Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Revolutionaire methode: In 10 stappen de levensduur van uw oplaadbare batterij drastisch verlengen!

Hierbij bied ik u, geheel vrijblijvend, onze nieuwe methode aan om de levensduur en de prestaties van uw oplaadbare batterij drastisch te verbeteren. Een simpel 10 stappenplan! Ik weet zeker, na het zien van deze presentatie zult u meer willen weten! Normaal gesproken vergt uw eigen oplaadbare batterij een oplaadperiode van 8 uur slaap per etmaal en circa 1 à 2 vakanties per jaar. U zult echter gemerkt hebben, dat uw batterij niet altijd optimaal werkt ondanks dat u zich strikt aan deze regels houdt! Vermoeidheid en de wens tot vaker opladen en luiheid van de batterij treden onherroepelijk in!

De Repel&Co© heeft echter een programma ontwikkeld waarbinnen u binnen een werkdag in 10 stappen de levensduur en prestaties van uw batterij weer kunt optimaliseren zonder de harde reset van 2 weken vakantie! De methode is simpel!

Stap 1: U neemt slechts 1 dag verlof

Stap 2: U stuurt uw jongste brokkenpiloot een volledige dag naar de kinderopvang.

Stap 3: U stuurt eventuele andere brokkenpiloten op schoolreis en U wenst hen veel plezier en U stopt hen veel snoep toe. Ik herhaal: veel snoep. Heul, veul snoep. Oh ja, en ook nog een verdwaalde boterham-met-gezond om de begeleidende ouders op een dwaalspoor te bengen.

Stap 4: Voor eigen gemoedsrust (UITERST NOODZAKELIJK VOOR HET SUCCESVOL DOORLOPEN VAN STAPPEN 5 TOT EN MET 10!) maakt u een paar mooie plaatjes/zorgt u dat u mooie plaatjes toegezonden krijgt van andere ouders zodat U met een Gerust Hart de rest van de dag Uw Goddelijke Eigen Gang kan gaan.

Stap 5: U trekt Uw shocking pink tenue’tje aan en U gaat tegen alle verwachtingen en hoge temperaturen in ruim 17 (!) kilometer hardlopen. U zweet U te pletter en U negeert alle bouwvakkers onderweg. U dient wel alle andere medelopers te groeten.

Stap 6: Na de noodzakelijke douche trekt U een HEUL kort rokje aan en U vertrekt richting terras naar keuze. Aldaar blijft U verplicht ANDERHALF uur in de zon zitten met een voor Uw doen iets te duur lunchgerecht en een glas rosé. U hoeft U met niets anders bezig te houden dan eten, rosé, Uzelf en Uw iPhone.

Stap 7: U gaat boodschappen halen, maar U combineert het verplichte met het aangename: U brengt 4 van Uw superleuke, maar inmiddels te grote rokjes naar Uw Naai-Turk om ze een tikkie te laten innemen. U komt thuis met een bonnetje voor de verstelde rokjes die zaterdag al klaar zijn, de boodschapen èn nieuwe schoenen die in de aanbieding waren.

Stap 8: U zoemt even in op het hakje omdat U zo blij bent.

Stap 9: U haalt McDonalds voor het hele grut dat U zojuist tussen neus en lippen door hebt opgehaald), U gaat buiten eten en U gooit het hele grut naar bed en U gaat heerlijk achter Uw IMac zitten.

Stap 10: Tweemaandelijks, hooguit driemaandelijks herhalen voor een optimale prestatie van uw batterij!.

Advertenties

april 28, 2010 Posted by | Repel, sport | , , | 41 reacties

Family Ties; Blood runs thicker than water

Ik heb er wel eens over gehint en ik heb wel eens een sneer her en der gemaakt. Maar ik heb er niet eerder over gelogd. Ten eerste omdat het wel heel erg persoonlijk is. Daarnaast ben ik selectief open en viel dit meestal onder de onderwerpen die ik nauwkeurig verstopt hield onder mijn “kijk mij nou eens goed harlopen”-logjes. Maar ook schreef ik er niet over omdat er niet alleen onbekenden meelezen. Juist naar directe kring ben ik geslotener dan op het anonieme internet. En ten slotte zijn er onder de bekende lezers mensen die een mening of gevoelens hebben over de kwestie.

Alles bij elkaar voldoende reden om er niet over te schrijven, zou je zeggen. Maar de kwestie zit me bij tijd en wijle zo hoog en houdt het me zo bezig dat ik er soms niet zomaar een “kijk mij nou eens grappige verhaaltjes schrijven”-logje kan uitknallen. Zoals nu.

Mijn gebrouilleerde zuster. Daar hebben we het over.
Ik ben nog steeds boos over de dingen die zijn gezegd in de aanloop naar.
Ik ben het nog steeds niet eens met “de waarheid van het verhaal” zoals die nu in de wereld staat.
Ik ben nog steeds gepikeerd dat ze er doelbewust op aanstuurde ondanks dat ik een keer of twee met open kaart de breuk af wilde wenden: boos okay, maar breken?
Baal ik stiekem van het feit dat ik het niet deed? Zij misdroeg zich toch?
Ik ben nog steeds boos op mezelf dat ik direct daarna een mail heb gestuurd met “de deur staat bij mij altijd op een kier”.
Deed ik dat omdat ik dat wilde? Nee, dat deed ik omdat ik pissed off was. Ik wilde persé de betere zijn. Die mail was wellicht wel de ultieme wraak. Het ultieme laatste woord.

