Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Wat heb ik gedaan? Wat heb ik gedaan?

Ik heb drie dingen gedaan:

  1. Een concert in België/Luxemburg geboekt inclusief nachtje hotel met beste vriendin;
  2. “Ja” gezegd tegen een last minute, onverwachte persoonlijke uitnodiging voor een uithuizige cursus van maandag tot vrijdag. Ik heb 300 jaloerse collega’s: de cursus is een once in a life time opportunity. De cursus zat eigenlijk vol, maar omdat ik het was mocht ik toch komen. Nee zeggen was geen optie;
  3. ik heb een vakantie geboekt in de enige periode dat we gezien het schoolrooster en het p*kke-brandweerrooster kunnen.

Het concert is op een zaterdag. We gaan zaterdagochtend vroeg weg, maken er een dagje van en komen in de loop van zondag thuis. De cursus is de maandag direct daarop. Ik kom vrijdagavond thuis uit cursus, breng de dienstauto terug naar werk, ga naar huis en ik vertrek die nacht naar la douce France.

Met deze planning past alles precies. Ik denk alleen dat ik zonder koffer op vakantie ga, want het inpakken daarvan past niet meer in de planning.

juni 1, 2010 Posted by | Repel | , | 35 reacties

Piekeren, Puzzelen, Plannen en Proberen en Paniekeren

Onder het kopje “vind je weg in de regeltjes” en “ik heb een probleem”.

Wat is het geval. Ik had een contract van 32 uur per week en ik nam 2 uur ouderschapsverlof (OV) per week. Op een crèchedag nam ik dan een uurtje OV ’s ochtends en een uurtje OV ’s middags. Dat was voor mij de enige manier om een crèchedag niet te laten eindigen in een crashdag, want ik moet zowel halen als brengen. Netto werk ik dus 30 uur per week.

Toen zei mijn moedertje lief: “Je bent een oen!” Of woorden van die strekking. “Waarom doe je dit? Je moet een contract nemen van 36 uur en 6 uur OV nemen! Dan werk je evenveel maar je krijgt meer betaald!” Ze had gelijk. Ik heb plenty kinderen (ik heb ze op voorraad, zogezegd) en OV wordt, als je een ambtenaartje bent zoals ik, voor driekwart doorbetaald. Ik draai de overheid dus op die manier voor 3 vol betaalde uren per week volkomen legaal een poot uit. Oh ik opportunistische ik. En ik bouw er nog pensioen van op ook. En aangezien ik nog wel een jaar of 40 moet werken tot mijn 80e zijn dat heel veel pensioenuurtjes. Voor de rest verandert er niks: ik blijf evenveel werken, mijn aantal vakantiedagen verandert niet/nauwelijks, er staat alleen een ander bedrag op mijn loonstrook. Mijn leidinggevende vond het best en april was Den Maand Van Den Overgang en de Repel trok de champagne open.

Ondertussen speelde verhaal nummer 2: mijn schamele aantal vakantiedagen. Als je een parttime ambtenaartje bent zoals ik, heb je in vergelijking met andere werkgevers bar weinig vakantiedagen. Het is een lang verhaal waarom dat zo is, en je kan er een mening over hebben, maar hoe het nou exact zit en hoe eerlijk het is, is voor dit verhaal niet belangrijk. Het is gewoon zo. (Ik wil mijn lezers niet kwijt zijn door een taai stuk tekst voor ik aan het smeuiige deel toekom!)

Omdat ik mezelf opofferde om mijn zoon te begeleiden naar La Palma (klikker-de-klik!), kort nadat ik heel veel vrij had moeten nemen omdat de Brandmeester zo nodig op stel en sprong voor 11 dagen moest vertrekken om mensen te redden in Haïti (nog een keer klikker-de-klik!), en vanwege nog een aantal akkefietjes, waren mijn vakantiedagen al bijna op voor dat de maand mei zijn intrede deed.

