Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Boos en opstandig…BOOS EN OPSTANDIG

Vandaag zakte ik na (wederom) een slechte nacht (wederom) een beetje door mijn hoeven. Ik zak er nooit echt compleet doorheen, die luxe heb ik niet, ik verzwik me (alleen maar). Maar op weg naar school om mijn Daltons op te halen merkte ik ineens dat er (wederom) tranen uit mijn ogen lekten. En dat is op een dergelijk moment niet eens het slechtst der momenten, want Jongste zit toch met zijn snufferd in de rijrichting.

Ik zou een log kunnen vullen over de “Tokkie Moeder”  van het schoolplein, die me de huid vol schield terwijl zij mij bijna de berm in sneed eerder die dag. Ik zou ook een log kunnen vullen over mijn Sombrero Vaccinatie van vanmiddag en het feit dat ik liever wilde dat Jongste hem vandaag kreeg in plaats van volgende week; hij liet ons zo schrikken met zijn longen vorig jaar om deze tijd. “Pas op met hem, het slaat bij hem op zijn longen”, zeiden ze nog. Maar ik vul deze log daar niet mee. Nou ja, in een aantal regels samengevat staat het er toch. Niet gevat, of diepgaand, maar de essentie staat er wel, denk ik. Het is per slot van rekening wel context. Achtergrond.

Toen ik op weg was naar school dacht ik (wederom) aan mijn time out en aan wat ik denk te hebben besloten. (Nog steeds voor spek en bonen, y’all.) En ik dacht aan wat de arts tegen me zei en wat ik al een aantal keer heb horen zeggen: “Je moet nadenken over wat jij wilt.”  En toen werd ik ineens boos. Ineens heel erg boos. Ik heb namelijk niks te willen, ik heb niks te kiezen, ik wil een heleboel juist niet. Sterker nog: Eigenlijk wil ik niks van alle keuzes die ik zie. Wat ik wel wil is onmogelijk.

Ik wil geen “talloze” mastopathia
Ik wil geen knobbels
Ik wil geen verhoogde kans op kanker

Ik wil geen jaarlijkse controle
Ik wil geen jaarlijkse echo omdat een foto te veel belasting is
Omdat ik een verhoogde kan heb
Ik wil NOOIT meer een MRI van mijn borsten
Ik wil NOOIT meer op mijn buik vastgebonden liggen in dat ding
Ik wil nooit meer een onverdoofde punctie door mijn tepel
Ik wil geen onverdoofde punctie 20 minuten lang omdat ze de SOB niet te pakken krijgen

Ik wil dit geen vierde keer
Ik wil nooit meer 3 weken hoeven te wachten op de uitslag
Ik wil dit vooruitzicht niet

Maar…

Ik wil ook geen operatie
Ik wil ook geen DERDE litteken
Ik wil ook De Radicale Variant niet

Maar…

Ik kan niet leven met een borst vol voelbare knobbels die pijn doen
Ik kan niet leven met een borst vol knobbels waardoor ik BH’s niet kan dragen
Ik kan niet leven met een borst vol knobbels die welhaast een tijdbom zijn
Ik kan niet leven met een borst vol knobbels waarvor ik jaarlijks voor onder controle moet
Ik wil niet vechten voor een keuze die ik (niet) wil: België doet het wel, maar Nederland niet: als ik het onuitgesprokene zou willen, moet ik vechten.

Het wordt dus een optelsom van “wat ik het minst nìet wil”.  Nergens komt voor wat ik WEL wil. En toen was ik boos en toen moest ik huilen. En de eerstvolgende die roept dat het gaat om wat ik wil, kan een serieuze oplawaai krijgen. En ik deins niet terug voor een knock out.

Advertenties

november 17, 2009 Posted by | Repel | , , | 34 reacties

Mijn tiet voor spek en bonen

Eerst dacht ik dat een time out betekende dat ik er niet aan mocht denken. Maar dat lukte niet.
Toen dacht ik dat een time out betekende dat ik er wel aan mocht denken, maar dat ik nog geen beslissing mocht nemen. Maar ook dat veroorzaakte enige kortsluitingen in mijn brein.
Nu denk ik dat het betekent dat ik een besluit mag nemen en dat ik 3 maanden neem om het te laten bezinken. Als ik het over 3 maanden nog zo wil, dan doe ik het.
Maar al ik weet nu wel wat ik wil, ik weet niet wat een time out betekent.

Alle gekheid op een stokje: ik weet het eigenlijk wel. Denk ik. Mijn denk- en verwerkingsproces verloopt enigszins chaotisch, maar er lijkt zich een lijn te ontwikkelen. Ik bereik mijlpalen warvan ik denk dat het eindpunten zijn. Maar de volgende dag is de wereld anders. En zolang ik niet zeker weet dat de volgende mijlpaal daadwerkelijk het echte eindpunt is, blijf ik lekker in mijn time out.

