Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Gespeend van elke vorm van tact

Vanmiddag had ik met de Middenvelder een momentje in de auto.

Hij:”….”
Out of the Blue
Waarom zeg jij niet tegen X dat je het niet leuk vindt hoe X doet tegen Y en dat je het stom vind?
Ik pauzeer. Mijn hemel, kleine potjes. En zo’n klein potje is het al helemaal niet meer dus ik had beter moeten weten. Oh ik, stomme ik. Wat nu te doen? Ik besluit voor de waarheid te gaan.
Ik: Nou, X vindt het wel leuk, maar ik niet. Maar het is persoonlijk; het is smaak. Ik heb geen “gelijk” dat het stom is en X heeft geen “gelijk” dat het leuk is. X en Y vinden het wel leuk. Het gaat om het woordje “vinden”. Maar als X hoort dat het iemand stoort, gaat X het misschien niet meer durven, en dat is niet leuk voor Y. Want Y heeft niks te maken met mijn mening, maar alleen maar met de mening van X. Snap je? Als Y het wel leuk vind heb ik er helemaal niks mee te maken: dan mag ik het wel vinden…maar ik “mag” het niet zeggen. Nou ja, wel tegen jou, maar niet tegen X.
De Middenvelder pauzeert.
Hij: Ik snap het.

Later die avond speelt en eet Buurjongen-joined-at-the-hip bij ons. We zitten achter de MacBook Pro (had ik al gezegd dat ik een MacBook Pro heb?) en we kijken naar de foto’s van de kampioenswedstrijd van de Middenvelder. Alle jongens staan individueel op de foto met de beker. Ik voel me verplicht ze te verbeteren dat vriendje J niet stoer op de foto staat, maar een beetje onzeker. (“Wat is onzeker?”, “Nou, dat is wat we soms allemaal wel zijn: dat we denken dat als we op de foto moeten, we er vast stom opstaan, of dat we vast niet goed genoeg zijn, of dat iets belangrijks misschien wel niet zal lukken en vinden ze ons dan nog wel leuk?, of dat we vast morgen de weg niet kunnen vinden als we voor het eerst alleen ergens naartoe gaan, weet je? Dat gevoel!” Ze knikken allebei instemmend; ze kennen het.) Ik meen me te verbeelden dat ze vriendje J iets minder stom vinden dan gisteren. Vriendje J lijkt meer op hen dan ze dachten. Vervolgens  komen er twee foto’s van twee jongens voorbij waarbij het verschil tussen trots en opscheppen van het scherm afdruipt. Het grappige was dat ze net allebei een momentje van opscheppen hadden laten zien die avond, dus die kon ik mooi aanstippen. Opscheppen is niet okay, het is niet nodig en daarbij houden mensen niet van opscheppers: je schept er weerstand mee terwijl je eigenlijk een schouderklopje wilde. Opscheppen is dus niet okay, maar trots zijn op jezelf is alijd okay. Sterker nog: trots zijn op jezelf is heel belangrijk!

Oh ik opvoedkundige ik! En dan kom ik nu bij de point (spreek point uit op zijn Frans “pwoeân” want ik ben aan het opscheppen)…

Zaterdagavond had mijn kantoor een feestje georganiseerd. Het zou een groots feestje worden. De Repel hees zich dus in Heur Jurkje Van Heur Turkje. En ik moet zeggen dat zelfs ik een beetje van mezelf onder de indruk was. Ik zeg: mijn BMI rules! Het woord bescheidenheid is mij namelijk vreemd. Ik zag er gewoon rete-strak uit. Ik had mezelf beloofd dat ik mocht snacken en nippen, maar niet mocht vreten en zuipen, want de dag erop had ik een loopje en ik had grootse plannen: ik ging voor een PR. Maar dat voornemen mislukte helaas jammerlijk. Na de hamburgers en de dansjes met de Brandmeester en de kaassouffles en de dansjes met de Brandmeester en de ettelijke, ettelijke wijntjes en de dansjes met de Brandmeester heb ik om 23:40 uur nog een stuk mokkataart gegeten. Die punt leek wel een dubbele punt. Sterker nog: spreek je nog over een punt als je richting kwart taart gaat?

Dus. Vandaag stond ik daar aan die start. Nog naburpend van frites, cocktails, stukken kaas op een stokkie met Nederlandsche vlag, mokkataart en een kater-hoofd. Ik stelde mijn verwachtingen voor mijn tijd subiet bij. Zeker gezien windkracht 6 en een stortbui waardoor ik met kippenvel in mijn nieuwe rete-strakke-pink-ribbon-loop-broekje stond. Nog voor het startschot viel, was ik al beyond doorweekt. Maar dan….ga ik lopen….en het loopt. Het loopt als een tierelier, ondanks de wind, het slaaptekort en de alcohol. Vandaag kan ik hem gewoon hebben! Het moet de mokkataart geweest zijn. Rond 8 kilometer besef ik dat ik toch mijn PR kan verbeteren en ik zet de sprint in. Ik heb nog nooit zo versneld aan het eind van een 10. Dan zie ik zie de Brandmeester staan met de Daltons richting finish maar ze herkennen me niet, ik loop hier namelijk 2 minuten te vroeg. De Brandmeester schrikt zich te pletter en kan me alleen nog fotograferen van de achterkant…maar dat is wel meteen de mooiste foto: de klok staat erop! De andere “full frontal” foto’s betaal ik via de website. Ik ben zo ultiem verrot en blij dat ik huil. 50’59”. Binnen de 51…maar hoe!

Ik ben niet bescheiden, ik ben namelijk niet zomaar tots. Ik schep op. Puh. So there! Gezien de tijd die ik heb om te trainen, gezien het “geringe” aantal kilometers dat ik maak per week is dit een afgrijselijk goede tijd…Ik ben nu ook enorm pissig, want de uitslag is nog niet gepubliceerd. Ik denk namlijk zeker weten binnen de eerste 25% van alle finishers te zitten. I am good at this running shit!

Te veel met het fenomeen te maken.
Mijn moeder serieus en ik te vaak vals alarm en nog steeds onder conrole.
Een run4ladies verdient een pink ribbon!
Speciaal voor de gelegenheid gekocht.

Tegenwoordig heb ik benen…benen voor galajurken en benen voor rennen…

Pokkeweer vastgeld door een profi…

Finish!

En weet je…opscheppen mag….als je weet waar je prio’s liggen…

Advertenties

mei 30, 2010 Posted by | Repel, Uncategorized | , | 27 reacties

Zondagskind

Op de een of andere manier lopen de borrel van de personeelsvereniging en ik elkaar vaak mis. De borrel is vaak genoeg en ik heb vaak genoeg tijd…het probleem is simpelweg dat die twee momenten nooit samenvallen. Maar vandaag kon ik. Sterker nog: vandaag kon ik alles.  Ik kon lekker werken aan een project, ik kon lopen in mijn lunchpauze EN ik kon borrelen tot 7 uur.

***

Ik fiets naar huis en ik kijk om me heen. Mijn boertje is niet bezig in zijn wei. Dat is jammer want nu heb ik niemand om naar te zwaaien. Ik denk terug aan de borrel. Ik heb een nieuwe collega ontoet. We zijn anders maar we lijken op elkaar. This could become interesting! Zij en ik kunnen lachen samen. Ik kijk naar de windmolens, Ze staan een standje anders…hmmmm….weer een nieuw seizoen. Ik snuif….ja, het ruikt anders en mijn jas is ondanks het late tijdstip bijna te warm. Een nieuw nummer op de Ipod dient zich aan. Ik playback mee. Tijdens de lunch zag mijn boertje mij hollen, maar hij herkende mij niet zonder fiets. Nu kent hij een dame met kekke paarse fietstassen en hij kent een dame met een shocking pink outfit. Wij zijn dezelfde maar ik denk niet dat mijn boertje dat weet. Ik kijk naar de sloot naast me. De eendjes en vogels doen en de natuur ontploft. Ik heb fietsend de natuur full circle zien komen, schitterend! Het volgende nummer op de iPod begint. Ik playback mee en weet mezelf met 5 secondes de minuut te versnellen. Dat ik ondertussen al 3 vliegen heb ingeslikt verdring ik.

Ik kom thuis en ben nog net op tijd om al mijn Daltons, van 1 tot en met 4, te kussen en knuffelen en te bevragen over hun dag.

***

Ik ben een zondagskind.
Het leven is mooi.
Wat zeg ik, het leven is perfect…

mei 20, 2010 Posted by | Repel, sport | , | 27 reacties

Over “achter de wolken” en “schijnen” en zo

Als rechtgesnaarde bèta ken ik mijn hoofdwetten. Die over de wet van behoud van massa en zo, die bedoel ik. Op de uni ging ik ietsje verder en leerde ik over vergelijkingen van Schrödinger en onzekerheidsrelaties van Heisenberg en over de thermodynamica van irreversibele systemen. En als je, zoals ik, een nerd van een bèta-brein hebt, is dat allemaal niet zo moeilijk. Het is net als imaginaire getallen gewoon een beetje vreemd, maar wel lekker.

Meer moeite heb ik met het doorgronden van mijn eigen hoofdwetten. Gelukkig kan ik mezelf spiegelen aan de irreversibele thermodynamica. Want ook daar spelen ze een beetje vals, net zoals ik graag doe. Zo kennen ze 4 hoofdwetten: de nulde, de eerste, de tweede en de derde. Kijk, als je zo begint te praten heb je Repel’s aandacht! De Repel heeft (denk ik) namelijk ook 4 hoofdwetten.

De Nulde Hoofdwet van Repel: “De Wet van Behoud van Zorgen
De wet stelt: De hoeveelheid zorgen die het Repel-systeem zich maakt, is een natuurconstante en daarmee volkomen onafhankelijk van het daadwerkelijke niveau van zorgen.
Anders gesteld: De Repel heeft toch wel stress, terecht of niet.

De Eerste Hoofdwet van Repel: “De Wet van de Communicerende Daltons
De wet stelt: Het Repel-systeem is in evenwicht als en slechts als het Repel-systeem in hechte verbondenheid is met het systeem der Daltons.
Anders gezegd: De Brandmeester heeft altijd aantoonbaar gelijk gehad als hij zei dat ik me geen zorgen hoefde te maken…en een knuf van een der kleine Daltons doet ook altijd wonderen.

De Tweede Hoofdwet van Repel: “De Wet van Imaginaire Reflectie”
De wet stelt: De golflengte van invallend licht is een imaginair getal dat afhankelijk is van de stand van de zon.
Ander gezegd: Niets is zo zwart als het er ’s avonds of ’s nachts uit kan zien.

De Derde Hoofdwet van Repel: “De Wet van Exponentieel Expanderende Positieve Gevoelens”
De wet stelt: Positieve enegrie-influx in het Repel-systeem leidt tot exponentiële toename van energie.
Anders gezegd: De Wijze en ik waren Zennnnn vandaag. De Wijze heeft twee keer gepoept vandaag op de wc (de eerste keer een “i” de tweede keer een “c”). En: ik heb zo lekker gelopen vandaag!

