Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Wat heb ik gedaan? Wat heb ik gedaan?

Ik heb drie dingen gedaan:

  1. Een concert in België/Luxemburg geboekt inclusief nachtje hotel met beste vriendin;
  2. “Ja” gezegd tegen een last minute, onverwachte persoonlijke uitnodiging voor een uithuizige cursus van maandag tot vrijdag. Ik heb 300 jaloerse collega’s: de cursus is een once in a life time opportunity. De cursus zat eigenlijk vol, maar omdat ik het was mocht ik toch komen. Nee zeggen was geen optie;
  3. ik heb een vakantie geboekt in de enige periode dat we gezien het schoolrooster en het p*kke-brandweerrooster kunnen.

Het concert is op een zaterdag. We gaan zaterdagochtend vroeg weg, maken er een dagje van en komen in de loop van zondag thuis. De cursus is de maandag direct daarop. Ik kom vrijdagavond thuis uit cursus, breng de dienstauto terug naar werk, ga naar huis en ik vertrek die nacht naar la douce France.

Met deze planning past alles precies. Ik denk alleen dat ik zonder koffer op vakantie ga, want het inpakken daarvan past niet meer in de planning.

juni 1, 2010 Posted by | Repel | , | 35 reacties

Je zal het maar zeker weten…deel II

Ik wist het 9 jaar geleden zeker en ik weet het nog steeds zeker weten heel erg zeker, maar wisten jullie

…dat ons jubileum gisteren bijna in het water viel omdat Popeye opstond met 39,5 °C?
…dat ik daardoor een korter lontje had omdat ik eigenlijk stik-ongerust was omdat hij de hele dag geen druppel vocht tot zich wilde nemen?
…dat we naar Blijdorp zijn geweest?
…dat ik op dat idee kwam door haar?
…dat ik daar ben gespot door haar?
…maar dat ik haar niet heb gezien?
…dat ik vorig jaar alle dieren al uitgebreid had gekiekt en dat nu niet meer heb gedaan ondanks mijn super-duper lens?
…dat we er vaak naartoe gaan en dat eigenlijk nog vaker willen en dat we daarom eindelijk een abonnement hebben genomen?
…dat ik daar enorm blij mee ben?

…dat we een uurtje naar huis gingen om op te frissen en om iets te drinken?
…dat we toen onze vakantie hebben geboekt?
…dat we wederom naar la douce France gaan?
…dat we een kasteel hebben bij het zwembad?
…dat we naar Auvergne gaan?
…dat ik daar enorm blij mee ben?

…dat we ’s avonds uit eten gingen?
…dat een strandpaviljoen de beste plek is om met kleine kinderen uit eten te gaan?
…dat je in de zon kan zitten en uitgebreid kan natafelen?
…dat de kinderen zich niet vervelen als papa en mama natafelen omdat er een heule grote zandbak is?
…dat je met alles kan spelen op het strand en dat je daarom drie intens tevreden en blije kindjes hebt?
…dat ik daar enorm blij mee was?

…dat ik enorm blij word van deze diavoorstelling (Maestro! Musica!) en dat ik daar foto’s van onze trouwdag in 2001 in heb verwerkt en dat de Brandmeester nu nog net zo’n lekker ding is als toen?

(Groot scherm kan!)

mei 24, 2010 Posted by | Party of Five | , , | 37 reacties

Tweede van twee delen: Net toen ik dacht dat het niet erger kon dan de heenreis…kwam de terugreis

Manlief en mijn jongste twee Daltons brachten mij op vrijdag naar Schiphol. Leuk, mama en Oudste uitzwaaien. Nu hadden we sinds een dag of twee een geluidje gehoord in de motor alsof er iets aanliep, en Manlief zou daar binnenkort op werk wel even naar kijken. Ze hebben een brug op de kazerne en Manlief heeft gouden handjes dus onze garagekosten zijn door de bank genomen nul; wij kopen alleen onderdelen, oh wij mazzelaars wij.

Maar goed, ik dwaal af. Een geluidje in de motor dus. Een kilometer of drie voor Schiphol, ik heb niks in de gaten –blissful ignorance– als Manlief zes woorden zegt die je niet wilt horen als je 100 op de snelweg rijdt: “er komt rook uit de auto”. Hij hoort een klonk (ik niet, blissful ignorance) en hij voelt dat hij geen stuurbekrachtiging meer heeft en het lampje van de accu brandt. “Daar gaat mijn V-snaar, die ligt nu op de snelweg.” Nog eens 10 woorden die je niet wilt horen als je 100 rijdt op de snelweg. “En nu?”, vroeg ik. “Hopen dat we Schiphol halen en daar de takeldienst bellen.” Tien woorden die je niet wilt horen als je je vlucht wilt halen. Manlief weet: het probleem was niet de V-snaar, maar iets liep vast waardoor de V-snaar kapot getrokken is. En de moeite en prijs van repareren hangt af van wat dat “iets” is. En dat weten we nog niet.

We hebben Schiphol gehaald. Net toen we de bocht maakten richting “vertrek” begon het lampje van motoroververhitting te branden. En schoonpapa was in no-time ter plaatse om Manlief en de jongste twee Daltons mee naar huis te nemen. En Oudste en ik haalden onze vlucht.

Dag auto, dag! Ik moet zeggen: SOS pechhulp was binnen 40 minuten ter plaatse toen ik meldde dat er kleine kinderen bij betrokken waren en ze hebben de auto op ons verzoek keurig voor de deur afgeleverd.

Nou….en net toen ik dacht dat het niet erger kon dan de heenreis…kwam de terugreis: “Orkaan op La Palma

Het stormde, ja. Maar de storm stond parallel aan de landingsbaan, dus no problemo, zou je zeggen. En terwijl we wachtten zagen we vliegtuigen komen en gaan. We waren hoopvol. Ik denk dat we, ergens 5 minuten voor aankomst van “ons” vliegtuig, de windzak op de baan een kwartslag zagen draaien, dwars op de landngsbaan. Een touroperator die wachtte op de passagiers die het toestel brengen zou riep al direct uit: “oh nee!”

We zagen het vliegtuig komen. We zagen het de landing inzetten. Hij was er bijna. Hij hing pal boven de grond.

En toen werd het weggezwiept, meege-scooped door de wind. Een afschuwelijk gezicht. En toen wist de piloot (mijn held) er een doorstart van te maken. Whhhhhoesh! Hij kwam, hij landde niet, en weg was ‘ie weer. Mijn vliegtuig. Ik begon te huilen, oh ik watje ik. Oh ik slechte moeder ik, want ik maakte direct Oudste aan het huilen. “Verwachtte je iemand”, vroeg iemand me. “Nee, ik wil naar huis!”, was het enige dat ik kon uitbrengen.  Niemand snapte dat ik moest huilen. Niemand. Maar de andere helft van mijn gezin zat thuis! Ik miste mijn Manlief en mijn zonen! Maar goed: als het toestel was gecrashed, zou ik er nu nog hebben gezeten! Die piloot is mijn held.