Nog steeds mis ik haar nu in het dagelijks leven niet. Dat is een direct gevolg van de laatste paar jaren. Meer dan verjaardagsvisite waren we niet voor elkaar.
Nog steeds denk ik dat onze karakters en levens inmiddels zo uit elkaar zijn gegroeid dat de closeheid van vroeger voor voorgoed verdwenen is. Onze karakters passen ook niet meer bij elkaar.
Nog steeds ben ik blij dat de Brandmeester en ik elkaar een paar jaar terug diep in de ogen hebben gekeken en haar voogd-af hebben gemaakt, nog ver voor er sprake was van een breuk. De redenen waren principieel.
Maar ze is mijn zuster. De enige die ik heb en we waren ooit close. Heel erg close. Dat zit me daarnaast ook zo vreselijk dwars.
En het is voor wat betreft hoogtijdagen bij onze ouders er ook niet makkelijker op geworden.

Wat mis je nu echt? Contact met haar? Nee, niet echt. Helemaal niet, eigenlijk.
Waar heb je dan last van? Dat zij het deed en mij de Zwarte Piet gaf.
En waar nog meer van? Dat we, net als een gescheiden stel met kinderen, elkaar nog op regelmatige basis zullen moeten zien. De Brandmeester schetste een aantal scenario’s die akelig realistisch waren. Hij is er klaar mee. Hij kan kil en loepzuiver redeneren. Ik niet. Maar gelukkig heb ik in zijn wereldbeeld niet de Zwarte Piet in handen.
En waarom leg je het niet naast je neer? Dat is een hele goeie vraag. Dat we via onze ouders nog contact moeten/zullen hebben/overelkaar zullen horen is maar een deel van het antwoord.

Ik ben er niet klaar mee. Wel met haar, maar niet met hoe het is gegaan en hoe het zal gaan in de toekomst. En ik heb geen flauw idee hoe ik er wel Zennnnnnnnnn mee moet worden.

So there. Ik liep vandaag 52’47” op het prestatieloopje van 10 kilometer ondanks de hitte, maar vandaag geen “kijk mij nou eens goed hardlopen” -logje. En ook geen “kijk mij nou weer eens uiterst spitsvondig schrijven over mijn uitzonderlijk leuke kinderen”-logjes ondanks een voetbal-logeetje dit weekend.

april 25, 2010 Posted by | Repel | , | 43 reacties

Overnacht grijs

Onzin heb ik het altijd gevonden. De term ‘overnacht grijs’. Ik was ervan overtuigd dat dit fenomeen niet kon bestaan.

Het is alweer bijna 4 maanden geleden, de dag dat ik pal na de goede uitslag van de MRI mijn haar ging verven. Goedaardig. Geen chemo. Ik hou mijn volle bos haar. En om het te vieren gooide ik er direct een kleurtje in. Ik was er nog niet, ik wist nog niet wat te doen met dat zwaard van Damocles boven mijn hoofd, maar ik had wat te vieren. Ik had de grootste kaap gekeerd. Ik ging onder de douche staan met mijn hoofd vol verf. En toen, bij het uitspoelen, spoelden er complete bossen haar mee het putje in. Ik zou niet kaal worden, daarom ging ik het verven….en in plaats daarvan….verloor ik mijn haar. Elke dag vanaf dat moment, bij het kammen, bij het wassen trok ik er hele bossen uit. Je kan mij bijna niks ergens aandoen dan dat. Mijn haar.

De haaruitval heeft bijna 4 maanden aangehouden, maar het leed lijkt nu bijna geleden. De haaruitval neemt nu weer bijna normale proporties aan. Maar ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat ik meer dan de helft kwijt ben. Ik kan het afmeten aan het aantal slagen dat ik mijn elastiekje om mijn paardenstaart(tje, inmiddels) moet binden. En aan de grootte van de speld die ik nodig heb om ‘al’ mijn haar bijeen te houden.

Maar er gloort hoop: over mijn hele scalp komen er nieuwe haartjes te voorschijn. Waar ik ook een scheiding trek, er springen allemaal nieuwe donshaartjes uit, sommigen zijn zelfs al een centimeter of 4 lang! Ik heb een vlassig staartje, maar nieuw haar komt eraan. Godzijdank. Ik ben domweg een lang-haar-mens, ik kan niet anders. Ik wil niet, ik kan niet kaal worden! Misschien moet ik er, oh horror, toch een heel stuk vanaf halen, want er is echt bar weinig over, maar er komt nieuw haar aan.

Alleen het gekke is: het haar dat is blijven zitten groeit ineens gedeeltelijk grijs uit. ik had er wel een paar, grijze haren, maar niet noemenswaardig. Nu is de uitgroei “ineens” voor een substantieel grijs. Maar dan het nieuwe haar! Bijna al het nieuwe haar is grijs. Ik gok dat minimaal 70% van de nieuwe haartjes grijs is. Overal, bovenop, maar ook op mijn achterhoofd. De uitgroei is bruin, de nieuwe haren zijn grijs.

Ik ben dus wel degelijk nagenoeg ‘overnacht’ grijs geworden.