***Met andere woorden***

Ik ben bij tijd en wijle vreselijk zwaar op de hand. Ik kan me gruwelijk zorgen maken, zoals bijvoorbeeld nu over De Wijze. Toch is er naast die tobbende Repel een stukje onbezonnen kleuter-Repel dat nooit volwassen heeft willen worden. Een stukje Repel dat zo enthousiast kan worden dat ze het het liefst al van drie straten ver rond-blèrt. (Sounds familiar, mam?) Vandaag was zo’n moment…

Het is geen hoofdwet, maar de Repel wordt vreselijk blij van rennen. Ooit was mijn doel om mijn eerste “officiële” 10 km bij de Marathon Leiden te lopen. Maar de realiteit heeft me ingehaald: vandaag was die Leidse Marathon, maar inmiddels was het mijn 12e (!) loopje al met een rugnummer met toeters en bellen en chip. Daarbij had ik de halve marathon ook aangekund, zo bleek. Maar Boeien-Shmoeien: ik liep de 10k en ik was blij. Ik liep de hele route lang met het gevoel: Hier ben ik dan, ik loop de 10 km bij de Leidse Marathon. Dit is wat ik wilde. Ik loop tussen 2580 deelnemers en ik loop binnen de eerste 910. Mannen en vrouwen he. Hoe stoer is dat?

Het was een raar loopje. Op een moment, zo rond 5 km, zette iemand de zon aan en de wind uit. Pfoefff, De Repel kreeg het heet. ik heb geprobeerd het tempo erin te houden ondanks de drukte (had ik al gezegd dat er 2580 mensen liepen?) Maar ik liep een keurige 52’41”.

En pal na de finish, nog voordat ik wat voor medaille dan ook zag, kreeg ik deze aangerijkt. Ik behoorde tot de plus/minus 60% van de lopers die hem aannam…man, die smaakte goed!

En toen….toen kreeg “hem”, “my precioussssssss”….

Volgende maand loop ik mijn eerste officiële halve marathon (21,1 km). Maar volgend jaar, zo op een zondag in mei, loop ik de halve bij de Marathon Leiden.

mei 16, 2010 Posted by | Repel, sport | , | 32 reacties

Wie heeft de herfst aangezet?

Een logje onder de noemer “hoe verschillend zijn soms de belevingswerelden van kinderen en hun ouders”.

Zo is voor mij een modderplas een gevaar voor mijn schoenen van textiel, mijn witte hakken en mijn peep toe shoes. Voor de Daltons is een modderplas de werkelijke en enige reden dat er regen valt, een vreugd en een uitdaging om zo vies mogelijk te worden.

Zo is voor mij de zaterdagmarkt in Repelbuurdorp een genot voor al mijn zintuigen. Slenteren, shoppen, kijken, voelen, horen, ruiken, genieten, proberen, kopen, ideeën opdoen. Voor mijn Daltons (eigenlijk de Grootste Dalton incluis) is de markt op zaterdag in Repelbuurdorp shear hell. “Ben je al klaar, kunnen we naar huis, hoe lang nog, hij heeft gepoept, de parkeertijd is op, mama ik verveel me, gaan we naar de Intertoys, ik ben moe-hoe, zelluf lopen, ik wil niet meer lopen, mama hij pest me, mama hoe lang nog, gaan we al bijna naar huis.”

En zo had ik had gedacht dat we een probleem zouden hebben met deze meivakantie van de Daltons en het huidige weer. Maar ik was vergeten dat onze belevingswerelden soms zo heel anders zijn.

Daar waar ik deze zaterdag stond te vernikkelen tot op het bot in de kou en de regen langs de lijn, daar genoot de Middenvelder in korte broek 2 maal 20 minuten op het veld.  (En ik kleumde in de rust vrolijk verder!) Ze werden zaterdag ongeslagen kampioen. De Brandmeester had de betreffende wedstrijd helaas dienst, dus de Repel was naast plaatsvervangend huisfotograaf van de F’jes tevens parapluhouder, oppas voor twee verkleumde Daltons en hotline naar de kazerne. Elk doelpunt werd doorgebeld. Te beginnen met de belangrijkste: de openingsgoal van de Middenvelder. Alle ventjes uit dit team zaten voor het eerst op voetbal dit seizoen en ze werden in hun eerste seizoen dus direct ongeslagen kampioen. Dat vergeten ze hun hele leven niet meer! Onze Middenvelder heeft dit seizoen 18 keer gescoord. En ik vergeet mijn hele leven niet meer hoe koud mijn tenen sokkenloos in mijn schoenen waren deze zaterdag.

Daar waar ik vorige week nog in rokje op een zonovergoten terras rosé zat te drinken, daar liep ik op zondag De Meest Belangrijke Prestatieloop (Must Defeat Nep-Repel!) in de kou en de regen. Tegen de tijd dat ik bij de finish kwam, was ik niet alleen nat tot en met mijn onderbroek. Nee: bij elke stap voelde ik zelfs het water tussen mijn tenen soppen in mijn loopschoenen. Tegen de tijd dat ik achteraf bij mijn auto kwam, was ik dusdanig afgekoeld en rillerig van vermoeidheid dat ik met moeite de sleutel in het slot kreeg. Mijn vingers leken wel verkrampte klauwen. Maar goed, mission accomplished: PR gelopen en Nep-Repel liep niet. Daarmee staat ze niet eens in de finale uitslag en ik wel en ik ben daarbij geëindigd binnen 30% van alle vrouwen die daadwerkelijk op de uitslag van 7 loopjes staan! “Whoe-hahahahahaha!” (Lees deze maniacale lach met een hysterische intonatie.)

Daar waar ik dacht dat we de rest van de zondag een probleem hadden met het (te lang) uitgestelde partijtje van de Middenvelder in verband met het weer, daar bleek ik beren op de weg te zien. We hadden expres tijd ingeruimd voor “zomaar” buiten spelen. Het spul is 8, zo was de redenatie, die gasten willen niet worden entertained met koekhappen, die willen voetballen. De weersvoorspelling gooide in mijn optiek echter roet  in het eten. Maar daar waar ik blij was binnen te zijn, daar waren 6 gasten heel erg blij te mogen voetballen in de regen. Bijna niets mooiers dan dat, zo bleek. Direct na de tweede helft van “de wedstrijden” (iets met Twente en Ajax en eredivisie en zo) waren ze weg. Een uur later kwamen ze dolblij weer binnen. Rode konen van de kou en doorweekt tot op het bot en oh, oh zo blij. Diverse frituurbeurten verder waren ze nog verzadigd ook.

Man oh man, wat kunnen kerels van 8 lawaai maken!

En ik? Ik beuk met windkracht 5 pal tegen naar huis uit werk. Mijn regencape fungeert onder deze omstandigheden als een rem-parachute. Ik doe een kwartier langer over mijn fietstocht naar huis dan normaal. Ik baal. De mascara hangt op mijn kin en ik zie werkelijk niet in hoe ik hier de lol uit kan halen die mijn Daltons eruit halen. Het lijkt wel herfst. Het is mei, verdorie, maar de thermometer bij het uithangbord van een pomp onderweg zegt 7°C. Ik vloek en ik trap me te pletter. Ik wil lente. Ik wil naar de appelboom van de Brandmeester en ik realiseer me dat de laatste bloesem er vandaag vast wel uit gewaaid zal zijn. Pokke regen!

De Middenvelder gaat donderdag en vrijdag naar een tweedaagse voetbalclinic bij Feyenoord…en guess what….het weer zal hem worst wezen. Gelijk heeft hij. En als deelnemer van deze voetbalclinic, heeft hij als klap op de vuurpijl recht op 2 kaarten voor de tweede helft van de bekerfinale; hij en de Brandmeester gaan, dat moge duidelijk wezen…..en guess what…..de Brandmeester heeft wel een mening over het weer want ze zitten niet overdekt…

mei 3, 2010 Posted by | Party of Five, sport | , , | 19 reacties

Woordenloze Koninginnendag (omdat ik te graag woorden gebruik op woensdag)

50 meter voor de finish zie ik hem: He, Middenvelder! Joh! Ik heb toeschouwers! Ze geven mij vleugels!
(Oeps, niet woordeloos meer! Ach, het is geen woensdag en ik smokkel sowieso altijd…)

De rest van de dag dan maar echt woordenloos….

april 30, 2010 Posted by | De Daltons, Repel, sport | , | 37 reacties

Revolutionaire methode: In 10 stappen de levensduur van uw oplaadbare batterij drastisch verlengen!

Hierbij bied ik u, geheel vrijblijvend, onze nieuwe methode aan om de levensduur en de prestaties van uw oplaadbare batterij drastisch te verbeteren. Een simpel 10 stappenplan! Ik weet zeker, na het zien van deze presentatie zult u meer willen weten! Normaal gesproken vergt uw eigen oplaadbare batterij een oplaadperiode van 8 uur slaap per etmaal en circa 1 à 2 vakanties per jaar. U zult echter gemerkt hebben, dat uw batterij niet altijd optimaal werkt ondanks dat u zich strikt aan deze regels houdt! Vermoeidheid en de wens tot vaker opladen en luiheid van de batterij treden onherroepelijk in!

De Repel&Co© heeft echter een programma ontwikkeld waarbinnen u binnen een werkdag in 10 stappen de levensduur en prestaties van uw batterij weer kunt optimaliseren zonder de harde reset van 2 weken vakantie! De methode is simpel!

Stap 1: U neemt slechts 1 dag verlof

Stap 2: U stuurt uw jongste brokkenpiloot een volledige dag naar de kinderopvang.

Stap 3: U stuurt eventuele andere brokkenpiloten op schoolreis en U wenst hen veel plezier en U stopt hen veel snoep toe. Ik herhaal: veel snoep. Heul, veul snoep. Oh ja, en ook nog een verdwaalde boterham-met-gezond om de begeleidende ouders op een dwaalspoor te bengen.

Stap 4: Voor eigen gemoedsrust (UITERST NOODZAKELIJK VOOR HET SUCCESVOL DOORLOPEN VAN STAPPEN 5 TOT EN MET 10!) maakt u een paar mooie plaatjes/zorgt u dat u mooie plaatjes toegezonden krijgt van andere ouders zodat U met een Gerust Hart de rest van de dag Uw Goddelijke Eigen Gang kan gaan.

Stap 5: U trekt Uw shocking pink tenue’tje aan en U gaat tegen alle verwachtingen en hoge temperaturen in ruim 17 (!) kilometer hardlopen. U zweet U te pletter en U negeert alle bouwvakkers onderweg. U dient wel alle andere medelopers te groeten.