Na uren van onzekerheid kwam er nieuws: het toestel was uitgeweken naar Gran Canaria en we zouden wellicht de dag erna vliegen. Alle passagiers gingen met een bus ergens naar een hotel en ik ging mee terug met mijn vader. We moesten ons de volgende ochtend om 8 uur melden op het vliegveld.

En toen we daar stonden was er niemand en niemand wist iets, bij wijze van spreken. Toen er om 10 uur nog niemand was en nog niemand van iets wist, had ik al stad en land in Nederland afgebeld (lees: de vliegtuigmaatschappij, ik had geen touroperator), maar die wisten ook niks. Toen zei mijn vader: “Stel nou dat ze, net als bij de vorige storm, de passagiers met een boot naar Gran Canaria hebben gebracht en dat ze vanaf daar vliegen?” Dat zijn 26 woorden die je niet wilt horen als je naar huis wilt, dat kan ik je verzekeren! Godzijdank kwamen 15 minuten later bekende gezichten het vliegveld binnendruppelen: mijn medepassagiers! Uiteindelijk vertrokken we om kwart over 2. Dat zijn vele uurtjes op een vliegveld, dat kan ik je verzekeren!

En op de vlucht terug sprak mijn held de piloot de 52 woorden uit die je wilt horen als je naar huis gaat:

“Dames en heren, hier een update vanuit de cockpit. We vliegen op 11,5 km hoogte met 1000 kilometer per uur, het maximum van dit vliegtuig. We hebben nu wel genoeg vertraging gehad. We verwachten dat we met de rugwind met een vluchtduur van 3 uur en 3 kwartier op Schiphol kunnen landen.”

maart 1, 2010 Posted by | Beslommeringen, Repel | , , | 31 reacties

Eerste van twee delen: La Palma in Beeld

Morgen ga ik loggen in verhalende vorm over mijn vertraging en mijn kommer en kwel…

…maar nu eerst een logje in beeld over mijn pret en jolijt! Ik heb de resolutie zo hoog mogelijk gemaakt: volledig beeld kén nét!
(voor de liefhebber is er nog een sfeervol iMac-muziekje toegevoegd…)

februari 28, 2010 Posted by | Repel | , | 27 reacties

Ik ga op vakantie en ik neem mee:

Niemand behalve deze persoon, die overigens op dit moment met de seconde zieker aan het worden is. Ik prop hem morgen wel vol met paracetamol: come hell or high water, he will be “fit to fly” no matter what!

Ik ga op vakantie en ik neem mee:

– Twee kilo vacuüm verpakte boeren belegen kaas;
– Tien vacuüm verpakte haringen.

Voor opa en oma. Zij verblijven al maanden op La Palma en Oudste gaat daar zijn voorjaarsvakantie vieren. Omdat hij niet alleen durfde te vliegen ben ik zijn begeleidster. Als hij alleen had gedurfd, had hij van ons gemogen. En zeker nu Manlief net terug is, sta ik morgen toch met een enigszins dubbel gevoel op het vliegveld. Weer ruim een week (a.c.h.t. dagen) niet bij elkaar. ***zucht*** Nou ja, deze keer kunnen we wèl dagelijks bellen. En Oudste heeft drie mensen die hem beter gaan vertroetelen, waaronder twee die hij al maanden heeft moeten missen.

Ik ga op vakantie en ik pak in:

– Het bijzondere, en bijzonder mooie, (Esprit) zomerjurkje dat ik van Vriendin heb gekregen. Haar zus had hem gekocht, maar had nooit de kans gekregen het ook maar één keer te dragen. Ik zal het jurkje met waarde dragen;
– Mijn loopschoenen en loopoutfit. Mijn zomerloopoutfit, mind you! Ik heb deze hele week weer geen tijd gehad om een rondje te hollen, maar deze vakantie ga ik elke ochtend;
– Een boek. Ik kan me de laatste keer dat ik een boek heb gelezen niet heugen. Voor de insiders: dankzij Cisca’s laatste actie heb ik een boek!

Ik ga op vakantie en ik ga:

– Uitrusten;
– Geen tijd hebben nog bij jullie logjes te komen snuffelen, want ik moet nog heel veel inpakken en ik sta er alleen voor: Manlief is de stad weer aan het redden vandaag;
– Een week lang niet internetten, simpelweg omdat er in het huisje geen bereik is;
– Een week lang letterlijk en figuurlijk offline;
– Dus enorm in retraite, een week lang. En dat gaat me na een periode van ongekende stress en spanningen dus enorm veel goed doen.

¡Hasta la vista!

februari 18, 2010 Posted by | Repel | , | 40 reacties

De moederkloek is aan het eind van de kerstvakantie niet zo’n moederkloek meer

Het is vandaag officieel de laatste dag van de kerstvakantie. Praise the Lord: maandag gaat de school weer van start!

Twee weken lang drie Daltons in huis waarvan wij zij gewend zijn dat er twee op school zijn, kan shear hell zijn. Picture it: wij hebben in huis twaalfduizenddriehondhonderdenvierenzeventig Thomas treintjes, honderdzesendertigduizendachthonderdennegenennegentig Cars autootjes. En sinds de komst van de Gamecube hebben we een PS2, een PSP, twee DS’en, een Wii én een Gamecube. Een iMac en een PC. Allemaal met tig spellen. En als je de buren meetelt (de kinderen van ons en van hen zijn toch joined at the hip) hebben we de Wii en de DS’en in duplo.

Maar toch, ik zweer je: als een Dalton dat ene treintje heeft, willen ze er plotseling A.L.L.E.M.A.A.L. mee spelen. Die andere driemiljoen zijn plotsklaps volslagen oninteressant geworden. Als de ander dat ene Cars autootje pakt vliegen ze met z’n allen daar bovenop. Niemand kijkt televisie, maar als er eentje wil Wii’en, beginnen er twee andere te krijsen dat ze Nick jr. willen kijken. Ze willen allemaal op die ene DS en anders willen ze allemaal, op hetzelfde moment, op de PSP.

Ik wil niet nadenken over het aantal keren dat ik heb gedreigd alles in de prullenbak te gooien. Het ergste waren nog de momenten dat ze allemaal, en masse, helemaal niks wilden. Alles was stom en ze verveelden zich. Niks was goed. Naast het speelgoed en de electronica was er sneeuw en er was een slee en er was een speeltuin vol met kinderen. Maar de Dalotns hingen op de bank en verveelden zich, want niks was leuk.

