Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Een vierde portie opscheppen

Als Jongste slecht heeft gegeten, of al een poosje selectief slecht eet (je weet wel: alleen maar vlees en de rest laten staan), hebben wij een standaard nood-oplossing voor een vitamine/vezel/goede-vetzuren boost: wij eten dan de volgende dag gewoon spinazie met gekookte aardappels en vissticks of visburgers of iets anders visserigs. Als we dat een beetje door elkaar heen prakken, eet Jongste sneller dan je “bord leegeten” kan zeggen zijn bord leeg. En dan moeten we gerust tot 3 keer toe nog een keer opscheppen. Wellicht moet ik hem omdopen tot Popeye in paats van Jongste.

(Hmmmm…mental note to self: zodra ik passende Nicknames voor de anderen heb, ga ik het nog doen ook!)

Enfin. Ik ben enorm gesteld op bepaalde tafelmanieren. Zo is eten met vork en mes heilig voor me. Dus als wij aan tafel zitten zal je geregeld mijn gefoeter horen: “Mèt mès en vork!”, “Pak je mès op”, “Ja papa, jij ook met vork èn mes!” Ik ben vast een overdreven trien in deze, maar ik vind het eigenlijk de minimumnorm, Jongste Popeye hoeft het nog niet te kunnen, want hij is pas 2, maar ik leg wel vork en mes neer bij het tafeldekken om te klooien oefenen. Maar… ik had er niet bij stilgestaan dat hij al 2 jaar meeluistert als ik foeter. Dus toen ik vanavond Middelste moest hintten (eufemisme) dat zijn mes voor de tiende keer omgekeerd in de spinazie lag, en toen ik tusen mijn lippen door siste dat “papa wel het goede voorbeeld moest geven”, zag ik ineens vanuit mijn ooghoek dat Jongste, heel stilletjes, keurig netjes met vork en mes etend zijn bord al bijna leeg had. En nog met het juiste item in de juiste hand ook. Vandaag at hij ruim 2 borden spinaie/aardappels/vissticks met vork en mes leeg. En behendig dat dat kleine kereltje was met vork en mes!

Wij schepten nog maar een keer voor hem op, en bij deze schep ik daar nog maar een keer over op op de log. Snapt iedereen het nog?

En toen schepte Repel nog maar een keer op: Oudste kreeg zijn rapport vandaag. Oh mijn god, wat een stralend rapport en oh mijn god wat een stralend kind bracht dit rapport thuis. Van een faalangstige kleuter is hij uitegegroeid tot een zelfverzekerd voetballend kind waarbij alles makkelijk gaat. Heel erg lang kleuteren (jarig in december) heeft hem geen windeieren gelegd! (Dat en judo, daar ben ik heilig van overtuigd.) Dat half jaar extra had hij nodig om op te bloeien. En mensen lief: wat bloeit hij nu. Het is heerlijk om het/hem/dat te zien. Oudste zelf vindt het heel erg dat ze nog geen cijfers krijgen, hij is zelf zo trots dat het me ontroert. Ze krijgen een beoordeling op een schaal van 5, het mooie is dat er bij niet alle 5 een oordeel staat, en het mooie is dat de schaal niet symmetrisch loopt: er bestaat wel ++, maar geen – -.

De Repel schept haar derde portie op: hier heb ik expres zijn slechtste blok uit zijn rapport gehaald….de rest was beter…En dit rapport was precies het excuus dat Manlief nodig had om te beloven dat Oudste naar de eerstvolgende clinic mag bij Feyenoord in de eerstvolgende vakantie. 

(Die vlekken zijn mijn poging om onopvallend zijn naam te verhullen, hier krijgt de Repel een minnetje voor, hihi))

Appeltje toe…

maart 18, 2010 Posted by | De Daltons | , | 30 reacties

De schaamte voorbij, de Repel presenteert trots: Hoogbegaafd in de Plus-Groep

Je eigen kind is de leukste, de liefste en de mooiste. Nee, als moeder ben je duidelijk niet altijd even objectief.
En eigenlijk….hoort het ook zo. Zolang je het maar niet in het belachelijke trekt.

Aan de andere kant heb je ook zoiets als moederinstinct. Ik weet niet of het wetenschappelijk bewezen is, dat fenomeen,
maar ik voel aan mijn moederinstinct dat het bestaat. En daar mag je best op vertrouwen.

En je hebt het cliché dat je als moeder je kind het beste kent.
En cliché’s zijn uitspraken die een cliché zijn geworden vanwege één simpele reden:
Door de bank genomen kloppen ze.

En soms….soms zijn dingen gewoon zo. Soms is het gewoon een feit. Moeder of geen moeder, trots of niet.
Soms is het gewoon zo.