Stap 6: Na de noodzakelijke douche trekt U een HEUL kort rokje aan en U vertrekt richting terras naar keuze. Aldaar blijft U verplicht ANDERHALF uur in de zon zitten met een voor Uw doen iets te duur lunchgerecht en een glas rosé. U hoeft U met niets anders bezig te houden dan eten, rosé, Uzelf en Uw iPhone.

Stap 7: U gaat boodschappen halen, maar U combineert het verplichte met het aangename: U brengt 4 van Uw superleuke, maar inmiddels te grote rokjes naar Uw Naai-Turk om ze een tikkie te laten innemen. U komt thuis met een bonnetje voor de verstelde rokjes die zaterdag al klaar zijn, de boodschapen èn nieuwe schoenen die in de aanbieding waren.

Stap 8: U zoemt even in op het hakje omdat U zo blij bent.

Stap 9: U haalt McDonalds voor het hele grut dat U zojuist tussen neus en lippen door hebt opgehaald), U gaat buiten eten en U gooit het hele grut naar bed en U gaat heerlijk achter Uw IMac zitten.

Stap 10: Tweemaandelijks, hooguit driemaandelijks herhalen voor een optimale prestatie van uw batterij!.

april 28, 2010 Posted by | Repel, sport | , , | 41 reacties

7 dagen, 28 nachten

Vroeger (ik ben vergeten eigenlijk wie het altijd zei), was er een gevleugelde uitroep voor als er een pak koekjes op de grond viel en alle koekjes gebroken waren, of als een zak chips in de verdrukking op de bodem van de volle boodschappentas had gelegen en alle chippies tot gruis verworden waren. Ik kan me eigenlijk niet voor de geest halen wie dat nou altijd zei, maar de uitroep was: “Dan hebben we in ieder geval drie keer zoveel koekjes/een heleboel chippies!”

En dat gaat prima op voor koekjes en chippies, maar niet voor nachten. Een gebroken nacht betekent niet dat je 2 nachten hebt gehad. Helaas. Want als dat zo zou zijn, zouden de Brandmeester en ik heul veul nachten hebben gehad deze week. Humoneous veel nachten, zouden we gehad hebben.

Won’t bore you with the details, maar in vogelvlucht:

  • Er waren nachten dat mijn “Weapons of Mass Destruction-Proof”-oorproppen niet eens voldoende waren om me af te sluiten voor de geluiden van mijn omgeving en ik dat vele uren heb gewoeld en plafondplaten heb geteld;
  • Er was een nacht dat de Brandmeester de kleine Popeye heeft moeten douchen en zijn bed heeft moeten verschonen wegens een nachtelijke kotspartij. Ik ben daar wegens oververmoeidheid doorheengeslapen;
  • Er was een nacht dat ik alleen was en de Middenvelder om middernacht begon te huilen dat hij niet kon slapen en pas na twee lange uren van troosten, proberen, troosten, opnieuw proberen later in slaap viel (inmiddels in mijn bed) en ik dus ook pas om 02:00 uur aan mijn nacht begon. De Wijze voegde zich met nachtmerries en buikpijn om 03:00 uur bij ons en Popeye, langzaam herstellende, volgde om 05:00 uur;
  • Diezelfde nacht had de Brandmeester een grote brand en vond hij zijn bedje op de kazerne pas om half 3;
  • Alle overige nachten hadden wij minimaal 2 “uitrukken” per nacht. De Daltons liggen nog steeds een beetje in de ziekenboeg.

Helaas komen wij daarmee niet op 28 nachten deze laatste week. Wij komen hiermee slechts uit op een serieus slaaptekort. Wij zijn de echtelijke sponde niet uit te knuppelen ’s ochtends. Niet omdat we het nou zo knus maken in de ochtend, maar omdat we allebei comateus zijn. Ons benne moe. De Daltons zijn aan het kwakkelen en wij zijn moe.

Ik heb er al uitgebreid over ge-Twitter’d, ge-Hyve’d en ge-Facebook’ed, maar ik moet mijn ei ook hier even kwijt: na een week met “28 nachten” heb ik op deze vrijdagavond toch maar even de Singelloop van Leiden 2010 gelopen. Op sommige stukken letterlijk gelopen (wat wil je met pus/minus 4000 deelnemers), maar dan nog in een mooie tijd. En wat geeft het publiek je vleugels zeg. Het stond vol langs de volledige route en ik kwam talloze bekenden tegen. En iedereen klapt en moedigt aan. De zon scheen en er waren overal bandjes. Het was geen serieuse 10k loop voor de tijd: het was een Singelloop voor de lol….en ik heb lol gehad!

Ik weet niet goed hoe ik moet omschrijven dat ik omkukel van de slaap terwijl ik energie heb gekregen…

april 23, 2010 Posted by | Party of Five, Repel, sport | , , | 23 reacties

Damn you, Repel!

Ik ben getergd. Getergd door een naamgenoot. Dit is er aan de hand:

De Repel holt niet en de Repel doet ook niet aan hardlopen. De Repel is nu officieel een “loper”. Ik verpletter de laatste tijd persoonlijk record op persoonlijk record. Oorspronkelijk was mijn doel de 10 kilometer binnen het uur te lopen, maar omdat ik dat zo snel al haalde, werd het nieuwe doel het binnen de 55 minuten te lopen. Maar ook dat doel werd veel te snel ingehaald door de realiteit. Vandaag liep ik tijdens het loopcircuit 51’38”. Het door mij haast onhaalbaar geachte doel van 50 minuten lijkt nu toch echt een reëel doel te worden. En ik combineer het direct met een nieuw tweede doel: ooit een keer een halve marathon. Ik gok op 2011.

Hoe trots ik ook ben op mijn tijden die zich maar blijven verbeteren, zo getergd ben ik door een naamgenoot. Ze heet ook Repel en ik kom haar altijd in de uitslagen tegen. En altijd vòòr mij. Ik heb geen idee wie ze is, maar ze is altijd sneller. Toen ik mijn eerste loopje in 57 nog wat minuten liep, liep zij 54 minuten. Toen ik een 54’er liep, liep zij een 52’er. Toen ik vorige week een verpletterende 52’er liep, liep zij een 49’er. En vandaag liep ze ergens in de 50 minuten nog wat.

Damn you, Repel!

Ik heb dus een derde doel: ooit sneller zijn dan nep-Repel. Mental note to self:
1. 10 kilometer in of binnen 50 minuten;
2. Een keer in mijn leven een halve marathon lopen;
3. Ooit in mijn leven sneller finishen dan nep-Repel

maart 28, 2010 Posted by | Repel | , | 31 reacties

Woorden Waterval Weekend

Sorry hoor, maar als ik verplicht mijn waffel moet houden op Woordenloze Woensdag, moet dat toch gecompenseerd worden elders in de week. Bij deze dus. Ik had namelijk een Woorden Waterval Weekend.

Zaterdagochtend, OOH-EIGHT-HUNDRED-HOURS, Manlief is allang weg voor een 24-uurs dienst. Uiterst charmant in ochtendjas (en de mascara van de vrijdag ervoor nog tot op de kaken) doet de Repel de deur open voor Coach. Twee amikale zinnen later vertrekt Oudste met Coach en zijn zoon. De Repel trekt zich terug voor een luie pyjama-ochtend met de jongste twee. Mijn grootste probleem: scheidsrechter spelen tussen slechts 2 kleine jongetjes.

Om half 10 belt Coach:
Hij: Met Coach
Ik denk verschrikt: Hij staat daar met Oudste met een gebroken been!

Hij: Ik sta hier naast een aanvoerder. Hij heeft 5 keer gescoord. Of hij bij Nick mag spelen.
Ik (voor het eerst in mijn leven adrem): Een kind van mij dat 5 keer heeft gescoord mag bij Nick gaan spelen.
Hij: Dan komt de moeder van Nick hem even thuisbrengen om om te kleden. Repel, hij heeft weergaloos gespeeld! Ik vind het echt jammer voor je man dat hij er niet bij kon zijn, hij zou zo trots zijn geweest!

Nick komt woensdag eten, na de training, vriendjes maken is leuk!

Ik maak me op zondagochtend op voor mijn prestatieloop. De vierde van zeven. Oudste roept ineens dat Coach ook meedoet. Ik ga naar de site met uitslagen en verhip, daar staat hij. Hij loopt geen slechte tijd, maar hij loopt de 5 en ik de 10. Na-naaa-na-naaa-na! Als ik die zondagochtend met stralend weer door Manlief wordt gebracht zie ik tijdens mijn warming-up de Coach finishen. In een echt heel goede tijd, maar hij oogt alsof hij zich vergaloppeerd heeft. Ik schiet hem aan en we babbelen over lopen en trainen en voetbal. En tijdens het koetjes en kalfjes gesprek kom ik erachter hoe goed Oudste heeft gespeeld.

Eenmaal aan de start zie ik de moeder van Thomas, een ander teamgenootje van Oudste. We staan er bij elk loopje weer samen. Ik ga bij haar staan en we kletsen. Dit keer is ze geblesseerd en ze gaat niet voor de tijd, ze gaat voor uitlopen. En zij was wel bij de wedstrijd en Oudste heeft inderdaad weergaloos gespeeld. Wat baal ik voor hem dat wij er niet waren. Maar goed, het maakt wel dat hij zijn verhaal keer op keer kan vertellen.

Zij ging voor uitlopen, ik ging voor het benaderen van mijn PR. En weet je wat: dat lukte. Ik heb mijn PR met 10 seconden verbeterd! Mjn laatste PR was officieus tijdens een trainig (maar ja, GPS liegt niet) maar nu is het officieel en staat het op internet: De Repel loopt de 10 kilometer in 52 minuten en 18 seconden! Jongens, geloof me: dat is ècht snel.

De laatste meters aangemoedigd, en daarna verwelkomd worden door mijn 4 Daltons maakte mijn victorie compleet. De uitslag op de website laat later weten dat de moeder van Thomas hem ook heeft uitgelopen, en voor een geblesseerde in een verduveld goede tijd.

Die zondagmiddag kwam Manlief’s neef langs met zijn gezin. Zijn vrouw en ik klikten vanaf moment nul. Jaren na dat moment nul kregen we nagenoeg tegelijkertijd een miskraam van kindjes die binnen 2 weken na elkaar geboren zouden worden…een paar maanden later waren we zwanger van kindjes met exact dezelfde uitgerekende datum. Haar oudste en mijn Middelste zijn uitgerekende datum-genootjes.

We gingen met z’n allen naar het bos. De wereld ziet er mooi uit in het voorjaar. Een beetje zonlicht doet wonderen na deze lange winter.

Afsluitend pannenkoeken eten bij ons. Even een feitje: De Repel is pannenkoekenbakkerkampioen. Daar heeft ze vroeger prijsjes mee gewonnen (vrij naar de geliefde uitdrukking van Manlief). Zonder stress, alleen maar met 2 rode konen, bakt ze 2 pakken weg met 2 pannen tegelijk op het vuur…

Op deze foto zitten de kinderen al aan hun tweede ronde en ben ik nog niet klaar met bakken. Dit is een Kabouter Plop-stapel waar je U tegen zegt!

