Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

In de categorie blunders: And the oscar goes to….

Zaterdag waren mijn gedachten de hele dag bij Vriendin. Een bizar en rusteloos makend gevoel had zich gesetteld in mijn onderbuik. Het idee dat ze bij haar zus zat die elk moment haar laatste adem kon uitblazen. Ik had de hele dag koude rillingen. In de namiddag stuurde ik haar een sms. Ik denk aan je…

Een paar minuten later krijg ik een sms van mijn baas. Een gedistingeerde man met ‘gewicht’ op kantoor. Ik begreep niet zoveel van zijn bericht. Langzaam bekroop me een onaangenaam gevoel. Ik had uit de lijst Recent Geadresseerden toch niet…per ongeluk…hem gekozen? Ik voelde de hitte van het schaamrood vanuit mijn nek omhoogkruipen richting kaken. Ik drukte naar de map verzonden berichten en keek. En jawel, daar stond het: laatst verstuurde sms aan mijn baas. Ik denk aan je. Met drie van die insinuerende puntjes op het eind. Ik denk aan je. Puntje, puntje, puntje.

Christus! Ik wist niet hoe snel ik moest sms’en om mijn fout te herstellen! Op dat moment vliegt de aardlekschakelaar eruit. En die van de buren ook. Manlief schakelt hem weer in maar ik kan mijn sms niet afmaken omdat de twee jongste Daltons boven heel hard aan het huilen zijn in het donker. Ze waren zich te pletter geschrokken. De aardlek vliegt er een tweede keer weer uit. Ik vermoed dat dat het moment is geweest dat wij de complete Bollenstreek zonder stroom hebben gezet. De frituurpan die aanstond was doorgebrand en maakte sluiting. Ik vind het persoonlijk bijzonder knap dat daarmee ook de aardlek van de buren eruit vloog.

Na 5 minuten kon ik eindelijk mijn sms sturen. Maar mijn gevoel van schaamte was daarmee niet weg. Mijn baas begreep het uiteraard direct, maar toch vond ik het tricky om hem vandaag onder ogen te komen. Mijn Roomy op werk viel zowat van zijn bureaustoel van het lachen. Dit ga ik nog heel, héél erg lang te horen krijgen op werk.

Pas een uur later bedenk ik me dat ik de bewuste sms nog steeds niet heb gestuurd aan Vriendin. Ik stuur hem alsnog. Vriendin sms’t vrij snel terug dat haar zus was overleden. Om en nabij het tijdstip dat ik de sms aan mijn baas stuurde.

januari 11, 2010 Posted by | Repel | | 28 reacties

Vanuit het tranendal

Twee dagen na zijn overlijden blijkt de wereld een stukje grauwer zonder Morse.

Vanaf zijn overlijden maandagmiddag totdat ik in slaap viel gisteravond, heb ik volcontinu gehuild. Ik kreeg het niet voor elkaar te stoppen. Vandaag lukte dat wel. Sterker nog, ik ben de hele middag met droge ogen doorgekomen. Maar nu is het weer mis. De tranen stromen weer ongeremd.

Gisteren omarmde mijn moeder me zodra ze me zag en zei: “Toen jij zo oud was als Oudste hield je al meer van poezen dan van mensen. En misschien is dat nog steeds wel zo.”

Tja, moeders kennen hun kinderen.

Ik heb er begrip voor dat er mensen zullen zijn die dit niet begrijpen. Maar mijn huisdieren zijn voor mij nu eenmaal gezinsleden en ik ben een lid van mijn gezin verloren. En dan moet ik zeggen, als ik eerlijk ben, dat Morse daarbij wel een héél speciaal plekje in mijn hart had veroverd.

Manlief was top. Hij heeft Morse in een doosje gelegd in zijn karakteristieke slaaphouding zodat ik hem zo terug zou zien en niet in die nare dood-houding liggend in zijn eigen urine zoals Oudste hem aantrof. Ook heeft hij Lewis bij Morse gehaald zodat ze kon snuffelen en doen om hem heen voordat we hem wegbrachten. Lewis weet het.

Ik kan ook bijna niet geloven hoe lief mijn collega’s zijn. Zelfs de grootste kattenhater kan zich nog enigszins iets bij mijn verdriet voorstellen, maar ze hebben allemaal het grootste begrip voor het verdriet van Oudste die Morse heeft gevonden.

Zijn eerste ervaring met de dood op een leeftijd dat het besef en het begrip ervan in zijn volledigheid aanwezig is. Ik kan het niet beter maken, ik kan het niet minder maken en ik kan het ook niet goed maken. En dat weten we allebei. Wel kan ik eerlijk zijn. En ik kan hem laten zien dat ik ook heel verdrietig ben en net zo machteloos in mijn verdriet als hij. Als het gaat om “dood” kan je niks anders doen dan verdriet hebben voordat het een plek gaat innemen.

Ik heb moeten uitleggen waarom we dode Morse niet thuis konden bewaren. Zijn wanhopige vragen maakten dat ik in vrij veel detail moest treden waarom niet.

Oudste gelooft in de hemel. Ik niet. Maar we weten het geen van beiden zeker, dat moest ik al pratend toegeven. Ik heb hem gezegd dat als er een hemel is, ik er geen sikkepit van geloof dat er een aparte kattenhemel is omdat ik denk dat katten na hun dood ook graag op een schoot willen zitten en gekroeld willen worden. Als er iets is, dan is er een grote hemel voor iedereen. Daar was hij het mee eens.

Morse zou wat mij betreft dus nu op schoot zitten bij mijn tante. Wat zullen ze allebei gelukkig zijn!

januari 14, 2009 Posted by | Beslommeringen, Levende Have | , | 5 reacties

Aan de andere kant van de regenboogbrug

Lieve Morse,

Wat deed je nou? Ben je er zomaar stiekem tussenuit gepiept. Vanmorgen waren we nog zo vrolijk en heb je gespeeld. We hebben gekroeld. Je hebt gegeten en je sprong weer op het aanrecht terwijl dat eigenlijk niet mag en ik liet toe dat je stiekem wat melk snoepte.

En vanmiddag werd ik gebeld door Oudste. Hij heeft je gevonden. Je lag in de kamer van Jongste. Hij zag dat je dood was. Over twee weken zou je 11 geworden zijn. Maar je hart had al zijn slagen al gemaakt. Sterk beest….bijna 11 met een hartruis.

Ik ben er helemaal kapot van, lieve Morse. Je bent nu aan de andere kant van de regenboogbrug.

En wat moet ik nu zonder jou? Ik zal goed op je zussie passen, lieve dikke Lewis. Oh Morsie, ik weet niet zo goed of dit huis nog wel zo leuk is zonder jou.

januari 12, 2009 Posted by | Beslommeringen, Levende Have | , | 9 reacties