Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Taxibedrijf Repel en Co

Zo ben je zelfverklaard femme fatale, een moment later ben je een socker mom en sta je op zaterdagochtend langs de lijn. Ja jongens, het is zover: Oudste had vanmorgen zijn eerste voetbalwedstrijd en mijn zaterdagen zullen nooit meer hetzelfde zijn. Ik stond in die kantine en keek om me heen. Hier zal ik nog héél, héééél veel zijn de komende jaren, dacht ik bij mezelf, en dit is pas de eerste zoon van de drie.

We rijden wat af, zo gingen mijn gedachten verder. Op woensdag halen we Oudste op van de judo en rijden direct door naar de voetbaltraining. Op vrijdag rijden we Middelste heen en weer naar de peutergym en op zaterdag is daar dus de voetbal. En terwijl ik naar de voetbalvelden keek, bedacht ik me dat we ook nog uitwedstrijden krijgen. En wellicht nog keepertraining. En Middelste is opgegeven voor zwemles, nog een tijdslot dat gevuld gaat worden. We zijn net een taxibedrijf. Taxibedrijf Repel en Co.

En daar stond ik dus, voor het eerst langs de lijn en ik moedigde trots mijn kind aan. En bij elk doelpunt juichte ik net zo hard als de kinderen en de andere ouders. Zeven keer hebben we zo hard gejuigd, ze wonnen met 7-2. Dat is het leuke van kindervoetbal: er wordt zoveel gescoord.

Ja. Taxibedrijf Repel en Co wordt gerund door een socker mom. Want man, wat is dat leuk eigenlijk, dat voetbal! Zestien kleine jongetjes die als een kluwen over dat veld rond die bal bewegen. Schattig is het. En achteraf zaten we in de kantine een tosti te eten en ik keek naar mijn Oudste en dacht trots, ja, ik ben een socker mom. En ik zal nog heel veel tosti’s eten in die kantine. En ik ben zo socker mom dat ik een weblog heb gemaakt voor de F’jes. Mijn zaterdagen gaan ook gevuld worden met het uploaden van de foto’s van de wedstijden voor de andere socker moms en dads.

augustus 29, 2009 Posted by | De Daltons, Repel, sport | , | 12 reacties

Famke Jansen is er níks bij!

Ik heb op Google Maps geprobeerd te schatten hoe lang het rondje is dat ik nu al 3 ochtenden loop. Mijn rondje werd gestaag groter en volgens een grove schatting met een lineaaltje langs mijn scherm (dat moet handiger kunnen) is mijn rondje ruim 3 kilometer, misschien wel 3,5 km. Met heuvels en klimmetjes en afdalingen, jawel.

De eerste dag deed ik er 20 minuten over en vanmorgen al een kwartier. Do the math: 10 kilometer binnen het uur ligt in het verschiet!

En dankzij die rondjes kan ik bunkeren jongens, niet normaal. Ik heb vijf Franse kazen weggewerkt deze vakantie. Geitenkazen, schimmelkazen, stinkkazen, …. dik, dikker, dikst op dat brood. Heerlijk! En ik denk dat ik geen grammetje ben aangekomen. Sterker nog, ik zie de beenspieren groeien waar ik bij ben!

Gisteren maakte Manlief een foto van Jongste die bij de Bijna Naar Bed Show van de Mini Disco graag in het middelpunt staat. (Letterlijk hè, hij staat midden in die cirkel van kindjes!) Ik moest mee dansen van Oudste en mijn benen staan ook nog net op de foto.

En als jullie klaar zijn met de oh’s en ah’s vanwege Schattige Jongste die de Hokey Pokey helemaal onder de knie heeft:  Kijk dan naar die gespierde dijen jongens, staalkabels, dat zijn het. Famke Jansen in Goldeneye is er helemaal níks bij!

augustus 20, 2009 Posted by | Repel, sport | , | 16 reacties

Ren, mama, ren!

Ongeveer een jaar voor de geboorte van Middelste ben ik gaan hollen lopen. Als je een loper bent, mag je geen hollen zeggen. Hollen is voor amateurtjes, lopen is hollen voor gevorderden. Mijn doel was destijds de 10 kilometer binnen een uur te lopen bij de maraton van Buurdorp. Maar toen we gingen proberen voor een Jongste, ben ik na mijn miskraam nummer zoveel gestopt met hollen. Ik was namelijk bang dat als ik zwanger zou zijn, ik de vrucht er met mijn gedreun op het asfalt uit zou trillen. Tsja, logische redenering, niet? Voor de rest ben ik volkomen rationeel hoor, heus.

Maar goed, hollen rennen lopen dus.

Na de geboorte van Jongste was lopen een beetje een utopie geworden. Mijn bekken had er een mening over. Mijn bekkenbodem had er een mening over. Mijn lijf zonder slaap had er een mening over. En het drukke huishouden had er een mening over.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en daarom had ik mijn loopschoenen stiekem ingepakt voor deze vakantie. Zou het lukken? Kan mijn bekken het aan?

Het park blijkt ideaal. Ik kan allerlei rondjes uitstippelen en mijn loopje zo kort en zo lang maken als ik zelf wil en ik kan overal onderweg nog van mening veranderen.

Dus sinds maandag loop ik ’s ochtends na het ontbijt, voor het echt heet wordt, een rondje van een 15 minuten. Veel is het nog niet, maar ik doe het verdorie wel! En mijn lijf kan het na drie bevallingen nog steeds. Vanmorgen plakte ik er een klein rondje aan vast en holde liep ik wel 20 minuten. Heuveltje op, heuveltje af. Nog hardstikke zwaar ook.

Zou ik die 10 kilometer binnen een uur dan toch ooit nog een keer gaan hollen lopen?

augustus 14, 2009 Posted by | Repel, sport | , | 14 reacties