Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Wordless Wedsnesday. Only Ryrics… R.I.P. Jonnie…

“Well just imagine my surprise to be there, if you touched me with a feather I’d fall!
I guess that you could say we finally made it, we played the Carolina County Ball
We had the ladies all in line to see us, I must have promised 27 I’d call!”

“Well all you need is love and understanding, ring the bell and let the people know
We’re so happy and we’re celebrating, come on and let let you’re feelings show
‘Cause love is all…love is all, love is all…”

“Baby if you flatter me, you might get somewhere
But I ain’t gonna flatter you, ‘cause I don’t really care!
Ain’t it all…..ain’t it all amuzing!”

“Don’t talk to strangers, ‘cause they’re only there to do you harm
Don’t write in starlight, ‘cause the words may come out real”

“We’re a laugh without a tear
The hope without the fear
We are coming – home”

Advertenties

mei 19, 2010 Posted by | Repel | , , | 9 reacties

De Mexicaanse griep rijdt niet stilletjes ons huisje voorbij

Morgen mogen, bij de gratie Klink’s, de kinderen van Repeldorp ingeënt worden tegen de Mexicaanse griep. Kleine correctie: alleen de kinderen tussen 0 en 5 mogen dat. De regio heeft het helemaal ordentelijk ingedeeld op durrup en gehucht en op leeftijd. En Repeldorp is morgen aan de beurt.

En analoog aan het ironische toeval dat Repel een knobbel in haar tiet ontdekt in oktober=borstkankermaand, zo werd Middelste vandaag geveld door de Mexicaanse griep. Precies één dag voor de inenting. Ik memoreerde al eerder: wij hier in huize Repel hebben gevoel voor timing.

Bij het opstaan scoorde Middelste al 39,5, rond het middaguur en 2 paracetamollen later scoorde hij 40. Dit alles ging gepaard met hoofdpijn en een droog hoestje. Hij lijkt wel een klassiek voorbeeld van de Mexicaanse. De Repel had vandaag dus een hotline met de dokterspost. Het liefst wilde ik antaflu, het liefst wilde ik een instantane oplossing, het liefst wilde ik de koninklijke behandeling. Maar zo werkt het niet voor ons stervelingen. Toch was een en ander wel verhelderend en denk ik dat er niks mis is met de wijze waarop er met Het Geval Middelste werd omgegaan vandaag. Hier een transcriptie (met dichterlijke vrijheid) van een van de gesprekken:

Ik: okay, het zal dan wel de Mexicaanse zijn, maar ik wil dat wel zeker weten. Als hij nìet de Mexicaanse heeft, wil ik -zodra hij koortsvrij is- de vaccinatie zo snel mogelijk halen. Anders zijn we mogelijk dubbel de lul. Als het wèl de Mexicaanse is, hoeft hij niet meer gevaccineerd te worden. Dus ik moet dat zo snel mogelijk weten, want morgen is Repeldorp al aan de beurt.
Andere kant van de lijn: we testen mensen met griep niet eens meer op de Mexicaanse griep, want 95% heeft de Mexicaanse. Het maakt niet uit: Hij heeft koorts dus hij mag geen prik, Mexicaans of niet. U moet morgen de GGD bellen om te zorgen dat hij later deze week de vaccinatie kan halen.
Ik: maar als hij nu de Mexicaanse heeft, hoeft hij niet meer te worden ingeënt.
Andere kant van de lijn: Als het de Mexicaanse is en hij heeft ‘m achter de rug, kan de vaccinatie geen kwaad: hij is al immuun. Als hij niet de Mexicaanse heeft moet hij de vaccinatie wel hebben.
Uiteraard heb ik ‘moet’ opgevat als ‘onze keuze’ en uiteraard heb ik de discussie ‘bijwerkingen’ en ‘middel eventueel erger dan de kwaal’ discussie al lang en breed op een eerder tijdstip intern gevoerd, daar ging vandaag niet om.
Ik: Tja. Het maakt dus eigenlijk niet uit of het de Mexicaanse is of niet.
Andere kant van de lijn: Nee, maar u weet wèl waar u op moet letten.