Dus. Vandaag de laatste dag van de schoolvakantie. Toen ik vanmorgen naar beneden liep bedacht ik me dat ik het bijna heb gered. Dat het vandaag toevallig ook 1 januari is, betekent dat -omdat ik om half 2 naar bed ging en Jongste overal doorheen sliep- ik uit bed werd getimmerd door een KLAARWAKKERE Jongste toen ik bij wijze van spreken nog niet eens in mijn eerste REM-slaap was gegleden. Mijn haar is een vogelnest dat in de jaren tachtig van de vorige eeuw niet misstaan zou hebben, mijn wallen zijn indrukwekkend. Ik loop rond in een Superman-shirt en roze velours ochtendjas, grijze wollen sokken en mascara tot op mijn kin.

Ik kom beneden en moet eerst de diarree van Lewis opruimen voordat de kinderen erin stappen. Vervolgens moet ik de kots van Miss Marple opruimen. Even later heeft Jongste een poepluier waar je U tegen zegt en de kinderen vliegen elkaar binnen 10 minuten in de haren over dat ene treintje van de honderdduizend. En Oudste is boos dat hij geen eredivisie live mag kijken. Lewis kakt nog een keer op de vloer in de WC en er gaat tegelijkertijd een beker chocomel om in de woonkamer.

Het is dat ze soms zoeter dan zoet zijn en aandoenlijk en lief, anders zijn dagen als dit niet te doen, zou je haast zeggen.

***

Gisteravond schrok Middelste wakker van het vuurwerk….even later zit hij naast Vriendin op het aanrecht. Vol bewondering kijkt hij naar zijn vader die vuurwerk afsteekt. “Dit vuurwerk heb ik nog nooit gezien!”

Middelste heeft net als zijn broers al lang geleden geleerd hoe hij zijn moeder om zijn vingertje moet winden.

januari 1, 2010 Posted by | De Daltons | , | 25 reacties

Een nóg groter geheim dan Sinterklaas

Mijn vader en zijn vriendin hebben iets doms gedaan. Nou ja, eigenlijk hebben ze iets slims gedaan, maar toen draaiden ze door en deden ze iets doms. En toen hebben wij ook maar iets gedaan. Laat het me uitleggen.

Zij heeft besloten ontslag te nemen en nu zijn ze vrij om te gaan en staan waar ze willen. Dat was het slimme idee. Zij stopte met werken omdat wachten tot het kon/mocht, zou kunnen gaan wringen in de tijd. Mijn vader is namelijk nogal wat ouder dan zij is. De jaren om nog dingen te kunnen doen zonder enige vorm van serieuze fysieke belemmeringen zijn nu. Over 10 jaar liggen de kansen wellicht anders. Op het moment dat zij met pensioen kan, is hij al heel wat jaartjes verder. En al heb je dan nog heel veel jaartjes, fysiek ben je op je 75ste niet meer wat je bent op je 65ste, laten eerlijk wezen. Dus dat zij ontslag nam was de slimme aktie.

Dat ze vervolgens als een stel jonge honden impulsief 5 maanden naar La Palma boekten, was een iets minder slimme aktie. Wij vonden het prima hoor, we gingen ze wel missen, maar ja: ze zijn vrij om te gaan en staan en te genieten waar ze willen, dus dat moeten ze vooral doen. Maar naarmate het tijdstip van vertrek naderde begonnen ze tekenen van spijt te vertonen. Vijf maanden was toch wel héél erg lang. En ze hebben 6 kleinkinderen…6 maanden de kleinkinderen niet zien. Pfoeh! “Wellicht hadden we beter 2 maanden kunnen boeken”, begonnen ze schoorvoetend toe te geven…

Dus ze hadden het over halverwege een keer terugkomen, dus ze hadden het over dat wij een keer konden konden langskomen. Ze tobden wat af. De optie dat zij een keer zouden terugkomen was wel een hele dure optie en wij kunnen het ons ook niet veroorloven om met z’n allen langs te gaan zonder onze zomervakantie te schrappen. Het plan ontstond dat Oudste in februari een week langs kon komen, alleen. Maar toen botsten we aan tegen het feit dat angstige Oudste dat nog net niet aandurfde: hij wilde heus wel een week alleen bij opa en oma, maar hij durfde niet alleen te vliegen. En omdat hij twijfelde, durfden wij het al helemaal niet aan.

Dus opa en oma vertrokken en ze waren een beetje sipjes. En wij ook. Hier thuis gingen wij ook wikken en wegen. Oudste huilde de tranen uit zijn hoofd: hij ging opa en oma zo missen, 5 maanden was veel te lang. Sindsdien bellen Oudste en opa en oma elke week en sturen ze kaartjes. Manlief en ik hebben het er vaak over gehad en we gingen uiteindelijk om: mama en Oudste gaan samen naar La Palma in de februarivakantie. De ticket van Oudste wordt mede gesponserd door opa en oma, de goedkeuring om te mogen gaan en de geruststelling dat hier thuis alles goed gaat heb ik in drievoud op zak van Manlief.

Oudste blijkt ondertussen al die tijd te hebben verkondigd dat hij “zeker weten” zou gaan met mama, al wist hij dat het verre van zeker was. Lange tijd hebben we niet geweten of we de financiën rond zouden krijgen, of dat het aantal vakantiedagen voor 2010 toereikend zou zijn. Nu wij achter de schermen hard hebben gewerkt om het voor elkaar te krijgen en hij achter de schermen hard heeft gewerkt om het voor elkaar te krijgen, hebben we nog een besluit genomen. We laten hem bewust nog even bungelen: het gaat allemaal niet vanzelf! Dat mag hij best voelen. Hij weet al een jaar dat Sinterklaas niet bestaat. Manlief en ik beraden ons op het moment dat we hem gaan vertellen dat er een groter geheim is dit jaar.

De e-mailbevestiging is binnen. Bijna twee jaar nadat we samen naar Eurodisney gingen, gaan Oudste en ik samen naar La Palma. En de boodschap naar Middelste willen we heel duidelijk maken: jij ook! Niet nu, maar ook jij gaat dit meemaken. Hij gaat met papa naar Eurodisney 3 dagen lang als hij 6 is, net als Oudste. 1-ouder-op-1-kind. Die ervaring moet Manlief ook meemaken, dat is zo bijzonder! En als hij 8 is gaat hij ook met papa samen naar ver weg. Wie er mag Hoe we dat gaan doen met Jongste zien we dan wel weer, maar ook hij krijgt die kans.

Maar eerst ga ik met Oudste naar….La Palma! Tjemig, over minder dan anderhalve maand al. Maar mondje dicht he! Hij weet het nog niet!

november 28, 2009 Posted by | De Daltons, Repel | | 25 reacties

Gezinsleven a la Repel….o la la vakantie is moeilijk!