Voorlopig durf ik er echt geen verf in te gooien. De laatste keer is me slecht bevallen, om het zo maar eens te zeggen! En eigenlijk…vind ik het wel best. Liever een volle grijze bos dan een vlassig bruin staartje. Een mooie bos zilvergrijs lang haar. Zolang ik geen oude kop heb, denk ik dat ik het kan hebben. Mooie make-up, mooie sieraden en een kop met trots grijs haar. Ik ben bijna 40, en ik heb geen kanker, er hangt geen zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Er is niks mis met niet verhullen hoe oud je bent. Kom maar op grijze haartjes! Groei, grijze haartjes, groei!

maart 4, 2010 Posted by | Repel | , | 37 reacties

Zeg maar nee, dan krijg je er twee!!

Ik had nog nooit een Award gekregen voor mijn blog. Tot eergisteren: toen kreeg ik er ineens 2! Echt stoer. En don’t get me wrong, ik wil heus niet ondankbaar zijn, maar het zijn niet zomaar Awards, het zijn Jemoeterwelwatvoordoen-Awards. Dus nu moet ik ineens het dubbele werk doen! Nou, daar gaat ‘tie dan:

Repel Proudly Presents: De Dubbele Beautiful Blogger Award!

Ik heb de ene gekregen van Mammalien en de ander heb ik gekregen van Wondelgijn. Ik ben nu alleen even vergeten welke ik van wie heb gekregen, maar ik vind ze allebei even mooi en ik ben met allebei even blij. Meiden: jullie allebei bedankt!

Dan kan ik nu gaan doen waar ik goed in ben: over mezelf praten en mijn privéleven op het internet kwakken. Na al die jaren loggen is het nog best lastig ook om iets te verzinnen dat ik nog niet eerder heb gedeeld met het *kuch* intieme *kuch* clubje meelezers hier op mijn stekkie. Maar goed, without further ado:

1-I. Op 15 maart 2006 verklaarde ik mijn eerste log officieel voor geopend. Dat was bij web-log. Toen heette ik op het web nog geen Repelsteel. Inmiddels ben ik bezig aan mijn vierde log-adres, het wordt wellicht alweer tijd om te verhuizen. In het dagelijks leven ben ik honkvast, in logland ben ik een zwerver.

2-I. Ik heb ontiegelijke watervrees. In het zwembad kost het me heel veel moed en moeite om zonder in paniek te raken in het diepe te zwemmen. Dat doe ik alleen als het ècht moet. Toen Oudste net zijn diploma A had gehaald, bijvoorbeeld, en hij eindelijk bij het vrijzwemmen in het diepe mocht. In buitenwater durf ik pertinent niet. Als ik te water raak en ik kan de bodem niet zien en nog erger -oh horror- niet kan voelen, raak ik onherroepelijk in blinde paniek. Zo erg dat ik me niet eens kan laten redden: ik gil en ik sla en ik ben letterlijk voorbij hysterisch.

3-I. Vroeger had ik schoenmaat 40, drie bevallingen later is dat maat 41. Ik kan wetenschappelijk uitleggen hoe dat kan, voor wie het wil weten: mail me maar!

4. Ik eet elke week wel drie grote bakken van die kleine Roma tomaatjes weg, als het niet meer is. Dat is echt een eetafwijking van me. Zou het slecht voor me zijn? Dat zal toch niet?

5-I. Ik kan niet alleen zijn. Zonder levensmaatje red ik het niet. Noem mij maar een zwaan. Maar ik weet ook dat ik het niet kan redden met een substituut: het moet the real thing zijn. In een relatie die niet werkt ben ik net zo doodongelukkig als dat ik ben als ik alleen ben. En waarschijnlijk net zo eenzaam. Leven zonder een echt en oprecht levensmaatje is voor mij de ultieme misère. Met Manlief daarentegen heb ik de jackpot.

6-I. Op de lagere school was Sanne Wallis de Vries mijn beste vriendin. We leerden elkaar kennen op de kleuterschool. Ik zou Oudste zijn nek omdraaien als hij het type kattenkwaad zou uithalen als dat wij hebben uitgehaald. Of is dat dan weer hypocriet?

7-I. Als Oudste een meisje zou zijn geweest, zou ze Nicky hebben geheten, Middelste zou Myrthe hebben geheten en Jongste zou Cecilia hebben geheten.

1-II. Ooit als klein meisje, ik kan niet ouder zijn geweest dan een jaar of 7, fietste ik op mijn oranje fietsje en ik deed alsof ik een brommer was en ik crosste (“hèng, hèng, hèèèèèèèèng-hèèèèèèng”) de hoek van de straat om. En zo, brommerde ik frontaal tegen de SRV wagen. Ik heb het nooit aan mijn moeder durven vertellen. Tot een paar jaar geleden. Ik begon mijn verhaal smeuiig met: “Ik heb het je nooit verteld, maar….”
“Nou”, zei mijn moeder, “dat wist ik allang: de SRV-man stond die middag nog aan de deur.” Nog steeds met een gezicht wit van de schrik.

2-II. Ik heb twee keer een bot gebroken: mijn elleboog toen ik 11 of 12 was en mijn grote teen toen ik 33 of 34 was. Mijn arm staat nu nog scheef en ik kan mijn arm ook niet volledig strekken.

3-II. Ik ben Oudste een keer kwijtgeraakt in het winkelcentrum van Repeldorp. Hij was toen 2. Dat gevoel wil ik nooit, nooit, NOOIT meer meemaken. Ik durf te beweren dat dat het ergste gevoel is dat ik in mijn hele leven heb ervaren.