En dan ineens zegt Manlief dat ik naar de wc moet gaan. Hij zegt het met een grijns.

Ik: Als je het zo zegt, durf ik de wc niet meer in!
Iedereen in de kamer: Woehahahaha!

Wij hebben een krijtbord aan de binnenkant van de wc-deur en dit was de reden dat ik van Manlief naar de wc moest!

maart 22, 2010 Posted by | Party of Five | , , | 27 reacties

Ik ben een lopend vuurtje met pijn in haar quadruceps

Na een super-fg bij mijn baas en een presentatie bij iemand van het hoogste echelon (ben je daar ineens bekend met naam en rugnummer, hoe bizar!) liep ik fluitend en in een bijzonder goed humeur naar de fitness voor mijn eerste les. De fitnessinstructrice had een heel schemaatje voor me gemaakt en ik werd geïntroduceerd aan de apparaten. “Hallo, ik ben De Repel.” Ik had nog nooit zo’n apparaat van dichtbij gezien, dus de instructrice leidde me door alle oefeningen. En daar waar nodig werd er geroepen “rug recht” en “armen langs je lijf”. En ik ben al helemaal in het jargon ingeslingerd: na een warming-up op het roeiapparaat ging ik naar naar de power squat, naar buikspieren, lage rug, hoge rug, biceps, triceps, nog een keer buikspieren en een cooling down op de crosstrainer.

Mijn benen vonden het een eitje, maar dat is niet zo gek en ook conditioneel gezien was het geen probleem. Maar man oh man: ik heb nu last in mijn armen en schouders van spieren waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Dat moeten mijn quadruceps zijn. Lekker…maandag ga ik weer! Een beetje masochistisch is het wel, dat sporten.

Enfin, toen ik ’s avonds thuis kwam schoof Manlief mij het brandweerblad onder mijn neus. VANDAAG IS ROOOOOOOOOOOOD!!!! Mijn interview als “de vrouw achter de man die naar Haîti ging” staat erin. En kijk nou: ik ben een lopend vuurtje!

Update: Images van het blad in het youtube-filmpje hieronder and Words van het interview in reactie #10

maart 20, 2010 Posted by | Repel | , , | 27 reacties

And I am a material girl

Geen uitdrukking slaat minder op mij dan “kijken, kijken, niet kopen”. Ik ben meer het type shop ‘till you drop. En winkelen is goed voor mijn humeur. Ik was gisteren erger van mijn stuk gebracht door ene Pineapple dan ik van mezelf had gehoopt, dus een shopping spree was precies wat ik nodig had.

Hoe vinden jullie deze? Palen van 11,5 centimeter staan eronder! Ze komen half maart binnen.

En omdat ik vrijdag de intake voor de bedrijfsfitness heb, en alleen maar hardloopschoenen voor buiten heb, heb ik fitnessschoenen gekocht. En nog een braaf (niet strak, er zijn collega’s bij) sportsetje voor binnen.

En ik heb nog iets heel erg belangrijks gekocht. Ik vind namelijk dat elke gezonde jongen van twee een Thomas De Trein behoort te hebben. Dus vandaag heb ik voor Adoptiekindje een Thomas gekocht. In plaats van me te laten verleiden tot zure opmerkingen over juffrouw Ananas, of mijn gekwetstheid te verstoppen achter cynische grapjes, is dit de enige juiste wijze om me voor eens en voor altijd te distantiëren van haar opmerkingen en haar mening over mij ten aanzien van Manlief’s inzet in Haïti. Wij hebben een muggeplasje in de oceaan bijgedragen aan de vroege thuiskomst van hem. En Manlief heeft daarnaast de nabestaanden van de overleden Nederlanders uit de afschuwelijke onzekerheid kunnen helpen zodat ze kunnen beginnen met rouwen. Daar hebben we het voor gedaan. Daarvoor ging hij naar Haïti en daarvoor hield ik het onthoofde gezin met drie kleine kinderen draaiende gedurende zijn afwezigheid, hoe ongerust ik ook was.

Een Thomas de Trein voor James. Daarvoor ging Manlief naar Haïti.

Dat gezegd hebbende, vind ik dat de mannen en vrouwen van USAR.NL meer een lintje verdienen dan iemand die hard kan schaatsen. En ook meer dan iemand die interieurdesigner is. (Of zou hij dat nu moeten inleveren?) Het was wel indrukwekkend, bij de koningin. Willem Alexander was er ook en gelukkig voor mij was Máxima er niet. De entree en het protocol was uiteraard allemaal reuze formeel, maar vervolgens hebben Bea en Wimlex uitgebreid de tijd genomen om met iedereen te praten. En dat allemaal onder het genot van een drankje en een bittergarnituurtje. (Manlief merkte op: veel wijn op die dienbladen en slechts af en toe een biertje.) De waardering van het koninklijk huis was mooi, maar eigenlijk vind ik dat een lintje op zijn plaats zou zijn geweest. Maar ach, voor mij is hij toch wel mijn ridder en van mij krijgt hij symbolisch een lintje.

En zeg nou zelf: een lintje van De Repel krijgen is toch veel indrukwekkender dan een lintje van Bea!

maart 11, 2010 Posted by | Manlief, Repel | , , | 41 reacties

Go-go Gadget Watch!!!

***Update: ik finishte binnen de eerste 1/3 van alle vrouwen….en daarbij ook binnen de eerste 1/3 van mijn leeftijdscategorie…en dat voor een amateurtje nieuwbakken professional***

Vandaag liep ik mijn tweede loop van het loopcircuit in de regio. Ik loop de 10k. Elk loopje is in een andere plaats, hartstikke leuk. Het was vandaag daarbij zalig weer: koud met een zonnetje en nauwelijks wind…het was alleen een beetje glad. Ik liep voor het eerst een officieel loopje met mijn Super Duper Gadget Horloge. Het is een vervroegd verjaardagskado (ik kon niet wachten tot mijn verjaardag zelf): een loophorloge mèt ingebouwde GPS.

Ja-ha, het staat er echt: ingebouwde GPS. Mijn horloge weet waar ik loop, hoe snel ik loop, en hoelang en hoever ik loop. Hij houdt mijn hartslag bij en het aantal calorieën dat ik verbrand.
Tup-die-dub-die-dub Inspector Gadget, tup-die-dup-die-dup-poing-poing Oe-oe!

Als ik thuiskom van een loopje leg ik mijn Super Duper Gadget Horloge in de buurt van mijn computer (ik denk bij mezelf Go-go Gadget Watch!!!) en dan zegt mijn horloge uit zichzelf ‘bliep’ en zendt hij automatisch en draadloos de gegevens over zodat ook de iMac weet waar ik heb gelopen, hoever en hoelang.
Tup-die-dub-die-dub Inspector Gadget, tup-die-dup-die-dup-poin-poing Oe-oe!

Ik kan mijn loopje in de ‘player’ volgen met balkjes en grafiekjes en zo. En met mijn muis kan ik overal gaan staan en geeft hij in een pop-up de statistieken door op elke willekeurige meter van mijn loopje.

Tup-die-dub-die-dub Inspector Gadget, tup-die-dup-die-dup-poin-poing Oe-oe!

Of het aan mijn Super Duper Horloge ligt weet ik niet, maar ik liep weer binnen de 55 minuten vandaag. Bij het loopcircuit lopen we met chip, dus de officiële tijd zal ik vanavond op de website kunnen zien, maar mijn Super Duper Horloge zei 54’43”. En mijn Super Duper Horloge heeft natuurlijk gelijk.


januari 3, 2010 Posted by | Repel | , | 29 reacties

Rennen of vluchten, that’s the question

Sinds Oktober Borstkankermaand KnobbelInBorstOntdekMaand is mijn hardloopgedrag een tandje of twee fanatieker geworden. Ik vond hardlopen altijd rustgevend en kalmerend en enerverend tegelijkertijd, maar sinds oktober werd het hardlopen ook een vergeetmechanisme. Ik rende heel hard weg voor de knobbel in mijn borst.

Maar je borsten zitten aan de voorkant van je lijf, dus hoe hard je ook loopt, je blijft- plastisch uitgedrukt- letterlijk achter de feiten aanhollen. Weglopen (héél hard) heeft dus geen zin. Mijn tiet loopt gewoon héél hard voor mijn feiten uit.

Hardlopen vind ik heel, heel fijn. Met tussenpozen loop ik al sinds begin jaren negentig. En het maakt niet uit of ik er jaren mee stop: zodra ik het weer oppik, ben ik er goed in. Er gewoon heel erg goed in. Ik heb er het lijf voor. En ik heb er de instelling voor. Sterker nog; het is een van de weinige dingen waarvan ik, zonder twijfel, zonder enige terughoudendheid, keihard en heel arrogant durf te roepen dat ik er verschrikkelijk goed in ben. En ik vind het leuk. Heel erg leuk. Ik hou van de kadans, ik hou van het zweten, ik hou van het tot snot gaan voor een goeie tijd. Ik hou ervan om achteraf een kwartier onder een gloeiendhete douche te staan. En ik hou van het gevoel dat ik heb na die douche.

Dus ik wil niet hardlopen om te vluchten. ik wil mijn hardlopen niet vervuilen met plaatsvervangende negatieve meuk. Dus heb ik een paar dagen geleden de knop omgezet:

Ik ren niet meer ergens van weg, ik ren weer ergens naartoe. Net als in het pré-knobbel tijdperk. Zoals het hoort. Toen was mijn doel de 10k binnen het uur en wellicht later binnen 55 min. Dat doel heb ik allang gehaald. (Been there, done that…hihi, ik ben goed in hardlopen…)
Vanaf nu is hardlopen weer gewoon hardlopen en Knobbel in Tiet mag lekker voor me uit lopen. Hij mag mijn haas zijn. Hardlopen is weer leuk rennen naar mijn volgende doel: de halve marathon.

Vandaag rende ik een heel lang loopje door de sneeuw. Ik rende 12k door het weeralarm heen. Ik rende door de sneeuw en in de sneeuw. En ik genoot. Het was zo mooi. Door de polder, door het park, langs de sneeuwpoppen en langs de sneeuwbalgevechten. Door losse sneeuw hardlopen is net als lopen door mul zand. Loeizwaar. Vandaag was hardlopen weer genieten. Mijn knobbel is 13 januari pas weer aan de beurt.

december 20, 2009 Posted by | Repel | , , , | 24 reacties

Wisten jullie dat – Repel Style…

Jongens, ik heb bij velen van jullie wel eens een ‘wisten jullie dat’-logje gelezen. En ik vond ze bijna altijd leuk. En ik wilde dat al heel lang ook eens doen, maar het kwam er nooit van. Want meestal had ik al tienduuzend logjes geschreven over alles wat me bezighield (want ik schrijf nogal veel) dus meestal viel er nooit meer iets te wistenjulliedatten.

