Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Mii do da Wii

Het is zondagavond. De kinderen liggen op bed, Manlief werkt. Ik heb dit moment uitgesteld, maar nu sta ik er dan. Dit is het uur U. Ik ben alleen en niemand kan me zien. Niemand hoeft het te weten te komen. Het ding ligt voor me op de grond en ik cirkel er een beetje omheen alsof ik er bang voor ben. Luister vriend, zeg ik inwendig tegen hem, ik ga dit leuk vinden en daar ga jij voor zorgen.

Voor me ligt het balance board. Het is een alles-of-niet poging. Als dit het niet wordt, dan blijft het niks. Die Wii-Fit hoef ik ook niet meer, schreef ik nog wanhopig teleurgesteld in december. Maar twee weken geleden had ik mijn Roomy verteld dat hij er lag, bij ons in het winkelcentrum en dat ik het toch overwoog. Hij stopte me meteen geld toe en riep dat ik er voor hem ook een moest kopen, hij ging direct het Snowboard spel halen. Even later sms’ te ik hem: Wii-fit is in da house. En nu, twee weken later sta ik te staren naar het balance board. Toen Vriendin vandaag vertelde dat ze haar schoonouders erop had gekregen (doet er even niet toe of ze het leuk vonden of niet) bedacht ik me dat het moment nu daar was om het eindelijk eens te proberen. En ik had me voorgenomen geduld met hem te hebben. Ik ga niet driftig worden en ik ga helemaal Zennnnn wezen.

Ik stel van alles in en het eerste dat hij doet is me vertellen dat ik te dik ben en dat mijn Wii-leeftijd veel ouder is dan ik in werkelijkheid ben. Wat Wiil je nou! Ik fiets elke dag 40 minuten. Ik ben reuze fit! Nee Repel….hold it…adem in, adem uit…het maakt niet uit: je bent nog steeds Zennnnnn en je gaat door. Heus, hij krijgt een eerlijke kans, dat balance board. Weet je wat, denk ik, laat ik eens gek doen: ik stel mezelf een doel. Dan doe ik net alsof ik dit vaker ga doen.

Ik sta een beetje te klungelen, maar op een gegeven moment roept hij dat ik het helemaal perfect doe. Bij het hou-la-houpen moet ik glimlachen en even later sta ik te joggen, ik doe waist-oefeningen om die wespentaille te krijgen en ik step. Ik heb mijn eerste 15 minuten gespaard. Ja, het staat er echt: mijn eerste 15 minuten. Dit was namelijk helemaal te gek. De volgende keer ga ik langer dan 15 minuten en wellicht dat ik dat in eerste instantie fictieve doel nog ga nastreven ook.

Tegen de tijd dat ik in het echt net zo oud ben als mijn huidige Wii-leeftijd kan ik dit en heb ik nog hetzelfde figuur ook:

hatha-yoga

Advertenties

april 5, 2009 Posted by | Repel, sport | , | 10 reacties

To Wii or not to Wii

Een nieuw Wii-kend, ik ben alleen met de kinderen. Oudste heeft zijn judopak omgeruild voor de Wii-console en speelt met Middelste Wii Carnival. Gisteren wist Middelste nog niet hoe het moest en wapperde hij maar wat met de controller die niet aan stond. Oudste stond achter hem de echte gebaren te maken en liet zijn broertje in de waan dat hij aan het winnen was. Dat is pas broederschap! Ook al houd ik niet van dat Wii-geval, van dit tafereel kon ik intens genieten. En vandaag kan Middelste het echt en blijkt hij er absoluut niet slecht in te zijn. Hij stuitert van blijdschap. (“Middelste, je stuitert weer!”  “Ik heet Teigetje, hoor!”)

Een nieuw Wii-kend, een nieuw virus. Jongste wordt met de minuut zieker en hij gloeit op als een terraswarmer. Zijn adem ruikt naar koorts. Hij ruikt eigenlijk compleet naar koorts uit elke porie. Tsja, hij was per slot van rekening alweer vier hele dagen koortsvrij geweest, het was alweer de hoogste tijd! Hij eet niet, hij drinkt niet. Wel heeft hij koorts en diarree. Maar ziek als hij is heeft hij ook Wii-zin. Een virus moet namelijk van heel goede huize komen wil het hem ervan weerhouden met zijn broers mee te willen Wii’en.

En ook al zal die hele Wii mij aan-mijn-u-weet-wel-roesten, ook van dit tafereeltje kan ik genieten. Hij is namelijk tijdelijk iets minder zielig. En zolang hij met 250 mg paracetamol in zijn billetjes nog in staat is te Wii’en maak ik me nog niet al te veel zorgen.

In eerste instantie nog even met de verkante-keer naar voren…

Maar even later speelt hij net zo volleerd voor spek-en-bonen achter de Wii als Middelste gisteren.

februari 28, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 3 reacties

Wii had dat kunnen denken? Het is niet Wii-tastisch

Voor Wii de geschiedenis nog niet helemaal kent, of voor Wii het een beetje vergeten was, zó begon het:

Oudste wilde een Wii.

Nee, ik moet iets verder terug.

