Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

De memmenpletter revisited

Hier bij wordpress heb ik een ingebakken bezoekers-bijhouder-ding. Hij houdt voor me bij wie er komt, hoeveel mensen er komen kijken en daar maakt hij dan ook hele mooie grafiekjes en staatjes van. Bere-interessant. Op het moment dat ik log over de buurman en de tattoo op mijn billen zie ik een week lang mijn bezoekersaantallen pieken. Als ik een heel spitsvondig logje maak over mijn bloedjes van kinderen dropt het aantal bezoekers tot een minimum. De Repel is desondanks eigenwijs en blijft bloggen over haar kinderen en niet over de buurman of haar billen.

Ik bezoek mijn eigen logjes ook regelmatig, al was het maar om de reacties te lezen, maar mijn bezoekers-bijhouder-ding is onverbiddelijk: mijn bezoekjes aan mijn eigen site worden niet meegeteld in de statistieken. Dat zou namelijk niet eerlijk wezen. Hmpf, dat was bij puntpuntnl wel anders!

Desondanks heb ik een logje dat al 358 keer is bezocht. (En dat is dan zonder mijn eigen 600 bezoekjes mee te tellen he!) Dat logje heet de memmenpletter; de mammografie. Het is eigenlijk een heel serieuze log over borstkanker, maar met het woord memmenpletter lijkt het minder serieus te zijn dan het werkelijk is.

Omdat controle op borstkanker voor mij een bijna vanzelfsprekelijk aspect van mijn leven (is) gaat worden, maar voor een heleboel andere vrouwen onterecht helemaal niet,  besteed ik er maar weer eens aandacht aan. En met een woord als memmenpletter zou het zomaar kunnen dat mijn log door meer vrouwen wordt bezocht dan met een andere bravere titel. Dus dan maar weer eens praten over mijn tieten in plaats van over mijn bloedjes van kinderen voor het goede doel.

Vandaag las ik dat Sylvie van der Vaart borstkanker heeft. Ze zal zelfs chemo moeten ondergaan. Ze is 31. Ik ben al een heleboel jaren geen 31 meer. 31 is jong.

Voorheen was Sylvie voor mij alleen maar een veel te magere hupel-trut-irritante-voetbal-vrouw. Vandaag is Sylvie een vrouw die de nachtmerrie van iedere vrouw leeft. Ze leeft mijn nachtmerrie: borstkanker krijgen. Borstkanker krijgen als je jong bent, (of in mijn geval niet heel jong maar wel) als je nog kleine kinderen hebt. Dan nog….ik ben al klaar, wij hebben besloten dat ons gezin compleet is. Van Sylvie weet ik niks, maar ze heeft ‘nog maar’ 1 kindje. Van chemo kan je onvruchtbaar worden. Maar goed, speculatie. Ze heeft hoe dan ook een klein kindje waar ze voor moet zorgen terwijl ze wellicht binnenkort kotsend boven de pot gaat hangen van de chemo terwijl haar haren uitvallen. Dat is haar realiteit.

Onze realiteit: een kans van 1 op 9 (en voor sommigen onder ons hoger, of veel hoger).

Mensen:

pinkribbon

juni 16, 2009 Posted by | Repel | , | 9 reacties

De Memmenpletter: de mammografie

Deze log schrijf ik met name zo expliciet omdat het ons allemaal aangaat. De kans dat we ermee worden geconfronteerd vanwege onszelf of een partner of een familielid is gewoon groot. Soms moet je er even bij stilstaan.

Zoals ik eerder blogde heb ik de gezegende leeftijd bereikt dat ik jaarlijks een mammo “mag”. Dit omdat ik familiair belast ben. Had ik woord eufemisme ook al eerder in de mond genomen? Nou ja, bij deze dan. Familiair belast dus. Vandaag mocht ik mijn borsten weer in De Memmenpletter leggen. Ik had het genoegen al meerdere keren gehad kennis te mogen maken met het apparaat omdat ik bekend ben met het verschijnsel knobbel ontwaren op de plekken waar je geen knobbels wilt ontwaren. Het moment dat je een knobbel voelt is zo’n bodem-zakt-onder-je-voeten-weg moment. Dat je je voelt alsof je in vrije val van dertig hoog valt. In mijn geval kreeg ik tot twee keer toe de verlossende boodschap goedaardig. Haal het eruit en leef vrolijk door. Maar goedaardig is op zich ook maar relatief. Op plaatsen waar je het niet weg kan snijden, is het verre van goedaardig.