Ik wist van de kinderpsycholoog dat het nu eenmaal zo is dat Middelste buitengwoon pienter is. Hoe pienter is nog niet in te schatten. En ik wist van het laatste jaar crèche wat er met Middelste gebeurt als hij onder zijn kunnen wordt gedwongen te functioneren. Als het niet goed met hem gaat. Ik wist hoe ik schrok van de uitslag van de psych…ik wist hoe ik me schaamde dat ik het zelf niet had herkend. Ik ken mijn kind toch wel?
Niet dus.
Toen Middelste nog voor de kerst aangaf dat hij school saai vond en dat hij het nu wel had gezien in groep 1, nam ik hem serieus. Na 4 maanden in groep 1 is hij het beu. En nog steeds durfde ik het niet heel hardop te zeggen naar vrienden en kennissen zonder het te downscalen: zo bang was ik dat men zou denken dat ik aan het opscheppen was. Da’s best triest, als je erover nadenkt. Eén keer een negatieve opmerking over mijn ‘naar eigen zeggen hoogbegaafde kinderen’ en ik durf het bijna niet eens meer aan te kaarten in het belang van mijn eigen kind. What was I thinking. Ik kaartte het dus aan.

Vandaag zat ik op school te luisteren naar de juf van Middelste.

En de juf beschreef een kind dat de kring leuk vond de eerste 2 maanden….maar het nu wel had gezien. Hij kent alle antwoorden allang en hij heeft meer concentratie dan de rest. De juf coachet de kleine kinderen en vraagt vragen aan de kinderen die het nog niet weten. Het duurt hem te lang en hij dwaalt af…hij kijkt naar het bord en probeert met zijn vinger in de lucht de letters te schrijven die hij ziet.

De juf beschreef een kind dat de eerste 2 maanden de speelhoeken leuk vond….maar het nu wel had gezien. Hij zat er soms weer bij met een verloren blik en aan wat ze omschreef, herkende ik de naar binnen gekeerde jongen van op de crèche.

Ze beschreef een kind dat nog maar een half jaar 4 is. Dat dol is op spelen en zich thuis voelt bij zijn vriendjes. Dat hij vraagt waarom je een driehoek geen driekant noemt en dat een cirkel geen kanten en geen hoeken heeft, doet daar niks aan af.

Hij blijft dus lekker in zijn klas, maar ze waren na de kerst met hem begonnen met de letter-doos. Omdat ik weet dat Middelste zelf had verzonnen hoe je papa moest schrijven, was ik niet verbaasd toen ze zei dat dat een succes was. Hij graaide direct de blokjes eruit met “eu” en “oe”: welke letters zijn dit? Ze waren ook begonnen met cijfers en rekenen en Middelste beet zich erin vast als een teek met honger.

De extra onderwijs assistent gaat hem stelselmatig extra aandacht geven met speciaal voor hem uitgezochte werkjes. Op een heel breed gebied. En: hij gaat naar de plus-groep. Elke woensdagochtend mag hij naar de plus-groep en daar krijgt hij zijn eigen map met werkjes. In de plus-groep zit een klein aantal kindjes van groep 1-6. Nou ja, hij zit er, er zit een kindje uit groep 4 en de rest is uit 5/6. Maar goed, hij krijgt daar zijn eigen map en hij krijgt een ruim aanbod aan werkjes: zelluf kiezen. Ze zoeken ook zijn interesses: wat vindt hij leuk, waar ziet hij uitdaging? Een uurtje per week, maar hij mag zijn map meenemen naar de klas: als hij wil, mag hij in de klas in zijn map werken.

Toen ik thuis kwam plofte ik naast Middelste: Weet je wat, we gaan school weer leuk maken.
Toen ik het uitlegde, begonnen zijn ogen te glimmen. School wordt weer leuk.

januari 8, 2010 Posted by | De Daltons | , , | 41 reacties

Een klein slim larfje

Middelste is het afgelopen jaar tot school dood-, en doodongelukkig geweest. Veel te laat kwamen wij er achter hoe de vork in de steel zat: dat hij gezien zijn leeftijd op de crèche thuishoorde, maar dat hij op een intelligentietestje vanaf 6 jaar, ver, héél ver boven het gemiddelde scoorde. En dat matched niet. En als niemand dat in de gaten heeft, krijg je daar een heel ongelukkig jongetje van.

Eenmaal op school bloeide hij op; wij kregen onze oude en vertrouwde vrolijke Teigetje weer terug. Hij kreeg uitdaging en als een spons zoog hij alles op. Middelste is nog maar een heel klein larfje. Met zijn verjaardag in juli zal hij maar kort kleuteren en zal hij altijd een jonge leerling zijn. Hij zit anno nu nog maar een paar maandjes op school, in groep 1. Maar hij vindt het nu wel genoeg geweest. Hij heeft het wel gezien in groep 1, zo zei hij me. Maar hij is nog een veuls te klein larfje voor groep 2. Ik zie dat hij qua taal en rekenen dingen doet en snapt waarvan ik denk dat het van het niveau groep 3 is, en hij heeft het zich allemaal zelf aangeleerd. Maar Joost mag weten wat hij nog meer kan en weet, ik heb geen idee. Toen hij een paar dagen later verkondigde dat hij school saai vond en niet meer wilde gaan, ben ik naar de juf gestapt.