Toen ik Manlief leerde kennen was hij al een spuitgast. Ik weet niet beter dan hem 1x per 3 etmalen -en dus 1x per 3 nachten (en soms meer)- te moeten missen. Toen we kinderen kregen hebben we al onze levens, zowel liefdes-, werk- als privé-, daaromheen gebouwd.

Onze oplossing: ik werk als hij thuis is en andersom. We hebben van de 7 dagen per week allebei 3 volle dagen met de kinders en voor de rest jongleren we. We hebben meestal maar 1 weekendag met het hele gezin (soms hebben we net als jullie TWEE HELE dagen samen….dat is een unicum! Genieten!), maar papa is de meeste schooldagen thuis en mama is er aaaaaaltijd bij het slapen gaan…

Deze ijzeren routine draaien we al bijna 8 jaar lang.

Deze vakantie was de eerste vakantie met z’n 5’en, twee weken lang. En er gebeurde iets raars volkomen voorspelbaars: Manlief en ik houden er volkomen onze eigen manieren op na als het gaat om huishouden en opvoeden. En aangezien we nooit zo lang samen zijn geweest is dat nooit eerder zo naar voren gekomen. En toen stonden we ineens twee weken lang samen aan het roer: ja maar, ik doe het altijd zus! Ja maar, ik doe het altijd zo!!

We hebben de eerste week zitten muggenziften over huishoudelijkheden als een stel dat voor het eerst samenwoont…maar eigenlijk waren we dat ook! Vreselijk, wat hebben we gemot over de de tube van de tandpasta, bij wijze van spreken.

Na twee weken waren we een goed ge-oliede machine van 5 samenwerkende eenheden, maar mijn hart bloedt…zodra we het werkende leven weer ingaan worden Manlief en ik allebei weer bijna alleenstaande ouders in het dagelijks leven, zoals we al jaren doen. De kinders weten dat ze een moeder hebben….en ze weten dat ze een vader hebben…maar dat die twee elkaar kennen weet bijna niemand!

En zo in-tune als we nu zijn…gaan we dat weer verliezen?

augustus 23, 2009 Posted by | Manlief, Repel | | 10 reacties

You reap what you sow….oftewel: wie goed doet…

Mijn lieve vriendin M zei me eens dat je terug krijgt wat je geeft. Niet perse van dezelfde persoon, want dat zou saai zijn. Die woorden zijn een beetje een mantra voor me geworden. Maar deze vakantie kreeg ik de laatste avond van ons verblijf uit volslagen onverwachte hoek iets terug van wel dezelfde persoon….en wel van Statler van het sacherijnig- komische Statler en Waldorf duo van het winkeltje van het bungalowpark.

Wij vierden de verjaardag van Jongste op het park en Statler bleek zijn verjaardag te delen met Jongste, al zal er een jaartje of zestig tussen de geboortejaren zitten. Wij hadden voor Jongste’s verjaardag een heuse echte originele Franse appeltaart gekregen van Baskische oma, maar omdat eigenlijk alleen Manlief en Jongste van appeltaart houden, hadden we vrij veel over. De volgende dag ben ik dat gaan brengen naar Statler, voor zijn verjaardag. Hij bromde een soort van dank je wel, geloof ik.

De laatste avond op het park was een memorabele en hele mooie avond, in heel veel opzichten. Een van die dingen was Statler die op me af kwam. Toen ik die ochtend in mijn bezwete loop-kloffie het brood kwam halen had hij gebromd of ik de volgende ochtend weer dezelfde bestelling wilde. Nou ja, eigenlijk bromde hij niet meer, hij was eigenlijk al ontdooid en deed zo vriendelijk als mogelijk was voor hem. (Wat voor de meesten onder ons nog steeds bijzonder sjaggo is!) Ik had gezegd dat we niks hoefden, want we gingen vertrekken. Hij wenste me een goede reis en Waldorf bromde daarop dat hij niet vriendelijk moest zijn tegen vertrekkende gasten want anders zouden ze terug komen. Statler diende hem van repliek met de opmerking dat ik ook altijd vriendelijk tegen hem was. Ik kon een enigszins trotse glimlach niet onderdrukken. Ik keuvelde door en zei dat we hoopten volgend jaar terug te komen, maar dat hing ervan af of we weer in zouden loten. (Het huisje is van de PV en in het hoogseizoen is de animo hoog!)

Dus, Statler liep op me af die laatste avond en gaf me zijn telefoonnummer. Hij kende mensen met een huisje op het park en als we uit zouden loten zou hij zorgen dat we direct bij hen konden huren in plaats van via de kanalen van het park. Zo hoefden we niet de hoofdprijs te betalen.

Statler

Echte liefde was een ander aspect van  de laatste avond. Heuse, echte bakvissen-liefde. Het was ons (en Oudste zelf overigens ook) al eerder opgevallen dat meisjes als bosjes voor hem vallen. De Beatles in jaren zestig zijn er niks bij. Oudste verzuchtte deze vakantie dat er nu al 6 meisjes hadden gezegd dat ze op hem zijn. En hij is nooit verliefd op hen. Hij bladert liever in zijn Voetbal International boek. Maar deze keer, dit meisje…..dit was de eerste keer dat Oudste zelf ook een beetje de kriebels had. Nou ja, wat heet een beetje! Grote dikke tranen bij het afscheid zijn er gehuild….door hem. Zij stond alleen maar te giechelen.

Hé, maar dit heb ik niet verteld he. Maar kijk die blik dan in zijn ogen!  Ik vind ze overigens een schitterend stel samen, hihi, je ziet ze zomaar staan over 20 jaar als een echt stelletje. Jammer voor alle twee dat zij in Geleen woont en wij in Repeldorp. En sla de kaart er maar op na: Repeldorp ligt bijna nog dichter bij Assen dan bij Geleen…nou ja, pro forma zijn er toch maar mailadressen uitgewisseld.

augustus 22, 2009 Posted by | De Daltons, Repel | | 8 reacties

Famke Jansen is er níks bij!

Ik heb op Google Maps geprobeerd te schatten hoe lang het rondje is dat ik nu al 3 ochtenden loop. Mijn rondje werd gestaag groter en volgens een grove schatting met een lineaaltje langs mijn scherm (dat moet handiger kunnen) is mijn rondje ruim 3 kilometer, misschien wel 3,5 km. Met heuvels en klimmetjes en afdalingen, jawel.

De eerste dag deed ik er 20 minuten over en vanmorgen al een kwartier. Do the math: 10 kilometer binnen het uur ligt in het verschiet!

