Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Nog steeds niet klaar met Haïti: Paula is dood…Juliana leeft

Image Hosted by ImageShack.us

juni 9, 2010 Posted by | Manlief | , , | 15 reacties

Haïti revisited: Een boom van een held heel bijzonder geëerd

Gisteren is De Brandmeester geëerd met de meest bijzondere boom van Nederland.

Hoe zat ’t ook alweer: De Brandmeester moest als reddingswerker van USAR.NL naar Haïti na de aarbeving. Moeder van Oud-klasgenootje sprak mij aan over het adoptiekindje van haar zus. Ze had er op dat moment eigenlijk moeten zitten met haar zus, maar door omstandigheden moesten ze een paar dagen later gaan. (Hemeltje lief, zij zouden in dat beruchte hotel hebben gezeten. Kippenvel.) Maar iedereen had blijkbaar een engeltje op de schouder zitten want: kindje leefde (en zij zelf ook). Maar ze wisten niet waar hij was, naar Haïti vliegen kon uiteraard niet meer, en ze vingen bij alle instanties bot want de chaos was (uiteraard) compleet. De adoptie die na al die jaren dan eindelijk al rond was, werd door een schaal van Richter ineens een enorme onzekerheid. De vraag was: kon De Brandmeester iets doen om te helpen hem toch thuis te krijgen.

Om een lang verhaal kort te maken: De Repel mailde USAR met alle gegevens met het verzoek het door te zetten naar BuZa en ze belde De Brandmeester. De Brandmeester sprak ter plaatse met de BuZa mensen die mee waren.  Uiteindelijk kwamen alle 100 weeskinderen dankzij USAR.NL naar huis, maar Adoptiekindje kwam met een handjevol andere kinderen dagen eerder dan toen thuis.

Er kwam geen lintje van Bea, er kwam wel een decoratie van een werkrelatie van mij, wat een bijzonder gebaar was dat, want hij heeft De Brandmeester nog niet eens ontmoet. En gisteren kwam er iets zo bijzonder dat ik met waterige ogen stond.

Van Tante en Moeder van Adoptiekindje heeft De Brandmeester een appelboom gekregen. Een geadopteerde appelboom, waar wij in 2010 de vruchten van mogen plukken. Het kado is symbolisch: een boom staat voor leven, voor de vruchten plukken en voor delen met zijn gezin. Ik beloof dat vele foto’s zullen volgen van de boom! Van bloesem (ben ik daar al te laat voor?) tot pluk  tot appelmoes en appeltaart. (Ja Tante: ik ga ’t bakken zonder ’t te eten! Je moet toch wat, met je eigen boom!)

Ik vind dit het meest bijzondere kado dat ik ooit heb gezien. Volgens de begeleidende brief is de pluk van de boom ook voor mij. De brief is heel persoonlijk, maar één zinsnede die met name over De Brandmeester gaat vond ik te mooi en te treffend om voor mezelf te houden:

“Soms heb je van die mensen die stil zijn, maar heel veel veel verschil maken in iemands leven. Zulke mensen die niet roepen “kijk mij nou eens goed zijn”. Zo een iemand ben jij, en jouw gezin.”

Ze heeft De Brandmeester helemaal op de korrel. En weet je, als de brandweer zelf een foto met een adoptiekindje herkenbaar mag publiceren, mag ik het ook. Dit is niet het bewuste adoptiekindje, maar ze is wel een “Parel tussen de Puinhopen” die door USAR.NL is geëvacueerd en veilig op het vliegtuig is gezet.

Elke ananas kan begrijpen dat wij het als gezin allemaal daarvoor hebben gedaan.

april 16, 2010 Posted by | Manlief, Repel | , | 33 reacties

Onder het kopje bijzondere menschen…

Ik heb een aantal externe werkrelaties. Is dat de juiste term? Of hoe noem je dat: je “netwerk” (oh, ik haat die term), je “contacten”, je “ik ken nog wel iemand”, je “ik weet wel wie me kan helpen”, je “we weten elkaar te vinden”. Dat soort lieden in ieder geval. Sommige van die contacten zijn intenser dan de andere, sommigen ken je privé, sommigen ken je beleefd professioneel.

Eén van mijn contacten is een bijzonder mensch. Ik zal zijn privé-leven niet op het internet kwakken, maar hij heeft het nodige voor zijn kiezen gehad (eufemisme) en nog steeds is hij een van de meest positieve en gedreven menschen die ik ken. Professioneel heeft hij het nodige voor zijn kiezen gehad, en nog steeds is hij een van de meest positieve en gedreven menschen die ik ken.

Hij is de enige externe werkrelatie, mijn enige contact, mijn enige “hij kan me vast wel helpen”, of hoe noem je zo iemand, die ik begroet met drie zoenen. Wij noemen elkaar Dinges en Huppeldepup. Ik ben vergeten waarom. Hij is de enige werkrelatie die een kijkje heeft in mijn privé-leven. (Ik lijk wel open, maar als je me echt kent weet je dat ik selectief open ben. En Dinges weet dat.)

Vandaag liep ik langs mijn postvak en trof daarin een grote enveloppe. Van Dinges. En hij was niet gericht aan mij, maar hij was gericht aan: “Repel, voor joe husband”

Als je het niet goed kan zien: er zat een doosje bij met een broche waarop staat: Great Job.

Ik wist dat Dinges bijzonder was, maar hoe bijzonder wist ik pas vandaag.

Lieve Manlief, ik zweer je, dit heeft denk ik veel meer waarde dan een lintje van Bea. En morgen, als je thuiskomt uit dienst zal ik hem met een hoge mate van ceremonie bij je opspelden.

maart 26, 2010 Posted by | Manlief, Repel | , | 27 reacties

Ik ben een lopend vuurtje met pijn in haar quadruceps

Na een super-fg bij mijn baas en een presentatie bij iemand van het hoogste echelon (ben je daar ineens bekend met naam en rugnummer, hoe bizar!) liep ik fluitend en in een bijzonder goed humeur naar de fitness voor mijn eerste les. De fitnessinstructrice had een heel schemaatje voor me gemaakt en ik werd geïntroduceerd aan de apparaten. “Hallo, ik ben De Repel.” Ik had nog nooit zo’n apparaat van dichtbij gezien, dus de instructrice leidde me door alle oefeningen. En daar waar nodig werd er geroepen “rug recht” en “armen langs je lijf”. En ik ben al helemaal in het jargon ingeslingerd: na een warming-up op het roeiapparaat ging ik naar naar de power squat, naar buikspieren, lage rug, hoge rug, biceps, triceps, nog een keer buikspieren en een cooling down op de crosstrainer.

Mijn benen vonden het een eitje, maar dat is niet zo gek en ook conditioneel gezien was het geen probleem. Maar man oh man: ik heb nu last in mijn armen en schouders van spieren waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Dat moeten mijn quadruceps zijn. Lekker…maandag ga ik weer! Een beetje masochistisch is het wel, dat sporten.