Misschien was ik drie stappen te vroeg. Maar het laatste wat ik wil, is te laat zijn zoals het laatste jaar op de crèche. Dat verdrietige jongetje wil ik niet meer zien, zo ongelukkig opgesloten in zijn eigen wereld wil ik hem niet meer meemaken. De laatste schooldag voor de kerstvakantie werd ik gebeld door de juf. Een onderwijsassistent een paar taal- en rekentestjes met hem gedaan en ze gaan op basis daarvan een speciaal programma voor hem ontwikkelen. Hij blijft lekker in groep 1, want hij is nog maar een klein larfje van nog maar vier-en-een-half. Hij hoort nog lang niet in de schoolbanken van groep 3 en hij hoort ook niet tussen kinderen met de leeftijd van groep 3. Maar hij heeft wel meer nodig dan wat groep 1 hem kan bieden.

Ik moet zeggen dat ik het best een beetje lastig vind. Ik had gedacht dat de verveling -als hij al zou toeslaan- pas in groep 2 zou toeslaan, maar nee, tegen de kerstvakantie in groep 1 zijn we al zover. Ik dacht ook dat ik een beetje te vroeg aan de bel trok, maar de school maakt er meteen en serieus werk van. Het is leuk als je kind snugger is, maar in dit geval maak ik me een beetje zorgen. Als je héél erg snugger bent, is het leven ook een beetje ingewikkeld. Het is wat de kinderpsycholoog zei: het is niet eenvoudig als je vriendje vraagt of je naar kabouter Plop hebt gekeken terwijl jij je afvraagt hoe groot het heelal is.
Toen wisten we niet of het zover zou komen en eigenlijk weten we dat nog steeds niet. Ik hoop dat hij gewoon lekker slim is. Dat maakt het leven lekker te leven: als je door school kan fietsen met twee vingers in je neus, heb je je handen vrij voor andere ingewikkelde zaken in het leven. Maar als hij slimmer is dan lekker slim, of nog veel slimmer, dan sta je weer voor hele andere uitdagingen, denk ik.

Nou ja, ’t zal komen zoals het komt. Maar ik hoop dat we voorlopig weer een goede keuze hebben gemaakt.De tijd zal het moeten leren…handig, als je zoals ik zo weinig geduld hebt.

december 23, 2009 Posted by | De Daltons | , | 24 reacties

Prestatiegericht

Ik zal er niet over liegen: ik ben er trots op dat mijn kinderen pienter zijn. Ik ben er trots op dat Oudste ruim anderhalf jaar voorloopt qua leesniveau, en qua rekenniveau misschien nog wel verder. Ik vind het leuk te zien hoe Middelste totaal opfleurt op school. Ik verbaas me erover hoe snel hij dingen oppikt, hoe hij nu al probeert (en erin slaagt) een beetje te lezen en te rekenen, koud 3 maanden in groep 1. En bij Jongste heb ik al helemal geen vraagtekens meer. Dat kind is wellicht nog pienterderderder dan zijn twee broers bij elkaar.

Maar ondanks dat ik ze graag goed zie presteren, vind ik het eigenlijk ronduit belachelijk dat Oudste in groep 4 notabene, elke dag huiswerk heeft. Hij krijgt huiswerk voor 3 weken per keer mee: elke week moeten wij als ouders een rijtje woorden bij hem erin stampen en aan het eind van die drie weken krijgt hij een dictee over die drie rijtjes woorden. En naast de 3 rijtjes komt er elke 3 weken een van de tafels bij. Deze keer is het de tafel van 5.

Wij hebben mazzel met een pienter mannetje: hij heeft op een uitzondering na alle woorden altijd in een keer goed, dus huiswerk blijft bij hem beperkt tot 1 keer per week dat rijtje opschrijven. En die tafels kent hij ook allang. Maar voor kinderen bij wie het niet zomaar komt aanwaaien, is het serieus blokken geblazen in een straf tempo. Die kinderen zitten echt elke avond te blokken met hun ouders. En dan vind ik groep 4 eigenlijk best heel jong voor zoveel huiswerk. Ik weet zeker dat ik geen huiswerk heb gehad toen ik in de tweede klas zat. En ook met mij is het goedgekomen.

Ja, ik vind slimme zonen leuk en ik mag het er graag over hebben. Maar mogen ze alsjeblieft nog even kind zijn? Deze maatschappij is al zo prestatiegericht, laat ze nou nog eventjes! Oudste is zo faalangstig als de pip en de lat wordt nu met zoveel nadruk al zo hoog gelegd. En Middelste is nog maar zo’n klein larfje, hij kleutert sowieso maar zo kort. Laat ze nou nog even kind zijn…

december 2, 2009 Posted by | De Daltons | , | 39 reacties

We hebben een nieuw jongetje!