En dankzij die rondjes kan ik bunkeren jongens, niet normaal. Ik heb vijf Franse kazen weggewerkt deze vakantie. Geitenkazen, schimmelkazen, stinkkazen, …. dik, dikker, dikst op dat brood. Heerlijk! En ik denk dat ik geen grammetje ben aangekomen. Sterker nog, ik zie de beenspieren groeien waar ik bij ben!

Gisteren maakte Manlief een foto van Jongste die bij de Bijna Naar Bed Show van de Mini Disco graag in het middelpunt staat. (Letterlijk hè, hij staat midden in die cirkel van kindjes!) Ik moest mee dansen van Oudste en mijn benen staan ook nog net op de foto.

En als jullie klaar zijn met de oh’s en ah’s vanwege Schattige Jongste die de Hokey Pokey helemaal onder de knie heeft:  Kijk dan naar die gespierde dijen jongens, staalkabels, dat zijn het. Famke Jansen in Goldeneye is er helemaal níks bij!

augustus 20, 2009 Posted by | Repel, sport | , | 16 reacties

Mama hartje Courvoisier

Ik gaf in de auto onderweg antwoorden die niet van een geduldige mama getuigden op vragen als…

Hoe lang nog, zijn we er al bijna, wat gaan we doe-hoe-hoe-oen, ik verveel me, ik vind dit niet leuk…

Ik keek nog norser dan Posh Beckham op dieet en gaf antwoorden die ik pedagogisch nul had afgewogen (en ook niet wilde) en het kwam uit elke vezel van mijn lijf:

“Jongens, mama zit al dagen ’s middags alleen in het huisje als Jongste moet slapen terwijl jullie aan het lol maken zijn in het zwembad of bij het voetbal of Joost mag weten waar, dít uitje is voor mama en ik wil NUL geklaag horen!”

Ik zei het bijna zonder stemverheffen maar blijkbaar met genoeg duiding. Alle Daltons vielen stil op de achterbank. (De Dalton achter het stuur gelukkig niet want de weg was nogal bochtig.)

Repel wilde niet naar Hennessy of naar een willekeurige andere cognacboer in Cognac, Repel wilde naar Jarnac, want daar zit Courvoisier. Niet dat Courvoisier nu direct de beste ter wereld is, maar Repel is nostalgisch en Repel en Manlief hebben iets met hun gezamenlijke historie en Courvoisier. Dus Repel wilde naar Courvoisier.

Hier ging het allemaal om, hier wilde ik naar toe.

Het water loopt Repel in de mond bij de shop, maar we gaan eerst voor de rondleiding. En verdomd als het niet waar is, met nog niet eens zoveel kunst- en vliegwerk vinden de drie Daltons voldoende geduld in hun donder om ons de rondleiding te laten volgen.

Zo mooi: deze zijn echt van Napoleon. En kijk: drie missende knoopjes! Zie je die hand al gaan?

In het museum vond ik dit het leukste: allemaal samples van de verschillende stadia van rijping van de eau de vie. De chemicus in mij werd helemaal blij van dit verhaal. Eau de vie is het tweede destillaat van de wijn en na de eerste destillatie gaat het destillaat via de zwanenhals….nou ja, goed, technische gereutel terzijde…

…het mooie aan deze foto is de fles XO (zie verderop in logje) en hoe deze gemaakt wordt uit verschillende vaten door iemand met een gouden neus en gouden smaak zodanig dat hij elke keer weer hetzelfde smaakt….zie je de draadjes lopen hoe deze ene fles wordt gemaakt uit al die (samples uit) vaten?

Dit vat van 350 liter is ook daadwerkelijk gevuld met 350 liter (zie stempel: 350!) en de eau de vie komt van druiven uit het gebied Grande Champagne uit de Gognac. Het beste druivengebied van de zes gebieden in de Cognac. En Champagne staat niet voor de bubbly, maar voor de grondsoort. Iets met kalkgrond en vertaald in het latijn is  kalk iets met champagne en kalkgrond benne uitstekend voor druiven, of zo. (Een Franse dame die Engels praat is nu eenmaal lastig te verstaan.)

Deze foto is genomen in een ruimte bijna zonder licht. Ik heb het handmatig gedaan. Had ik al gezegd dat ik een nieuwe lens heb? Of wisten jullie dat nog niet? Nou kijk, ik heb dus een nieuwe lens…

******

Nou, en toen wilde ik achteraf heel graag die fles kopen die kwam in een soort van karaf, want die had ik in allerlei foldertjes gezien. Die fles leek me wel leuk voor thuis. Als souvenir. Had ik er meteen een mooie karaf bij! Hij was gewoon 75 dl, niet eens een liter. Maar toen zag ik het prijskaartje….en toen keek ik in mijn beurs…

en ik zag er geen 4500 euro (!?) in zitten.

Deze fles/karaf werd het dus niet…

Dus dan wilde ik de XO! Maar toen zag ik dat prijskaartje van 120 euro voor een flesje…

…dus dat werd ‘m ook niet.

Dus wij kozen voor 4 heuse officiele Courvoisier glazen en twee miniatuurtjes van de XO (en die gaan we zometeen, zodra dit logje klaar is, samen op de veranda opsnoepen).

Het is een beetje ons vloeibare goud.

En nog later, toen we weer bij ons huisje waren en gingen avondeten, ging ons dagelijks leven gewoon weer door en hielp iedereen weer op zijn eigen wijze mee met de tafel dekken…

augustus 18, 2009 Posted by | Party of Five | | 14 reacties

Heet!

Gisteravond bleef het nog heel lang heet. Er was geen zuchtje wind en de hitte bleef in het huisje hangen. Wij zweetten weg op de veranda en de kinderen werden zachtjes gaar gestoomd in hun slaapkamer.

Toen ze om negen uur nog wakker waren van de hitte (en niet, zoals gewoonlijk, van het keten) realiseerden we ons dat het onmenselijk was. We hebben ze uit bed gehaald om even lekker af te koelen met een waterijsje op de veranda.

Nou, dat ging erin als waterijs!

augustus 17, 2009 Posted by | Party of Five | | 13 reacties

Ren, mama, ren!

Ongeveer een jaar voor de geboorte van Middelste ben ik gaan hollen lopen. Als je een loper bent, mag je geen hollen zeggen. Hollen is voor amateurtjes, lopen is hollen voor gevorderden. Mijn doel was destijds de 10 kilometer binnen een uur te lopen bij de maraton van Buurdorp. Maar toen we gingen proberen voor een Jongste, ben ik na mijn miskraam nummer zoveel gestopt met hollen. Ik was namelijk bang dat als ik zwanger zou zijn, ik de vrucht er met mijn gedreun op het asfalt uit zou trillen. Tsja, logische redenering, niet? Voor de rest ben ik volkomen rationeel hoor, heus.

Maar goed, hollen rennen lopen dus.