Oudste is een gamefanaat. Hij begon op zijn vierde verjaardag met een eigen PS2. En toen hij op zijn vijfde geopereerd moest worden om pinnen in zijn gebroken arm te laten zetten kreeg hij een PSP. Wetende dat ik vanaf dat moment niks meer op dat gebied voor hem zou kopen, ging hij zelf sparen voor de Nintendo DS. En toen hij dit jaar weer geopereerd moest worden, wilde ik hem belonen voor zijn goede spaargedrag en legde ik het verschil bij voor een DS voor zijn operatie.

Toen ging hij direct sparen voor een Wii,  zei hij.

***

En ik? Ik hou niet van spelletjes. Nooit gedaan. Niet als kind en niet als volwassene. Niet van bordspelletjes en niet van kamertje-verhuren en niet van rijmspelletjes of kaartspelletjes. Rotterdams klaverjassen is zo’n beetje het enige dat ik leuk vind . Omdat je daar niet bij na hoeft te denken en je eigenlijk met een drankje aan het kletsen bent terwijl je handen af en toe een kaart gooien…en zelfs daarvoor moest ik 23 worden voordat ik het wilde leren.

Van gamen hou ik dus ook niet. Ik kan het niet en ik vind het niet leuk en voel geen enkele aandrang om te oefenen. De plaatjes op de hoesjes zeggen me ook niks. Het staat me tegen. Papa houdt er wel van. Hij speelt met Oudste mee. Middelste houdt er ook van en kijkt enthousiast mee en Jongste doet dat nu zelfs ook….maar ik heb er nul mee.

Ik hou wel van Oudste en zag dat ik de plank bij hem ging misslaan. Hij en gamen waren een groot deel van zijn leven en ik zou dat hele deel van zijn leven gaan missen en dat Wiilde ik niet. Ik keek naar de Wii en dacht dat ik dat wél leuk zou vinden. En dan Wiilde ik de Wii fit voor mijn verjaardag, dacht ik. Middelste kan meedoen, mama en papa kunnen ’s avonds samen ook een spelletje Wiien…helemaal top. Alles zou goedkomen.

Dus toen werd het plan gesmeed om, zonder dat papa het wist, de Wii aan Sinterklaas te vragen. Ik heb mijn spaarrekening binnenstebuiten gekeerd en heb het gedaan.

De Wii kwam, de Wii zag en de Wii overwon. De Casa was helemaal happy-de-pappy met de Wii en zelfs Oma heeft met Oudste geWiied. En de Wii ging mee naar vrienden, waar iedereen meedeed. Kijk die foto dan hieronder: iedereen dikke pret. Elke beginnende Wiier kon het en genoot!

Iedereen? Nee, niet iedereen.

Ik was nog wat schuchter en bleef op de achtergrond. Ik genoot van het Wiiende uitzicht maar voelde nog geen echte aandrang om mee te Wiien. Nou ja, ik voelde een beetje onzekerheid: ik ga dit leuk vinden…toch?

Een avond erna zei ik voorzichtig tegen Manlief, kom, we gaan Wiien. En Wii schetst mijn verbazing….

****

Ik vind het nog steeds niet leuk. Sterker nog, ik haat het. De Wii is nog erger dan een PS2. Ik hou niet van gamen en blijkbaar ook niet van de Wii. Manlief en ik hebben een rotavond gehad omdat ik niet van Wiien hou. Ik had letterlijk tranen in mijn ogen omdat ik het niet leuk vond: Mijn droom spatte uiteen. Ik Wiil er de lol niet van inzien en zal dus niet meedoen met Wiien. Mijn Oudste en ik scheiden op dit gebied dus definitief onze wegen. En dat voel ik.

Serieus: wat is nu de lol ervan? Ik begrijp het niet. Ik sta te wapperen met dat ding, en met de Ps2 loop ik te draaien aan die knoppen….en ik zie werkelijk de lol niet. Het grijpt me niet. Ik voel geen enkele connectie tussen mijzelf en de bewegingen die ik maak en die bewegende items op het scherm.

En met dat soort opmerkingen verpest je het voor de rest, zo weet ik uit jarenlange niet-van-spelletjes-houd-ervaring. Dus…vanaf nu zal ik degene zijn die met een stoïcijns gezicht aan de kant blijft zitten gezellig zitten niet meedoen. Aan de kant zitten is niet leuk…maar Wiien is erger.

En om die ellende mee te mogen maken vanaf nu, sta ik diep in het rood. Want ik heb die fucking-Wii gekocht. Ik zal nog maar onder één voorwaarde Wiien en dat is als Oudste vraagt of ik mee wil Wiien. Anders niet.

En Wii-je-gebeente aan diegene die aan Oudste verklapt dat ik het haat:

Oudste zal eerder achter het feit komen dat de Sint niet bestaat dan dat hij erachter komt dat een moeder die niet van de Wii houdt bestaat.

Wat een k-Sint dit jaar zeg….die Wii fit hoef ik ook niet meer. Het is een Wii-ramp.

december 17, 2008 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Manlief, Repel | , , | 8 reacties