Toen we enkele maanden geleden naar de kinderpsych gingen omdat er “iets” was met Middelste, vond ik hem naast dat “iets” ook zo ongelukkig. Ik verwoordde destijds naar de psych dat ik voor mijn gevoel tot zijn derde verjaardag een onbezorgd, stralend mannetje had gehad dat altijd in was voor een geintje en alleen maar wilde lachen. “Middelste, je stuitert weer!”, was de favoriete uitspraak van opa, waarop Middelste steevast zijn heerlijke giecheltje ging giechelen en nog harder ging springen…mijn eigen Teigetje. Maar na die verjaardag is dat mannetje langzaam afgegleden tot een veel stiller, teruggetrokken ventje. Hij zag voor mijn gevoel alles, maar hij was niet meer zo spontaan, en hij ging zo veel minder in op uitnodigingen om lol te maken, hij…nou ja, hij leek in mijn ogen zo ongelukkig.

Tel daar het poep-probleem bij op en…tel uit je winst verlies. Middelste ongelukkig, ouders ongerust.

Toen psych’s Grote Uitspraak kwam, begreep ik dat hij niet ongelukkig was geweest op de crèche dat laatste jaar, maar doodongelukkig. De psych had voorspeld dat hij op school weer helemaal zou gaan opbloeien. En als hij dat niet zou doen, dan zouden we moeten kijken of hij niet nog meer uitdaging nodig zou hebben dan groep 1. But we’d cross that bridge when we come to it.

Anno vandaag heeft Middelste er anderhalve week opzitten op school. En ik heb een ander kind teruggekregen uit school. Middelste stuitert weer! Hij gaat ook weer op alles in als er een lolletje aan vastzit. Het was Oma Opel ook sterk opgevallen: hij is weer gelukkig en onbevangen.

En zoals bij elk kind dat voor het eerst naar groep 1 gaat, zie je ineens zo’n sprongetje in de ontwikkeling. En bij Middelste zie ik daarbij een nieuw soort zelfvertrouwen en bewustzijn groeien. Er is een nieuwe blik in zijn ogen. Er is een vierjarig jongetje ontstaan dat ineens een stuk groter is, blij is, en dingen roept die hout snijden en weet dat het hout snijdt. Het ongelukkige jongetje waar “iets” mee was is er niet meer. Dat jongetje wil ik overigens ook nooit meer zien, als het effe kan.

Het voorbeeld klinkt als opscheppen, maar zo bedoel ik het niet: gisteren op woensdag had Middelste alle lachebekjes van die week al binnen. Ik ben hier zó blij mee! Want blijkbaar beleeft het kind school als een verademing en vindt hij alles zo leuk dat hij lachebekjes spaart. Het kind is gelukkig. Hij kan zijn ei kwijt, hij krijgt zijn uitdaging. Daarom ben ik zo blij: hij spaart lachebekjes. Het maakt mij in eerste instantie niet uit of hij de eerste of de laatste is die ze heeft: hij vindt het leuk om ze te sparen.

Feit is dan overigens wel in tweede instantie dat hij de eerste was van iedereen die ze had; hij was ook eerder dan alle groep 2’ers. En daarom ben ik zo blij dat hij in een groep 1/2 combi zit: er is uitdaging zát voor hem. En volgend jaar zit hij in een 2/3 combi en dat betekent dat hij dit jaar niet hoeft te “herhalen”. Ik kijk nu wel heel ver vooruit, maar ik kijk in tegenstelling tot mijn beren-op-de-weg-aard vooruit met een alles-komt-goed-blik. (Corine had dus al die tijd gelijk!)

Er is een enorme last van mijn schouders gevallen. Ik heb zó getobt over wat er met hem was. Ik ben zó ongerust geweest. Ik keek naar hem en zag dat er iets niet pluis was, maar ik wist niet wat er was. De woorden autisme en asperger zijn gevallen. Het woord ontwikkelingsachterstand is gevallen. Er is zelfs gesuggereerd dat het aan mijn gedrag van het laatste half jaar lag. En dan die zindelijkheid, ik was zo bang voor school. Kinderen kunnen namelijk zo wreed zijn. En in een regio als de onze loop je de kans om op je 13e bij iemand in de klas te zitten die nog heeft meegemaakt dat jij op de lagere school in je broek poepte.

Maar hebben dokter Ooievaar in ons team getrokken. En Middelste was binnen twee weken zindelijk. En wij hebben de kinderpsych aangekocht. (Met alle regels van de verzekering die wij niet zo goed snappen kan ik met recht de term aangekocht gebruiken.) Maar het maakt niet uit. Het dubbele zouden we ook hebben betaald. Waar het om gaat is dat we weten wat dat “iets” is. We snappen Middelste weer en we weten waar we dit seizoen op moeten letten. En nu is de transfermarkt dicht. We hebben contracten ontbonden en we hebben nieuwe spelers aangekocht en ik denk dat we er goed voor staan. Ons team gaat het wel goed doen dit seizoen.