Maar nu, heb ik een heuse, echte, “wisten jullie dat”. Maar ik heb ‘um dan wel weer Repelstyle. Ik weet het, ik weet het, ga alvast maar weer zuchten: ‘Tjemig, Repel weer….’ Ja: Repel weer! Repel Proudly Produces: Wisten jullie dat…..Repel Style!

Wisten jullie dat:

* Ik vandaag mijn tweede loopje deed met rugnummer? Ja, want je Twitter staat op de log
* Dat ik vandaag mijn rugnummer keurig netjes, zoals het hoort, op mijn buik had gespeld? Ja, we figured as such….vanwege een van je vorige logjes
* Dat ik een über-belachelijk persoonlijk record heb gelopen op de 10k van 54minuten39seconden? Ja, ook dat heb je ge-twittered en ge-facebooked
* Dat het mooiste van het loopje was dat Manlief met 3 Daltons bij de finish stond? Ja, want wie had anders die foto kunnen maken die op facebook stond?
* Dat ik moest huilen omdat ik zo werd aangemoedigd door Oudste? Nee, dat wisten we dan weer niet…wat lief!
* Ik iedereen de hele dag heb lastig gevallen met mijn euforie? Ja-ha! Dat weten we!
* Dat ik eigenlijk wil roepen: ‘ik heb de 10k binnen fucking 55 min gelopen, y’all! Ja, dat taalgebruik zochten we eigenlijk altijd al achter je.
* Dat ik de hele dag al stuiter en hele mooie foto’s maak? Nee, hoe konden we dat weten?
* Dat ik een nieuwe flitser heb? Oh mijn god, nee, daar gaan we weer….ze heeft weer wat nieuws…dat worden weer een heleboel: ‘wisten jullie al dat ik een nieuwe heb’ logjes….

Ze heeft een nieuwe lens. En de nieuwe flitser en de net iets minder nieuwe lens zin verliefs op elkaar. We present:

Miss Marple

Watson

En Sherlock:

december 6, 2009 Posted by | Levende Have, sport | , | 27 reacties

Mijn eerste keer: mijn uithoudingsvermogen wordt officieel vastgelegd

Zenuwachtig sta ik daar. Ik ben er een half uur te vroeg en ga wel drie keer per tien minuten naar de WC. Ik weet dat ik conditioneel die 10 kilometer met gemak en met één vinger in mijn neus aankan. Maar, ik heb het nog nooit voor het echie gedaan. Met een omroeper die heel Repeldorp kan horen en een rugnummer en met verkeersregelaars en met publiek. Ik ben in mijn uppie gekomen op de fiets. Ik heb geen eigen supporters bij me: Manlief is geveld door een hele nare oorontsteking ten gevolge van een oorperforatie bij een duikoefening. Lees: zijn trommelvlies is geklapt in den diepe, het oor lekt prut en Manlief heeft koorts en hoort geen moer en luistert dus ook voor geen meter, al zou hij het willen. (Pokke-brandweer.)

Ik ging aldus alleen, en met de zenuwen in mijn buik. Ik heb de 10 k in de benen, heus wel, maar ik snapte geen reet van de routebeschrijving. Mijn eigen looprondje lijkt zelfs een beetje op het rondje dat ik nu 2 keer moest doen in mijn bloedeigen durrep, maar ik snapte het niet en ik ben nerveus. Net alsof het mijn eerste schooldag was, liep ik met de zenuwen in mijn benen/blaas de kantine in. Ik moet me inschrijven….waar? Ik weet het niet! Mijn stoere gloednieuwe, pas 1 keer gedragen winter-outfit valt in het niet bij het profi-materiaal dat ik om me heen zie. Ik denk ineens dat ik het niet meer kan en ik ga maar weer een keer plassen. Ik heb mijn rugnummer heel netjes en nauwkeurig op mijn rug geprikt. En dan ineens zie ik om me heen àlle andere lopers met het nummer op de buik. Mental note to self: volgende keer nummer op buik prikken! You stupid woman!

Tegen de tijd dat ik voor het eerst onder een heuse digitale wedstrijdklok door mag lopen bij de start/finish, zijn mijn zenuwen weg. Het is guur, het is koud, het regent en het snijdt in mijn gezicht. Dit is mijn weer en 10 k is mijn afstand. Het startschot klinkt…iedereen juigt en pas als de klok op een seconde of 20 sec staat, loop ik door de start.

Na een meter of 200 drukte, heb ik pas ruimte om ‘mijn’ tempo te lopen. Ik zak in mijn tempo en ik hol. Ik haal in en ik word ingehaald. En na een meter of 800, lopen hij en ik ineens bij elkaar. We lopen gelijk; ons tempo is gelijk. Hij is een oudere man en mij totaal onbekend. Maar elke verkeersregelaar kent hem en elke supporter langs de weg kent hem. We lopen bij elkaar in de buurt en na een poosje lopen we naast elkaar, zo besluiten we dat zonder een woord te wisselen. Hij is duidelijk de ervaren loper. Ik ben net loper genoeg om te weten dat hij degene is die mij heeft uitgekozen vanwege mijn tempo, en dat hij degene is die het ‘constant lopen’  in de gaten houdt. Acht, 8 (!) kilometer lang lopen we naast elkaar. Nog steeds zonder een woord te wisselen. Maar wel op een-haar-na-aanraken-naast elkaar, expres. Is er een loopterm voor body language? Dat was het namelijk:  we hielden elkaar in de gaten bij bochtjes en bij inhalen. We bleven bij elkaar, we hielden de pas in, of we zetten even aan bij een hobbeltje om bij elkaar te blijven. Hij zei af en toe ‘dag’ en ‘hallo’ tegen letterlijk iedereen die hem onderweg herkende. Ik zei niks en herkende niemand, maar ik volgde zijn pas en hij de mijne. Toen we bij 9 kilometer waren, wist ik dat ik dit tempo had volgehouden dankzij hem. Ik was moe en zou net wat langzamer zijn gezakt zonder hem, zeg maar 10 seconden langzamer per kilometer. Maar we liepen samen, dus we lopen samen. Hij was mijn haas. Zo noem je dat in rennerstermen. Ik hield het tempo vol dankzij hem.

Op 9 kilometer zegt hij: Ik ga wat langzamer want ik ga toch voor de 15, hou vol en succes! De laatste kilometer hou ik vol in het tempo dat hij me de laatste 3 kilometer heeft gedicteerd ondnks de vermoeidheid. Ik kom over de finisch in 57 minuten en 10 seconden. Maar omdat ik niet exact weet waar de klok stond toen ik eronderdoor liep, laat staan dat ik corrigeer voor de eerste 200 meter, houd ik het op 57 minuten rond. Het kan alleen maar sneller geweest zijn.  Ik ben nog nooit zo hard gegaan, Het was een PR. Ik heb vanmiddag direct een multomap gekocht. Daar komen mijn loopjes in, met details. En al mijn startnummers. En mijn medailles.

Mijn eerste medaille heb ik vandaag met tranen van trots in mijn ogen in ontvangst genomen.  En ik schaamde me nul. Hier ben ik oprecht, heel, heel trots op. Toen ik thuis kwam, werd ik letterlijk met open armen ontvangen en de Daltons wilden weten: heb je het gehaald? was het leuk? Supporters hoeven niet perse bij de finish te staan…

 

november 29, 2009 Posted by | Repel | , | 26 reacties

Run baby, run!

De eerste keer dat ik met hollen begon, woonde ik nog samen met mijn ex. We hebben het over 1993. Nu ik dit typ realiseer ik me dat ik met gemak kan verhalen over zaken die zestien jaar geleden zijn gebeurd. En ik haal mijn schouders erbij op, merk ik. Ik heb vele complexen, maar leeftijd is er niet een van. Sterker nog: ik zie uit naar 40, hij staat al bijna om de hoek.

Maar goed, ik dwaal af. Ik stopte met hollen toen het uitging tussen ons. Toen had ik wat anders aan mijn hoofd.  Ik moest namelijk woonruimte vinden en de scherven van mijn leven bij elkaar rapen. Dat was een heel leven geleden. Annu nu, sinds het tijdperk van Manlief, heb ik ook een aantal keren gepoogd het hollen weer op te pakken. Maar elke keer kwam daar weer zo’n zwangerschap tussendoor fietsen. Kindjes maken met Manlief was een heel goed idee, wellicht wel het beste idee dat we ooit hebben gehad, maar hollen ho maar!

Deze zomer in la douce France pikte ik het hollen voor de zoveelste poging weer op. Manlief en ik zijn klaar met kindjes maken en mijn lijf is weer van mij. Het laatste zwangerschapshormoon heb ik al een hele tijd geleden uitgeplast en mijn gewrichten staan ook weer in de juiste stand. Nou ja, wellicht is ‘juist’ na drie bevallingen een term die een beetje te hoog gegrepen is. Laten we het houden op ‘ruimschoots voldoende’.

En deze keer lukte het. Ik hol en ik hol en ik hol. Gisteren holde ik zomaar weer even 10 kilometer uit de losse pols. Met een gemiddelde van 5 minuut 47 seconden de kilometer. En toen besloot ik dat ik ben gepromoveerd tot ‘loper’. Ik hol niet, ik loop. En ik heb dat gevierd door een heuse winterloopoutfit te kopen. Een driekwart broek, een loopshirt met lange mouwen èn een jack voor de regen en de snijdende wind. Met mijn Nike+schoenen, en mijn Nike+iPod is het plaatje compleet: ik ben een loper.

En om het nog officiëler te maken heb ik me ingeschreven voor een loopcircuit. Zeven loopjes in de regio de komende maanden. Ik wilde enthousiast kiezen voor de 10 kilometer, maar bedacht dat 5 kilometer voor de eerste keer verstandiger is. Je weet maar nooit of je de vorm hebt die dag. Jongens, je moet ‘um wel in de benen hebben. Tjonge, ik praat zelfs als een loper, zo zonder dat ik het in de gaten heb.
Eerst kreeg ik per mail een loperidentificatie (ik ben een officiële loper! Met een eigen identificatie!) en van de week ben ik mijn rugnummer gaan halen. (Ik ben een officiële loper! Met een eigen rugnummer!) Ik kreeg er een foeilelijk t-shirt bij, maar dat kan de pret niet drukken. Een echte loper kan namelijk nooit genoeg loopshirtjes hebben.