De Memmenpletter had me aardig te grazen vandaag. Ik was het bijna vergeten. Toen de assistente na de foto’s zei dat “ze waren gelukt maar dat ze even moest overleggen of er extra foto’s nodig waren of een echo” was weer zo’n bodem-zakt-onder-je-voeten-weg moment. Een beetje panisch heb ik een magazine over zeiljachten doorgebladerd. Of misschien was het de Playboy of de Belastingalmanak, ik heb werkelijk geen idee wat er op de pagina’s stond die ik door mijn vingers liet gaan. Het waren de 5 (5000?) langste minuten van mijn leven.

Het werd een echo. Was ik ooit nog gecontroleerd na de laatste operatie? Nee. Wist ik waarom niet? Nee, dat wist ik eigenlijk niet. Wist ik dat er clips zaten op de plek van de operatie? Nee, dat wist ik ook niet. (Wist ik eigenlijk wel iets over die operatie, vroeg ik me ineens af.) Vanwege de operaties was het weefsel wat afwijkend en ze hadden “iets” gezien op de foto en ze wilden graag zekerheid, zei de radiologe terwijl ze in een adem vervolgde “maar het is een lymfeklier, niks aan de hand”.

Gek genoeg was ik niet meteen opgelucht. Eigenlijk had ik zin om haar heel erg hard te meppen en heel hard te gaan huilen: hoe durf je me zo bang te maken!

Maar neus op de feiten: het had gekund. Het kan je zomaar overkomen. Ik ben met ‘schone’ borsten weer naar huis gegaan. Maar er zijn zat vrouwen die zomaar een knobbeltje blijken te hebben.

En deze borsten zijn uiteraard niet mijn borsten, deze foto heb ik van het internet geplukt. Ik en mijn borsten gaan niet op de foto.

maart 3, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | | 11 reacties

Ouder wordende vrouw

Ik heb niet zoveel problemen met ouder worden. Ik heb geen moeite met het noemen van mijn leeftijd en al vind ik niet alle tekenen van ouder worden even leuk, echt veel last heb ik er niet van. Ik vind mijn grijze haren zelfs wel leuk, eigenlijk. Mijn dieper wordende wallen vind ik niet fijn, maar met de rimpels heb ik geen problemen. Ik nader met rasse schreden de veertig en ook al wil ik er geintjes over maken, ik vind het echt niet erg en zie het niet als een akelige grens.

Er is maar één ding dat ik echt naar vind aan het feit dat ik een vrouw ben die ouder wordt.

Zodra je de mijlpaal van dertig passeert ga je de molen in die bevokingsonderzoek heet. Als je dertig wordt gaat het om baarmoederhalskanker. Je mag  vanaf je dertigste eens in de vijf jaar met je benen omhoog bij de dokter liggen om een uitstrijkje te laten maken. En vanaf je vijftigste komt daar de mammografie bij. Eens in de twee jaar wordt er middels een röntgenfoto gespeurd naar borstkanker.

Als ouder wordende vrouw loop je steeds meer risico om kanker te krijgen in juist die lichaamsdelen die jou vrouw maken. Dat vind ik erg aan ouder worden.

En ik heb nu de leeftijd bereikt dat ik elk jaar gescreend ga worden op borstkanker. Omdat het in mijn familie, zoals dat heet, in de eerste graad voorkomt, hoef ik niet te wachten tot mijn vijftigste en gebeurt het jaarlijks en niet tweejaarlijks. Het is fijn dat het goed in de gaten wordt gehouden, natuurlijk, maar ik haat ouder worden. Ik heb een verhoogd risico. En geen leugentje over mijn leeftijd of botox-injectie die daar iets aan kan veranderen.

mammografie_mammakarzinom

februari 20, 2009 Posted by | Repel | , | 2 reacties