Hè verdorie, komt die sockermom in mij toch weer bovendrijven in de staart van dit logje. Hardnekkig is ze.

september 3, 2009 Posted by | De Daltons | , | 23 reacties

Oud en nieuw

Zo. De kop is eraf. (Waarom begin ik een logje nou weer zo, terwijl ik dit soort uitspraken zo irritant vind? Ik weet gewoon niks beters.) We hebben de eerste schoolweek erop zitten en het is net alsof ik vergeten ben hoe druk het is; het werkende-schooljaar-leven. Ik heb niet eens tijd om logjes te makes, tssss! Laat staan reageren bij anderen. Vanavond jongens, vanavond maak ik alles goed: ik log nu en ik ga vanavond al mijn bookmarks een bezoekje brengen. Want Manlief en ik zijn weer allebei alleenstaande ouders en vandaag heb ik het huis en de kinderen en heb ik de avond hééééélemaal voor me, myself and I. (Doe je voorzichtig op je dienst lief?) Maar ik reageer pas als ik mijn schoenen heb besteld….ik heb een andere site gevonden waar ik mijn killer heels kan bestelllen.

Wij zijn gestart aan ons vierde werkende-schooljaar-leven. Dat is een betere start. Het is dus oud en herkenbaar, maar heel veel is nieuw dit jaar.

Oudste zit voor het eerst op de dependance, dus een nieuw gebouw. Middelste gaat voor het eerst naar school, dus een nieuwe routine. Middelste gaat naar het hoofdgebouw, dus we jongleren voor het eerst met twee locaties. (NEE, nee, nee: DRIE locaties want er gaat nog iemand naar de créche!)En onze BuitenSchoolseOma (onze eigen BSO dus) is voor het eerst onze BSO voor twee kinderen. Jongste gaat naar een nieuwe crèche en was vandaag voor het eerst. Middelste is voor het eerst zindelijk, Oudste had zijn eerste voetbaltraining en morgen heeft hij zijn eerste voetbalwedstrijd, ik heb Jongste voor het eerst naar de crèche gebracht zonder dat hij moest huilen bij het afscheid…

Voor de rest voel ik mezelf tegen wil en dank weer vanzelf de routine in glijden. Ik weet zeker dat ik volgende week de draad weer dusdanig heb opgepakt dat ik er ook weer elke dag bij kan loggen, grijns. En dan ook nog met foto’s, ik heb namelijk een nieuwe lens, wisten jullie dat al?

augustus 28, 2009 Posted by | Party of Five | | 9 reacties

Een lachebekje voor mijn lachebekje

Mijn moeder zegt altijd dat als ik uit school kwam ik al drie straten voor ik thuis was begon te vertellen wat er allemaal was gebeurd. En blijkbaar lijkt Middelste niet alleen qua uiterlijk op zijn moeder. Dit trekje heeft hij ook van haar.

Het was niet zijn eerste dag in groep 1, hij had zowaar al een víer héle dágen voor de vakantie meegedraaid. Maar het is wel zijn eerste echte schooljaar. Wat een mijlpaal weer. Ook bij mijn tweede stond ik er weer een beetje met een dikke keel en tranen in mijn ogen bij. Mijn kleine grote man…
Toen ik hem na de lunch weer naar zijn klas bracht, keek hij naar het dagschema en zei hij mij: “we gaan in de kring en dan buiten spelen en dan een werkje doen en dan….hé….waarom is het nu anders? Eten-drinken staat er niet bij!” De juf moest glimlachen. “Zo”, dacht ik tevreden bij mezelf, ” de juf weet nu direct wat voor vlees ze in de kuip heeft. Het kind is snugger.”

En toen ik om kwart over drie klaarstond bij het schooltje liet Middelste zien dat hij ook qua karakter op mij lijkt. Het klasje kwam aan het touw naar buiten. De ouders van kleine kinderen onder ons kennen dat principe wel: de juf heeft een lang touw met handgrepen. Alle kindjes houden het touw vast en ze mogen het touw pas loslaten als ze tegen de juf hebben gezegd dat ze hun papa/mama/opa/oma hebben gezien. Deze juf checkt dat ook daadwerkelijk, we maakten even oogcontact. En vervolgens moeten ze eerst de juf een handje geven voor ze weg mogen hollen.

Middelste doet het à la Repel. Ze waren nog maar nauwelijks het gebouw uit aan het touw (ik stond op een meter of 15) en Middelste begon al te roepen/vertellen: ” Mama! Mama! Ik heb mijn eerste lachebekje gekregen! Mama! De juf heeft mij een lachebekje gegeven! Mama! Mijn eerste lachebekje!”

Ik dacht dat ik uit elkaar ging barsten van geluk en trots en liefde. En de tranen sprongen weer in mijn ogen. Ja sorry hoor jongens, ik ben een emotionele trut geworden sinds ik kinderen heb.

(En deze log krijgt wellicht een update waar de tranen van ook weer van in mijn ogen springen, want de juf heeft ook foto’s gemaakt die ze vanavond op de website van de school upload.)

augustus 24, 2009 Posted by | De Daltons | , | 13 reacties

Nog één dagje

Morgen is het ‘onze’ laatste schooldag. En wij zijn einde-schooljaar-moe.

