Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Ziek voor Dummies

Disclaimers zijn geloof ik “helemaal mijn ding”. Dus ik begin deze log ook maar meteen maar met eentje: Wat ik hier verder ook beweer, ik vind het heus echt heel sneu voor Manlief dat hij zich niet lekker voelt.

Als de kinderen ziek zijn, sta ik direct in standje ongerust. Zodra die koorts de 40 graden nadert, eis ik al een hotline met de dokterspost. Dat ligt grotendeels aan mijn karakter, maar het komt ook omdat we een slechte start hadden. Wij begonnen onze carriere als ouders met een huilbaby die kwam middels een zonder-tang-had-hij-het-niet-gered-bevalling. En die huilbaby was minstens een keer per week (I kid you not) flink ziek. Er zit niet voor niets drieeneënhalf jaar tussen hem en Middelste! Niemand riep harder dan ik dat ik het nooit meer zou doen. Toen nummer drie kwam kreeg een oud-collega 5 kratjes Palm van een andere collega uit de weddenschap die hij daarmee blijkbaar had gewonnen. Het relaas van de andere twee en met name de Grande Entrée Dramatique die Jongste van zijn zwangerschap en bevalling besloot te maken, heb ik al meer dan eens verteld, maar ik moet zeggen dat we er de laatste tijd aardig doorheen zwijnen als het om zieke kindjes gaat. Ik typ dit met één hand omdat ik dat laatste keihard met mijn andere hand aan het afkloppen ben.

Als ikzelf ziek ben, heb ik een serieus probleem. Brandweermannen kunnen alleen maar in het geval van catastrofale calamiteiten verlof krijgen van hun dienst en ik heb nog nooit iemand kunnen overtuigen dat mijn griepje valt onder de noemer catastrofale calamiteit. Dus als ik ziek ben, moeder ik gewoon door. Oudste slaat dan af en toe wel een arm om me heen en zegt dan “arme mama”, maar voor Jongste is een zieke mama op de bank eigenlijk alleen maar een veredeld klimtoestel. Niks zo erg als boodschappen halen als je ziek bent, kinderen van school halen en de kattenbak scheppen. Om over eten te koken maar niet te beginnen. Of poepluiers verschonen. Dat zijn de dagen dat ik wenste dat ik een vent had die ’s avonds uit werk kwam om het vlees te snijden of de vaatwasser in te ruimen. Dat zijn de dagen dat ik die 24-uurs diensten vervloek.

En dan heb je nog het scenario “Manlief wordt ziek”. Het spijt me te moeten zeggen heren lezers, maar mannen zijn gewoon sowieso erg als ze ziek zijn. Lastige patiënten zijn het. Toegegeven, toen ik hem belde vanaf werk en hoorde dat hij ziek was, zat hij in mijn hierboven beschreven schuitje, da’s wel sneu. Maar behalve dat hij man is en dus ook ziek is als een man, kan Manlief ook nooit eens normaal ziek zijn. Hij heeft hoofdpijn, heeft het koud en voelt zich rillerig en beroerd. Heeft hij koorts hoor ik jullie direct denken. Nee, Manlief heeft geen koorts. Manlief heeft 35,2. Ik sjees uit werk naar ‘T Kippie voor een veel te dure kant en klare prak mie met kip voor mij en de kinderen en ik sjees naar huis. Daar ligt Manlief als een dood vogeltje op de bank. Nadat er uiteindelijk wat hete soep met sambal en een warme kop thee in is gegaan, stijgt zijn temperatuur. En als alles ligt op bed ligt en de keuken aan kant is, voelt meneer zich alweer wat beter en zit hij voetbal te kijken met een dekentje over zich heen.

maart 16, 2010 Posted by | Manlief | | 32 reacties

Expressief, extravert en intens in alles

Ik zeg wel eens dat Jongste een draak is vermomd in een velletje schattig. Maar daarmee sla ik de plank eigenlijk mis. In de eerste plaats zit er totaal geen kwaadaardigheid in hem, in die zin is hij sowieso geen draak. Wat hij wel is, is een ondeugd, een wildebras, een doerak; hij is ontzettend intens. Wat ik bedoel met ‘vermomd’, is dat hij zo’n engelachtig uiterlijk heeft, met grote blauwe ogen waarmee hij zo zoet kan kijken, zo zoet en zo vol onschuldige verbazing en liefheid. Maar dat jongetje met die blonde blonde haartjes en die grote zoete blauwe ogen, kan zich vervolgens met een luide kreet bovenop zijn broer storten, of ineens een grote sliding maken met ware doodsverachting. Hij is intens. Hij beleeft alles in zijn leven intens. En hij is expresssief. Hij danst, hij schreeuwt, hij springt. En hij is net zo extravert als zijn moeder.