Na de geboorte van Jongste was lopen een beetje een utopie geworden. Mijn bekken had er een mening over. Mijn bekkenbodem had er een mening over. Mijn lijf zonder slaap had er een mening over. En het drukke huishouden had er een mening over.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en daarom had ik mijn loopschoenen stiekem ingepakt voor deze vakantie. Zou het lukken? Kan mijn bekken het aan?

Het park blijkt ideaal. Ik kan allerlei rondjes uitstippelen en mijn loopje zo kort en zo lang maken als ik zelf wil en ik kan overal onderweg nog van mening veranderen.

Dus sinds maandag loop ik ’s ochtends na het ontbijt, voor het echt heet wordt, een rondje van een 15 minuten. Veel is het nog niet, maar ik doe het verdorie wel! En mijn lijf kan het na drie bevallingen nog steeds. Vanmorgen plakte ik er een klein rondje aan vast en holde liep ik wel 20 minuten. Heuveltje op, heuveltje af. Nog hardstikke zwaar ook.

Zou ik die 10 kilometer binnen een uur dan toch ooit nog een keer gaan hollen lopen?

augustus 14, 2009 Posted by | Repel, sport | , | 14 reacties

Een snufje loodzware geschiedenis

Vandaag zijn Manlief en Oudste naar Oradour-sur-Glane. Dat is geen plek voor Middelste en Jongste. Eigenlijk is het nog niet eens een plek voor Oudste. Maar het kind heeft een brein als een spons en het niet zo kleine potje heeft mega-grote oren, dus toen hij zijn vader hoorde praten met opa en oma over dit dorp wilde hij er ook heen. Opa en oma zijn twee daagjes op bezoek. Langskomen betekende niet meer dan een kleine déviation van hun terugweg uit le Pays Basque. Oftewel Euskal Erria, zoals zij als rechtgesnaarde Bask zou zeggen. Ze logeren in een hotelletje in de buurt.

Goed, Oradour-sur-Glane dus. Geen plek voor Middelste en Jongste. Daarbij is het te lang rijden voor ze en moet Jongste nog slapen. Manlief en ik keken elkaar aan: met z’n allen gaan is, hoe graag ik het ook wil zien, geen goed idee.

Dit was een heel lang intro om te zeggen: ik ben in het huisje met een slapende Jongste en een Jettix kijkende Middelste (ook half slapend). We hebben al van alles gedaan inclusief het zwembad onveilig gemaakt, maar de zon is op dit tijdstip van de dag te heet. Ik vermoed dat we richting 30 graden zitten en er is nauwelijks een wolk te zien. Dus mama logt. Maar ik moet opschieten, want Middelste staat inmiddels achter me te dringen om achter de laptop te mogen. Dan gaat hij Thomas de locomotief-filmpjes kijken op You Tube. Engelse filmpjes, wel te verstaan.

Maar ook dit is voor mij vakantie. Ik ben zo ontspannen dat ik wel een ragdoll lijk. Heerlijk! Ik zal wel een paar gesprekjes willen voeren met Oudste vanavond, kijken hoe hij het heeft ervaren en hoe hij het, als het zeer gevoelige kind dat hij is, verwerkt, zo’n stukje loodzware geschiedenis.

augustus 12, 2009 Posted by | Party of Five | | 9 reacties

Deux ans

augustus 11, 2009 Posted by | De Daltons | , | 16 reacties

Ik ga op vakantie en ik neem mee…

ALLES. En dan bedoel ik ook echt A.L.L.E.S. Het heeft maar twee dagen geduurd, maar ik ben klaar met pakken en onze pausmobiel is tot de nok gevuld. Kom maar op, ik ga de uitdaging aan: jullie kunnen niks roepen dat ik ben vergeten! Want ik ben niks vergeten. Ik heb A.L.L.E.S..

En daarom durf ik met een gerust hart te melden dat ik op vakantie ga en dat ons huis leeg is, want er valt hier voor inbrekers werkelijk niks meer te halen. Alles is mee, A.L.L.E.S. en de rest ligt in de kluis die in de slaapkamer in de muur is geboord maar dat weten de inbrekers niet.

p.s. De laptop is ook mee en we schijnen op het terras van het restaurant bereik te hebben. Joe-hoe! Ik voel vakantielogjes opkomen!

On y va!  À bientôt j’espère!

augustus 7, 2009 Posted by | Party of Five | | 10 reacties

Een Zuchtje Zeeland

Degene die mijn Twiter, pardon Tweets heeft gelezen weet dat er iets was met een trampoline vandaag.

Op onze eerste heuse vakantiedag togen wij richting Zeeland naar vriendin M. Vriendin M ken ik van het internet. Volgens mij begon het allemaal bij punt.nl en inmiddels kennen we elkaar virtueel van haver tot gort.  Ze heeft prachtige bewerkingen gemaakt van mijn foto’s en voor Jongste kreeg ik de meest snoezige slofjes waarmee hij in de box heeft gelegen. Overigens ben ik ook de trotse eigenaar van een echt Appeltje in mijn keuken. (deze dus: klik) En dit was de tweede keer dat we elkaar ‘in het echt’  zouden zien. Het was een goddelijke dag. Ik ben een beetje rozig nu, ik heb de zon in mijn gezicht gehad. En ik ben meer ontspannen dan ik in tijden ben geweest.

Een grote trampoline dus. Daar wordt een grote vent ook weer een beetje kind van.

Geef toe, ze hebben een hele leuke vader!

En dit, mensen, dit is pas een zwembad!! En dan zwemt daar ook nog een heel lief en mooi meisje in rond die best met drie jongere Daltons wil spelen.

Een superheerlijke eerste vakantiedag. En als we dan nog nagenietend wegrijden, worden we getrakteerd op een mooi stukje regenboog die ik met 120 km/u met open raam fotografeerde (schrik niet, ik reed niet hoor).

Zeeland is mooi. Vriendin M. is ook mooi. En haar gezin ook.

augustus 5, 2009 Posted by | Party of Five | , , | 11 reacties

Een vrolijk logje

Ik heb een mooi leven. Ik heb een goed leven.

Nu had de eerste helft van 2009 best wat nare verrassingen voor me in petto. Mijn soulmate-huisdier is overleden, dat is niet fijn nee. Ik ben een vriend kwijtgeraakt, dat is niet fijn nee. Ik heb mot met een familielid waarbij ik twijfel of, en zo ja op welke termijn dit ooit nog goed komt. Dat is ook niet fijn, nee. En we hebben zorgen gehad en nog steeds hebben we zorgen rond Middelste. Dat is niet fijn nee.