De kinderen zijn moe en steeds lastiger hun bed uit te timmeren ’s ochtends*. Het schooljaar was lang en de kleine lijfjes en hoofdjes hebben duidelijk behoefte aan vakantie. Aan lummelen in het gras en aan vervelen. Aan ijsjes en aan buiten voetballen tot laat.
*Dat geldt overigens niet voor Jongste, die is nog steeds voor half 6 wakker elke dag, en ik dus ook.

Wij zijn ook moe. Einde-schooljaar-moe. Een schooljaar met geregel, logistiek gejongleer en een ingewikkelde planning om weer alles in elkaar gepuzzeld te krijgen met opvang en werk. Ik weet niet beter, maar onregelmatige 24-uurs diensten blijven toch echt ingewikkeld te combineren met die andere baan en schoolgaande kinderen. We hebben daarbij allebei buitenlandreizen gehad en we hebben ziektes gehad, doktersbezoeken en (kleine) operaties.

Onze vakantie begint met Het Beruchte Vakantierooster van Manlief. Oh gruwel. Dat is het rooster dat hij nóg meer moet werken om op te vangen dat anderen met vakantie zijn. En ik heb dan nog geen vakantie. En de school is dicht. Die periode is dus echt ‘feest’. Gelukkig is de volgorde dit jaar éérst vakantierooster, dán vakantie.

Maar.

We zijn het schooljaar zonder al te grote kleerscheuren doorgekomen. Hier een daar een flinke blauwe plek, maar ook die vervagen. No scar tissue.

Manlief en ik kibbelen en doen en het is druk. Maar we zijn nog steeds meer dan papa en mama. We zijn Manlief en Repel en hij houdt meer van mij en ik stuur hem lieve sms’jes.
Oudste is over naar groep 4 en hij functioneert nu al op het niveau van einde groep 4. Belangrijker is dat hij in augustus e.i.n.d.e.l.i.j.k. gaat voetballen!
Met Middelste is helemaal, maar dan ook helemaal niks mis. Hij is gewoon pienter. Net als zijn broer. En dat is precies zoals hij graag door het leven wil: net als zijn broer.
Jongste is een draak, maar wel een met humor en een vermommingslaagje schattig. Dit schooljaar ging het nog wel, komend schooljaar komen de zogenaamde The Terrible Two’s. Mijn log kan grimmig worden komend schooljaar.

Mijn moeder zou zeggen: “Niet slecht voor een amateurtje.”

juli 8, 2009 Posted by | Party of Five | , | 6 reacties

Sneller dan vijf minuten de kilometer

Gisteren liep Oudste de koninginnendagloop voor kinderen: 2200 meter. Ruim twee kilometer. Dat is voor de benen van een zevenjarige nagenoeg zonder training een flinke afstand! Zeker als je sportschoenen geen loopschoenen zijn en veel te hard. Papa zou voor de zekerheid meefietsen, Oudste is namelijk nog steeds faalangstig genoeg om dat soort voor-het-geval-dat‘tjes nodig te hebben.

Bij de start bleek Rotkindje uit zijn klas er ook te zijn met zijn Rotvader. Rotvader maakte direct een sneer naar Manlief dat hij niet meeliep; Rotvader liep natuurlijk wel mee met zijn oogappeltje. Rotkindje, dat op voetbal zit, riep direct heel hard tegen Oudste dat hij makkelijk van hem ging winnen. Inwendig kookte ik alweer, maar Oudste was gelukkig net zo onverstoorbaar als zijn vader. Met zo’n schouderophalende houding van laat ze toch lekker.

Tegen de tijd dat een zwarte suzuki swift zich in Apeldoorn in de Naald boorde had ik me, volslagen onwetend van dit feit, met mijn camera bij de finish gepositioneerd. En daar kwam hij hoor, hij had de finish gezien en haalde nog net wat grote jongens in. Ongetraind liep hij zeker bij de eerste 20% van de finishers. Op ruime, ruime afstand volgde Rotkindje met zijn Rotvader. Er zat zeker tweehonderd meter tussen, als het niet meer was. Rotvader zei tegen zijn oogappeltje dat hij vlák achter Oudste zat, ze waren bijna gelijk. Rotkindje riep tegelijkertijd dat hij sterker is dan Oudste. Inwendig kookte ik over, maar probeerde zo zennnnnnnnnn mogelijk te zijn als ik maar kon.

Daarbij, wij spiegelen Oudste geen wereld voor die niet echt is. Fair is fair: als je verliest, verlies je en als je ruim wint, win je ruim. En dankzij Manlief leert Oudste dat trots te voelen, zonder het nodig te vinden op te scheppen. En daarmee is hij nu al veel groter dan Rotkindje en zijn Rotvader samen.