Zo intens als hij ondeugend is, zo intens is hij ook in zijn liefde. Hij geeft hele grote knuffels, hele harde knuffels. Met heel veel intense liefde.
En zo intens als hij in zijn liefde uiten is, zo intens is hij ook in zijn woede. Hij kan schreeuwen van boosheid en volslagen door het lint gaan. Ook dat heeft hij van zijn moeder.
En zo intens als hij in zijn woede is, zo intens is hij als hij ziek is. Een jaar geleden werd hij heel erg ziek op Lanzarote en wij leerden toen dat een zieke Jongste een kind van de buitencategorie is.

Vannacht werd hij om half 2 ontroostbaar huilend wakker, roggelend en blaffend als een zeehond met keelpijn. En bij hem is er dan maar één optie: in bed nemen en troosten. De tijd van sommige onhoudbare opvoedkundige principes uit het pré-kinderen tijdperk, zijn bij ons allang ingehaald door de realiteit. Hij is namelijk ook ontzettend intens in zijn verdriet en hij is nog veel te jong om zichzelf daar uit te kunnen trekken. Maar vannacht werkte ook het bij ons in bed nemen niet. Manlief stuurde mij naar zolder omdat ik de volgende dag moest werken. Maar zelfs een verdieping hoger met oorproppen kon ik het intens verdrietige en pijnijke huilen nog horen. Ik liep weer terug naar onze slaapkamer en toen Jongste mij zag, strekte het papa’s kindje zijn armpjes en huilde: “mama!” Zijn expressie was zo duidelijk dat ik deed wat hij wilde: ik ging met hem naar beneden. Ik ging op de bank zitten, met mijn benen gestrekt op de bank en honderd kussens in mijn rug. Jongste lag als een kleine baby in mijn armen op mijn borst. Ik heb de wilgentakken met mini-lampjes aangedaan en voor de rest alles uit. Het was stil en schemerig en de kleine ledlampjes brandden zwak maar veilig. Er kwam eindelijk een eind aan het lange huilen. Alleen zo getroost in die houding viel hij in slaap. En du moment ik hem slapend neerlegde, werd hij weer huilend wakker. Het was geen ik-wil-mijn-zin-krijgen-huiltje, die huiltjes ken ik namelijk ook, het was een ik-heb-zo’n-pijn-en-ik-ben-zo-verdrie-hie-hie-hie-hie-tig-huiltje. Er was geen andere optie dan hem weer in mijn armen te nemen. Ik ben wakker gebleven tot het tijd was dat de rest wakker werd. Jongste heeft al die tijd in mijn armen geslapen.

Ik heb mijn werk ge-sms’t dat ik kapot was, vrij nam, naar bed ging. Ik heb niet eens hallo of goedemorgen gezegd tegen de andere Daltons.

En voor de toekomst hebben Manlief en ik uitdaging. Wij gaan dit mannetje moeten leren hoe hij moet leren leven met zijn intense emoties, zijn hele spectrum aan emoties. En dat kan nog best wel een aantal nachtjes slaap kosten.

december 4, 2009 Posted by | De Daltons | , , | 18 reacties

Broeders

Middelste heeft steeds meer verschijnselen van de Mexicaanse, maar de koorts is niet hoog genoeg. Hij heeft hoogstwaarschijnlijk wat anders, òf hij kan ‘m met gemak aan, die watje van een griep. Jongste vond die prik een lachertje. Hij ontving ‘m letterlijk lachend en hij huppelde springend en gierend van de lach weg, midden tussen de krijsende en spartelende kinderen. Als hij de betekenis van ‘je middelvinger opsteken’ al had geweten, had hij dat gedaan. Middelste begon weer over Michael Jachson en medicijnen en doodgaan. Die jongen moeten we in de gaten houden, er gaat wat om in dat bolletje.