Enfin, toen ik ’s avonds thuis kwam schoof Manlief mij het brandweerblad onder mijn neus. VANDAAG IS ROOOOOOOOOOOOD!!!! Mijn interview als “de vrouw achter de man die naar Haîti ging” staat erin. En kijk nou: ik ben een lopend vuurtje!

Update: Images van het blad in het youtube-filmpje hieronder and Words van het interview in reactie #10

maart 20, 2010 Posted by | Repel | , , | 27 reacties

And I am a material girl

Geen uitdrukking slaat minder op mij dan “kijken, kijken, niet kopen”. Ik ben meer het type shop ‘till you drop. En winkelen is goed voor mijn humeur. Ik was gisteren erger van mijn stuk gebracht door ene Pineapple dan ik van mezelf had gehoopt, dus een shopping spree was precies wat ik nodig had.

Hoe vinden jullie deze? Palen van 11,5 centimeter staan eronder! Ze komen half maart binnen.

En omdat ik vrijdag de intake voor de bedrijfsfitness heb, en alleen maar hardloopschoenen voor buiten heb, heb ik fitnessschoenen gekocht. En nog een braaf (niet strak, er zijn collega’s bij) sportsetje voor binnen.

En ik heb nog iets heel erg belangrijks gekocht. Ik vind namelijk dat elke gezonde jongen van twee een Thomas De Trein behoort te hebben. Dus vandaag heb ik voor Adoptiekindje een Thomas gekocht. In plaats van me te laten verleiden tot zure opmerkingen over juffrouw Ananas, of mijn gekwetstheid te verstoppen achter cynische grapjes, is dit de enige juiste wijze om me voor eens en voor altijd te distantiëren van haar opmerkingen en haar mening over mij ten aanzien van Manlief’s inzet in Haïti. Wij hebben een muggeplasje in de oceaan bijgedragen aan de vroege thuiskomst van hem. En Manlief heeft daarnaast de nabestaanden van de overleden Nederlanders uit de afschuwelijke onzekerheid kunnen helpen zodat ze kunnen beginnen met rouwen. Daar hebben we het voor gedaan. Daarvoor ging hij naar Haïti en daarvoor hield ik het onthoofde gezin met drie kleine kinderen draaiende gedurende zijn afwezigheid, hoe ongerust ik ook was.

Een Thomas de Trein voor James. Daarvoor ging Manlief naar Haïti.

Dat gezegd hebbende, vind ik dat de mannen en vrouwen van USAR.NL meer een lintje verdienen dan iemand die hard kan schaatsen. En ook meer dan iemand die interieurdesigner is. (Of zou hij dat nu moeten inleveren?) Het was wel indrukwekkend, bij de koningin. Willem Alexander was er ook en gelukkig voor mij was Máxima er niet. De entree en het protocol was uiteraard allemaal reuze formeel, maar vervolgens hebben Bea en Wimlex uitgebreid de tijd genomen om met iedereen te praten. En dat allemaal onder het genot van een drankje en een bittergarnituurtje. (Manlief merkte op: veel wijn op die dienbladen en slechts af en toe een biertje.) De waardering van het koninklijk huis was mooi, maar eigenlijk vind ik dat een lintje op zijn plaats zou zijn geweest. Maar ach, voor mij is hij toch wel mijn ridder en van mij krijgt hij symbolisch een lintje.

En zeg nou zelf: een lintje van De Repel krijgen is toch veel indrukwekkender dan een lintje van Bea!

maart 11, 2010 Posted by | Manlief, Repel | , , | 41 reacties

De Repel in ballingschap en De Manlief bij Bea

De Repel is een dag in ballingschap geweest: windstoten van 170 km/u en een vliegtuig naar huis vanaf La Palama gaan niet samen. De Repel kwam aldus een dag te laat thuis.

De Repel is bruin, de Repel is uitgerust en de Repel staat bol van de verhalen…maar de Repel heeft een dag vertraging gehad met stressfactoren: te veel onzekerheid, het aanzicht van een gevaarlijke doorstart van mijn vliegtuig, te weinig slaap en veeeeeeeeeele uuuuuuuuuren, te veel, teeeeeeee veel uuuuuuuuren wachten op het vliegveld (smeuiig logje volgt) maar de Repel wil nu eerst knuffelen met Manlief en morgen een 10 km loopje lopen Ik heb hoogte-training achter de rug. Ja ja: de reinste bloeddoping!

Voordat ik dat doe (dat knuffelen dus) wil ik eerst even opscheppen: op dag X van de vakantie kreeg ik een sms van Manlief dat hij met de USAR over een paar dagen wordt verwacht op Huis Ten Bosch bij De Koningin! En terecht, wil ik even toevoegen. De Repel, Opa en Oma hadden alledrie kippenvel en stonden te stuiteren toen de sms kwam.Wow! Manlief bij Bea!

Toen wij sms’ten dat we trots waren en dat we ons afvroegen of hij meer zou krijgen dan dat lullige gebakje bij de burgervader van Repelbuurdorp sms’te hij terug dat hij wellicht net als de PvdA zijn ontslag zou krijgen en alles zou moeten inleveren.

Oh wat hou ik van die man.

Ik had net een pond zeebaars op en een halve fles rosé en ik permitteerde mezelf een sigaartje…dat ik elke dag heb hardgelopen weegt denk ik wel op tegen dat sigaartje…..toch? In tegenstelling tot Amerikaanse presidenten kan ik namelijk met droge ogen en mijn hand op mijn hart zeggen dat ik niet inhaleer….want da’s slecht voor mijn looptijden en de smaak in mijn mond, op de papillen van mijn tong is sowieso voldoende…en dan heb ik het nog niet eens gehad over het uitzicht…

februari 27, 2010 Posted by | Manlief, Repel | , , | 34 reacties

Hoe doen ze dat, die familie Ingalls? Wij weten het niet!

De inmiddels 13 jaren bij de brandweer hebben geleerd dat Manlief zich klaarblijkelijk staande kan houden in dit zware beroep. Ook is gebleken gedurende de opleiding en bij de zware oefeningen, dat hij zich staande kan houden bij USAR.NL. En nu is proefondervindelijk gebleken dat hij ook de über-usar-beproeving aankan.

Zie dat potloodje gaan:
Haïti
krasser-de-krasser-de-kras:
GESCHIKT!

Manlief is tijdelijk superman geweest.

Tegelijkertijd kan ik het aan om met knobbels in mijn tiet -volledig in mijn allenige uppie- naar de poli erfelijke tumoren te gaan, wetende dat mijn man op exact dat moment op weg naar Haïti is, wetende dat ik ongeacht de uitslag van het onderzoek de komende 11 dagen drie kleine kinderen in mijn uppie moet verzorgen. De uitslag bleek goed, en ik heb vervolgens relatief eenvoudig het onthoofde gezin en onthoofde huishouden draaiende gehouden gedurende de crisisorganisatie.