4-II. Ik heb ooit voor de schoolkrant Ruud Gullit geïnterviewd. Volgens mij speelde hij toen voor PSV. En hij was volgens mij toen nog bij zijn eerste ex-vrouw. Ze hadden een rottweiler, weet ik nog.

5-II. Mijn huwelijksaanzoek:
picture it, 17 augustus 2000, een restaurantje in Repelbuurdorp
ik: wanneer vraag je me nou eens ten huwelijk?
hij: daar wil ik een speciaal moment voor uitzoeken.
hij heeft Parijs in gedachten, o.i.d.
ik: nou, ik vind dit anders een behoorlijk speciaal moment!
hij pakt een bierviltje, prikt er een gat in, schuift hem om mijn vinger en vraagt: wil je met me trouwen?
Guess what? Ik zei ja! In Parijs kwamen we pas in 2004. Tsss…zolang kon ik toch niet wachten? We trouwden in mei 2001. We trouwden 3 dagen voordat ik erachter kwam dat ik zwanger bleek van Oudste. Na de verdrietige miskraam van een paar maanden eerder (‘nou ja, dan pas je in ieder geval toch in je jurk’) wilde de natuur blijkbaar persé een zwangere bruid op die dag in mei. Oudste heeft op onze trouwdag via de navelstreng lekker meegepeuzeld van de champagne.

6-II: Oudste hoeft alleen nog maar nummers 67, 100, 102, 125, 178, 204, 235. Dat jullie het even weten. Doe vooral opsturen dus. Dan kan ik weer boodschappen halen bij de Digros.

7-II. Morgen ga ik nieuwe BH’s kopen bij de H&M. Want ik hou van BH’s van de H&M. Die zijn zo lekker gewatteerd en dan lijkt het net alsof ik wat heb. En sinds ik weet dat mijn Tietjes en ik een drie-eenheid blijven, mogen ze best verwend worden met een mooi nieuw jasje.

Nou dames en heren, (tromgeroffel aan) nu mag ik de Awards gaan uitdelen! (tromgeroffel nog wat harder)….en ik mag ze dubbel uitdelen! (tromgeroffel bereikt hoogtepunt)

Ik draag het stokje over aan (voel je niet verplicht…net als de Razzies is het niet erg om hem niet op te halen, sterker nog: het mag):

I:
Clair1991
, hopelijk kan haar draakje het aan;
Baasbraal, hopelijk heeft ze er tijd voor op haar vakantie;
Milla, voor het juiste kattenperspectief;
Beukenootjes, omdat ze mooi schrijft;
Walkonwater, omdat ik haar al zo lang ken maar met name omdat we elkaar hebben ‘hervonden’ via logland;
Habadroomt, omdat ze bijzonder is en ijzersterk;
Leidseglibber, omdat zijn foto’s en verhalen Leiden nog mooier maken dan het al is;

II:
Joeltje, omdat we stiekem zoveel overeen hebben en elkaar vrij goed kunnen begrijpen;
Juffrouw Nanna, omdat ik haar log leuk vind en haar nog niet zo lang volg en meer wil weten;
Brossies, omdat ze zo mooi over haar kindjes kan schrijven;
Serafima, omdat ik iets met haar heb waar ik mijn vinger niet achter kan leggen en omdat ze haar log eens moet updaten!;
Eu Mesmo, de dame met de mooiste lay-outs van weblogland….verdient een Award!;
Serinia, omdat ik heel veel aan haar denk de laatste tijd;
Klein Kikkertje, omdat zij zwanger is en ik nooit meer!

En ik had het liefst nog een keer een Award willen krijgen, want nu moest ik schrappen bij het uitdelen!

februari 8, 2010 Posted by | Repel | , , | 33 reacties

Repel Phone Home: Repel heeft Heim Schmertz

Die Repel in die Heimat is één grote lachenbek. Een bak pret, dat is ze. De lol kan niet op. Ze ziet de een na de andere bekende en het zijn stuk voor stuk the usual suspects, the inner crowd, de ons kent ons, de oude Repels krentenbrood, zoals op dat op jaarlijkse symposia gaat. Het eten is zoals altijd te zout, de nachten zijn zoals altijd te kort. De bar is zoals altijd leuk, de drank is zoals altijd te duur. En we roepen allemaal dat dat vorig jaar ook zo was. Hahahahahaha. Weet je nog, vorig jaar? Toen we…boe-haha, wat was dat leuk he.
Dat. Dus.

’s Avonds op de kamer is het te stil. Geen Daltons. En geen grote Dalton. Geen nachtkus. Ik mis zelfs mijn pookje. (Die heb ik van haar) Slechte tv en geen internet. Want internet is über-belachelijk duur hier in het hotel hier in die Heimat. De Repel wil best drie maanden time out nemen om na te denken…maar ze gaat niet 4 nachten lang de plafondplaten liggen tellen in een hotel hier in die Heimat. De Repel heeft Heim Schmertz. Dus heeft ze internet gekocht. En ze heeft naar huis gebeld:

ik: met mama! hoe was het gele slip-examen van Middelste?
hij: helemaal leuk, maar hij wil op ballet.
ik: ja dat weet ik, maar heb je hem uitgelegd dat hij dat wel mag, maar dat hij geen tutu aan mag?
hij: ja. en nu wil hij een meisje zijn.
ik ben enige tijd stil terwijl ik inwendig grinnik
ik: en wat deed jij toen?
hij: Oudste zij dat dat niet kon omdat hij een piemel heeft.
ik: haha, en toen?
hij: toen vroeg Middelste hoe jij kan plassen als je geen piemel hebt.
ouders re-revisited: Oudste heeft dat ook zo gevraagd destijds!
ik: geef Middelste maar!
ik: met mama!
hij: ik mag geen jurk aan op ballet.
ik: maar wel een heel mooi jongens balletpak.