Na de prik belt Manlief dat hij even naar het ziekenhuis moet: bij een duikoefening is zijn trommelvlies geklapt. De chaos in huize Brekebeen is compleet. Maar ook dit loopt met een sisser af: het kan uit zichzelf genezen. Enigszins gestressed ga ik naar werk.

Oudste blijft ondertussen de beste grootste broer die je je kan wensen. En wat leest hij al mooi voor met zijn AVI 7. Hij leest het als een spannend verhaal en zijn broertjes worden helemaal meegesleept.

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

november 24, 2009 Posted by | De Daltons | , , | 25 reacties

‘K hèèèèèèèèb hele grote bloemkolen, bloemkolen, bloemkolen, …

Begin maart gaat Middelste onder het mes voor zijn héle grote bloemkolen. Zelfs de arts van het ziekenhuis schrok van het formaat van zijn keelamandelen. Wij waren niet verbaasd: wij zingen al maandenlang dat hij héle grote bloemkolen heeft. Omdat we weten hoe Oudste opknapte van deze ingreep kunnen we er alleen maar naar uitzien, hoe zieligjes de ingreep zelf ook zal zijn.

Jongste moest gisteravond alsnog naar de dokterpost (fijn, zo’n zondagavond). De infectie is viraal en ab heeft dus geen zin. Als het erger werd, bla bla bla, moesten we terugkomen, ja-di-ja-di-ja-di, …

Puntje van aandacht is wel dat het wéér op zijn longen is geslagen. Maar: hij lijkt de kaap te hebben gekeerd en als ik morgen om half 6 de deur uit ga, ga ik met een redelijk gerust gevoel.


februari 16, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 6 reacties

Windje tegen

De Repel laat het hoofd een beetje hangen. Het wil maar niet lukken dit jaar. In theorie zou het een mooi jaar moeten worden met allerlei hoogtepunten en hoogtepuntjes: Middelste gaat naar school, wij vieren ons 10 jarig jubileum,  we gaan twee weken naar Frankrijk omdat we de tombola hebben gewonnen, en op werkgebied beloofd er voor beiden ook van alles in het vat te zitten. Van promoties en schalen, en zo.

Maar tot nu toe laat 2009 het een beetje afweten. En alsof 2008 dat aan voelde komen eindigde 2008 in de sfeer waar 2009 mee begon.

Ik vind van mezelf dat ik een hoop kan hebben. Ik word vaak beschuldigd van stresserigheid terwijl ik me niet zo voel; de wereld moet gewoon nog altijd een beetje wennen aan mijn Truus de Mier aard, denk ik dan. It’s just how I am! Ik vind ook van mezelf dat ik redelijk goed kan relativeren. En ik vind van mezelf dat ik het glas toch vaak half-vol zie in plaats van half leeg.

Wat ik doe is hardop reageren. Als iets tegenzit, knal ik en roep ik en huil ik en schop ik. Maar wat ik ook doe is niet reageren op de echt erge dingen. Die laat ik niet zien. Als ik vervolgens met een hamer op mijn vinger sla gooi ik het eruit en vertel ik iedereen hoe oneerlijk het is van die hamer en dat mijn nagel kapot is. Dan heb ik meteen mijn gevoelens geuit over de erge dingen die er achter zitten waar ik niets over had verteld. Men zal wellicht een wenkbrauw optillen: waarom doet ze zo heftig, het viel toch wel mee?

En ondertussen denkt de hele wereld dat ik zo extravert ben en dat ik alles maar dan ook alles vertel. It works for me. Meestal.

2009 is tot nu toe gevuld met narigheid. Allemaal zaken waar ik het niet over wil hebben. En het toeval wil dat er ook een heleboel zaken loos zijn in 2009 waar ik hardop tegen kan tieren. Ik tier alleen wel heel erg hard. En de emmer begint een beetje over te stromen. Ik begin mijn relativeringsvermogen een beetje kwijt te raken en ik zie het glas steeds vaker half leeg. Nou ja, eigenlijk zie ik alleen maar een bodempje.