Maar aan de andere kant….als dit alles is kan ik het makkelijk handelen en heb ik nog steeds mazzel in het leven. Want ik heb de beste Manlief van de wereld (en dat is zuiver objectief mensen), ik heb drie hele lieve, grappige en mooie slimme kinderen waarvan de middelste al drie keer op het potje is geweest vandaag uit zichzelf, en ik heb de beste baan ter wereld met topcollega’s en ik heb hele lieve vrienden die ik al decennia heb zonder er ooit mot mee te hebben gehad en ik heb een boel familieleden waarmee ik prima door een deur kan. Ik heb 4 schitterende poezels waar we allemaal gek mee zijn. Ik heb een camera met een nieuwe lens (had ik al gezegd dat ik een nieuwe lens had?) Ik heb gelijnd en ik ben mijn babyvet kwijt. Ik ben weer wat ik was in mijn pré-zwangerschappentijd. Joehoe, wie had gedacht dat dat ooit nog mogelijk was. Ik ben geen zwangere moeke meer, ik ben de stoere moeder van drie Daltons.

Manlief en ik hebben dromen voor de toekomst. We hebben mooie plannen voor de komende 5 jaar. Dat logje komt later wel. Wij hebben een mooie toekomst samen.

En ik heb vakantie. Ik heb vrij en ik heb drie hele weken vakantie. Even een paar daagjes om thuis bij te komen (lees: wassen, strijken, koffers pakken) en dan gaan we richting la douce France.

Het glas is halfvol, maar als je onder een bepaalde hoek kijkt is mijn glas driekwart vol. Dat gezegd hebbende ga ik nu een groot glas rode wijn inschenken. Proost.

augustus 4, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | , | 13 reacties

He jij daar, daar op die kazerne

He lief, daar op die kazerne
Zwaar hè, zijn ze, die laatste loodjes
Vinnik ook
Laatste dienst van het vakantierooster
Maar morgen kom je thuis en dan hebben we jouw loodjes gehad
En dan hoef ik nog maar twee daagjes

Da’s te doen, toch?

En vannaf dan zien we elkaar weer
Dan kunnen de kinderen zien dat mama en papa elkaar überhaupt kennen

En daarna is het
Croissants
Baguettes
Vin
Fromage
Et spécialement, pour mon homme: heineken d’Hollande!

Nog maar een paar daagjes lief, en dan gaan wij la douce France onveilig maken!

He lief, wat vind je van deze foto?

Hé lief, ik mis je

juli 31, 2009 Posted by | Party of Five | , | 10 reacties

Ook klein kinderleed dit weekend

Ik was niet de enige. Ook Oudste had een zwaar weekend: buurjongen vertrok voor een vakantie van twee weken. De heren zijn twee weken gescheiden van elkaar en dat is bijna onverteerbaar. Ik zeg het het wel vaker: joined at the hip, die twee.

Nog even lol voor vertrek, maar even later wordt er toch echt met heel veel tranen afscheid genomen. Oudste leek bijna ontroostbaar.

juli 19, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 7 reacties

Iets te melden? Nee?

Nee, ik heb op zich niks te melden. Als je aan me vraagt hoe het gaat, dan zeg ik “goed” en dan meen ik dat. Ik heb op dit moment geen dingen die ik wil spuien, of juist niet maar toch doe.

Er is uiteraard in de Casa wel van alles en nog wat gebeurd, allemaal dingetjes en dingen die horen bij een groot gezin met veel huisdieren. Niets bijzonders. Niets nieuws en niets noemenswaardig. We hebben treinbanen gebouwd en we hebben boekjes voorgelezen. De Daltons hebben gevoetbald, veel gevoetbald. We hebben eten gekookt en we hebben boodschappen gehaald. We hebben afspraken gehad en bezoeken. We hebben financiële perikelen en we hebben mot. We hebben elkaar lief en we hebben lol. We hebben vrienden in de problemen en we hebben vrienden met lol. Ik voel een liedje van de Beatles opkomen: oh-bla-di-oh-bla-da live goes on. Maar zo is het wel. Een hele meivakantie lang.

Gelukkig hebben we de foto’s nog. En een bijschriftje her en der moet altijd wel lukken.

Vandaag kocht ik zomerschoenen voor Oudste. Mijn hemel, de discussie met hem in de winkel: “hier kan ik ècht niet mee voetballen!” Mijn zorg lag echter niet bij de atletische mogelijkheden van de schoen, maar meer bij de maat.
Dames en heren: MAATJE 36 heeft mijn zeven jarige.

36               ZESENDERTIG            ZESENDERTIG Oh mijn hemel….het is pas zeven…

Onze kinderen en de kinderen van de buren zijn joined at the hip. Schoolvakanties worden dan ook samen beleefd, door alle drie de generaties.

Buurvrouw en ik gingen op een mooie dag naar het strand. Twee vrouwen, zes kinderen. Het was de stranddoop voor mijn Jongste. Eentje moest achterblijven toen ze naar de vloedlijn wilden: er moest gelet worden op allerlei tassen en op Jongste, die in deze constellatie niet mee mocht. Hij kan lopen en haar jongste niet/nauwelijks.

Excuses voor de scheve horizon.

Ik zie ik zie wat jij niet ziet: drie kinderen van mij en twee van mijn buuv en een mooie vlieger van iemand die ik niet ken.

Poes is groot. Watson is nog geen vier maanden oud, maar al helemaal “kat” en al bijna net zo groot als zijn moeder. Hij en zijn broer zijn nog steeds alleen maar te onderscheiden door het al dan niet aanwezig zijn van een wit puntje aan de staart.

Jongste is hotel-de-botel van de Zwitsal zonnebrand-for-boys. Als hij de zon ziet, roept hij in een Pavlof-reactie “psht-psht” en wenst vervolgens van boven tot onder te worden onder gesprietst met zonnebrand. En dan nog een keer en dan nog een keer en dan nog een keer….

Er wordt deze vakantie ook heel veel gespeeld met de autootjes van Cars. En niet alleen door de kinderen…

Nee, ik heb niet zoveel te melden. Eigenlijk. Oh-bla-di-oh-bla-da, eigenlijk.

mei 5, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Levende Have, Manlief, Party of Five, Repel | , , | 9 reacties

Naar de letter van de wet

Dit logje gaat niet over Lanzarote. De foto is toevallig op Lanzarote genomen, maar ik maak het logje omdat de foto zo lief is en niet omdat het toevallig op Lanzarote was.
Dus dit is niet mijn vierde logje over Lanzarote. Dit logje gaat dus ook niet over het feit dat je daar zulke mooie foto’s kan maken van je gezin want dit logje gaat niet over Lanzarote.
Ik zal er dus ook niet bij vermelden dat Manlief net als Oudste jarig was op Lanzarote, want dit logje gaat dus niet over Lanzarote. Het gaat om het feit dat hij nog steeds net zo’n lekker ding is als toen ik hem leerde kennen. Ook met 9 jaartjes erbij. Hij was alleen maar toevallig jarig op Lanzarote, daar  kan dit logje dus helemaal niks aan doen.