Het is eigenlijk net alsof ik met het spelletje mag meedoen voor spek en bonen. Ik mag al mijn geld ergens op inzetten, zonder dat het voor het echie is. Ik mag mijn leven inzetten en hou nog 8 levens plus een bonus level over.

Het is vandaag vrijdag de 13e. Ik heb mijn besluit genomen. Ik heb mijn kaarten gespeeld. Ik zet alles in. Maar dan wel voor spek en bonen. Ik denk dat ik begrijp wat de time out inhoudt.

november 13, 2009 Posted by | Repel | , | 14 reacties

En toch gaat het altijd weer over die tiet

Ik wilde een logje schrijven dat eens volkomen NIET over mijn tiet zou gaan, maar dat gaat me weer niet lukken. De dokter kan roepen ‘3 maanden time-out’, maar ik kan het bestaan van KIT ’09 niet uitschakelen. Het speelt continu een rol op wisselende plekken van mijn bewustzijn van voor- tot achtergrond.

In de eerste plaats voel ik ze letterlijk, tegen de beugel van mijn BH. Gevoelig is het. En bij sommige BH’s meer dan gevoelig. Dus er helemaal niet aan denken is simpelweg onmogelijk. In de tweede plaats lijkt het net alsof ze een link hebben gelegd met een plekje in mijn brein. Als ik aan ze denk, kan ik ze in gedachten tot op de 10e millimeter nauwkeurig lokaliseren, zonder mezelf aan te raken. En in de laatste plaats raak ik mijn borst niet meer aan. Ik ben te bang dat ze zijn gegroeid of dat ik er ineens veel meer voel. Mijn andere borst raak ik ook niet meer aan. Omdat ik bang ben dat ik daar ook ineens knobbels ga voelen. En dan voert de al dan niet goedaardigheid niet eens de boventoon. Het is de angst dat je zeker weet dat als je gaat voelen, er een knobbel zit daar waar zacht weefsel zou moeten zitten. Geen onrealistische angst, want tot drie keer toe was het zo. En in alle drie de gevallen volgde een martelgang. Het is het wantrouwen van mijn borsten. Het is The Enemy From Within.

Mijn besluit begint langzaam vormen aan te nemen. Vergis je niet: ik raadpleeg mensen waarvan ik weet dat ze er verstand van hebben, ik raadpleeg artikelen en ik raadpleeg vrienden. Alle professionals roepen dat je je niet moet vergissen in het emotionele aspect van wat ik overweeg. Maar niemand, behalve de mensen die mij kennen, schijnt te begrijpen dat wat ik drie keer heb doorgemaakt en wat Calvinistisch Nederland van mij verlangt (lekker laten zitten: het kan omslaan naar slecht, maar dat controleren we jaarlijks) ook ‘enige’ emotionele lading heeft. Plak dit maar in het woordenboek onder de term ‘eufemisme’. Maar ik ben braaf..ik neem drie maanden. Hoed je maar, Repelbos, ik zal er nog vaak lopen. Hoed je maar, Manlief, ik zal je nog vaak de huid vol schelden om vervolgens huilend tegen je schouder aan te vallen.

Ondertussen word ik ook geplaagd door moederlijke angsten. Ik zal de laatste moeder zijn van kleine kindjes die het onderwerp aansnijdt. Maar ik maak me ongerust. Vorig jaar om deze tijd werd Jongste geveld door bronchitus en werden we door Der Herr Doctor Privat Artzt op Lanzarote gewaarschuuwd dat hij zo benauwd was en dat het zo op zijn ademhaling sloeg. En nu komt die Mexicaanse, de varkens, de H1N1, de Swine FLu, de SOB, akelig dichtbij.

Vorige week had Oudste een hoest-verkoudheid, maar hij is nu zo goed als hersteld. Gisteren begon Jongste te hoesten en zijn mondje rook naar ziek. Ken je dat? Dat de adem van je kindje naar ziek ruikt? Toen ik hem voor zijn middagdutje naar bed bracht vroeg ik me af of ik hem met hoge koorts eruit zou halen. Ik kan geloof ik niet ontstressen. Er is altijd wel wat. Rustig vaarwater bestaat geloof ik niet meer voor mij. Rustig vaarwater is een type vaarwater dat ik niet meer zal meemaken, zo denk ik wel eens.

Nou ja. toen ik Jongste uit bede haalde bleek ik bij uitzondering rustig vaarwater te hebben getroffen. Ik moest wel verdwaald zijn! Het kind sprong uit bed alsof het haast had de wereld te ontdekken. En dat heeft hij geloof ik ook. Blaffen van het hoesten doet hij nog steeds….maar geen koorts….geen Taco-hoestje…

(ik wilde hem stiekem slapend fotograferen, maar toen ik zijn kamer opendeed stond hij daar al…ik had nog nèt de tijd om snel het licht aan te doen en te fliepsen!)

november 7, 2009 Posted by | Repel | , , | 24 reacties