Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Woorden Waterval Weekend

Sorry hoor, maar als ik verplicht mijn waffel moet houden op Woordenloze Woensdag, moet dat toch gecompenseerd worden elders in de week. Bij deze dus. Ik had namelijk een Woorden Waterval Weekend.

Zaterdagochtend, OOH-EIGHT-HUNDRED-HOURS, Manlief is allang weg voor een 24-uurs dienst. Uiterst charmant in ochtendjas (en de mascara van de vrijdag ervoor nog tot op de kaken) doet de Repel de deur open voor Coach. Twee amikale zinnen later vertrekt Oudste met Coach en zijn zoon. De Repel trekt zich terug voor een luie pyjama-ochtend met de jongste twee. Mijn grootste probleem: scheidsrechter spelen tussen slechts 2 kleine jongetjes.

Om half 10 belt Coach:
Hij: Met Coach
Ik denk verschrikt: Hij staat daar met Oudste met een gebroken been!

Hij: Ik sta hier naast een aanvoerder. Hij heeft 5 keer gescoord. Of hij bij Nick mag spelen.
Ik (voor het eerst in mijn leven adrem): Een kind van mij dat 5 keer heeft gescoord mag bij Nick gaan spelen.
Hij: Dan komt de moeder van Nick hem even thuisbrengen om om te kleden. Repel, hij heeft weergaloos gespeeld! Ik vind het echt jammer voor je man dat hij er niet bij kon zijn, hij zou zo trots zijn geweest!

Nick komt woensdag eten, na de training, vriendjes maken is leuk!

Ik maak me op zondagochtend op voor mijn prestatieloop. De vierde van zeven. Oudste roept ineens dat Coach ook meedoet. Ik ga naar de site met uitslagen en verhip, daar staat hij. Hij loopt geen slechte tijd, maar hij loopt de 5 en ik de 10. Na-naaa-na-naaa-na! Als ik die zondagochtend met stralend weer door Manlief wordt gebracht zie ik tijdens mijn warming-up de Coach finishen. In een echt heel goede tijd, maar hij oogt alsof hij zich vergaloppeerd heeft. Ik schiet hem aan en we babbelen over lopen en trainen en voetbal. En tijdens het koetjes en kalfjes gesprek kom ik erachter hoe goed Oudste heeft gespeeld.

Eenmaal aan de start zie ik de moeder van Thomas, een ander teamgenootje van Oudste. We staan er bij elk loopje weer samen. Ik ga bij haar staan en we kletsen. Dit keer is ze geblesseerd en ze gaat niet voor de tijd, ze gaat voor uitlopen. En zij was wel bij de wedstrijd en Oudste heeft inderdaad weergaloos gespeeld. Wat baal ik voor hem dat wij er niet waren. Maar goed, het maakt wel dat hij zijn verhaal keer op keer kan vertellen.

Zij ging voor uitlopen, ik ging voor het benaderen van mijn PR. En weet je wat: dat lukte. Ik heb mijn PR met 10 seconden verbeterd! Mjn laatste PR was officieus tijdens een trainig (maar ja, GPS liegt niet) maar nu is het officieel en staat het op internet: De Repel loopt de 10 kilometer in 52 minuten en 18 seconden! Jongens, geloof me: dat is ècht snel.

De laatste meters aangemoedigd, en daarna verwelkomd worden door mijn 4 Daltons maakte mijn victorie compleet. De uitslag op de website laat later weten dat de moeder van Thomas hem ook heeft uitgelopen, en voor een geblesseerde in een verduveld goede tijd.

Die zondagmiddag kwam Manlief’s neef langs met zijn gezin. Zijn vrouw en ik klikten vanaf moment nul. Jaren na dat moment nul kregen we nagenoeg tegelijkertijd een miskraam van kindjes die binnen 2 weken na elkaar geboren zouden worden…een paar maanden later waren we zwanger van kindjes met exact dezelfde uitgerekende datum. Haar oudste en mijn Middelste zijn uitgerekende datum-genootjes.

We gingen met z’n allen naar het bos. De wereld ziet er mooi uit in het voorjaar. Een beetje zonlicht doet wonderen na deze lange winter.

