Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Reïncarnatie van een bouwvakker met een heel goed karma

Er was eens…

….een bouwvakker. Een hele grote, hele lompe bouwvakker. Type ruwe bolster, blanke pit.

Hij had geen manieren. Hij boerde en hij rufte. Hij smakte en at met zijn handen in plaats van met zijn bestek. Hij was met zijn grote gespierde lijf daarbij ook onhandig: hij stootte alles om en trapte alles wat fragiel was kapot. Niet dat hij dat expres deed, hij kon er gewoon niks aan doen. En hij beet zijn nagels tot de kortste der stompjes.

De bouwvakker was een goed mens. Er was geen spoortje kwaad in zijn karakter te bekennen, hij zou geen vlieg kwaad doen. Hij hield van een geintje en hij had heel veel liefde in zich, met name voor zijn familie. Hij knuffelde een beetje hardhandig, maar hij knuffelde zijn familie veel.

De bouwvakker overleed op veel te jonge leeftijd.

Noem het ziel, nem het karma, noem het reïncarnatie….maar het universum was nog niet klaar met deze bijzondere man. Hij mocht reïncarneren in een heel speciaal wezen. Een statig wezen. Een schitterend wezen.

Een Maine Coon. En het lot wil dat wij deze gereïncarneerde bouwvakker/Maine Coon op ons pad kregen. Dus nu zitten wij opgescheept mogen wij ons rijk prijzen met een Maine Coon met de manieren van een bouwvakker.

Het gereincarneerde wezen heet Watson. Het ziet eruit als een gracieus wezen, maar het is alles behalve dat. Als hij op het aanrecht springt stoot hij mijn glas wijn in diggelen op de grond (zonder het op te merken, al drie keer gebeurd) en vervolgens gaat hij statig voor het keukenraam zitten…terwijl zijn staart in de vaat hangt die onder water staat te weken in de gootsteen. Ook dat merkt hij niet op.
Hij eet niet uit zijn bakje: hij hengelt met zijn poot een kwak op de grond en eet dat op. Hij ruft en hij boert. Als je hem niet aait bijt hij in je neus. Hij bijt ook nagels. Onze nagels, welteverstaan. Hij is een mensennagel-bijter waar je U tegen zegt.

Er was mij beloofd dat Maine Coons zogenaamde Friendly Giants zijn. Hmpf….het zijn dikke vette grote lomperiken, dat zijn het! Kijk hem nou: zogenaamd statig….met zijn staart in het blad dat nat is van de gesneden tomaten…

***

Ik ben blij dat Sherlock (de biologische broer van Waton) gewoon de reïncarnatie is van Morse. Oudste heeft na Morse weer een beste poezenbeestenvriendje. Sherlock heeft alles wat Morse ook had. En ik blijf het bijzonder vinden dat Morse stierf op 12 januari en Sherlock en Watson zijn geboren op de 13e. Ik geloof nul in reïncarnatie, jullie kennen me. Maar ik geloof heilig in toeval. En met mooi toeval komt alles goed.

Naschrift:

Dit logje heb ik nu geschreven omdat ik 13 januari met andere zaken bezig ben…dan ben ik op de poli erfelijke tumoren. Maar de laatste dagen spookt Morse door mijn hoofd….hij verdient hier een plekje in januari. Morse was zo bijzonder dat ik hem tot op de dag van vandaag mis. En 12 januari is het een jaar geleden dat hij plots stierf. En het doet me nu weer heel veel pijn. Is het raar om een poes nog steeds te missen na een jaar?

januari 5, 2010 Posted by | Levende Have | , | 20 reacties

Size does matter!

Dat er destijds een nieuwe kat moest komen was een noodzaak. Mijn soulmate Morse ging dood en als Lewis op een later moment zou volgen zouden we, zonder maatregelen van ons, katloos zijn. En katloos is geen optie: mijn huis wordt door mij onbewoonbaar verklaard als er geen katten rondlopen.