Zie dat potloodje gaan:
Moeder alleen in crisissituatie
krasser-de-krasser-de-kras:
GESCHIKT!

Ik ben tijdelijk supervrouw geweest.

En dan is Manlief thuis en moeten we doen wat iedereen doet: vadertje en moedertje spelen. En eerlijk gezegd ging ik ervan uit dat we dat ook direct zouden zijn: als wij superman en -vrouw kunnen zijn in een crisis, dan moeten we dat reguliere gedoe ook fluitend aankunnen en dan hebben we nooit meer problemen over futiele dingen want we hebben erger meegemaakt dus dit doen we op onze sloffen. Op één been met twee vingers in onze neus.

Oh wij familie Ingalls wij!

Dat hele gezinsgebeuren en dat hele man/vrouw-zijn, dat hele dopje op de tandpasta ding en de toiletbril omhoog/omlaag en zo, dat op het bord opschrijven dat de boter op is en vuile sokken op de vloer/in de was…dat kunnen we dan toch ook, maar dan nog beter dan de rest? Als je de crisis aankan die niemand zich kan voorstellen, kan je het normale toch ook, maar dan beter?

Eeeeehm guess what: zo eenvoudig werkt het helaas ook weer niet. De weg naar het kleine huis op de prairie blijkt niet eens zo heel eenvoudig te vinden, wat het bord ook zegt.

En dus hadden we vandaag mot. En omdat wij übermenschen zijn, hadden wij übermot. Met z’n allen. Ik had ruzie met de kinderen, en de kinderen met mij. Papa had ruzie met de kinderen, en de kinderen met papa. Ik ging versus hem en de kinderen en hij ging versus mij en de kinderen.

En het ging allemaal om zaken….waar we in ons pré-supermens tijderk ook al ruzie om maakten. Maar dan nooit in één dag, dat dan weer niet. Dat is dan wel weer knap van ons. Omdat het nu eenmaal zaken zijn waar je je in het dagelijks leven druk om maakt. Maar wij voelden ons na onze ‘ontberingen’ zodanig übermensch dat we dachten dat ‘simpele gezinsperikelen zoooooooooo 2009’ waren.

Dat dit allemaal gebeurt op 14 februari vind ik ook niet om te lachen. Valentijnsdag is voor mij op zich niet heel speciaal, maar om nou te zeggen dat dit nou bij uitstek de dag is om met een enorme smak terug op aarde te donderen en je af te vragen of je wellicht niet te makkelijk hebt gedacht over het terugglijden in sleur en burgerlijk is weer teveel gevraagd.

Zie dat potloodje gaan:
Valentijnsdag 2010
krasser-de-krasser-de-kras:
NIET GESCHIKT!

februari 14, 2010 Posted by | Beslommeringen, Party of Five | , , | 42 reacties

U kunt mij de bout haggelen!!!

Gisteren kwam eindelijk de DVD van USAR.NL binnen. Gedurende de hele missie in Haïti heb ik alles wat nieuws-in-beeld was, opgespoord, verzameld, en minitieus nagespeurd met een loep. Mijn Manlief staat namelijk nooit vooraan. Nou ja, wel bij een redding, maar niet als er pers is. Ik heb hem al die tijd slechts één keer aan de zijkant van een foto gezien, en één keer zag ik iets op een foto waarvan ik dacht dat het een hoekje van zijn voorhoofd was. Die haarinplant herken ik uit duizenden, meende ik. (Lees: Fjorden.) Achteraf bleek hij dat inderdaad te zijn.

Vandaag kwam de DVD met een selectie van het beeldmateriaal dat de leden zelf tijdens de uitzending hadden gemaakt. Het was een selectie, maar die selectie bestond al uit meer dan 3500 foto’s.

Ik heb ze allemaal bekeken en ik kwam eindelijk, eindelijk mijn Manlief een heleboel keer tegen. Ik had al genoeg foto’s van Haïti gezien: nog meer foto’s van ingestorte gebouwen konden niets meer toevoegen aan wat iemand op afstand maximaal kan bevatten van hoe het daar was. Maar ik had nog niet gezien hoe hij daarin paste, ik had nog niet gezien wat hij daar heeft gedaan. Ik had nog niet gezien hoe hij daar was. En nu wel. En het was behoorlijk confronterend. De omstandigheden, de werkzaamheden, de blik in zijn ogen. We kregen zelfs bijna ruzie gisteren (lees: ik begon ruzie te maken) omdat ik niet zo goed wist hoe ik ermee moest omgaan, ik was helemaal van mijn stuk gebracht.

Toen las ik de bijsluiter bij de DVD: niks verspreiden of gebruiken zonder contact met USAR.NL.

En toen werd de Repel burgerlijk ongehoorzaam. Natuurlijk plaats ik geen foto’s van de weeskinderen. Die wonen nu hier bij Nederlandse ouders. Natuurlijk plaats ik geen foto’s van de berging. Dat gaat niemand wat aan. Natuurlijk plaats ik niet wat heel erg is, of heel erg privé. Iedereen weet toch dat je op je log selectief-belachelijk-open bent? Maar het zijn foto’s van de mannen zelf, hún foto’s.  Hun eigen belevenissen, hun eigen hyves en hun eigen blogs. Ja, en soms die van hun eigen vrouw, ja! Zijn ze (de usar dus) nou helemaal belatafeld, zou mijn lieve tante zaliger hebben gezegd: ze kunnen mij de bout haggelen! (Heus, dat zou ze echt hebben gezegd! Ik zweer het!) En ik neem een voorbeeld aan mijn tante. USAR.NL: U kunt mij de bout haggelen. Ik heb geen contact met u opgenomen. (Ik heb uiteraard alle foto’s uitgesneden en bewerkt, zoals altijd, ook daarvoor heb ik geen toestemming gevraagd!)

Terugkomen na de missie. Oudste had zijn perspectief op de lege aankomsthal, maar dit was wat Manlief zag toen hij na de landing op Eindhoven uit de aankomsthal kwam. Zien jullie Oudste? Pontificaal in het midden van de foto. Ik was erg aangedaan door deze foto. Beide handen tot knuistjes van de spanning samengebald onder zijn kin.
(Niet zoeken naar mij, niet nodig, ik sta achteraan op de andere twee Daltons te letten. Ik sta wel op een tafel, maar op deze foto buiten beeld.)

Nee, ik plaats geen foto’s van de weeskindjes. Privacy mensen, privacy. Maar geen usar kan mij vertellen dat ik deze foto van Manlief niet mag delen. Dat mag alleen Manlief. En zijn zegen heb ik. Ik zag deze foto nadat ik vele foto’s met een hele andere blik in zijn ogen had gezien. Deze foto deed me heel veel goed. Deze blik mag je in het woordenboek plakken onder de uitdrukking “moe maar voldaan”, dan heb je geen woorden meer nodig. Dit meisje had overigens mijn vierde kindje kunnen zijn, als hij maar het lef had gehad haar in zijn binnenzak mee te smokkelen, dan had de hele wereld inmiddels kunnen zien dat ik daadwerkelijk, bewezen, de beste haren-invlechtster ter wereld ben!