Andere kant van de lijn vervolgt: Maar houd u hem sowieso goed in de gaten! Hij is heel erg ziek en we moeten ons niet blind staren op griep. Let ook op zijn alertheid, op vlekjes, en stijfheid van de nek en dergelijke. De kans is dan wel groot dat de koorts komt van de griep, maar zet geen oogkleppen op!

Toen ze dat zei vielen mijn oogkleppen inderdaad op de grond. Wij houden ons kleine mannetje goed in de gaten. En omdat we van ons thuis geen ‘quarantaine zone’ kunnen, noch willen maken, mocht Middelste bij Oudste logeren. En Oudste las voor.

november 22, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 26 reacties

ADRENALINE…de Sacksioni methode

Gisteren was ze pas heel laat thuis. Het was zelfs zo laat dat haar fiets bijna in een pompoen veranderde. En nu, bijna een etmaal later, stuitert de Repel nog door de kamer, ondanks het slaaptekort. De Repel is namelijk naar een optreden van Harry Sacksioni geweest. Volgens mij was dit de derde keer dat ik hem zag. Ik ben geen groupie (ik ben denk ik überhaupt te oud om iets dergelijks te wezen) en ik ben geen die-hard-fan want ik heb zijn laatste paar drie? vier? zestien? ik weet niet hoeveel albums gemist, maar ik vind hem potdrie wel een van de beste componisten/gitaristen/performers die ik ken.

De Repel weet trouwens waar ze het over heeft. Ze kon namelijk vroeger zelf ook een beetje pingelen. Nou ja, een beetje heel erg goed, eigenlijk. Repel kon vroeger precies reproduceren wat Harry Sacksioni kan creëren. Daarom zoog ik gisteren elke noot van dit optreden op.

Sinds ik zo kon spelen zijn er een heleboel dingen gebeurd in mijn leven. Er zijn beslissingen genomen en gevallen en het is minstens 15 jaar geleden dat ik serieus mijn gitaar heb aangeraakt. De gitaar ligt ergens op zolder. Ergens tussen alle zooi. Tussen alle zooi van een gelukkig leven van twee mensen en drie kinderen en vier katten en twee carrières en tien hele lange gemanicuurde nagels.

Harry Sacksioni heeft mijn hart sneller doen kloppen gisteravond. Nou ja, niet Harry zelf, maar zijn gitaarspel. Dit kon ik ook, ooit. Nu allang niet meer. Maar..als ik het zou proberen…zou het dan weer lukken? Harry’s nieuwe album gaat adrenaline heten. En dat is precies wat weer door mijn aderen stroomt. Het blijft kriebelen ergens, muziek maken.

Het zal er wel weer niet van komen. Ik sta wel vaker op dit punt. Maar het is te druk, er zijn teveel excuses om door te zetten. Het is net als zeggen “morgen ga ik lijnen”. Maar voor nu geniet ik van de gedachte “zou ik?” zal ik?”

oktober 1, 2009 Posted by | Repel | , | 8 reacties

Duits, duitser, duitsers

Ik heb iets met Duitsers.

Tsja, ahum. Zo ben ik dus.

Ik heb twee Duitse vriendjes gehad in mijn volwassen leven. Ze waren allebei lief en attent en intellectueel en belezen en slim en uit de academische wereld en ze waren allebei mooi en romantisch. Het zou kunnen wezen dat ik nu nèt die ènige twee Duitsers uit de vollèdige populatie Duitsers heb gepikt die de moeite waard waren….maar…daar twijfel ik aan. Ik weet eigenlijk zeker dat er heul veul leuke Duitse mannen rondlopen zoals ik ze ken. Je moet ze alleen niet zoeken in Katwijk aan Zee in de zomer, zeg maar.