Mijn situatie is letterlijk: zonder vakantiedagentransfusie geen zomervakantie en geen verlof rond de kerst. Dus ik moet vakantiedagen kopen. Maar nu komt de crux: dat blijkt niet te kunnen, en dat wist ik niet. Als je contractueel meer bent gaan werken, mag je in datzelfde kalenderjaar geen vakantiedagen kopen om per saldo minder te gaan werken onder een ander regeling. Hoe dat nou exact zit en hoe eerlijk dat is, is een lang verhaal en is voor dit verhaal niet belangrijk. Het is gewoon zo. Het waren in ieder geval hele kleine lettertjes. Als ik het had geweten, je weet wel, could’ve, would’ve, should’ve, zou ik “eea” anders hebben gedaan, want ik zou de dagen ook hebben moeten kopen als ik mijn contract niet zou hebben veranderd.

Dus De Repel is Screwed, omdat ze een Scrooge was. Dus De Repel heeft een probleem. Tom Poes, verzin een list! De Repel heeft uren gepiekerd en gedaan en gesproken met PZ en haar leidinggevende en er begint zich langzaam een plan de campagne uit te kristalliseren. Met behulp van onze achterban moet het gaan lukken.Hopen we.

Maar eenvoudig wordt het niet. Het wordt serieus puzzelen en plannen en piekeren…

mei 6, 2010 Posted by | Beslommeringen, Repel | | 37 reacties

Stoere mannen in uniform

Twaalfeneenhalf jaar. Denk eens na: wat deed je 12½ jaar geleden? Had je toen je huidige baan al? Had je toen al kinderen? Had je toen je huidige partner al? Ik vermoed dat de meeste lezers ‘nee’ moet antwoorden op (in ieder geval op een deel van) deze vragen.

Mijn Manlief zat -om precies te wezen- in augustus 12½ jaar bij de brandweer. Maar vandaag was de officiële receptie. Met praatjes, met medaille, èn met officiële baton voor op zijn pak. Het grote boeket kreeg hij ook, maar die zijn we uiteindelijk vergeten mee te nemen.

Twaalfeneenhalf jaar bij de brandweer.
Twaalfeneenhalf jaar elke derde nacht van elke drie dagen op de kazerne slapen.
Twaalfeneenhalf jaar loze uitrukken, nare uitrukken, vieze uitrukken, grappige uitrukken, verdrietige uitrukken, heroische uitrukken, trotse uitrukken, hilarische uitrukken, emotionele uitrukken.
Twaalfeneenhalf jaar mensen gered, dieren gered.
Twaalfeneenhalf jaar soms mensen niet kunnen redden, soms dieren niet kunnen redden.
Twaalfeneenhalf jaar met hier en daar een incident onder eigen gelederen. Zijn telefoontje staat me nog voor de geest: “ik was het niet, bel mijn ouders om te zeggen dat ik het niet was.” De collega die er wel bij betrokken was, zat er ook vandaag. Ook met 12½ jaar; ze zijn samen binnen gekomen. Hij heeft in een brandwondencentrum gelegen, Manlief niet. Maar het had zomaar andersom geweest kunnen zijn. De andere collega die er ook zat met 12½, is ooit bij een brand door de vloer door een verdieping gezakt, meters naar benden.
Twaalfeneenhalf jaar.

Twaalfeneenhalfjaar lang je inzetten voor mens en dier, en voor schadebeperking. Met gevaar voor eigen leven. Een medaille en een baton is nog het minste!

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Omdat elke brandweerman van Repelbuurdorp was uitgenodigd, inclusief de dienstdoende ploegen, was voor een centrale plek gekozen waar ook de brandweerwagens geparkeerd konden worden. De locale discotheek in het centrum dus. De Repel kwam er wel eens, in haar studietijd. Heel, heel erg lang geleden. De jongens hadden zich erop verheugd: een disco! En ze vermaakten zich kostelijk op het podium. En ze vermaakten zich kostelijk met alle andere kindjes….

Image Hosted by ImageShack.us

Het liedje waar hij op danst is “Billy Jean”…

Image Hosted by ImageShack.us

Na een uur dansen en rennen is deze meneer het beu….hij tekent liever met de meisjes. Smart boy!