Natuurlijk plaats ik geen foto’s van zaken die je niet kan plaatsen, niet mag plaatsen, of beter niet kan plaatsen. Maar er zijn foto’s die je gewoon kan plaatsen. Gewoon omdat je trots bent op je Manlief die a hell of a job heeft gedaan. Dat zijn foto’s die je moet plaatsen. Contact opnemen hiervoor? USAR.NL: U KUNT MIJ DE BOUT HAGGELEN!!!

februari 12, 2010 Posted by | Manlief | , | 33 reacties

Onze naschokken van Haïti

Morgenochtend mag Manlief officieel zijn opwachting maken bij de burgervader van Manlief’s werk. Ik denk niet dat hij de sleutels van de stad krijgt, helaas. Ik denk wel dat hij een schouderklopje krijgt. Met een beetje geluk krijgt hij ook iets voor hem volkomen onbruikbaars als een presse papier, of iets dergelijks.

Is prima. Manlief zit niet per sé te wachten op een Meet and Great met de burgervader. Daar deed hij het niet voor.

Vandaag kreeg hij via usar.nl echter een bericht waaruit bleek waar hij het wel voor deed, een mail van een adoptiefamilie die het wel overleefde:

“Tot vorige week waren we in de veronderstelling dat wij alles kwijt zouden zijn. Tot bleek dat jullie tijdens zoek- en bergingswerkzaamheden veel spullen van ons hebben gevonden. Met name de immateriele zaken zoals foto- en videobeelden […] zijn bijzonder waardevol voor ons. Je kunt je niet voorstellen hoe blij wij hiermee waren[…]”

Updeetje

februari 9, 2010 Posted by | Manlief | , | 34 reacties

Over hoe het gaat met Manlief na Haïti…

Gisteren greep Overbuuv me bij de arm: ‘Hoe is het nu met Repelman? Hij zei gisteren wel dat het goed ging, maar hoe gaat het nu echt met hem?’ Ergens heeft ze een punt. Hij zal inderdaad altijd zeggen dat het goed gaat. Hij zal je niet aankijken als hij antwoord geeft en hij zal zijn schouders ophalen, bij wijze van spreken. Ik zag het gesprek tussen hem en haar zo voor me. Maar….

Het gaat inderdaad echt goed met Manlief. Ja, hij heeft de hel op aarde gezien. Letterlijk dood en verderf. Dingen die wij ons niet kunnen voorstellen en ook niet willen kunnen voorstellen. Maar hij heeft ook mooie dingen gedaan waar ik bijna jaloers op ben (kleine mooie kindjes in slaap mogen knuffelen, bijvoorbeeld).

Overall heeft hij een voldaan gvoel over wat ze hebben kunnen doen. Ik denk dat dat de counterbalance is voor al het andere. Niks kan uitvegen wat je hebt gezien (of geroken), maar er kan wel wat tegenover staan. Zehebben goed werk verricht. Ik denk dat het zo zit, maar ik was daar niet. Wat ik wel zeker weet is dat het goed met hem gaat. Met mijn spuitgast.

februari 5, 2010 Posted by | Manlief | , | 27 reacties

Paula is dood

Het vliegtuig landde zondagochtend om 10:50 uur.  Het moment dat de achterwielen de grond raakten zeiden ik en Vrouw van Collega op hetzelfde moment, met dezelfde intonatie: “ja”.  Allebei met rode ogen. Fatalistische ik had 10 minuten eerder al wachtend bedacht dat het wat zou zijn als dat ding uit de lucht zou vallen voor het oog van een balkon met 200+ familieleden. Maar wat bleef die neus akelig lang in de lucht toen die achterwielen al de grond hadden bereikt. Het complete balkon familieleden schoot in de lach toen ik uitriep: “neus omlaag, neus omlaag, NEUS OMLAAG!!”

En dan duurt het lang voor ze uitstappen, en dan moet eerst de minister nog een handje. Vrouw van Collega nam Jongste op haar arm. Hij mekkerde in de buggy. Ze helpt mij want ik heb te weinig armen, en de armpjes van Jongste troosten haar ook een beetje: haar koters zijn de knuffelleeftijd allang voorbij. Haar rode ogen en haar wallen passen naadloos bij die van mij.

En dan spot ik Manlief en hij spot ons. Mijn hart ontploft en we zwaaien. Wat is hij ver weg, wat is hij dichtbij.
Wat is hij bruin. Wat heeft hij een bekkie.
Hij komt niet terug van een dienstreisje.
En dan moeten ze nog naar toespraken luisteren van de commandant en van de minister voordat wij ze eindelijk mogen omhelzen.

Iedereen huilt bij de eerste omarming. Behalve Middelste. Die zit achter zijn Nintendo DS en ziet en hoort zogenaamd helemaal niks. Maar hij heeft wel de hele week weer in zijn broek gepoept.
De hele zondag is onwerkelijk. Hij is weer thuis. Hij ruikt naar Manlief en niet naar Haïti. Hij is moe. Oudste en Jongste zijn uitgelaten en blij. Middelste kijkt de kat uit de boom. Manlief is blij met thuis. Ik ben blij met Manlief. Middelste kwam een dag later pas los, pas toen wilde hij knuffelen met papa.

Het gaat goed met Manlief. Hij is voldaan over wat ze hebben kunnen doen. Ik kan me niks voorstellen bij wat hij heeft meegemaakt en daar heb ik wel wat moeite mee. Hij kan me dingen vertellen en zeggen dat het okay is, en ik zal hem op zijn woord moeten geloven. Ik weet dat ik het niet zou hebben gekund en ik moet me dus ook vooral niet proberen te verplaatsen in de situatie; ik moet me verplaatsen in hem. In die situatie zou ik het niet redden….maar hij….ja, hij wel.

Manlief lijkt zich bijna geruisloos weer terug te voegen in het gezin. Hij is zich volkomen bewust van wat hij heeft gezien, en hij is zich volkomen bewust van het feit dat wij nog steeds mogen klagen over een ingescheurde nagel of dubbele voetbalplaatjes. Ook dit knaagt een beetje aan me: zo groot ben ik niet.  Gisteravond beleefde ik, of all people, een terugslag. Niet hij, maar ik, oh ik watje ik. Het verwerken van de emoties van de afgelopen tijd kost me tijd. Maar wat voel ik me een watje.

Middelste is een ander verhaal. Met hem gaat het niet zo goed. Sinds vandaag hoop ik te kunnen zeggen dat het niet zo goed ‘ging’….bijna verleden tijd. Papa is weer thuis en vandaag mocht hij weer naar de plusgroep. Dat papa weg was speelde een grote rol, maar school ook. Vandaag hoorden we dat hij in de plusgroep spelletjes speelt uit de plusbak van groep 6/7. Onze inieminie groep 1’tje. (Vandaar dat hij school steeds erger vindt zonder plusgroep.) Vandaag poepte hij wel weer op de wc….papa is thuis en er was weer de plusgroep…we moeten vinger aan de pols houden.
Ik moet voor altijd onthouden van Middelste: toen hij in juli aan de medicijnen ging durfde hij niet ‘want dan ging hij dood net als Michael Jackson’. Het ventje hoort alles, snapt een heleboel, maar is nog maar heul, heul klein. Hij heeft veel gehoord van wat papa heeft gedaan de afgelopen tijd.