Later ga ik met mijn überdure-internetkoopje op mijn allenige kamertje via Goooooooooogle naar site van de balletschool van Repeldorp. Ze lijken het in eerste instantie alleen te hebben over spitzen. Pffff, alsof er geen Rudolf Nureyef’s bestaan! Maar vervolgens vind ik het linkje “peuterdansen”. That’s more like it, denk ik, en ik klik en lees. Mijn oog valt als eerste op deze passage over jarige kleuters en trakteren:

Als een kleuter jarig is, wordt daar de laatste 5 minuten van de les aandacht aan besteed. Er mag getrakteerd worden, maar geen snoep want snoep is slecht en hoort al helemaal niet bij ballet

Okay Middelste, vent, here’s the deal:  jij gaat op rugby. Ballet is een hele grote NEE voor jou!
De roze jurkjes gaan bij het oud vuil.
De Repel is om.

De Repel is ook even afgeleid van de roze olifant en de plafondplaten en de Repel gaat nu naar bed.

november 11, 2009 Posted by | Repel | , | 23 reacties

Het ziekenhuis maakt er een cliffhanger van: MRI – Repel onbekend…het scorebord stond uit

Vanmorgen belde het ziekenhuis: “u heeft maandag 19 november een afsraak voor de uitslag van de MRI van vanmiddag, maar dat is te ver weg.”
Ik, in gedachten: “you’re preaching to the crowd, you stupid woman!”

Ziekenhuis: “kunt u dinsdagmorgen aanstaande om de uitslag te bespreken?”
Ik haal in gedachten het gesprek terug van vorige week toen ik de afspraak moest maken: “maar kan ik dinsdag de 3e dan niet komen, de 19e is veel te ver weg”. “Nee mevrouw, dan zitten we vol.”

Hardop: “Maar als het slecht is, weet ik inmiddels dat ik dat vanmiddag al te horen kan krijgen, dat kunnen ze meteen zien.”
Ziekenhuis: “Nee mevrouw, daar moet eerst naar gekeken worden.”

****

Gewapend met een CD loop ik in een chirurgisch schort, dat aan de voorkant open is, de MRI-kamer in. Ik voel me zo naakt dat ik mezelf laconiek bescherm: “ik mocht een CD’tje meenemen volgens de folder!”
Ziekenhuis-knulletje: “Oh mevrouw, dat kan niet, dat kan bij elk MRI-onderzoek behalve bij deze: bij deze moet u op uw buik liggen en dan kunt u de koptelefoon niet op. U krijgt oordoppen.”

Ik moet op mijn buik liggen, mijn armen vastgebonden aan mijn romp, een naald in mijn arm voor het infuus, mijn hoofd in een mal en mijn tieten in twee gaten. Zonder CD. V.i.e.r.e.n.t.w.i.n.t.i.g. hele lange minuten lang. Vastgebonden en stilliggen anders moet het over.

Het apparaat maakt inderdaad een takke-herrie. De eerst en de laatste scan van 8 minuten maakt hij herrie. Maar die middelste scan van 8 minuten, terwijl de contrastvloeistof wordt ingespoten (en dat voel je!), is het lawaai erger. Agressief. Het ene lawaai is alsof iemand 8 minuten lang elke seconde met een toeter-op-perslucht tegen je achterhoofd toetert terwijl je vastgebonden op je buik ligt, het andere geluid is alsof iemand 8 minuten lang, elke seconde heel hard “vijf” in je oor schreeuwt, terwijl je vastgebonden op je buik ligt. En ik kijk 24 minuten lang naar een stilleven van een ziekenhuisomgeving.

Na afloop blijk ik verkrampt te hebben gelegen. Ik heb spierpijn van top tot teen. Het apparaat stopt met lawaai maken en de laboranten komen binnen. Ik probeer het nog een keer: maar als er iets mis is, dan zouden jullie het toch hebben gezien?” Wetende dat dat inderdaad het geval is, maar ook wetende dat laboranten niks mogen zeggen, krijg ik geen uitslag.

“Nee mevrouw, we moeten de scans uitzetten tegen de tijd, we moeten er grafiekjes van maken. We moeten kijken naar de scans voor en tijdens de contrastvloeistof en we moeten zien hoe de contrastvloeistof verschijnt en verdwijnt.”

De Repel heeft een miljoen keer meer verstand van grafiekjes dan deze twee knulletjes. En ze heeft ook meer verstand van het apparaat, een promotieonderzoek lang meer kennis heeft ze ervan. Ze heeft alleen geen verstand van mensenweefsel. Maar ze weet het heus wel: de laborant die de memmenpletter bedient, mag ook niks zeggen ook al ziet ze iets of niets. Maar ze zien het heus wel! Nu vanavond sprak ik die ene via-via-oncologe en zij sprak er schande van. Op haar afdeling komt dit niet voor. Bij haar zou een radioloog erbij hebben gezeten en had ik het gewoon gehoord. Zij heeft me gelukkig vanavond geholpen een strategisch plan op te stellen. En ik heb haar nummer…ik mag haar dinsdag bellen.