Image Hosted by ImageShack.us

november 26, 2009 Posted by | Manlief | , | 29 reacties

Mijn werkplek, deel II: konijntjes

Ik zit hier al 5 minuten achter mijn toetsenbord en ik probeer te verzinnen wat nu de overtreffende trap is van ‘een open deur intrappen’. Maar ik kom er maar niet op. De overtreffende trap van een open deur intrappen is namelijk dat je het naar je zin moet hebben op je werk omdat je daar de meeste wakkere uren van je leven doorbrengt. En als je het niet naar je zin hebt op je werk, vergal je het grootste deel van je leven. In ieder geval in kwantitatieve zin.

Mijn vorige baan begon zo leuk, maar eindigde in misère. Ik ging op het laatst met Grote Tegenzin naar werk. En zo vergalde ik, bijna 2 jaar lang, minimaal 10 uur per etmaal, 4 etmalen van mijn week. Maar zo rot als iets kan zijn, is het niet eenvoudig te kappen en weg te lopen van vastigheid: vast contract, stabiliteit, hypotheek, kindertjes, bla-bla-bla, ja-di-ja-di-ja-di. Het heeft dan ook even gekost voordat ik de sprong durfde te wagen. Maar uiteindelijk deed ik het;  uit mezelf en pro-actief. Achteraf ben ik misschien daar nog wel het meest trots op, want meestal ‘durf’ ik niet. Maar ik heb toen op dat moment niet gewacht tot er iets anders aan kwam waaien en ik heb ook niet gewacht tot iemand me ergens op wees. Ik deed het helemaal uit mezelluf.
(Intermezzo: Ik zie dat Oudste net zoveel problemen heeft met ‘durven’ als ik.)

Dus nu heb ik mijn leuke werkplek, met mijn lieve collega’s, die me bloemen geven omdat de uitslag van het ziekenhuis goed was. Mijn afdeling heeft zelfs een eigen (self proclaimed) officieus feestcommittee. Mijn Roomy en Leuke Collega hebben dat samen verzonnen: zij zijn ons feestcommittee en ze verzinnen uitjes. Ze hebben bij elk uitje een ander motto voor hun commissie. Laatst was hun motto “Your pleasure is Our Business” of zoiets dergelijks. We gingen naar Amsterdam, naar het museum, toen naar het Vondelpark en toen naar de Griek en naar de Kroeg. Toen een uitje plotsklaps verzet moest worden was het motto “There’s no Pleasure like Planned Pleasure”. En gisteren stond er een pubquiz op het programma. Op een doordeweekse avond zaten we er met een man of 10 van onze afdeling. En van de mensen die er zaten op die doordeweekse avond, waren er een aantal die kinderen hebben, het gros ervan een werkende partner, en afgerond iedereen moest de volgende dag werken. Maar we zaten er wel. (We eindigden in de middenmoot van de quiz, toppositie dus, maar dat was bijzaak.) Het is geen ultieme Kumbaya bij ons, maar we zijn als afdeling, als collega’s wel heel close.

Vandaag, the morning after, hadden Roomy en ik een hele slechte dag. Hoe leuk je werkplek ook is, hoe leuk je werk en je collega’s ook zijn………..elk bedrijf heeft z’n Etteraars, z’n Pain in the Asses, z’n Mannetjes met Te Weinig Inhoud en Teveel Macht. Vandaag botsten Roomy en ik tegen zo’n mannetje aan. 120 km/uur versus betonnen muur. Het heeft een volledige werkdag gekost om te zorgen dat maandag alles goed komt. Vanwege zo’n Miezerig Mannetje.

Bij de lunch (we waren pas halverwege de dag en pas halverwege ons probleem) trokken we van leer aan de lunchtafel om af te reageren en toen reageerde Leuke Collega op mij toen ik verzuchtte dat ik het me teveel aantrok.

Ze zei: “Je moet na de lunch even naar mijn konijntjes komen kijken.”
Ik: ???
Zij: Ja, vorige week voelde ik me net als jij en toen heb ik die konijntjes uitgeprint. En als ik me weer eens zo voel en me irriteer aan zo’n persoon kijk ik naar die konijntje en word ik rustig.
Ze vervolgde: Ik heb ze opgehangen als een ‘halo’ op mijn whiteboard en als zo’n persoon in mijn kamer staat, vraag ik of ze er even precies onder willen gaan staan. Dat werkt echt heel goed.