Paula is dood.

USAR.nl redde haar en haar kind. Maar er volgde een amputatie en complicaties. En ze is overleden. Maar ze is overleden bij haar familie en niet onder het puin. Ze is overleden terwijl ze heeft geweten dat haar dochter het heeft overleefd. Dat is beter dan eenzaam onder het puin. Maar toch.

Terug naar sleur gaat niet zonder slag of stoot. Het enige dat zonder slag of stoot gaat is Manlief weer in mijn armen, lepeltje lepeltje, om 4 uur ’s nachts.

januari 27, 2010 Posted by | Manlief, Repel | , | 39 reacties

Er staat een vent thuis te douchen

En als hij onder de douche vandaan komt, gaat de computer uit. Tot later!

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

januari 24, 2010 Posted by | Party of Five | , | 56 reacties

Met propjes schieten: Wachten duurt lang, zo lang…lang…lang…

Weet je nog op school? Als je je verveelde? Als je moest wachten tot de leraar er was? Dan ging je klieren. Met propjes schieten, of zo.

Manlief heeft het zwaar. Het loopt niet lekker op Curaçao. We hebben het over campingbedjes in een sportzaal. Ze kunnen er vast niks aan doen, maar de manschappen rekenden op meer. Niks te bijkomen in de luxe. Hij wil naar huis. Ik wil hem naar huis. Ik heb een boodschappenkar luxe proviand ingeslagen en een krat bier. En mijn bed is fijner dan een campingbed in een sporthal. En ik ben lekkerder in bed dan een sporthal vol USAR leden. Mijn armen hebben meer liefde dan een sporthal.

Dus ik ga lopen klieren en met propjes schieten terwijl ik wacht. Joost mag weten wat hij uit verveling doet: spuitgasten zijn over het over het algemeen van de advanced level propjes schieten. Voor je het weet blazen ze de sporthal op uit verveling. Nou ja, dat is ook debriefen.

Ondertussen maak ik me op voor onze volgende ramp:

Maandag aanstaande start de Appie met de nieuwe voetbalplaatjes-actie.

Jeukende littekens, trauma’s opgerakeld….nog voor Manlief thuis is, hebben de oudste twee Daltons alweer voetbalplaatjeskoorts.  Thank you so bloody very much, Albert Heyn! Jullie hebben ons “rustiger vaarwater”  weer een maand verder weg geschoven. Oetlullen!

Morgen ga ik propjes schieten in de Albert Heyn.

Manlief moet naar huis. Nu.

januari 22, 2010 Posted by | Manlief, Repel | , | 38 reacties

De vier meest geloofwaardige aannames van 21 januari

  1. Juich niet te vroeg. Manlief zit nog niet op dat vliegtuig in Port-au-Prince. Die pokke-Amerikanen beheersen dat vliegveld. Het kàn nog steeds maandag worden (als Clinton wil vliegen of landen wanneer het hem uitkomt zou dat zomaar kunnen);
  2. Alleen voor het complete huishouden met 3 kleine kinderen zorgen nu al 9 dagen lang (zondag wordt het dag 12) is niet wat me nekt. Ik vind het rete-zwaar, ja, heus wel, maar het nekt me niet. Het kost me een jaar aan verlofdagen (ja ja, u leest het goed: deze uitzending kost ons geld, meneer en mevrouw de belastingbetaler, niks-te riante salarissen voor de USAR-leden), maar ook dat nekt me niet.
    Wat me wel nekt is geen contact met Manlief. Radiostilte. Niet weten waar hij is, hem niet kunnen bellen wanneer ik wil. Niet weten hoe het met hem gaat. Niet weten of hij gevaar loopt. Niet weten hoe hij eraan toe is en hoe hij eraan toe zal zijn als hij thuis komt. Niet weten wanneer hij thuis komt. Na elke sms van hem kreeg ik vleugels. De keerzijde van het “beloofd” (zijn ring) en “is beloofd” (mijn ring) is dat ik het voor mij bewezen is, dat ik echt niet, letterlijk niet, zonder hem kan. Geen dag;
  3. Ik heb extra verlof geregeld om zijn overgang naar ‘normaal’ vloeiend te laten verlopen: ik ga hem niet in het diepe gooien met 3 Daltons. En dan hebben we het nog niet eens gehad over jetlag! Maar daarna zie ook ik een gevalletje Frontale Betonnen Muur op mijzelf afkomen: sinds het verlaten van het ziekenhuis en het schrijven van die eerste log, heb ik geen seconde meer nagedacht over mijn tiet en de genetica. Ook opluchting is een emotie die me niet gegund was. En op die ene keer brullen op het schoolplein na, heb ik überhaupt niet gehuild. Het zou zomaar kunnen dat er ook bij mij het een en ander uit moet. Maar waar? Bij wie? Kan dat bij Manlief? Zijn emmer zit al overvol! Weet je wat: Manlief en ik gaan elkaar helpen om dit te verwerken;
  4. Last but not least: ik word al tijdenlang liefdevol verzorgd. Ik word verzorgd, ik word gekoesterd. Door wie? Ik zou het niet weten. Ik heb ze nog nooit gezien. Maar ik ken ze wel. Sommigen ken ik onder hun echte naam, anderen ken ik alleen onder pseudoniem. Hun levens ken ik wel. Is het contact daarom niet echt? Ha! Juist het tegenovergestelde! Via de log, Twitter, en andere media die Beatrix noemde, ontvang ik een warmte en een liefde die me door deze tijd heen heeft geholpen. Van Morse die overleed, van Middelste bij de psych tot knobbels in tiet naar Manlief in Haïti.
    Door al die zware tijden hebben jullie mij verzorgd: logvrienden! Ik houd van jullie. Dit zijn geen 4 loze woorden…..Reacties op mijn log, persoonlijke mails, kaarten en zelfs kado’s. Ik heb zoveel gekregen dat ik me afvraag hoe ik het ooit goed kan maken. Ontmoet ik hier nu juist toevallig de liefste mensen, ik snap het niet zo goed: jullie verbazen me! Al deze berichten zorgden ervoor dat ik bleef drijven.Lieve jullie (ik klink nu net als Mies Bouwman, zo bedoel ik het niet),
    Jullie zijn op cruciale momenten in mijn leven, zowel positief als negatief, een enorme bron van steun geweest. Met name deze laatste week, die ik op mijn eigen wijze als bizar heb ervaren, zo bot op het nieuws van het ziekenhuis, waren jullie letterlijk een lifeline. Zoveel reacties op mijn log, zoveel lieve woorden: ik slurp elk woord op!