Dit onderzoek deed geen pijn, maar het was kleinmakend, intimiderend, angstig en emotioneel. En ik weet nog steeds niks. Toen ik de kamer uitliep met mijn schort dat aan de voorkant open was, zei een van de knulletjes: succes met het vervolg.

Die opmerking kwam heel hard aan. Wat betekent dat? Heb je wat gezien? Is dit slecht nieuws? Rot op, puistenkop, laat me met rust. Ik loop hier in mijn schort dat aan de voorkant open is en ik ben bang. Rot op. Als aangeschoten wild heb ik me aangekleed als vamp en ben ik richting receptie en etentje getogen waar ik werd verwacht.

oktober 29, 2009 Posted by | Repel | , | 31 reacties

Tussenstand Repel ’71 versus Anno ’09

De periode op weg naar Woensdag MRI Dag (WMD staat blijkbaar niet voor Weapons of Mass Destruction, zoals CNN denkt, maar voor Woensdag MRI Dag) voelt als rechtgesnaarde socker mom aan als “de rust”. Niet rust in de zin van kalmte, maar rust in de zin van die 15 minuten tussen de eerste en de tweede helft van de wedstrijd. Want in de rust heb je nog niet De Uitslag, maar wel al een tussenstand. Ik ben er nog niet, maar ik ben wel al ergens en we hebben de eerste helft van de wedstrijd er al op zitten.

Het geldt niet alleen voor Knobbels in Tiet (KIT); het geldt sowieso voor het jaar 2009. Ik las het ook al bij haar: 2009 is me nogal een jaar. Er is zoveel gebeurd! We hebben nog ruim 2 maanden te gaan en ik vermoed dat 2009 nog heus wel wat voor me in petto zal hebben. Maar in de rust van mijn wedstrijd Repel ’71 versus KIT ’09, geef ik toch even een tussenstand Repel ’71 versus Anno ’09

  • Minus een hele zieke Lewis bij terugkomst van vakantie, winst herstel binnen een-poep-en-een-zucht;
  • Minus 1 super-soulmate-kat, mijn lieve Morse, winst 3 katten Friendly Giants;
  • Minus 1 mini-meltdown, 1 knappe counter afwenden totale burnout;
  • Minus 1 vriendin, gelijke stand 2 hartsvriendinnen, winst intenser goed contact met meer dan 5 collega’s (serieus en oprecht vrienden/vriendinnen-perspectief);
  • Minus contact met zus, winst verbeterd contact met moeders;
  • Winst bevordering van ettelijke mede-bloggers tot minimaal Internet Dinnetjes;
  • Winst bevordering salarisschalen (ik vertyp me niet: ik bedoelde echt niet te zeggen periodiek in plaats van schaal, en ik typte ook niet per ongeluk de meervoudsvorm…De Repel moet serieus mantelpakjes gaan kopen);
  • WINST ÉÉN PAAR CHRISTIAN LOUBOUTINS;
  • Winst hervonden sportieve ik…rennen en fietsen, gewicht weer op pré-kinderen tijdperk;
  • Winst minus 10 kg;
  • Winst inzicht in Wat Omgaat In Koppie Middelste dankzij lieve kinderpsych;
  • Winst Middelste blij op school;
  • Hattrick (sohéé, kijk eens wat een jargon) Middelste zindelijk;
  • Blijvend goed strategisch samenspelend koppel Manlief en Repel;
  • In de blessuretijd: Winst spetterend etentje + uitje Repel en Manlief saampjes met z’n tweetjes…

Ik dacht dat Anno ’09 een tegenstander van formaat was, maar nu ik het wedstrijdverslag zo heb uitgetypt, blijkt De Repel toch de betere speler. Zowel tactisch als technisch. De stand Repel ’71 – KIT ’09 is vooralsnog gelijk in de rust. Maar gezien het wedstrijdverloop heeft De Repel de beste kansen.

Nu ben ik tot woensdag even klaar met Tiet en KIT. Morgen ga ik weer een logje maken waarin ik vreselijk ga lopen opscheppen over mijn Daltons. Ik heb namelijk weer wat staaltjes van verhaaltjes in mijn vingers zitten. En het zou ook zomaar kunnen wezen dat ik foto’s ga maken dit weekend, net alsof ik een nieuwe lens heb.

Volgens mij ben ik serieus aan het bijkomen en ondertussen blijf ik nadenken op de achtergrond. Net alsof er een software update wordt uitgevoerd terwijl je de programma’s die in gebruik zijn niet hoeft af te sluiten. Ik werk en ik moeder en ik echtgenoot en op de achterrond ratelt mijn brein rustig door. Wat wil ik, wat zijn mijn opties, wat wil ik niet, wat wil Manlief, wat wil Manlief niet. Misschien heeft zij wel gelijk…misschien weet ik het al. En Manlief eigenlijk ook.

oktober 23, 2009 Posted by | Repel | , | 16 reacties

Niet, nee, niks, nada, noppes.