Dat, en het feit dat hij potverdorie harder liep dan vijf minuten de kilometer de eerste keer dat hij een lange afstand loopt, maakt dat ik trotser dan trots op hem ben.

En ik ben helemaal niet groot van binnen: mijn kind heeft lekker gewonnen van dat k*tkind en zijn k*tvader.

mei 1, 2009 Posted by | De Daltons, sport | , | 8 reacties

Moeders kunnen ***bijna*** alles goed maken dat fout zit

Om kwart over drie sta ik op het schoolplein te wachten op de bel. Jongste heeft de hele weg gekrijsd in de wagen: UIT UIT UIT!!! Nu op het schoolplein is hij UIT de wagen en speelt hij met Middelste op het plein en ik sta een beetje te chillen (ja ja, Repel gaat met haar tijd mee) met mijn hoofd in de zon.

De klas van Oudste komt naar buiten en ik zie meteen aan het hoofd van Oudste dat er Grote Problemen zijn. Als hij me ziet wil hij niet naar me toe komen en hij huilt boos en kwetsbaar. Hij heeft een broek aan die ik niet ken en hij heeft een vuilniszak in zijn handen. Repel kan hieruit een deel van het verhaal afleiden, maar wat er precies gebeurd is wil ze graag weten. Als hij bij me is vraag ga ik op mijn hurken zitten en vraag ik wat er is. Hij stort zich in mijn armen waardoor ik bijna omval en hij wil niks zeggen. Hij wil ook niet afspreken, hij wil van het schoolplein af en rap wat. Hij is doodongelukkig. Het is klein leed dat voor een zevenjarige heel erg groot is.

We zijn nu een uur verder en het hoge woord is eruit. Nou ja, het waren een paar hoge woorden. Het hele verhaal is eruit en ik heb hem kunnen overtuigen dat het allemaal over is en niet erg en ik bijt ook niet. Hij weet ook dat ik wel boos ben op de overblijfoma van Klasgenootje. (Daar ga ik nog een hartig woordje mee wisselen, maar dat weet Oudste dan weer niet.) Nu heeft Oudste weer een onbezorgde blik in zijn ogen. Alles is opgelost. Mama kan alles!

Het maakt niet uit hoe loodzwaar de problemen zijn, mama weet altijd raad.  Nou ja, nu nog wel…de Repel houdt haar hart vast voor de problemen die komen gaan als ze groter worden die ze niet à la seconde kan laten verdampen met een geruststellend woord. Maar voor nu kan ik alles nog oplossen. Daar ben je mama voor.

De kleine lettertjes bij deze log:

Dit is mijn log en mijn uitlaadklep en soms staat er iets persoonlijks op over mijn kinderen: het moge duidelijk zijn dat geen van jullie ooit aan Oudste laten merken dat jullie een beetje op de hoogte zijn van het leed van vandaag, toch? Anders zou Repel zo maar weer eens recalcitrant moeten worden, zo niet verschrikkelijk boos op jullie.

april 23, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 7 reacties

Huize Repel, 7:05 AM

Manlief is de deur al uit en ik sta in de keuken en ik doe 10 dingen tegelijk. Pap en koffie maken, trommeltje voor eten/drinken op school klaarmaken, Sherlock van het aanrecht bonjouren, een blik op de agenda werpen en een boterham smeren voor Middelste. Oudste heeft zich met zijn boekje genesteld op het bankje. Gisteravond was hij tot de helft gekomen en nu ging hij ‘m uitlezen, nog voor de pap klaar was. Hij is de Grote Boekjesverslinder.

Binnen een mum van tijd zitten zijn nog niet aangeklede broertjes naast hem. Oudste leest namelijk hardop en het boekje gaat over Cars. Het boekje is eigenlijk net iets te moeilijk voor Oudste, maar ik hoor vanuit de keuken dat hij verschrikkelijk goed leest. Ik kan het verhaal volledig volgen. Zijn broertjes blijkbaar ook, want de tranen van ontroering schieten in mijn ogen als ik even later Middelste hard hoor uitroepen:

“Ooooooh! Stoute Chick Hicks!”

april 23, 2009 Posted by | De Daltons | , | 4 reacties

Aftellen

Middelste heeft inmiddels zo’n gruwelijke afkeer van de crèche dat het met de dag een groter drama wordt om hem te brengen. Negen van de tien keer moeten we hem weer halen halverwege de dag, maar dat is een ander verhaal. Hij zit in een horizontale groep (wat wil zeggen een groep met kindjes van o tot 4 jaar oud) en hij is de oudste. Al zijn vriendjes zijn weg en hij zit tussen de baby’s. Hoe dan ook, Middelste wordt er niet gelukkiger van…en we maakten ons toch al een beetje zorgen om hem.

Ik heb de agenda erbij gepakt en heb geturfd hoe vaak hij nog moet. Als er geen gekke dingen gebeuren is dat nog 11 keer. Ik heb er briefjes van gemaakt en die samen met de briefjes “jarig” en “school” op magneetjes geplakt en op het bord gehangen. Zodra ik weet wanneer de wen-ochtendjes van school zijn plaats ik die er in een andere kleur tussen.