    Sorry Bea, ik heb je hoog zitten, maar in deze zat je er best wel naast. Ik snap het wel. Je kent het gewoon niet. Weet U wat U zou moeten doen: een log openen onder een pseudoniem. Tries van Buren, of zo. En dan moet U eens meemaken. Probeer het eens!

Zonder alle kaartjes/berichtjes/kadootjes die ik eerder kreeg en nu krijg teniet te willen doen, wil ik aandacht besteden aan wat ik voor mijn verjaardag kreeg daar waar ik niks verwachtte:

Niet-kunnen-koken-wegens-gebrek-aan-aanrecht mede mogelijk gemaakt door USAR.nl, Brandweer Repelbuurdorp, Buuv en Tante van Adoptiejongetje

Kadootje groot kado per post van Marleen

Kadootje groot kado per post van Nicollekebolleke (met de grootst mogelijke moeite ooit in de geschiedenis der mensheid ga ik de drop bewaren voor Manlief….ik neem het mee zondagmorgen: hij gaat peuzelen):

Ziehier een vrouw gesteund door jullie en gelauwerd met kado’s…bijna perfect, dit plaatje…op haar Manlief na…

januari 21, 2010 Posted by | Beslommeringen, Manlief, Repel | , | 33 reacties

Mijn Manlief in Haïti

Manlief was hier. Deze klus heeft hij gedaan. Ik zie hem op de foto. Ik zie de blik in zijn ogen. Hieronder een deel van de laatste nieuwsbrief die ik kreeg:

“Rond 16.00 uur kan het laatste lichaam geborgen worden. Het is een zeer inspannende klus en beide reddingsgroepen gaan tot het uiterste om de berging in één dag af te ronden. Dit leidt bij andere aanwezigen tot diep respect voor het werk en de inzet van USAR.NL in het algemeen en de bij deze klus betrokken twee reddingsgroepen in het bijzonder. Om de nabestaanden zo snel als mogelijk is zekerheid te kunnen geven wordt USAR bij deze inzet geassisteerd door een Israëlisch team, dat gespecialiseerd is in het identificeren van overledenen. De inzet wordt afgesloten met een kleine ceremonie waar naast een erewacht van USAR.NL, het Israëlische team en een sectie Nederlandse Mariniers aanwezig zijn. Na enkele korte toespraken van […] volgt één minuut stilte en een bloemlegging bij de tijdelijke graven. Het was een intensieve inzet waar de reddinggroepen toch een goed gevoel aan over hebben gehouden. Nabestaanden kunnen nu aan hun rouwproces beginnen.”

januari 20, 2010 Posted by | Manlief | , | 37 reacties

Op het schoolplein in huilen uitbarsten is niet goed voor je Street Rep.

UPDATES HAÏTI  VANAF NU IN DE RECHTERKOLOM

Dag 7 is voorbij. Dag 8 begint. Naast de Gregoriaanse, doe ik ook aan mijn eigen kalender tegenwoordig. En nu weet ik zeker dat hij volgende week op dit tijdstip thuis is. Dat kon ik eerder niet zeggen.

Lang zal ik leven in de gloria.Hieperdepiep. Vorig jaar kreeg ik nog de eerste neger als president van de VS voor mijn verjaardag, vandaag krijg ik het proces van Wilders voor mijn verjaardag. Maar ik krijg geen Manlief. Ik ga niet heel erg uitweiden over mijn dagen, want Manlief maakt iets mee dat ik niet kan bevatten. En jullie ook niet, laten we eerlijk wezen. Als je geld pinnen en automatische afschrijvingen niet meetelt, leven wij in een all-inclusive-resort zonder rottende lijken om ons heen. Maar gisteren zat ik er compleet doorheen. Ik stond om kwart voor twaalf bij het schooltje. De Tante van Adoptiekindje kwam op me af en vroeg hoe het met me ging. Ik had geen antwoord. Ik kon alleen maar uitbrengen: “kut”. Op het schoolpleintje van de gereformeerde school, zei ik “kut”, ja. En ik lekte een beetje uit mijn ogen. Ik lekte al dagen, maar ik had nog niet gehuild gebruld. En ineens greep ze me in haar armen en ik brulde huilde lieftallig. Midden op het schoolplein dat bomvol stond met moeders en oppasopa’s en -oma’s.

Mijn leven op het schoolplein zal nooit meer hetzelfde zijn, denk ik zo.

Om kwart over drie stond iedereen er weer en sprak ze me weer aan: “als ik stress heb, ga ik bakken…” Ik kreeg een gloeiendhete zelfgebakken appeltaart in mijn handen gedrukt, deskundig verpakt. Ik heb nooit geweten hoeveel troost je kan krijgen van een appeltaart. En ik hou niet eens van appeltaart, kan je nagaan.

En ’s avonds krijg ik een mail van haar met foto’s van Adoptiekindje en de woorden dat onze pogingen wel degelijk hebben uitgemaakt: Ik weet zeker dat Manlief heeft geholpen, want afgelopen zondag vertelde Contact (een van de “bazen” van Wereldkinderen ) ons dat niet aleen hun gelobby, maar met name het duwen en trekken van individuen de doorslag heeft gegeven bij Buza om de kindjes te gaan halen. Dus wat ons betreft is jouw Manlief een van de HELDEN die hem naar Nederland heeft gekregen!

Wat een lekker ding is het he, dit mannetje. Dus toen zat ik weer te janken. Man man, wat een dag. Vanmorgen werd ik wakker en zag ik dat ik een sms’je had. Gestuurd door Manlief toen hij terugkeerde gisteravond na een lange dag werken in de stad. Ik verklap niet alles, maar er stond iets in in de trant van gefeliciteerd, en schat, en proberen te bellen vandaag.

januari 20, 2010 Posted by | Beslommeringen, Manlief, Repel | , | 47 reacties

FF bereik

Na 8 jaar USAR weet ik uit ervaring dat zondag een slechte dag is: geen nieuwsbrieven vanuit de basis in Zoetermeer. Ik weet weinig meer dan wat de media vertelt. Van Manlief zelf heb ik sowieso sinds Curaçao niks meer gehoord.Ik kijk nieuws, ik lees nieuws en ik hoop op de volgende nieuwsbrief van de USAR. Onze zorgvuldig opgebouwde traditie van 10 jaar dat we elkaar elke dag spreken waar we ook zijn is aan gruzelementen. Dat vindt hij vast net zo erg als ik.

Op zaterdag lag ik tijdens het middagslaapje van Jongste even te dommelen op de bank toen ik werd gebeld door de brandweer: “Je spreekt met Huttemetut van de brandweer. Niet schrikken hoor, we willen graag een informatieavond organiseren voor de partners.”

Voor ‘niet schrikken’ was het al te laat. Stom natuurlijk, want als er wat was gebeurd, zou er iemand op de stoep hebben gestaan, dan zouden ze niet hebben gebeld. Maar goed: vanavond is er een informatieavond.

