Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Rrrrepel Carnivoorrrrrr

Ik ben was ben een kaasmens. De Repel hartje kaas. Hoe stinkender des te beter. Als je een camenbert opensnijdt en de inhoud druipt van de kaasplank, begin begon begin ik te watertanden. Deze zomer in Frankrijk had ik een speciaal geitenkaasje ontdekt. En elke keer als ik de koelkast in ons huisje opendeed, zei de Brandmeester: “Volgens mij heeft Popeye gepoept.” Ik moest hem dan steevast corrigeren: “Nee schat, dat is mijn kaasje.”

Ik hield nooit zo van rood vlees. Ik hield namelijk nooit zo van bloed op mijn bord. Zo hebben mijn vader en ik een levenslange traditie. Als wij samen in een restaurant zitten en biefstuk is wat we gaan bestellen, bestelt hij hem “zo rauw als de kok het durft”, en ik “zo gaar als de kok het durft”.

Maar nu ik zoveel sport, probeer ik sowieso mijn eetpatroon een beetje daar op aan te passen. Meer eiwitten en zo. Maar daarnaast ben ik niet van plan om alles wat ik eet in dat licht te zetten, dus ik ga ook nog steeds af op waar ik trek in heb. En hier komt de crux: sinds ik ben gaan fitnissen krijg ik een bovenmatige trek in vlees. In rauw vlees. In rosbief en filet americain. En toen ik vorige week ineens een broodje osseworst zag liggen kwam de Tijger in mij los. Osseworrrrrrst….lekkerrrrrrrrr. Maar nu komt het: ik had nog nooit in mijn leven osseworst gegeten! Het was een oerinstinct dat na drie kwartier hangen in de gewichten boven kwam drijven. De Repel was net een weerwolf vlak voordat de volle maan opkomt. En man-oh-man wat smaakte dat broodje lekker.

Mijn vriend de camenbert mist mij. De Limburgse kaas mist mij. Maar ik, de carrrrrnivoorrrrr heeft trek in vlees en er ligt tegenwoordig osseworst in de koelkast. Wroarrrrrrrrr, wrrrrrrr….

Note to self: maar dan voortaan wel naar de scharrelslager net als vroeger!

Advertenties

april 14, 2010 Posted by | Repel, sport | | 36 reacties

Mii do da Wii

Het is zondagavond. De kinderen liggen op bed, Manlief werkt. Ik heb dit moment uitgesteld, maar nu sta ik er dan. Dit is het uur U. Ik ben alleen en niemand kan me zien. Niemand hoeft het te weten te komen. Het ding ligt voor me op de grond en ik cirkel er een beetje omheen alsof ik er bang voor ben. Luister vriend, zeg ik inwendig tegen hem, ik ga dit leuk vinden en daar ga jij voor zorgen.

Voor me ligt het balance board. Het is een alles-of-niet poging. Als dit het niet wordt, dan blijft het niks. Die Wii-Fit hoef ik ook niet meer, schreef ik nog wanhopig teleurgesteld in december. Maar twee weken geleden had ik mijn Roomy verteld dat hij er lag, bij ons in het winkelcentrum en dat ik het toch overwoog. Hij stopte me meteen geld toe en riep dat ik er voor hem ook een moest kopen, hij ging direct het Snowboard spel halen. Even later sms’ te ik hem: Wii-fit is in da house. En nu, twee weken later sta ik te staren naar het balance board. Toen Vriendin vandaag vertelde dat ze haar schoonouders erop had gekregen (doet er even niet toe of ze het leuk vonden of niet) bedacht ik me dat het moment nu daar was om het eindelijk eens te proberen. En ik had me voorgenomen geduld met hem te hebben. Ik ga niet driftig worden en ik ga helemaal Zennnnn wezen.

Ik stel van alles in en het eerste dat hij doet is me vertellen dat ik te dik ben en dat mijn Wii-leeftijd veel ouder is dan ik in werkelijkheid ben. Wat Wiil je nou! Ik fiets elke dag 40 minuten. Ik ben reuze fit! Nee Repel….hold it…adem in, adem uit…het maakt niet uit: je bent nog steeds Zennnnnn en je gaat door. Heus, hij krijgt een eerlijke kans, dat balance board. Weet je wat, denk ik, laat ik eens gek doen: ik stel mezelf een doel. Dan doe ik net alsof ik dit vaker ga doen.

Ik sta een beetje te klungelen, maar op een gegeven moment roept hij dat ik het helemaal perfect doe. Bij het hou-la-houpen moet ik glimlachen en even later sta ik te joggen, ik doe waist-oefeningen om die wespentaille te krijgen en ik step. Ik heb mijn eerste 15 minuten gespaard. Ja, het staat er echt: mijn eerste 15 minuten. Dit was namelijk helemaal te gek. De volgende keer ga ik langer dan 15 minuten en wellicht dat ik dat in eerste instantie fictieve doel nog ga nastreven ook.

Tegen de tijd dat ik in het echt net zo oud ben als mijn huidige Wii-leeftijd kan ik dit en heb ik nog hetzelfde figuur ook:

hatha-yoga

april 5, 2009 Posted by | Repel, sport | , | 10 reacties