rustig afsterven achter hun geraniums. Voor Middelste is het wel jammer, want hij kreeg elke keer als hij naar de Ooievaar moest een prinsessenballon en nu krijgt hij die dus niet meer.

Dus…to go out with a bang kreeg hij vandaag een extra klein ballonnetje mee. Een ballon, een ballon, een ballonnetje….kijk hem eens poseren met zijn ballonnetje. En het concept ‘poseren’ heeft hij bijna helemaal, maar nog net niet compleet, volslagen niet onder de knie; wat een verwrongen blik! Maar terecht trots. Net als wij.

december 7, 2009 Posted by | De Daltons | , | 16 reacties

Een shitlogje

Excuses alvast, dit logje gaat alleen maar over poep. Over stront. Over diarree en obstipatie. Degene die dus nu iets zit te eten kan nog wegklikken.

Middelste wil maar niet zindelijk worden. Het poepen wilde niet lukken. En als hij dan toch een luier aanhad, kon hij ook die plasjes net zo goed laten lopen in die luier. Lekker warm, niewaar? Wij kwamen er helaas voor hem te laat achter dat al die bruine inimini beetjes elke keer lekdiarree was. Hij zat vreselijk verstopt en de diarree lekte langs die prop en zonder er zelf iets aan te kunnen doen lekte dat zijn onderbroekje in. En die prop deed pijn en poepen werd eng.

En wij zagen school aankomen. Met een juf die naar huis belt dat we ‘m moeten komen halen omdat hij weer in zijn broek heeft gepoept. En kinderen die hem gaan uitlachen. En we raakten gefrustreerd en reageerden verkeerd. Natuurlijk is het luiigheid van hem als hij geen zin heeft om de tijd te nemen te plassen en zijn plas laat lopen over de stoel als hij achter de iMac zit. En natuurlijk moet hij het vertellen als hij in zijn broek heeft gepoept voordat het zo hard is aangekoekt dat het eraf boenen pijn doet. Maar wij hebben gefoeterd op hem. Wij zijn heel boos op hem geweest. Uit frustratie. En natuurlijk weten we dat dat fout is. Sterker nog, dat het alleen maar contraproductief werkt. Dat het het probleem groter maakt. Maar het kind is vier, riepen we dan radeloos. En hij zit al meer dan een week aan de medicijnen, het moet nu toch eens goed gaan?

Gisteravond hadden we voor de derde keer in zijn leven een toevalstreffer. Er lag een vreselijk grote drol in het potje. Een drol van 5 dagen ophouden. En wéér hebben we hem de hemel in geprezen. Maar ’s avonds ben ik ook wéér achter het internet gekropen om wéér alles te lezen. Maar gisteravond stuitte ik op een aantal documenten die ik nog niet  had gezien en ik heb weer nieuwe dingen geleerd. En ik heb nu de motivatie om niet boos op hem te worden. Ik geloof dat ik hem snap. Ik geloof dat ik het snap.

Eerst de psycholoog, nu dit. Eindelijk begin ik mijn Middelste aardig in de smiezen te krijgen. En dat is een fijn gevoel. En vandaag verwacht ik heus nog wel 5 onderbroekjes met stukjes drol te moeten uitwassen, maar aan het eind van de vakantie geef ik hem en mezelf  een redelijke kans.

juli 10, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 15 reacties