En nu moet ik deze week weg voor zaken. En Jongste is weer ziek. Erg ziek. Het zou zomaar kunnen dat we op onze derde antibiotica kuur afstevenen binnen 2 maanden. Mijn bonk dynamiet van 11 kilo is blijkbaar toch erg fragiel. En als hij ziek wordt, is het meteen tobben en ongerustheid. Ik als moederdier kan er slecht tegen. Heel slecht tegen. En omdat er nu zoveel speelt en er zoveel is waar ik me zorgen over maak, kan ik dit even geen plekje geven.

Dus, voor diegenen onder jullie die mij ook in het dagelijks leven zien: het zou zomaar kunnen dat ik binnenkort heel erg hard moet huilen omdat ik een nagel heb gescheurd, of omdat de hagelslag op is.

februari 15, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 6 reacties

Herr Doctor

Na het logje over de mooie verjaardag van Oudste in zijn krater en voordat ik een logje ga plaatsen met heel veel foto’s zal ik eerst het verhaal van Jongste vertellen. Over ziek zijn in den vreemde.

***

Nog maar nauwelijks bekomen van zijn oorontsteking en zijn eerste kennismaking met antibiotica kon hij aansterken in een klimaat met een graad of 22  in de zuivere oceaanlucht, met onbeperkt eten, drinken, spelen  en luieren. En dat allemaal terwijl hij zich kon wentelen in de fulltime aandacht en liefde van zowel papa als mama en zijn opa en oma.

Maar op kerstavond werd hij wat ziekjes en op  eerste kerstdag verdween de ondeugd uit zijn ogen. Zijn hoest veranderde in blaffen.

In de nacht van eerste op tweede kerstdag kon hij het slijm niet meer op- of weg hoesten. Hij ratelde en roggelde en de koorts  gierde door zijn lijf. Vroeg in de ochtend van tweede kerstdag zijn we naar de receptie gehold om hen een arts te laten bellen. Hij verwees ons naar de privat praxis van een Duitse Herr Doctor. We konden meteen terecht en de Herr Doctor constateerde severe bronchitus in beide longen. Jongste moest direct aan de antibiotica en zo had hij binnen een week na het eindigen van zijn eerste kuur zijn tweede te pakken. Maar omdat zijn ademhaling zo slecht was en hij tevens eczeempatientje is, moesten we de eerste dag à twee dagen waken voor een astmatische aanval. We kregen een zetpil met een noodmedicijn mee voor het geval dat en we zouden dan direct een ambulance moeten bellen. Hij (zelf arts van een privékliniek) zei dat we ons in zo’n situatie in geen geval moesten laten brengen naar een privékliniek (waar ze toeristen graag naartoe sturen),  maar direct naar het ziekenhuis in de hoofdstad. ’s Avonds wilde hij Jongste weer zien en daarna elke twee dagen weer.

Met de bibbers in ons lijf hebben we (nou ja, met name ik, Manlief behield de kalmte) de eerste dagen daarna doorgebracht. Maar het resort was zo schitterend en er was zoveel te doen voor de oudste twee dat de lol in de vakantie niet in gevaar is geweest. En opa en oma waren er om leuke dingen te doen al de keren dat we met die kleine terug moesten naar Herr Doctor.

Spaanse antibiotica kicks ass en Jongste is een bikkel. Hij heeft nu nog maar een klein rateltje in een van zijn longen en volgens mijn eigen huisarts is hij prima behandeld in den vreemde met een regulier antibioticum in een normale dosis. Achteraf denk ik dat ik beter af ben geweest bij Herr Doctor in de privat praxis dan ik hier thuis geweest zou zijn op tweede kerstdag met die kleine op een dokterspost. Herr Doctor mag dan prijzig zijn, de zorg was grundlich. Helaas moest ik de rekening zelf voorschieten, dat deed even pijn aan mijn bankpas!

Maar mijn Jongste heeft zijn stralende ogen weer terug.

januari 5, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , , , | 5 reacties