Om 5 uur vanmorgen word ik wakker van Jongste die mekkert in zijn bed. Ik val weer weg. Ik hoor een sms in mijn slaap. Vijf minuten later schrik ik overeind: dat was echt een sms!

FF bereik. Alles goed hier. Hou van jullie en mis jullie.

Ik kan niet meer slapen. Het is half 6 en ik kijk herhalingen van Hart van Nederland.  Ik heb een sms gekregen.

Het is nu 6 uur. Wellicht een goed idee om de laptop dicht te klappen en nog een half uurtje proberen te dommelen.

januari 18, 2010 Posted by | Beslommeringen, Manlief, Repel | , | 37 reacties

Een happy ending terwijl wij nu nog moeten beginnen: een bizar verhaal

Donderdagochtend liep ik enigszins verdwaasd met de Daltons naar de school. Minuten later werd ik vastgeklamd door Moeder van Klasgenootje.

Het was vast heel egoistisch zei ze, maar…

Zij had daar eigenlijk met al die andere Nederlandse adoptiegezinnen moeten zitten, daar in Haïti. Ze zou haar zus begeleiden. Maar er was iets met paspoorten en dus zou ze pas vrijdag aanstaande (vandaag dus, ‘as we type’) zijn gegaan. Na een procedure van 6 jaar zou haar zus eindelijk haar adoptiekindje op gaan halen. Na een procedure van 6 jaar. Schaal 7 op de schaal van Richter was een andere mening toegedaan. Godzijdank voor de 3 kinderen van moeder van Klasgenootje waren ze vertraagd en zaten ze er niet op die dag, dat wist ze zelf ook. Zij was net als ik shock. Elk op onze eigen manier.

Je man is daar, sorry, ik ben vast egoistisch…maar….we weten dat alle kindjes uit het tehuis het hebben overleefd, Adoptiekindje leeft dus, voor de rest weten we niks. We kunnen nu niet naar Haïti, we mogen niet. Alles is rond, alle stempels zijn gezet. Alles. De tickets…vrijdag….We gingen hem alleen maar ophalen. Zes jaar. We zijn zo bang dat we hem kwijtraken na 6 jaar. Hij moet weg daar, er komen ziektes, hij mag niet kwijtraken….ik heb alle telefoonnummers, ik heb alle namen, het spijt me: je man zit daar, sorry…je en je gezin. Wij bellen met Buitenlandse Zaken maar krijgen de juiste mensen niet te spreken, we bellen de Organisatie maar die hebben geen contact ter plaatse bealve dat we weten dat hij nog leeft en…

Mooi, dacht mijn brein: afleiding!

Ik heb de *interne* contacten bij de USAR gemaild: jullie hebben mijn man, nou, doe dan maar wat terug! Maar dan op zijn Repel’s. Het standpunt is dat USAR alles doorverwijst….maar ik kreeg de boodschap dat mijn mail werd doorgezet.
Ik kreeg Manlief aan de lijn: zeg die Pipo’s van BZ die bij jullie aan boort zitten om de boel te repatriëren, dat er iemand is die ze niet mogen vergeten.Nou ja, zo zei ik het niet, jullie kennen me.

Vanavond belde Manlief (vanaf Curaçao): hij had het doorgegeven…er waren er meer, BZ deed al zijn uiterste best
Vanavond belde Moeder van Klasgenootje: dinsdag komen ze allemaal naar huis! Kindje komt dinsdag!
Vanavond mailde haar zus: Wij kennen elkaar dan wel niet maar: hij komt thuis! Dank je wel voor je moeite, zoveel sterkte voor je Man, jij en jullie gezin!

Happy ending…

Vanavond sms’te manlief: ik zit nu in het vliegtuig, ik hou van je

Voor ons gaat het nu pas beginnen. Hij is al DRIE EN EEN HALVE DAG weg en het moet nog beginnen. Maar Adoptiekindje komt naar huis. Al heeft ons deel maar een muggenplasje-in-de-oceaan bijgedragen…het waren de telefoontjes waard.

Nu ik me niet meer kan bezighouden met Adoptiekindje…
Nu er weekend is en geen drukte rond school-halen-brengen…
Nu Manlief pas echt weg is…

Pas nu gaat het beginnen.

****

ps Ilse….jij voelt nu vast ook wat ik hier ook niet schrijf.

pps ik kreeg een mail van Oxfam: of ik wilde bijdragen i.v.m. de aardbeving. Ik heb een reply gestuurd:

Mijn man zit daar op dit moment, als lid van de USAR. Ik heb wel genoeg gegeven, zo dunkt me.

Met vriendelijke ongeruste groet

januari 15, 2010 Posted by | Beslommeringen | , | 41 reacties

Berichten aan en van het thuisfront

De vijfde nieuwsbrief die ik kreeg:
Het team van USAR.NL zou om ca 21.00  op 14 januari 2010 (Nederlandse tijd) landen op Haiti. Echter na de tankstop in de Domicaanse Republiek kreeg het toestel geen toestemming om in Haiti te landen. De (logistieke) situatie op het vliegveld liet dit niet toe. Daarop is besloten om uit te wijken naar Curacao. Daar is het team om 00.15 (Nederlandse tijd) veilig geland. Alle inspanningen zijn er op gericht om vandaag bij het eerste daglicht in Haiti te landen (ongeveer 12.00 Nederlandse tijd). De stand bedraagt circa 1000 km.

De tijd gaat door. Met elke minuut vervliegt er hoop. Wat ik meeste vrees is dat ze niemand meer kunnen redden; dat er niks staat tegenover de hel waar ze in terecht komen. Want dat ze in de hel komen staat vast. Beelden die nooit meer van je netvlies gaan en geuren die je zal blijven ruiken. Hoe krijg ik hem terug? Zal hij nog kunnen slapen? Laat daar alsjeblieft een redding tegenover staan. Het streept elkaar niet weg, maar er moet iets op het andere schaaltje van de balans liggen.

Dat ze het gisteravond op tv bij Netwerk hadden over berovingen en ontvoeringen druk ik heel ver weg. Dat is sensatiepers.

Ik heb de knop omgedraaid en maak de week zo leuk mogelijk voor de Daltons. Hij hoeft zich niet ook nog zorgen te maken over het thuisfront als hij daar zit. Ik red het op mijn sloffen. Op één been en met twee vingers in mijn neus. Eitje. En als de juf geen tijd heeft om de tafel van 6 te overhoren voor Oudste’s volgende sticker, dan maak ik thuis wel een Tafel-poster. Is ze nou helemaal belatafeld! Het kind was zo trots dat hij ff in de lunchpauze de tafel van 6 had geleerd….door elkaar. Hij stuiterde naar school en de juf wilde hem niet overhoren. Tuthola.

januari 15, 2010 Posted by | Beslommeringen, Party of Five | , | 16 reacties

Gemiste roeping: Waarzegster…..ik zie DNA en ik zie….Haiti?