Donderdag zat ik op werk toen Manlief mij belde: ze moesten stand-by staan voor Indonesië. Er was wat e-mail verkeer geweest en men hield rekening met de mogelijkheid dat USAR.nl zou kunnen worden ingezet. Elke vezel van Repel stond dus ook stand-by. Ik stond er niet bij te juichen; het vooruitzicht dat hij voor 9 of 10 dagen weg zou zijn in een gebied met naschokken midden tussen de half neergestorte gebouwen. Op mijn werk zou het ook bagger uitkomen. Maar die duizenden mensen onder het puin juichen ook niet. En Manlief, die opgeleid is, en klaar staat voor een moment als dit, staat er ook niet bij te juichen als hij niet mag.

Dus toen USAR.nl uiteindelijk niet bleek te gaan was ik gek genoeg niet zuiver opgelucht. Ergens baalde ik voor Manlief. En ik baal voor die duizenden mensen in nood. Maar ik snap het wel: Australië heeft ook hele goede USAR teams en laten we eerlijk wezen; die zitten iets dichter in de buurt.

Ik fietste donderdag dus naar huis in de illusie dat we samen zouden zijn. Maar halverwege de rit kreeg ik een telefoontje dat Manlief was opgepiept voor werk. Grote brand in Repelbuurdorp, of ik even wilde doortrappen. De Repel zat die avond dus enigszins teleurgesteld alleen House te kijken. Repelbuurdorp is dan wel dichterbij dan Indonesië, maar toch.

Vrijdagavond was Manlief stappen. Omdat hij het hele weekend ook weg zou zijn (zie hieronder) had ik er een mening over. Maar hoewel De Repel voor een heleboel dingen kan gaan liggen is 2 oktober niet een van die dingen. Manlief was dus weg. Ik had blijer voor hem kunnen zijn, maar dat was ik niet.

Vandaag was Oudste Pupil van de Week: hij mocht bij heren 1 de bal aftrappen en dribbelen naar doel. Uit honderden pupillen die de vereniging rijk is, was zijn naam uit de Hoge Hoed gekomen. Hij mocht meedoen met de warming-up en hij zou een heuse beker krijgen. En hij mocht de hele wedstrijd volgen vanuit de dugout. Helemaal top dus. Maar het weer was dusdanig dat niemand het zag ziten de twee jongste Daltons te laten verpieteren in dat gure weer….dus ik bleef thuis met die andere twee. We hadden kunnen wisselen, Manlief en ik, ‘tuurlijk, maar voetbal is nu eenmaal toch een beetje een mannending. Toen we nog geen kinderen hadden mijmerde Manlief al dat áls hij ooit een jongen kreeg, dán zou hij…Nou ja, dit was dus zo’n moment. Maar ik heb Oudste niet gezien in zijn moment of glory. En nu zijn ze naar Feyenoord en ik niet. Ik voel me een beetje de oppas, terwijl ik weer alleen achter de compu zit.

Morgen gaan Manlief en de oudste twee naar een pretpark. Er waren 6 vrijkaartjes. En er zijn 2 dochters met elk 3 kinderen waarvan de jongsten van beide kanten te jong zijn voor het pretpark. En omdat Zus en ik op dit moment niet helemaal lekker liggen had Sister Dearest er een mening over dat ik een kaartje voor mezelf bij zou kopen en ook zou gaan. Nou joh, weet je wat, dan ga ik niet. Dan gaat Manlief. Ik ga niet over de ruggen van mijn kinderen mijn gelijk halen. ‘Tuurlijk hadden Manlief en ik kunnen wisselen, maar als ik zou gaan en haar zou zien, zouden de kinderen, noch mijn vader, noch ikzelf een fijne dag hebben. Laat hen in ieder geval lekker lol hebben. Ik ga wel met Jongste naar het bos. Repelbos moet me gemist hebben.

Zennnnnnnn…..en de eer aan mezelf.

Maar het weekend is verdomd stil en alleen. En dit heb ik allemaal moeten missen.

oktober 3, 2009 Posted by | Beslommeringen, Party of Five | , , | 13 reacties

NU EVEN NIET!!

Ja hoor ‘ns jongens, ik kan niet aan de gang blijven. Het is nu zaterdag en ik moet de weblog van de F’jes zometeen met een denderend wedstrijdverslag updaten, ik moet bij jullie allemaal reageren, ik moet naar de kapper, ik moet nog hollen (liefst voordat ik naar de kapper ga anders is het föhnen voor niks), ik moet nog boodschappen halen, ik moet nog shirtjes kopen voor Middelste, ik moet nog wassen en strijken en stofzuigen. En dan moet ik ook nog moeder de vrouw zijn en sociaal zijn met de visite en ik moet de financiën nog doen.

Ik heb dus even geen tijd om een spetterend geweldig leuk logje uit mijn mouw te schudden. Jullie weten dat ik dat reuze goed kan, maar NU EVEN NIET!

Dus dan jat ik gewoon een leuk logje bij iemand anders. Bij haar, want zij schrijft zo leuk. En ik kan altijd wel wat jatten bij haar. Niet uit eigen hoed, maar je wordt er niet minder vrolijk om. Geloof me, hier word je blij van: kijk en geniet!!

september 5, 2009 Posted by | Repel | , | 10 reacties

Herfststemming

Ik ben ooit in het noorden van Amerika en in Canada geweest in de herfst. Daar heb ik de mooiste kleur rood gezien die er bestaat. Het rood van herfstbladeren. De bomen daar in de herfst zijn te mooi voor woorden. Allerlei tinten rood, oranje en geel. Hele warme kleuren in een prachtige herfstzon. Zo mooi worden de bomen hier niet, maar ook hier houd ik van herfstkleuren.
Note to self: als je tijd hebt binnenkort de kleuren van je log aanpassen aan de herfst.