Afsluitend pannenkoeken eten bij ons. Even een feitje: De Repel is pannenkoekenbakkerkampioen. Daar heeft ze vroeger prijsjes mee gewonnen (vrij naar de geliefde uitdrukking van Manlief). Zonder stress, alleen maar met 2 rode konen, bakt ze 2 pakken weg met 2 pannen tegelijk op het vuur…

Op deze foto zitten de kinderen al aan hun tweede ronde en ben ik nog niet klaar met bakken. Dit is een Kabouter Plop-stapel waar je U tegen zegt!

En dan ineens zegt Manlief dat ik naar de wc moet gaan. Hij zegt het met een grijns.

Ik: Als je het zo zegt, durf ik de wc niet meer in!
Iedereen in de kamer: Woehahahaha!

Wij hebben een krijtbord aan de binnenkant van de wc-deur en dit was de reden dat ik van Manlief naar de wc moest!

maart 22, 2010 Posted by | Party of Five | , , | 27 reacties

Kwetsen voor gevorderden

Manlief zegt dat het niet zo is. En rationeel zie ik wel dat hij en punt heeft, maar ik voel het niet zo. Ik heb het niet over ons hoor, geen paniek. Het gaat om iets anders. Ik ben gekwetst, ik voel me gekwetst. En dan doe ik waar ik heel goed in ben. Dan haal ik uit. En hard. Ik hou namelijk niet van me gekwetst voelen, ik weet niet goed hoe ik daarmee moet omgaan. Het is dan een veel beter idee om dan maar uit te halen. Toch? Tsja. En dan maak ik veel kapot. Daar ben ik wel goed in.

En nu, een dag later heb ik bereikt wat ik wilde door uit te halen. Namelijk proberen terug te kwetsen. Het is vast gelukt. And guess what. Ik voel me er niet beter door. Ik voel me nog steeds gekwetst. En dat de ander (waarschijnlijk) niet de intentie had om me te kwetsen maakt niet uit. Mijn intentie was het wel. En het heeft geen sikkepit geholpen. Ik voel me nog steeds gekwetst en heb daarbij verdriet door wat ik heb weggejaagd.

Ondanks alles houdt Manlief van me. Daar begrijp ik niet zoveel van. Maar hij doet het wel. En dat maakt dat ik vandaag niet alleen maar onder de dekens wilde blijven liggen. Hij en de jongens waren een lichtpuntje in deze zwarte dag.

Dat, en het kopen van heel veel kleren. Ik kan namelijk niet zo goed omgaan met me gekwetst voelen. Dan haal ik uit en dan ga ik ook heel veel geld uitgeven. Daar werd ik dan wel weer een klein beetje blij van. Van mijn nieuwe broek en mijn nieuwe jurkje.

Ondanks alles wel genoten van het bowlen vanmiddag. Let even op de schitterende goot-bal mensen. Het is een kunst.

juli 18, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | | 13 reacties

Blood is thicker than water

Manlief heeft een heleboel ooms en tantes en dus nog meer neven en nichten. Met de meesten gaan we niet intensief om, maar omdat het grootste deel van de familie in Buurdorp woont, zien we ze regelmatig bij Manlief’s ouders. Een van de neven heeft een zoon die 6 weken ouder is dan Oudste. Met de neef zelf hebben we nauwelijks contact, maar die twee jongens hebben elkaar sinds kort helemaal gevonden. Allebei voetbalgek en allebei fan van Feyenoord. Dus nu is het bij Oudste Achterneef voor en Achterneef na. Mag Achterneef bij ons eten? Mag ik morgen bij Achterneef spelen? Mag Achterneef op de verjaardag van Middelste komen?

En omdat we al een heleboel keer nee hadden moeten verkopen, en we twee smekend kijkende snoetjes voor ons hadden, hebben we via een ingewikkelde constructie voor elkaar gebokst dat Achterneef op de verjaardag van Middelste komt volgende week terwijl zijn ouders eigenlijk niet kunnen. We vinden het eigenlijk wel heel erg leuk dat die twee het zo goed met elkaar kunnen vinden. Dat zou nog best wel eens een speciale vriendschap kunnen worden tussen die twee achterneven.

juni 28, 2009 Posted by | De Daltons | , | 3 reacties