Ik wist het al op 31 december. Ik maakte een logje in de trant van: ‘k zou ’t heus heel graag willen, maar rustiger vaarwater kan ik in 2010 hoogstwaarschijnlijk op mijn buik schrijven.

Nu, op 13 januari, de eerste verjaardag van Sherlock en Watson, weet ik zeker dat ik het niet alleen op mijn buik kan schrijven. Ik kan het erop tattoëren. Had ik er maar geld op ingezet. Op de avond dat ik naar de poli erfelijke tumoren ‘mag’, op de vooravond van de begrafenis van Zus van Vriendin….krijgt Manlief de oproep om naar Haïti te gaan. En wel onmiddellijk.

Manlief was op weg naar Haïti terwijl ik op weg ging naar de poli clinische genetica en ik moest meldden dat ik niet naar de begrafenis kon…een bijzonder geval van de spagaat “hulp op korte termijn – lange termijn”.


Ik (de alles behalve objectieve echtgenote) verplaats me in de beslissingnemer die gaat over waar Manlief gaat redden: “U vraagt waarom u niet naar Indonesie mocht en nu wel Haïti? Maar, maar, maar, meneer de mensenredder, u word gewoon nu verzocht te vliegen naar een van de armste landen ter wereld, waar zich op dit moment de meeste bovengrondse bedolven lijken ter wereld bevinden, in de minst intacte situaties denkbaar, waar het instortingsgevaar van de restanten waar u in gaat zoeken niet bekend is, waar de kans op uitbrekende enge epidimieën voorstelbaar wordt geacht, waar muitende bendes tot het dagelijks leven behoren. Wij laten het aspect naschokken expres even halverwege. We hopen dat u er iemand levend uit kan halen. Want dan staat Nederland er even goed op en vraagt niemand wat USAR.nl ons, de belastingbetaler, nu eigenlijk kost. Met een beetje pech gebeurt dat alsnog, en worden uw bloed, zweet en tranen afgewogen tegen het duppie dat het de Telegraaflezer kostte. Daar gaat het ons dus wel om. Hoeveel lijken u gaat tegenkomen van kinderen in de leeftijd van uw eigen kinderen boeit ons eigenlijk niet zoveel. Het risico dat u loopt evenmin. Aan met welke emotioneel belastende herinneringen u thuis komt, hebben wij sowieso nooit veel boodschap gehad. We zenden per slot van rekening ook al jaren militairen uit. Dat een leven waarde heeft, dat het geweldig zou zijn als u ook maar één iemand levend uit het puin kan halen, dat er, al was het maar één familie, van een ramp wordt gered willen wij best geloven, maar dat is geen onderdeel van onze afweging. Dat dit nu juist wel uw afweging is, komt ons heel erg goed uit. Wij rekenden op het feit dat u stond te popelen. Hier heeft u per slot van rekening al die jaren voor getraind. Hierheeft u het voor gedaan. Waarom u niet mocht naar Indonesië terwijl u daar net zo graag naartoe wilde als naar Haïti kunnen wij u niet uitleggen. Dat is politiek. Daar heeft u als mensenredder geen kaas van gegeten. U hoeft alleen maar te gaan en mensen te redden als het ons uit komt. Dus ga en red mensen! Oh, u stond al klaar? En uw familie ook?”

Omdat de verkeerstoren van Haïti om is gevallen, kan men alleen maar landen met daglicht. Ze vertrekken daarom pas morgenochtend vanaf Eindhoven: ze zitten daar nu ergens te wachten op vertrek. Het mooie toeval wilde dat ik hem daarom het goede nieuws kon delen van de poli erfelijke tumoren.

Als Manlief nu niet op weg was naar Haïti, zou ik er een leuk logje over hebben kunnen schrijven….nu doe ik het in vogelvlucht. Uitslag is: TOP! Godzijdank kon ik het nog delen met Manlief voor zijn vertrek. Nu gaat hij ook met een gerust hart weg. In een notendop:

– Ten overvloede: tot 3 afzonderlijke keren toe, 3 verschillende goedaardige knobbels in 1 borst is pech. Een statistisch kunstje op zich. Maar niet anders dan botte pech. Mijn vocabulaire en littekens noemen het geen ‘pech’ , wat ik het wel noem is niet geschikt voor de log
– van alle gevallen van borstkanker zijn 5-10% erfelijk. Eén aspect dat duidt op de erfelijke variant uit de waaier van erfelijke-aspecten heeft mijn moeder: jonge leeftijd. Maar 1 kenmerk is niet voldoende om in blinde paniek te raken…
– gebaseerd op alle familiegegevens werd berekend dat mijn moeder niet een hogere kans heeft voor het hebben van een erfelijk borstkankergen dan de standaard kans. Met de kanttekening dat mijn moeder geen zusters heeft…dat is een blanco in de berekening. De keerzijde van dat feit is dat ze 3 broers heeft: een broer met borstkanker telt voor 1000 vuurtorens ineens…en die zijn er niet.
– volgens het sommetje (ze heeft het tot achter de komma uitgerekend) heb ik een licht verhoogde kans op borstkanker, logisch, gezien die ene moeder, maar niet verhoogd genoeg om aanleiding te geven tot jaarlijkse controle vanaf nu. het kille beleid/protocol roept in mijn geval: vanaf 50 jaar.
– de jaarlijkse controle die ik ga krijgen vanaf nu is gebaseerd op een oncoloog die de factor ‘moeder’ zwaar heeft meegewogen; volgens het beleid kom ik niet eens in aanmerking voor jaarlijks onderzoek
– als iemand in de familie een kankervorm krijgt kan het plaatje volledig op zijn kop komen te staan
– als ik er toch niet mee uit de voeten kan, mag ik altijd nog eens langskomen
– vooralsnog is de factor erfelijkheid tot op de komma geëlimineerd en ben ik een ‘gewone’ vrouw met een veelvoorkomende aandoening die vaker op controle mag dan de rest…-

Ik heb het idee dat ik hiermee kan leven. Ik heb tegen de arts uitgesproken dat ik basis hiervan heel erg bereid ben een aantal keren controle te proberen om te bezien of ik dat emotioneel aankan. Zij ook, begreep heel goed dat de emotionele belasting dat is wat me nekt. Mooi was ook dat ze me niet voor gek verklaarde toen ik aangaf dat ik op basis van mijn achtergrond dit hele verhaal niet wil. Ze stond niet achter het ‘preventief ruimen’, maar ze begreep heel erg goed hoe ik tot die optie kon komen.

Ik ga niet preventief ruimen. Vanavond, terwijl mijn lief op weg is naar Haïti, of all places, kom ik erchter dat er een loophole is. Gesterkt door het feit dat ik ‘het toch zou mogen zonder incompent verklaard te worden’ maakt dat ik het voorlopig niet doe.

Tietjes: jullie blijven nog ff!

januari 14, 2010 Posted by | Beslommeringen, Manlief, Repel | , | 40 reacties