En weet je wat? Ze heeft gelijk! Van boven naar onder: de halo en daaronder uitvergroot wat er staat bij de bewuste konijntjes….

november 20, 2009 Posted by | Repel | , | 26 reacties

Mijn Werkplek

november 7, 2009 Posted by | Repel | , | 26 reacties

Als de brandweer!

Mijn afdeling heeft binnenkort een vergadersessie van een dag lang. (We weigeren het woord brainstorm te gebruiken. Of althans, ik weiger dat.) Het is verplicht. We zien er met frisse tegenzin naar uit. Om het leed enigszins te verzachten, nodigt onze (als ze dit zou lezen zou ze me vermoorden) Matriarch van de afdeling ons na afloop allemaal uit voor een barbekjoe bij haar thuis. Ik werk oprecht op de leukste afdeling van RepelWerkstad en verre omstreken, dus iedereen reageerde heel enthousiast. Mensen zouden spontaan gerechten meenemen, er zouden barbekjoe’s bij elkaar gesprokkeld worden, er werden principiële en hilarische discussies gevoerd over kooltjes versus gas…en ineens leek de dag lang vergaderen mij best goed te doen omdat we een mooie afsluiting in het verschiet hadden.

Op een goede avond zat Manlief voor de buis en ik achter de iMac (je kan ons zó uittekenen) toen Manlief opperde dat wij best de barbekjoe van de brandweer konden lenen, hij kon ‘m ook wel brengen met onze Pausmobiel. De barbekjoe is zelfgemaakt door de ploeg en groot zat voor een mannetje of 20. En geloof me: als het gemaakt is op z’n brandweers, is het groot en solide. Repel heeft er menigmaal zelf van mogen genieten. Op hoogtijdagen mogen partners en familie namelijk komen eten op de kazerne bij de dienstdoende ploeg en de zelfgemaakte barbekjoe is altijd een doorslaand succes. De Repel waagde een sms’je naar Matriarch. Matriarch vond het een geweldig idee, maar zegde uiteindelijk af omdat ze van de slager een groot ding erbij kon krijgen. Het was niet nodig om met zo’n groot ding te gaan zeulen, het hoefde niet. Maar wilde ik alsjeblieft Manlief bedanken voor het lieve aanbod (de arme vent moest dat ding wel eventjes gaan brengen naar Matriarchdorp maar was als partner niet uitgenodigd voor het troost-voor-het-brainstormen-vergaderen-feestje).

Drie dagen later kreeg ik weer een sms: excuses voor de wispelturigheid…maar….kon het niet alsnog? Het leek haar zo’n leuk idee, een barbekjoe van de brandweer.

‘Tuurlijk kon het alsnog! Ik vind het namelijk zelf ook heel leuk om te kunnen pochen met mijn stoere Manlief en hoe lief hij is. Dus ik sms’te terug dat het voor de bakker zou komen. Oh pardon: niet voor de bakker, voor de brandweer.

september 7, 2009 Posted by | Manlief, Repel | | 5 reacties

Ik HAAT de brandweer

Update: HIEPERDEPIEP HOERA!!!

Middelste is 4!!!!

…en het is half 10 en Manlief is nog thuis…
…wijze lessen uit het verleden hebben mij geleerd…
…dat ik hem zo snel mogelijk vol bier moet gooien!

Morgen wordt Middelste op de 4de 4 jaar oud en dat gaan we 4en.

Waren het niet dat…

…de roostermaker van de brandweer was vergeten Manlief vrij te roosteren op zijn dienstdag morgen

…Manlief dat op het laatste nippertje alsnog wist te regelen; hij zou tweede reserve zijn

…zonder zieken zou hij zeker vrij zijn

…er zijn inderdaad geen zieken

…maar er was gisteren wel een über-belachelijk-over-the-top-actief-macho-wij-kunnen-alles-teamuitje

…er zijn dus vandaag een heleboel geblesseerden

…kortom:

De kans is groot dan Manlief morgen moet werken.

Ik mag wellicht morgen in mijn eentje het grote feestje gaan doen. Inclusief alle boodschappen die nog gehaald moeten worden.

Op zaterdag in de supermarkt alleen met drie kinderen.

En ’s middags mag ik blij kijken als de visite er is. 