Ik heb niets met rappen.

Tsja, ahum. Zo ben ik dus.

Maar toen ik onderstaand nummer hoorde werd ik blij. Toen ik de clip zag met heel veel mooie negers werd ik nog blijer. Het nummer swingt. En later zag ik dat de zanger een rapper is en zich tot doel had gesteld een nummer in de Duitse taal te maken dat soul had. Omdat niemand dacht dat dat kon.

Cool! Hij heeft gelijk….Duits kan soul hebben. Ik zou zeggen: met vlag en wimpel!

Maar misschien heb ik teveel met Duitse exen en ben ik niet objctief.

juli 30, 2009 Posted by | Repel | | 14 reacties

Genieten deel 1: Shockeren

Picture it. Werk, hoge heren, 15:00 uur.

Strak in het (mantel)pak meld ik het gezelschap aan tafel dat ik nu echt moet gaan. Ik ben ruim een uur aan het woord geweest en ben ondervraagd over mijn expertise. Men had behoefte aan uitleg en ze hebben het gekregen. Ik haal voldoening uit de voldane gezichten. Wat ik niet aan het gezelschap laat merken is dat mijn ego dit best kan gebruiken. Ik zit tegenover een boel hele slimme hoge heren in pak en ik weet meer dan al die heren bij elkaar. And they know it.

Ik word uitbundig bedankt voor mijn tijd en mijn uitleg. Ik schijn nogal helder te zijn. (Iets wat ik professioneel heel goed kan, maar met privé met emoties bijvoorbeeld dan weer helemaal niet, stom is dat!)

Ik pak haastig mijn spullen in, het is al later dan ik wilde. Ik versnel mijn pas en maak mijn excuses dat ik zo’n haast maak. Terwijl ik op een drafje de grote vergaderzaal verlaat kan ik het niet laten. De heren zitten er nog en ik verklaar terwijl ik omkijk mijn gehaaste aftocht met de woorden: 

“Ik moet nu toch echt gaan, ik moet nu naar een concert: ik ga naar AC/CD!”

Ik blijf net lang genoeg staan om mijn opmerking te zien landen. En hij landt. De heren bulderen. Ze vinden me een leuke, rare professional. Precies zoals ik het graag heb.

juni 24, 2009 Posted by | Repel | , | 13 reacties

Ja natuurlijk neem ik je terug!

Soms heb ik ‘iets’ met een nummer. Dat het me raakt zonder dat ik kan uitleggen wat het is. Dat je een nummer met je ziel hoort, in plaats van met je oren.

De muziek van John Legend is normaal gesproken niet mijn genre, lekkere donkere man of niet. Maar dit nummer, This Time, dit nummer heeft-‘t-um.

Tot en met de allerlaatste noot. Stem, piano, tekst (oh die tekst!) en de nuances in de melodie. Dit nummer klopt van a tot z. Pick up the phone, why won’t you come hoooooooooome! (Met zo’n huil) This time it’s all of me. Kippenvel doesn’t even begin to cover it.

Als iemand voor me zou staan en dit zo zou zingen voor me, zou ik ‘m direct terug nemen (wat hij ook zou hebben gedaan).

En als de lekkere neger John Legend voor me zou staan en dit tegen me zou zingen zou ik ‘m ook terug nemen. Oh, dat kan niet, ik heb hem nooit gehad. Eeeehm, nou, dan zou ik hem er subiet bij nemen.

juni 12, 2009 Posted by | Repel | , | 4 reacties

I am getting too old for this shit

Toen het niet lukte kaartjes te krijgen voor AC/DC werden we getipt dat er een tribute band aan het touren was. De tribute band zou erg goed zijn en als je je ogen dicht zou doen zou het net zijn alsof je Bon Scott echt hoorde zingen. Ja ja.