Dus.

januari 7, 2009 Posted by | Manlief | , , | 4 reacties

Beloofd, dit is mijn laatste….echt!

Heus, dit is mijn laatste over Lanzarote. Echt.
Ik zal heus niet alle 918 foto’s van kraters en vulkanen of de beukende Atlantische kust met huizenhoge golven of het mooie weer laten zien.
Echt niet. Ik kan stoppen, dat kan ik echt.
Dit is er gewoon nog eentje om het af te leren!

Poseren voor ons huisje…the camera loves ya!

Deze mooie krater ligt in een natuurpark waar mensen niet mogen komen. Er is één route waar een bus rijdt voor de toeristen. Deze foto is wonderwel gelukt door de ruit van deze bus. Ik kijk naar de foto en kan mu nu al bijna niet meer voorstellen dat ik dit ècht zelf heb gezien!

Eerste kerstdag is Manlief  bij onze zeer zieke Jongste. We zijn gebonden aan het resort, maar dat is geen probleem. Ik neem even tijd voor Middelste en we nemen samen een duik in het zwembad. I’m dreaming of a blue Christmas…

Alle heren in ons gezelschap (en dan bedoel ik ook echt alle heren, van 16 maanden tot 65 jaar) waren bijzonder gecharmeerd van deze mooie en lieve dame van het animatieteam. Je kunt het ze niet kwalijk nemen! Lieve Irene!

Kijk broer: nog een vulkaan…gaaaaaaaap…
Zzzzzzzzzz…

Ook de avonden zijn mooi hier. Mama is verliefd op Lanzarote.

Oudejaarsavond, circa 10 uur ’s avonds.
Sluitertijd 2 seconden zonder statief. Het muurtje van het appartement is bijna stabiel. Bijna.
Is het nu Mercurius die te zien is? Of is het een andere planeet?

Hé mama! Ik zie de zee! Zee, doe normaal!

Vlees braden op de BBQ…zomaar een BBQ? Nee!! Het is de hitte van de vulkaan! Dat is pas vlees braden!

januari 6, 2009 Posted by | Party of Five | , | 5 reacties

Herr Doctor

Na het logje over de mooie verjaardag van Oudste in zijn krater en voordat ik een logje ga plaatsen met heel veel foto’s zal ik eerst het verhaal van Jongste vertellen. Over ziek zijn in den vreemde.

***

Nog maar nauwelijks bekomen van zijn oorontsteking en zijn eerste kennismaking met antibiotica kon hij aansterken in een klimaat met een graad of 22  in de zuivere oceaanlucht, met onbeperkt eten, drinken, spelen  en luieren. En dat allemaal terwijl hij zich kon wentelen in de fulltime aandacht en liefde van zowel papa als mama en zijn opa en oma.

Maar op kerstavond werd hij wat ziekjes en op  eerste kerstdag verdween de ondeugd uit zijn ogen. Zijn hoest veranderde in blaffen.

In de nacht van eerste op tweede kerstdag kon hij het slijm niet meer op- of weg hoesten. Hij ratelde en roggelde en de koorts  gierde door zijn lijf. Vroeg in de ochtend van tweede kerstdag zijn we naar de receptie gehold om hen een arts te laten bellen. Hij verwees ons naar de privat praxis van een Duitse Herr Doctor. We konden meteen terecht en de Herr Doctor constateerde severe bronchitus in beide longen. Jongste moest direct aan de antibiotica en zo had hij binnen een week na het eindigen van zijn eerste kuur zijn tweede te pakken. Maar omdat zijn ademhaling zo slecht was en hij tevens eczeempatientje is, moesten we de eerste dag à twee dagen waken voor een astmatische aanval. We kregen een zetpil met een noodmedicijn mee voor het geval dat en we zouden dan direct een ambulance moeten bellen. Hij (zelf arts van een privékliniek) zei dat we ons in zo’n situatie in geen geval moesten laten brengen naar een privékliniek (waar ze toeristen graag naartoe sturen),  maar direct naar het ziekenhuis in de hoofdstad. ’s Avonds wilde hij Jongste weer zien en daarna elke twee dagen weer.

Met de bibbers in ons lijf hebben we (nou ja, met name ik, Manlief behield de kalmte) de eerste dagen daarna doorgebracht. Maar het resort was zo schitterend en er was zoveel te doen voor de oudste twee dat de lol in de vakantie niet in gevaar is geweest. En opa en oma waren er om leuke dingen te doen al de keren dat we met die kleine terug moesten naar Herr Doctor.

Spaanse antibiotica kicks ass en Jongste is een bikkel. Hij heeft nu nog maar een klein rateltje in een van zijn longen en volgens mijn eigen huisarts is hij prima behandeld in den vreemde met een regulier antibioticum in een normale dosis. Achteraf denk ik dat ik beter af ben geweest bij Herr Doctor in de privat praxis dan ik hier thuis geweest zou zijn op tweede kerstdag met die kleine op een dokterspost. Herr Doctor mag dan prijzig zijn, de zorg was grundlich. Helaas moest ik de rekening zelf voorschieten, dat deed even pijn aan mijn bankpas!

Maar mijn Jongste heeft zijn stralende ogen weer terug.

januari 5, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , , , | 5 reacties

Een mens wordt maar één keer zeven

Een mens wordt maar één keer 7,  dat is dus heel speciaal. En die verjaardag vier je dus in een vulkaan; picknickend in je eigen krater. De kaart zegt dat die berg Montaña de las Lapas o del Cuervo heet, maar dat is niet helemaal correct. Eigenlijk heet hij De krater van Oudste. Nou ja, voor ons heet hij zo vanaf nu.

Als je aankomt met de auto zie je de vulkaan vanaf de weg liggen in al zijn pracht. Hij ligt op een twintig minuten lopen afstand.

Door een bres in de bergwand aan de rechterkant kan je naar binnen. En dan kan je afdalen in de krater.  (Nadat je bent bijgekomen van de schitterende aanblik.) Eén foto kan slechts een stukje vangen van wat je ziet.

Dat lichte stipje in het midden is opa. Oudste zit voor de foto nauwelijks zichtbaar in kleermakerszit naast hem, precies in het midden,  grootser dan a king of his castle.

De cirkels van stenen zijn door mensen neergelegd. Op Lanzarote zijn ze dol op patronen van stenen. Wij hebben ook een bescheiden bijdrage geleverd.

En natuurlijk mag Middelste zijn middelpunt delen.

januari 4, 2009 Posted by | De Daltons, Party of Five | , | 7 reacties