Het moge duidelijk zijn: ik ben dol op de herfst. Het is mijn favoriete seizoen. De bladeren, de stormen, de regen. Het is hét seizoen om naar Repelbos te gaan en te schoppen door de herfstbladeren. Om de herfstgeuren op te snuiven. Om je helemaal nat te laten regenen en dan een kop warme chocolademelk te gaan drinken en lekker op te warmen bij de verwarming.

Vandaag is een echte herfstdag en ik voel me een beetje dubbel. Vandaag ga ik naar een begrafenis en op de een of andere manier is herfstweer dan ook weer meedogenloos triest.

september 3, 2009 Posted by | Repel | | 9 reacties

Een vrolijk logje

Ik heb een mooi leven. Ik heb een goed leven.

Nu had de eerste helft van 2009 best wat nare verrassingen voor me in petto. Mijn soulmate-huisdier is overleden, dat is niet fijn nee. Ik ben een vriend kwijtgeraakt, dat is niet fijn nee. Ik heb mot met een familielid waarbij ik twijfel of, en zo ja op welke termijn dit ooit nog goed komt. Dat is ook niet fijn, nee. En we hebben zorgen gehad en nog steeds hebben we zorgen rond Middelste. Dat is niet fijn nee.

Maar aan de andere kant….als dit alles is kan ik het makkelijk handelen en heb ik nog steeds mazzel in het leven. Want ik heb de beste Manlief van de wereld (en dat is zuiver objectief mensen), ik heb drie hele lieve, grappige en mooie slimme kinderen waarvan de middelste al drie keer op het potje is geweest vandaag uit zichzelf, en ik heb de beste baan ter wereld met topcollega’s en ik heb hele lieve vrienden die ik al decennia heb zonder er ooit mot mee te hebben gehad en ik heb een boel familieleden waarmee ik prima door een deur kan. Ik heb 4 schitterende poezels waar we allemaal gek mee zijn. Ik heb een camera met een nieuwe lens (had ik al gezegd dat ik een nieuwe lens had?) Ik heb gelijnd en ik ben mijn babyvet kwijt. Ik ben weer wat ik was in mijn pré-zwangerschappentijd. Joehoe, wie had gedacht dat dat ooit nog mogelijk was. Ik ben geen zwangere moeke meer, ik ben de stoere moeder van drie Daltons.

Manlief en ik hebben dromen voor de toekomst. We hebben mooie plannen voor de komende 5 jaar. Dat logje komt later wel. Wij hebben een mooie toekomst samen.

En ik heb vakantie. Ik heb vrij en ik heb drie hele weken vakantie. Even een paar daagjes om thuis bij te komen (lees: wassen, strijken, koffers pakken) en dan gaan we richting la douce France.

Het glas is halfvol, maar als je onder een bepaalde hoek kijkt is mijn glas driekwart vol. Dat gezegd hebbende ga ik nu een groot glas rode wijn inschenken. Proost.

augustus 4, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | , | 13 reacties

Daar is ze weer, en Repel is persoonlijk

Het is lastig uitrusten als je te ver bent gegaan. Tot het moment dat ik in de gaten had dat ik te ver was gegaan (tot mijn mini-meltdown) had ik namelijk niet echt het idee dat ik dat überhaupt aan het doen was. En je weet ook niet hoe ver de weg terug is. Net alsof je verdwaald bent en achterom kijkt en je het laatste punt van herkenning niet eens kan zien en je ook niet precies weet hoe ver je nou bent gelopen en hoe je hier nou in hemelsnaam terecht was gekomen.

Het is lastig uitrusten als je geen vrij kan nemen. Omdat je die ingeplande opleiding van een maand al een keer had weten te verplaatsen vanwege te drukke omstandigheden aan het thuisfront. En een tweede keer verplaatsen omdat je er een beetje doorheen zit, lijkt dan niet zo’n slimme carrière-move.

Het is lastig uitrusten als je niet 4 nachtjes in een hotel kan gaan slapen. Als je uit je werk gewoon naar je tweede baan gaat, naar je tweede werkdag thuis als moeder de vrouw en echtgenote.

Wat je wèl kan doen is nee zeggen. Even de boel laten aan Manlief en gewoon de Beaumonde lezen. Wat je ook kan doen is een keer om half negen naar bed gaan in plaats van elf uur. Dat compenseert dan weer een beetje voor de uren die je wakker ligt, voor de slaap die je mist omdat de kinderen je uit je slaap houden. Wat je ook kan doen is oorproppen in beide oren stoppen zodat je echt niks meer hoort. Wat je ook kan doen is denken “geen zin” en het aanrecht niet gaan boenen tot het steen glimt en ook niet gaan dweilen en de limovlekken laten voor wat ze zijn.

Je kan ook genieten van je cursus en daar energie uit putten op een andere manier. Je kan ook even toegeven en huilend tegen Manlief zeggen dat je het even niet ziet zitten in plaats van hem al doordraaiend de huid vol te schelden. Dat kan ook. En je kan kiezen voor de klusjes die je wèl aankan of wèl ziet zitten op dat moment.

Als ik in retraite zou gaan in een klooster midden in de Ardennen zou ik sneller weer aan mijn top staan, maar zo kom ik er ook.

juni 5, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | , , | 8 reacties