Maar goed, we hebben toch maar de kaartjes gekocht (aan het bedrag konden we ons geen buil vallen) en gisteravond gingen Vriendin en ik op stap. En oh mijn hemel wat waren ze gaaf. In één woord B.R.I.L.J.A.N.T. Een spetterende tribute show en inderdaad, als je je ogen dicht deed was het net alsof je Bon Scott zelf hoorde. Alsof we in een tijdmachine waren gestapt. AC/DC met Bon Scott, dat is uit een ander tijdperk, dat is uit de tijd dat rockers nog echte rockers waren met tattoos en borsthaar en optredens gaven met vuurwerk en bommen. De Angus Young leek ook echt op Angus Young, maar dan iets gespierder (het oog wil ook wat). Kortom, we hadden het volledig naar onze zin.

Alleen toen A Whole Lot Of Rosie werd ingezet vlogen ineens de (volle) treetjes met (volle) bierglazen door de zaal. Het bier zat van mijn kruin tot aan mijn hakken. Toen dacht ik toch even I’m getting too old for this shit. Wat hebben we gelachen!

Overigens was het ons uiteindelijk toch gelukt kaartjes te scoren voor het tweede concert dat de echte AC/DC gaat geven. En zou het dan zo zijn dat we elkaar dan aankijken en denken “de tribute band was toch beter“?

februari 8, 2009 Posted by | Repel | , | 6 reacties

Na 9 jaar geldt het ook

Lieve schat,

Gefeliciteerd met mij, al 9 jaar.

Heb ik je vandaag al verteld?
Meer dan gisteren.

Na 9 jaar geldt het ook…geldt het nog…

When the rain
Is blowing in your face
And the whole world
Is on your case
I could offer you
A warm embrace
To make you feel my love

When the evening shadows
And the stars appear
And there is no one there
To dry your tears
I could hold you
For a million years
To make you feel my love

I know you
Haven’t made
Your mind up yet
But I would never
Do you wrong
I’ve known it
From the moment
That we met
No doubt in my mind
Where you belong

I’d go hungry
I’d go black and blue
I’d go crawling
Down the avenue
No, there’s nothing
That I wouldn’t do
To make you feel my love

The storms are raging
On the rolling sea
And on the highway of regret
Though winds of change
Are throwing wild and free
You ain’t seen nothing
Like me yet

I could make you happy
Make your dreams come true
Nothing that I wouldn’t do
Go to the ends
Of the Earth for you
To make you feel my love

december 10, 2008 Posted by | Manlief, Repel | , , | 7 reacties

Voor zonen geldt het ook

december 9, 2008 Posted by | De Daltons | , | 3 reacties

Pakjes-Wii-avond

<dichten>

Ik kan niet liegen, ik wist het eigenlijk al wel ja,
Maar ik was oh zo blij, want de TNT bracht mij een Omnia!

De avond zou alleen zijn voor de jongens alle drie,
voor de volwassenen hoefden al die kado’s nie

Repel voerde de regie en pakte de kado’s uit de zak en dacht te weten wat er komen zou.
Maar ineens kwam er een mooi pakje tevoorschijn met de echte naam van Repel..asjemenou?

Mijn naam geschreven in een handschrift dat ik niet herkende en een pakje in onbekend pakpapier,
Ik begreep er geen pepernoot van…wat hebben we hier?

Een CD van Iced Earth, mijn hart maakte een sprongetje en ik was overrompeld en helemaal waas,

Ik heb Manlief met de Wii niet kunnen neppen, als het gaat om geheimen is hij mij de baas!

</dichten>

Photobucket

<dichten uit>

En ja hoor…Oudste kreeg zijn Wii..

Ik weet nu al niet meer waar Oudste begint en waar de Wii eindigt. En oh dear….ik kan de aan-en-uit knop nog niet eens vinden:

Ik ben een ” mama is blijven hangen in de eighties” -mama….

</dichten uit>

december 5, 2008 Posted by | Party of Five | , , | 4 reacties