Joe-hoe.

Als dit waarheid wordt morgen: hoe groot achten jullie de kans dat ik ooit nog gezellig langsga bij de brandweer?

juli 3, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | , , | 10 reacties

Had ik al gezegd dat ik trots was?

Hoeveel vrouwen kunnen nou zeggen dat hun man in de vrieskou onder ijs heeft gedoken en een paar maanden later bij 51 graden in de schaduw heeft gewerkt in de woestijn? Nou? Ikke wel! Wat issie stoer hè ***smelt***

En by the way…het was um dus niet, die ene, dat was een ander…deze foto kreeg ik pas later, op de eerste foto was hij niet zichtbaar anders was ik echt een oen geweest!

juni 7, 2009 Posted by | Manlief | , , , | 13 reacties

Oh, zei ik dat hardop?

Om half twee ’s nachts kwam er iets ons huis binnenstrompelen. Het was moe, uitgeput en gesloopt. Het eerste wat het zei was: “Ik ga daar NNNNOOOOIT meer naartoe. Het is daar hel. Het is de hel.”

Vervolgens liep het naar de koelkast en pakte een bier.

Ik was al wachtend op de bank in slaap gevallen en het duurde even voordat ik voldoende bij mijn positieven was om me te realiseren dat het als eerste een kus op mijn lippen had gedrukt. Als een heuse Doornroosje werd ik wakker.

En nu is hij alweer weg. Hij moest vandaag alweer op voor de volgende 24-uurs dienst. Het huishouden en de kinderen staan alweer ongeduldig op moeders te wachten. Het leven is niet eerlijk.

Maar vandaag heb ik wel een heel mooi gouden ringetje om. Twee kleuren goud met een steentje, net als mijn trouwring. Ze passen heel mooi bij elkaar. Het steentje in het nieuwe ringetje is niet echt, maar zodra hij lelijk wordt of als ik ‘m verlies gaat er een echte in. Ik denk dat ik ‘m er vanavond met een aardappelschilmesje ga proberen uit te wippen. Oh, zei ik dat hardop?

mei 29, 2009 Posted by | Manlief, Repel | , , , | 14 reacties

Winterduik

Ik ben de kleindochter van een brandweerman. Ik ben ook de echtgenote van een brandweerman. Ik weet dus uit ervaring dat leven met een spuitgast voordelen heeft die andere beroepen niet kennen en nadelen waar hetzelfde voor geldt. Maar ik ben bovenal trots op mijn spuitgast en vind dat hij een machtig beroep heeft. Maar de ongerustheid sluimert altijd op de achtergrond. Zo heb ik een bloedhekel aan het duiken dat hij moet doen. Niet alleen betekent een duikuitruk per definitie narigheid en ellende, het is ook risicovol. Nog niet zo lang geleden is er een brandweerduiker omgekomen bij een oefening.

Als Manlief een dienst heeft waar hij ook duiker is ben ik nooit helemaal gerust en check ik vaak de P2000 site om te kijken wat er speelt die dag. Ik ben er dan ook helemaal niet rouwig om het feit dat hij binnenkort duiker-af is. Sterker nog: ik zal de vlag uithangen die dag.

Het is daarom best bijzonder dat hij in deze weersomstandigheden een duikoefening had die ook nog eens door een fotograaf is vastgelegd. Het is nog meer bijzonder dat ik het mooie foto’s vond. Dat komt denk ik ook omdat hij mij vooraf niet had verteld dat hij onder het ijs moest duiken.

januari 9, 2009 Posted by | Manlief | , | 6 reacties

Loopbaanperspectief

(Het zit in  groep 3, het is op luttele dagen na 7 jaar:)

Hij: je kan toch niet alles worden?
Ik:  nee vent, dat kan niet.
Hij: Ik wil later 7 dingen worden.
Ik: hoezo 7?
Hij: Nou, dan kan ik elke halve dag van de week wat anders doen.
Ik: Ja maar een week heeft 7 dagen, dus dan…

Hij (mij onderbrekend): ja dat weet ik, maar als ik hele dagen werk kan ik niemand zien om te spelen. Ik ga halve dagen werken.

december 12, 2008 Posted by | De Daltons | , | 5 reacties