Dus mensen uit de regio, mocht je iemand tegenkomen die soepel en mooi verschrikkelijk hard loopt en die rugnummer 238 heeft: nou, dan ben ik dat. Repel de loper.

november 22, 2009 Posted by | Repel | , | 17 reacties

Repel Phone Home: Repel heeft Heim Schmertz

Die Repel in die Heimat is één grote lachenbek. Een bak pret, dat is ze. De lol kan niet op. Ze ziet de een na de andere bekende en het zijn stuk voor stuk the usual suspects, the inner crowd, de ons kent ons, de oude Repels krentenbrood, zoals op dat op jaarlijkse symposia gaat. Het eten is zoals altijd te zout, de nachten zijn zoals altijd te kort. De bar is zoals altijd leuk, de drank is zoals altijd te duur. En we roepen allemaal dat dat vorig jaar ook zo was. Hahahahahaha. Weet je nog, vorig jaar? Toen we…boe-haha, wat was dat leuk he.
Dat. Dus.

’s Avonds op de kamer is het te stil. Geen Daltons. En geen grote Dalton. Geen nachtkus. Ik mis zelfs mijn pookje. (Die heb ik van haar) Slechte tv en geen internet. Want internet is über-belachelijk duur hier in het hotel hier in die Heimat. De Repel wil best drie maanden time out nemen om na te denken…maar ze gaat niet 4 nachten lang de plafondplaten liggen tellen in een hotel hier in die Heimat. De Repel heeft Heim Schmertz. Dus heeft ze internet gekocht. En ze heeft naar huis gebeld:

ik: met mama! hoe was het gele slip-examen van Middelste?
hij: helemaal leuk, maar hij wil op ballet.
ik: ja dat weet ik, maar heb je hem uitgelegd dat hij dat wel mag, maar dat hij geen tutu aan mag?
hij: ja. en nu wil hij een meisje zijn.
ik ben enige tijd stil terwijl ik inwendig grinnik
ik: en wat deed jij toen?
hij: Oudste zij dat dat niet kon omdat hij een piemel heeft.
ik: haha, en toen?
hij: toen vroeg Middelste hoe jij kan plassen als je geen piemel hebt.
ouders re-revisited: Oudste heeft dat ook zo gevraagd destijds!
ik: geef Middelste maar!
ik: met mama!
hij: ik mag geen jurk aan op ballet.
ik: maar wel een heel mooi jongens balletpak.

Later ga ik met mijn überdure-internetkoopje op mijn allenige kamertje via Goooooooooogle naar site van de balletschool van Repeldorp. Ze lijken het in eerste instantie alleen te hebben over spitzen. Pffff, alsof er geen Rudolf Nureyef’s bestaan! Maar vervolgens vind ik het linkje “peuterdansen”. That’s more like it, denk ik, en ik klik en lees. Mijn oog valt als eerste op deze passage over jarige kleuters en trakteren:

Als een kleuter jarig is, wordt daar de laatste 5 minuten van de les aandacht aan besteed. Er mag getrakteerd worden, maar geen snoep want snoep is slecht en hoort al helemaal niet bij ballet

Okay Middelste, vent, here’s the deal:  jij gaat op rugby. Ballet is een hele grote NEE voor jou!
De roze jurkjes gaan bij het oud vuil.
De Repel is om.

De Repel is ook even afgeleid van de roze olifant en de plafondplaten en de Repel gaat nu naar bed.

november 11, 2009 Posted by | Repel | , | 23 reacties

Dit logje gaat nu echt eens niet over mijn tiet!

Gesterkt door de reacties van gisteren, besloot ik minder streng voor mezelf te zijn: ik hoef er níet persé níet aan te denken. Het mag best, als ik het niet tegen kan houden. Ik realiseerde me eigenlijk dat ik al die tijd het volgende spelletje had gespeeld: “Denk niet aan een roze olifant, denk NIET aan een roze olifant, denk NIET aan een roze olifant!!!”

En toen ik dat vandaag niet krampachtig deed, waren er stukken van de dag vandaag dat ik niet aan een roze olifant heb gedacht. Hij was sowieso een roze olifantje vandaag.

Ik ging hollen. En het ging zoooo lekker. Ik heb 11 kilometer gehold in een uur en drie minuten. Dat is niet slecht. Het is dat ik door mijn logje van gisteren mijn eigen definitie van “eufemisme” in het woordenboek al heb gereserveerd, anders zou dit ‘m wezen: niet slecht.

Mijn Nike+ipod was ook tevreden: Lance Armstrong feliciteerde me met mijn “Longest Workout”. Nou, als Lance zegt dat je het goed doet, kan niemand nog vraagtekens zetten!  Het was zo lekker koud en de zon scheen zo lekker op mijn hoofd. Ik ben wel honderd mederenners tegengekomen. En we groeten elkaar allemaal. Met een handje opzij/omhoog. Het handje aan de kant van tegenliggende holler. Mijn Nike+ meent daarbij te weten hoeveel calorieeen ik heb verbrand. Ik heb het even voor jullie omgerekend.

Als ik deze zou hebben gegeten, zou ik nóg ongeveer 100 calorieën afgevallen zijn:

whopper

Ik had ook deze kunnen eten (het zijn de mini’s, maar dan toch):

nutsnutsnutsnutsnutsnutsnutsnutsnuts

En ik had deze twee samen kunnen eten en quitte kunnen spelen:


bigmac mcfrites

Ik heb deze zaken niet gegeten, maar wel lekkere verse ovenbroodjes met Franse stinkkaas. En vanavond eet ik varkenshaas met gebakken aardappeltjes. En ik mag heus wel aan een roze olifant denken als het moet.

Vanavond ga ik mijn koffer inpakken. Als het hotel Wifi heeft (laptoppie gaat in tegenstelling tot vorug jaar wel mee) zou het zomaar kunnen dat De Repel nog een logje gaat dichten komende week vanuit Die Heimat.

Ich gehe genie-ringel-s-en!


november 8, 2009 Posted by | Repel | , | 17 reacties

Zoveel moois en dan nóg klagen; De Repel is oer-Hollands

De Repel had gisteren een team-uitje. In Amsterdam. Oh jongens, het was een geweldige avond; ik heb nu nog spierpijn in mijn buikspieren van het lachen. Maar toen ik – slechts 10 minuten later dan gepland en aan thuisfront beloofd –  naar de tram liep…bleek die niet meer te rijden. Op een zaterdagavond in Amsterdam kan je voor half 1 blijkbaar geen tram meer krijgen. Ik was met stomheid geslagen. Wat een durrep.

Omdat ik heg noch stech ken in “020”,  (ik heb opdracht gekregen van Manlief dit minimaal één keer gezegd te hebben), loop ik die 10 minuten weer terug naar de kroeg. Het steeds kleiner wordende clubje collega’s helpt mij aan een taxi. Ik kom aan op 020-centraal en kijk naar het bord: mijn trein gaat om 0:45 uur. Ik kijk naar de klok: het is 0:46 uur. Ik kijk terug naar het bord en zie net dat mijn trein van het bord verdwijnt. Ik mag 59 minuten wachten op mijn eerstvolgende trein die om 1:45 uur gaat. De eerste gedachte die door mijn hoofd gaat, is dat het heel lang geleden is dat ik het nachtnet heb genomen en ik heb er nooit van gehouden. (Wel het feit dat het bestaat, maar niet het volk dat je er tegenkomt.) De tweede gedachte is mijn nachtrust. Omdat ik de nacht hiervoor dankzij mijn Daltons maar een uur of 3 a 4 slaap had gehad, sta ik te juichen met tranen in mijn ogen.

Ik bel Manlief om een potje te kunnen grienen en ga vervolgens op jacht naar de dichtsbijzijnde patatboer die nog open is. Een dikke kroket een ongelofelijk grote zak friet met ongelofelijk veel mayonaise later zie ik het pas weer een beetje zitten. Maar het is koud en het tocht. En er lopen enge mensen. Er lopen dronken mensen. Zelfs in mijn aangeschoten toestand zie ik enge dronken mensen. Een uur onder deze omstandigheden duurt lang. Heel lang. Als mijn trein eenmaal komt, kan ik bijna niet meer uit mijn ogen kijken, zo moe ben ik. En ik heb het koud, zo koud. In mijn coupé bevindt zich, om het nog net wat aangenamer te maken, een agressieve dronken lor waardoor ik bij Repelduurdorp Centraal bijna niet uit kan stappen. Ik kan die strenge conducteur van 2-bij-2-bij-2 wel zoenen als hij onze coupé redt. Het is inmiddels over 2’en en ik zie het niet zitten om mijn fietsje naar huis te pakken. Ik pak dus wéér een taxi en ik baal van de kosten die ik moet maken, al weet ik dat veilig thuiskomen boven alles gaat. Maar ik merk heus wel dat die laaielichter expres the log way neemt naar Repeldorp. Maar ik ben te moe en te koud om stennis te maken.

Ik plof naast Manlief in bed en zeg: “Ik doe dit nooit meer. I am getting too old for this shit. Ik ga alleen nog maar stappen in Repeldorp. Dan had ik tot een kwartier geleden hebben kunnen zuipen, hetzelfde zijn kwijt geweest, maar zoveel meer lol hebben gehad!” Moe en slaperig als hij is kan hij nog grinniken.

Vanmorgen mag ik blijven liggen. Manlief is niet voor niks ManLIEF. Hij komt me wakker maken met de woorden: “Zullen we naar de Beekse Bergen gaan?” Ooooooh, daar ben ik wel voor te porren. Oma had kaartjes gewonnen bij de postcodeloterij en die heeft ze aan ons gegeven. Dus in plaats van naar Repelbos (heus, lief Bos, ik ben je niet vergeten, volgende week ben ik er weer, heus!) gaan we naar de Beekse Bergen. De Repel is moe, zoooo Moe, maar de diertjes zijn mooi. Dus de Repel hijst zich uit bed en kleedt zich aan.

De tijgers zien we niet in de auto-safari, maar wel tijdens de stop halverwege in het restaurant. En ze waren erg ver weg, maar met mijn nieuwe lens krijg ik ze redelijk voor de camera. Tijgers: mooi, sterk, woest en gevaarlijk. Deze zag me. Ik was namelijk die idioot die op de tafel ging staan bij vier wildvreemden ***die nog zaten te eten ook*** om een foto te nemen. Ik denk dat het een hij was, maar ik weet het niet zeker. Ik heb heel veel foto’s van hem gemaakt. Mooi, sterk, woest en gevaarlijk. Zo heb ik mijn mannen graag!

En ik spot dit schatje. Weet je, voor dit schatje hoef je niet naar de Beekse Bergen, deze kan je overal spotten, maar ik spotte hem daar. Ik heb iets met kikkers. Sommigen onder jullie, de intimi, weten dat.

Er huppelt een heel klein wit aapje en er slingert een wat grotere zwarte aap. Ze zijn vriendjes (of familie?). Op een moment zit de grote zwarte met haar (zijn?) rug naar me toe. En het witte kleintje slaat zijn (haar?) arm om de grote zwarte heen. Je ziet zo weinig op deze foto, maar daarom juist vind ik hem zo mooi.

