Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Goed gezien

Drie dagen per week stap ik op de fiets op weg naar het openbaar vervoer, het is een tochtje van een minuut of twintig. ’s Middags maak ik dezelfde toer terug. Ik vind het heerlijk. Ook in de regen en al helemaal als het vriest. Als het weer wat warmer wordt ga ik de bakfiets weer tevoorschijn halen en ga ik op de dagen dat de jongste twee Daltons naar de crèche moeten ook weer fietsen. Vier keer in de week 40 minuten fietsen is bijna drie uur sporten in de week.

De laatste periode dat ik zo vaak op de fiets zat, was toen ik nog aan de universiteit werkte. Ik heb in tegenstelling tot toen nu wel een rijbewijs en rijd dus niet meer zo levensgevaarlijk als de fietsers die geen flauw benul hebben van de levensgevaarlijke manoeuvres die ze maken in het verkeer, maar ik rij net als toen nog steeds zonder licht. Dat licht is een keer kapot gegaan en ik heb het nooit meer laten maken.

En deze week stond daar ineens die politieauto ’s ochtends vroeg toen ik net met een behoorlijk vaartje een bocht om kwam zeilen. Zelfs als ik me omgezien uit de pedalen had willen maken was het me niet gelukt.

Het jonge gassie sprak me op belerende toon aan: Mevrouw, wij doen hier een lichtcontrole.
Ja, zei ik lakoniek, en dat heb ik niet. Ik maakte mijn tas open en pakte mijn identificatie. Ik was op heterdaad betrapt, ik baalde als een stekker, maar was bereid op de blaren te zitten. Nou ja, ik had niet zoveel keuze, laten we eerlijk wezen!

Na de officiëligheden kreeg ik de vraag der vragen. Helemaal officieel ingeleid met een “u hoeft niet te antwoorden”:

Waarom reed u zonder licht?
Omdat de lampjes klaarliggen in het bakje bij de deur en daar nu nog steeds liggen.

Ik loog niet, echt niet. Ik zei er alleen niet bij dat ik nooit van plan was geweest ze mee te nemen. Het ventje liet me gaan met een “ik heb niet de illusie dat u lopend uw weg zult vervolgen”. En daar had hij gelijk in.

Ik stapte op de fiets en besloot maar meteen om niet-handsfree naar huis te bellen. Reactie van Manlief na een lachsalvo: Dat zal Oudste leuk vinden! Oudste probeert me namelijk vaak te overreden te hard te rijden omdat hij wil zien hoe ik een bekeuring krijg, vandaar.

Op weg naar het station viel het me gek genoeg wel op dat er zo weinig fietsers zonder licht rondreden. Van jong tot oud. Dat was “in mijn tijd” wel anders! En ze hebben gelijk. En het agentje ook.

So there you have it…Repel is overstag.

Advertenties

februari 5, 2009 Posted by | Repel | , | 8 reacties