Na elke crèchedag mag er een briefje weg en krijgt hij een klein kadootje. Ik hoop dat we het op die manier nog 11 keer redden, want het is een lijdensweg voor hem.

april 5, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 5 reacties

Me gelukkig voelen

Tickets ophalen, presentatie op CD-rom zetten, koffers pakken, telefoontjes plegen, …Repel voelde zich gestressed vandaag. Morgen gaat het vliegtuig en moeten mijn Daltons en de poezels weer even zonder mij overleven. En daar heb ik het moeilijker mee dan zij. Ik moet nog strijken om straks strak in het pak mijn presentatie te kunnen geven, maar ik moet eerst naar het 10 minuten gesprek naar aanleiding van het tweede rapport van Oudste.

Hij had een schitterend rapport met allemaal mooie en lovende commentaren tussendoor. Als belangrijkste opmerking stond er: “Je hebt een rapport om trots op te zijn!” Nu weet ik van andere ouders niet wat er bij hun kinderen stond, maar Oudste was de rotste niet om met mij te delen dat er in het rapport van een ander jongetje had gestaan “probeer met andere kinderen samen te spelen” en bij nog een ander kindje stond er “probeer niet te liegen”. En bij mijn zoon stond je hebt een rapport om trots op te zijn. Echt wel, dat ik trots ben op mijn zoon en zijn rapport!

Terwijl ik naar school loop, bedenk ik me dat ik vaak naar een 10 minuten gesprek ben gelopen met een zwaar gemoed. Vanwege de faalangst van Oudste, of omdat hij werd gepest. Maar dit keer niet. De juf en ik hebben een kort maar blij gesprek. Ons beeld van Oudste komt overeen met haar beeld. Uiteraard gaat het met de inhoudelijke voortgang nog steeds goed, maar belangrijker is dat zijn zelfvertrouwen is gegroeid. Zijn faalangst is aan het verdampen en hij zit steeds lekkerder in zijn vel.  De judo werpt zijn vruchten af want met gym gaat het met onze Voorheen De Stuntelaar ook heel goed. Meneer de-ik-sla-de-oranje-slip-over-en-krijg-meteen-de-groene begint een mooie jongeman met zelfvertrouwen te worden.

Als ik naar huis loop kan ik niet wachten en bel alvast naar huis:

Hij: met Manlief
Ik: met mij, mag ik onze oudste zoon even?
Oudste: hoi mama
Ik: hé, met mama
Oudste: ja dat zei ik al
Ik: oh
op de achtergrond hoor ik het geluid van het pokerprogramma op de computer
Oudste: wat zei de juf?
Ik: dat het helemaal niks is en dat je terug moet naar de crèche van Middelste
Oudste: ècht niet!
Ik: nee lief, het was allemaal helemaal goed
Oudste: en wat zei ze nog meer?
ik grijns inwendig en antwoord naar waarheid
Ik: dat ze het heerlijk vindt om je in de klas te hebben

Met lichte tred, zoals dat heet, loop ik langs de dorpsvijver terug naar huis. Het is zomertijd-licht buiten en de eendjes zijn druk aan het doen in dat water. Er staan vliegtuigstrepen in de lucht (morgen maakt mijn vliegtuig er ook zo eentje) en er lopen mensen met hondjes. Ik ben gelukkig.

Als ik in de straat sta kijk ik door het keukenraam en zie ik Manlief en Oudste samen pokeren achter de compu. Ze doen even net alsof ze me niet binnen willen laten. Ik hou van ze.

Ik trek mijn jas uit en vertel Oudste al het goede nieuws en zie dan pas Lewis op de tv-meubel staan. Miss Marple en haar koters zijn ook in de kamer. Lewis is voor het eerst beneden. Sinds vorige week vrijdag. Er wordt niet gegromd en niet geblazen. Ik haal Lewis aan. Alles gaat goed komen.

maart 30, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Repel | , | 5 reacties

Een dikke pluim!

Oudste kwam thuis met een werkje van school. Hij had zeven woorden met een p moeten verzinnen en hij had deze woorden met schrijfletters moeten opschrijven.

Er stond een mooie krul van de juf op zijn werkje. Oudste had zeven goede woorden verzonnen en hij had ze correct gespeld heel netjes opgeschreven.

Ik keek naar de woorden. Het eerste woord dat hij had verzonnen was poep, in keurige schrijfletters. Plas was niet direct het tweede woord (want dat was papa), maar het stond wel in het lijstje.

Oudste vertrouwde mij toe dat pies hem ook te binnen was geschoten, maar dat hij dat niet had durven opschrijven.

Een foutloos werkje in een schitterend handschrift en ook nog gevoel voor wat wel en wat niet kan. Wat mij betreft is het aan alle kanten goed! Een prima perfecte pluim!

9+

maart 13, 2009 Posted by | De Daltons | , | 7 reacties