Wij hadden oogcontact. Een paar seconden lang. Een hele bijzondere ervaring: wij keken elkaar aan. We keken elkaar echt aan. Haar zusters waren weggehold naar voedertijd. Zij bleef staan en keek me aan.  De Repel en de Leeuwin. Ik ben in geen enkel opzicht als zij…behalve als het om mijn kindjes gaat. En andersom geldt hetzelfde, denk ik. Eigenlijk lijken wij dus heel erg op elkaar.

Speciaal voor Jongste: naar de Hie-haf!

Hie-haf, hie-haf! De giraffe kijkt ons dreigend aan: “Hoe noem jij mijn zuster????” (Vrij naar Asterix op Corsica….ken je Asterix!)

Onze auto kreeg dezelfde behandeling als de auto voor ons.

Deze foto maakte ik alleen maar om te kijken of hij mooi zou zijn.

Het was mooi ja, maar toen we het park uitreden vonden we het best “kort”. Of hoe zeg je dat; “minder dan we verwacht hadden”. Het klinkt ondankbaar, maar we waren een beetje teleurgesteld. Maar okay, vanwege de regen, namen we niet ook nog de boot en niet ook nog de wandel safari. Met mooi weer doe je dat wel. (Maar zoveel dieren meer dan we met de auto hebben gezien zijn er niet, gezien de plattegrond.)

Laat ik het zo zeggen: Het was een top-middag met heel veel mooie beestjes. Maar als we de kaartjes zelf hadden moeten dokken zouden we 74 euro hebben moeten neertellen. En of het me dat waard was geweest? Eerlijk gezegd? Nee. Ik zou het er niet voor neertellen. Hoe typisch oer-Hollands kan je zijn. Wij verdienen goed, wij kijken niet kritisch naar geld omdat het niet hoeft. Wij smeren geen brood, wij lunchen ter plaatse, die luxe hebben we. Maar vandaag was ik voor een paar armetierige fricadellen met een paar droge witte kadetjes en een tweetal lullige chocomelletjes  over de twintig euro kwijt. Het is niet dat ik het niet kan leien, maar ik vind het belachelijk. En ik zou het uit principe niet willen doen, ware het niet dat Middelste en Jongste nog te jong zijn voor het concept “uit principe”. En daarbij vind ik het nogal wat dat Oudste snapte dat dat niet vanzelfsprekend was.

Dus…zonder de vrijkaartjes zou dit dagje over de honderd euro hebben gekost. Ondanks zoveel mooie beestjes vind ik het over de top, die prijzen. En ondertussen zijn wij dankzij de postcodeloterij al op vele plaatsen geweest waar we anders niet geweest zouden zijn. En anderen dankzij ons ook al een paar keer. Wij en onze familie hebben vaak mazzel met deze dingen en we nemen graag anderen met ons mee. We hebben meerdere keren gezinnen meegenomen…zij zouden het vast zelf ook niet gedaan hebben zonder de kaartjes van ons.

Na thuiskomst wilde ik gaan lopen. Maar het ging voor geen meter. Ik was te brak van gisteren. En daarbij moest ik héél erg naar de wc na 2 kilometer. Maar ik ben geen professionele loper die even graait in die broek om “iets”  te pakken en in de berm te gooien zonder ooit van pas te verminderen. Ze doen het echt! Ja, ook ik had rustig oud kunnen worden zonder deze informatie. Nee, ik heb met weerzin mijn rondje kortgesloten en heb maar 5 kilometer gehold, maar wel in een half uur. Maar toen onder de douche voelde ik ineens pijn. In mijn oorlel? Mijn nieuwe oorbel? Nee…het is niet mijn oorlel. Ik probeer te voelen wat ik nou precies voel. Mijn oor…mijn kaak? Heb ik oorpijn? Kiespijn? Wat voel ik? Vanuit mijn jeugd ben ik panisch voor oorpijn…maar nu ben ik panisch voor kiespijn. Wie bel ik morgen: de dokter of de tandarts? Mijn glas is halfleeg: 5 kilometer hollen als je 10 van plan bent is halfleeg. Als bonus krijg ik de keuze: oorpijn of kiespijn. Either way, I am screwed. Mijn glas is halfleeg.

Ik schenk mijn echte glas nu tot de nok toe vol. Overvol. Ik heb pijn. De Repel klaagt steen en been.

oktober 11, 2009 Posted by | Party of Five, Repel, sport | , , | 27 reacties

Niet, nee, niks, nada, noppes.

Donderdag zat ik op werk toen Manlief mij belde: ze moesten stand-by staan voor Indonesië. Er was wat e-mail verkeer geweest en men hield rekening met de mogelijkheid dat USAR.nl zou kunnen worden ingezet. Elke vezel van Repel stond dus ook stand-by. Ik stond er niet bij te juichen; het vooruitzicht dat hij voor 9 of 10 dagen weg zou zijn in een gebied met naschokken midden tussen de half neergestorte gebouwen. Op mijn werk zou het ook bagger uitkomen. Maar die duizenden mensen onder het puin juichen ook niet. En Manlief, die opgeleid is, en klaar staat voor een moment als dit, staat er ook niet bij te juichen als hij niet mag.

Dus toen USAR.nl uiteindelijk niet bleek te gaan was ik gek genoeg niet zuiver opgelucht. Ergens baalde ik voor Manlief. En ik baal voor die duizenden mensen in nood. Maar ik snap het wel: Australië heeft ook hele goede USAR teams en laten we eerlijk wezen; die zitten iets dichter in de buurt.

Ik fietste donderdag dus naar huis in de illusie dat we samen zouden zijn. Maar halverwege de rit kreeg ik een telefoontje dat Manlief was opgepiept voor werk. Grote brand in Repelbuurdorp, of ik even wilde doortrappen. De Repel zat die avond dus enigszins teleurgesteld alleen House te kijken. Repelbuurdorp is dan wel dichterbij dan Indonesië, maar toch.

Vrijdagavond was Manlief stappen. Omdat hij het hele weekend ook weg zou zijn (zie hieronder) had ik er een mening over. Maar hoewel De Repel voor een heleboel dingen kan gaan liggen is 2 oktober niet een van die dingen. Manlief was dus weg. Ik had blijer voor hem kunnen zijn, maar dat was ik niet.

Vandaag was Oudste Pupil van de Week: hij mocht bij heren 1 de bal aftrappen en dribbelen naar doel. Uit honderden pupillen die de vereniging rijk is, was zijn naam uit de Hoge Hoed gekomen. Hij mocht meedoen met de warming-up en hij zou een heuse beker krijgen. En hij mocht de hele wedstrijd volgen vanuit de dugout. Helemaal top dus. Maar het weer was dusdanig dat niemand het zag ziten de twee jongste Daltons te laten verpieteren in dat gure weer….dus ik bleef thuis met die andere twee. We hadden kunnen wisselen, Manlief en ik, ‘tuurlijk, maar voetbal is nu eenmaal toch een beetje een mannending. Toen we nog geen kinderen hadden mijmerde Manlief al dat áls hij ooit een jongen kreeg, dán zou hij…Nou ja, dit was dus zo’n moment. Maar ik heb Oudste niet gezien in zijn moment of glory. En nu zijn ze naar Feyenoord en ik niet. Ik voel me een beetje de oppas, terwijl ik weer alleen achter de compu zit.

Morgen gaan Manlief en de oudste twee naar een pretpark. Er waren 6 vrijkaartjes. En er zijn 2 dochters met elk 3 kinderen waarvan de jongsten van beide kanten te jong zijn voor het pretpark. En omdat Zus en ik op dit moment niet helemaal lekker liggen had Sister Dearest er een mening over dat ik een kaartje voor mezelf bij zou kopen en ook zou gaan. Nou joh, weet je wat, dan ga ik niet. Dan gaat Manlief. Ik ga niet over de ruggen van mijn kinderen mijn gelijk halen. ‘Tuurlijk hadden Manlief en ik kunnen wisselen, maar als ik zou gaan en haar zou zien, zouden de kinderen, noch mijn vader, noch ikzelf een fijne dag hebben. Laat hen in ieder geval lekker lol hebben. Ik ga wel met Jongste naar het bos. Repelbos moet me gemist hebben.

Zennnnnnnn…..en de eer aan mezelf.

Maar het weekend is verdomd stil en alleen. En dit heb ik allemaal moeten missen.

oktober 3, 2009 Posted by | Beslommeringen, Party of Five | , , | 13 reacties

Blijft leuk!

Ik kan blijven loggen over mijn leven, het houdt maar niet op. En al zeg ik het zelf, ik maak er altijd van die verdomd leuk verhaaltjes van! Ha ha, het moge duidelijk zijn: ik ben in een goed humeur. Jongens, maak je borst dus maar nat, want in een dergelijke stemming krijg je lyrische logjes van de Repel. Maar ik kan er niks aan doen; ik heb gewoon een héél erg leuk weekend.

Toen wij bedachten dat we de tweede verjaardag van Jongste op een zaterdag in september zouden vieren, hadden we geen rekening gehouden met het feit dat het voetbalschap van Oudste ook deze zaterdag een zaterdagwedstrijd zou inhouden. Oeps. Gelukkig draait Huize Repel op <synische toon>organisatie en improvisatie</synische toon> dus na de drukte van de vrijdag (werk-eten-boodschappen-kamer opruimen en in visite-stand zetten) konden we zaterdag redelijk relaxed naar de voetbal.
Ik maak wel geintjes over het leven van een socker mom, maar ik vind het echt heel leuk. De ouders van zijn medespelertjes zijn leuk en sportief; het is domweg gezellig langs de lijn. En ik geniet van mijn oudste zoon die al zo’n grote kerel aan het worden is. En hij is zó blij dat hij voetbalt. Hij wordt al de stofzuiger van het middenveld genoemd, de corner-specialist en natuurlijk Pi-air. En ik ben nog steeds die fanatieke moeder die zo heel hard “pi-air” riep toen Oudste die vrije trap nam en die zo handig is met een weblog. Ach, ik kan me slechtere reputaties voorstellen om te hebben.

Dus deze socker mom zat vanmorgen vroeg de site van onze F10 bij te werken met het wedstrijdverslag en de stand van de penalties. (Voor de leken onder ons: ze mogen na afloop van de wedstrijd allemaal een penalty schieten.) De weblog van mijn zoon was eerder voorzien van een nieuwe log dan mijn eigen stekkie!

Excuses voor de uitermate belabberde kwaliteit van onderstaande foto, maar ik heb hem niet gemaakt en Vader Van Medespelertje heeft duidelijk geen nieuwe lens!

Image Hosted by ImageShack.us

loftrompet1Ik bleek nog ruim een uur te hebben voor de visite zou losbarsten, dus ik besloot nog maar een rondje te lopen. Het was lekker weer en nog net fris genoeg. En het lopen ging heerlijk. Het ging zo lekker dat ik mijn rondje net iets groter maakte. En ta-taaaaa, kom maar op met op die loftrompet, want ik rende 10.14 kilometer binnen een uur. Ik heb mijn doel bereikt: ik kan 10 kilometer binnen het uur rennen!
Nu moet ik mijn conditie vasthouden een geen blessure oplopen. Ik ga in mei officieel de 10 kilometer lopen en en in mei kan het warm zijn. Ik ben een ‘koud weer loper’, dus ik hoop dat ik het red in mei.

Man oh man: de Repel rent 10 kilometer binnen het uur. Lang leve de power song van de Nike+iPod

Dus nog blij van de voetbal en helemaal high van het rennen gingen we over naar de middag: hieperde-de-piep….HOERAAAAA! Jongste zou zelf wel even zijn ballonnen opblazen. Kijk hem eens, de spuug loopt langs zijn handje. Jullie begrijpen zeker wel dat toen het hem uiteindelijk niet lukte en hij het natte besmeurde ding aan mij gaf, ik tegen hem zei: “Ga maar naar papa, die helpt je wel!”

Het is echt een heel leuk loopwagentje, een super leuk ding, en hij kan giraffe (=overlevingsknuffel) erin meenemen. Maar ik kreeg gisteren sterk de indruk dat opa en oma net zo goed alleen de doos hadden kunnen geven. Daar werd nog meer mee gespeeld dan met het karretje zelf! Uren lol hadden ze met een lege kartonnen doos.

En wat doe je dan de volgende dag op een mooie zondagmorgen? Dan ga je naar Repelbos! Dan ga je de eendjes brood voeren. Maar ik kreeg Jongste maar niet uitgelegd dat het drie dagen oude brood niet voor hem, maar voor de eendjes was!

En ze hadden vandaag Kristal in Repelbos. Heus kristal. Speciaal voor Repel.

Image Hosted by ImageShack.us

Sorry schat, daar op de kazerne vandaag, dat je er weer niet bij was. Je hebt weer wat gemist: Jongste kan ook voetballen. Hij neemt een heule, heule lange aanloop en knalt die bal dan wel 60 centimeter ver!

september 27, 2009 Posted by | Party of Five | , | 23 reacties

Runners high: Surfing with the Alien

Nu de dagen korter worden en mijn rondjes groter, was het tijd een andere route uit te stippelen. In mijn donkere loopkleding vind ik het uiterst unheimisch op wegen en paden zonder lantarenpalen en in afgelegen bosparkjes. Ik had mijn nieuwe rondje nu uitgestippeld naar Buurdorp. Door de winkelstraat en via een drukke weg weer terug. Minder groen en idyllisch, maar wel veiliger. Vanavond ben ik ‘m gaan testen.

Zoals altijd verdwenen mijn astmatische klachten na een kilometer of 3 en ook ongeveer rond die afstand werd ik meegevoerd op de runners high. En tijdens mijn rondje van 8 kilometer begon het te schemeren. Ik zag het zonlicht langzaam verdwijnen en vervolgens gingen overal de lampen en lantarenpalen aan. En toen bedacht ik me dat het dan wel niet groen en idyllisch is, maar dat in de winter de sfeerverlichting weer overal wordt opgehangen. De kerstverlichting in de winkelstraten en de lampjes in sommige bomen. Oh, wat heb ik een leuk rondje gevonden. Een sfeervol winterrondje en ik heb al mogelijkheden gezien om hem uit te breiden om verder te trainen voor de 10 kilometer. Tegen de tijd dat ik bijna terug ben van mijn rondje heb ik het gevoel dat ik kan blijven rennen en ik geniet van de upbeat-liedjes van mijn speciale ren-playlist. Maar ik stop, want dat is beter voor mijn spieren.

Nadat ik thuis even ben uitgestoomd stap ik onder de douche en merk ik zoals altijd dat ik in mijn rondje de meeste gedachten ben kwijtgeraakt en de dag op orde heb. Ik krijg zoveel rust in mijn kop van dat rennen.

Met mijn Nike+iPod kan ik een powernummer instellen. Als je even een boost nodig hebt, druk je één keer op de knop en hij selecteert je powernummer. En voor mij is dat Surfin with the Alien. Oh, ik ben zo blij dat ik weer ren. Ren, mama, ren!

september 22, 2009 Posted by | Repel, sport | , , | 10 reacties

Pi-Air

Ik denk dat je veilig kan stellen dat mijn log hoofdzakelijk door dames wordt gelezen. Ik ben dolblij met mijn trouwe mannelijke lezers, maar ik vermoed dat het aantal heren dat deze log volgt op één hand te tellen is. Ik durf haast wel te zeggen dat ze te tellen zijn op de hand van een vuurwerkslachtoffer.

Maar dames, deze log is niet bedoeld voor jullie. Hij is bedoeld voor die hele speciale mannelijke lezer. Namelijk mijn Manlief die nu op de kazerne zit. Want als ik deze log voor iedereen zou schrijven dan zou ik moeten uitleggen wie Pierre van Hooijdonk was. En dat hij de meester was van de vrije trap. Dat hij kon scoren uit zelfs de moeilijkste vrije trap, uit elke hoek. En dan zou ik ook moeten uitleggen dat het publiek dan scandeerde put your hands up in the air, put your hands up for Pierre. En dat Pierre dan werd uitgesproken als Pi-air.

Maar deze log is alleen voor Manlief bedoeld en aan hem hoef ik dat allemaal niet uit te leggen, want Manlief weet dat allemaal. Pierre van Hooijdonk was namelijk een Feyenoorder. En ik weet dat allemaal omdat Pi-Air een leuke neger is, maar omdat deze log voor Manlief is kan ik dat beter niet hardop denken.

Hé schat, het is echt jammer dat je vandaag dienst hebt en dus niet bij deze schitterende wedstrijd aanwezig kon zijn.
Oudste heeft zijn eerste doelpunt gemaakt vandaag. Uit een vrije trap. We hebben onze eigen kleine Pi-Air.
Ik heb ook heel hard “Pi-Air!” over het veld gescandeerd en toen moest iedereen lachen.
Je ziet nog net die bal door de lucht suizen op weg naar doel.
En toen was Oudste zo blij en zie hem rennen: hij rent op mij af! Maar toen moest hij van de coach weer snel terug.

Hé en schat, ze stonden met 0-2 achter en door Oudste werd het 1-2 en toen kantelde de wedstrijd. En ze hebben gewonnen met 4-3.
Die andere ploeg was eigenlijk net een maatje te groot voor ze, maar ze hebben schitterend gewonnen.
Ze hebben zo goed gespeeld!
Hé en schat, de coach zei tegen mij dat Oudste de beste speler was van de wedstrijd!

Hé schat, ik ben een socker mom.

september 12, 2009 Posted by | De Daltons, Manlief | | 18 reacties

Kwijt

Ik ben een aantal dingen kwijtgeraakt.

Mijn logje van gisteravond, bijvoorbeeld. Maar dat is geen probleem want daar komt deze voor in de plaats.

Wat erger is is dat ik mijn geld kwijt ben. Ik doe heel veel dingen via het internet en tsja, dan kan het een keer gebeuren dat je belazerd wordt. You win some, you loose some. Ik heb al vele dealtjes gescoord en deze keer ben ik flink belazerd. Begrijp me niet verkeerd, ik ben er goed ziek van geweest hoor, en eigenlijk ben ik dat nog steeds en ik had me zoooo verheugd op mijn killer heels. Maar uiteindelijk, na uren balen en zelfs flink wat tranen te hebben gelaten wist Manlief me oprecht te overtuigen: het is maar geld. Het zijn maar spullen. Twee keer een behoorlijke boete en je bent het ook kwijt, zei een collega me. Relativeer, Repel, relativeer, kwak het op je log, krijg wat grappige, wellicht ook stekende maar ook troostende reacties en je kan er weer tegenaan. Ondertussen heb ik alweer killer heels bij de H&M besteld, die zijn wel betrouwbaar met leveren, en 11 cm is bijna net zo hoog als 12 cm.

Ik ben ook een flink aantal kilo’s kwijtgeraakt. Dat is dan weer heel positief. Ik had in 12 jaar niet gelijnd. Toen ik namelijk ooit, in een ander leven, leerde hoe je wel slim moest omgaan met eten en zelfbeeld heb ik dieten de deur uit gegooid, fenomeen non grata. Maar laatst keek ik naar Jongste en zag ik dat hij geen babyvet meer had. En toen keek ik naar mezelf en zag ik dat ik dat van hem nog wel had. Plus dat van zijn twee broers. En omdat het al zo lang geleden was besloot ik de regel die ooit in beton was gegoten aan te passen. Ik ging lijnen en sporten.

En de Repel kan het. De Repel is afgevallen, is superslank, retegespierd en topfit. En bij de fameuse barbekjoe van gisteravond (je weet wel, die met die geleende barbekjoe van de brandweer) heeft ze 5 (VIJF) gemarineerde zalmfilets weg zitten kanen (zo in alu folie gewikkeld van de barbekjoe, hmmmmm). En dat was nog naast de stokbroodjes, de saté’s en de met feta gevulde olijven.

Das een kilo zalm, dames en heren, een kilo. Gewoon omdat het lekker was en omdat ik niet aan de spa rood met een schijfje citroen ging zitten terwijl de rest aan het genieten was van top-eten. Da’s namelijk onzin. En de Repel voelde zich goed. (Een beetje vol, een beetje tjokvol eigenlijk) maar okay. En de Repel voelt zich nog steeds goed. De Repel kan zichzelf recht aankijken in de spiegel.

Geld kwijt is naar. Kilo’s kwijt is okay. Maar het gevoel dat ik het inderdaad op de normale manier kan (ik had in 12 jaar tijd nooit de proef op de som genomen) is fantastisch.

september 11, 2009 Posted by | Repel | , | 16 reacties

Gadgetfreak en Mac-o-fiel

In sommige opzichten ben ik net een vent. Zo ben ik bijvoorbeeld heel erg van de gadgets. Technische hebbedingetjes. Heerlijk. En sinds gisteren heb ik weer een nieuw hebbedingetje. Mijn collega had het erover en ik werd overspoeld door een onstopbaar MOET HEBBEN gevoel. Wat een schitterend hebbedingetje. Je stop ‘m in je loopschoen en hij praat met je iPod. Hij vertelt je hoe lang je loopt, hoe hard je loopt, hij houdt statistieken bij en hij moedigt je aan. Hij praat ook met Google maps. Hij laat zien welk rondje je hebt gelopen en hij laat zien welke rondjes lopers bij jou in de buurt lopen. Dan kan je een leuker of langer rondje uitzoeken.

Ooooooh wat heeft toch vreselijk mooie dingen. Komende week ga ik hem voor het eerst gebruiken. Die 10 kilometer binnen het uur ligt nu echt binnen handbereik!

september 6, 2009 Posted by | Repel, sport | , | 16 reacties