Ik zal niet liegen: ik koos niet voor de Maine Coon omdat ik van meet af aan specifiek voor dat ras ging. Ik wist destijds niet eens hoe een Maine Coon eruit zag. Ik werd getipt door iemand die zei dat het hypoallergene katten waren. En als je über-allergisch bent zoals ik, dan moet je wel voor dat ras kiezen als je dan toch zo koppig stom vastbesloten wilt wezen om heel veel katten te willen. Manlief vond het geweldig: hij kende het ras uit zijn vorige leven bij zijn afgrijselijke ex. Zij hadden namelijk een Noorse boskat en die twee rassen lijken enorm op elkaar.

We gingen dus voor de Maine Coon en per ongeluk werden het er drie. Maar dat verhaal heb ik al eens verteld. En van de Maine Coon wist ik inmiddels dat ze maatje gemiddelde terriër kunnen worden (kilootje of 12). En je koopt de staart en krijgt de kat er gratis bij. (Lees: het ras was growing on me.) Hele grote katten houdt voor mij in hele grote knuffels en ze geven hele grote kopjes als ze heel hard spinnen. En in de praktijk is dat inderdaad zo. De inieminie kittens van destijds zijn met hun prille 8 maanden nu al huge en volgens de raskenmerken blijven ze groeien totdat ze een jaar of 3-4 zijn. Sherlock en Watson zijn nu al bijna twee keer zo groot als hun mams Miss Marple. En ik had de afspraak al staan bij de dierenarts voor hun ontmanning op hun achtste vermaanddag.

Maarrrrr…deze week moest ik bij de dierenarts zijn om een baal te voer halen voor Lewis, onze gevoelige Brit met haar delicate spijsvertering.

He, zei ik, soort van en passant, ik heb die afspraak staan he, voor Sherlock en Watson, maarreh, is het nu echt al erg laat laat, zo met 8 maanden?
Nee hoor, het kan vanaf 6, maar er zijn mensen met raskatten die het pas met 10 of 12 maanden doen.
Oh? Maakt het dan echt zoveel uit?
Ja!!!! Elke maand die je nu wacht maakt veel uit in hun groei en hun volledige grote katerkop.
Oh! Maar als ze nou gaan sproeien?
Dat doen ze niet meteen hoor, je ziet het langzaam ontwikkelen, je hebt een soort aanloopgedrag.
***er volgt uitleg***
Oh, ok, en als ik dat dan zie?
Nou, dan bel je ons en dan kan je even snel tussendoor die castratie doen. Zoveel werk is het niet.
Oh okay. Mag ik de afspraak dan afzeggen en bellen als ik dat gedrag zie?

Met een glimlach zei ze “natuurlijk” en net alsof we nog leven in negentien-nog-wat pakte ze de typ-ex (schrijf je dat zo?) en werd de afspraak analoog gedelete.

augustus 31, 2009 Posted by | Levende Have | , | 12 reacties

Casa Repel proudly presents: Van links naar rechts…

Miss Marple is 6 geworden afgelopen maand. Ze is lief, zo lief.
Ze is ons ‘ongelukje’. We wilden eigenlijk alleen maar haar kindjes, maar omdat ze het bij ons beter zou hebben konden we haar bij het aanbod niet weigeren. Ik heb een zwak voor levende wezens die het moeilijk hebben…

Sinds haar sterilisatie komt ze lekker aan en dat is heel erg goed want ze was zo uitgemergeld. Als (halve?) (kwart?) Maine Coon is ze klein. Heel klein. Zelfs voor een gewone kat is ze klein, eigenlijk.

Haar zonen worden 13 augustus 7 maanden. (Dan is Morse 7 maanden en 1 dag dood. Morsie…ik mis hem nog steeds zoveel. Godver, ik jank weer.) Sherlock heeft de bouw van zijn vader, Watson lijkt meer op zijn moeder. Maar groot worden ze sowieso. Volgens de boekjes groeien ze door tot 3 jaar. En deze heren zijn nog geen 7 maanden…mijn hoop op HELE GROTE KATTEN is groot!

De vloertegel is 32×32 cm….voor het perspectief.

Van links naar rechts: Miss Marple, Sherlock, Watson.

Helaas voor de schitterende pluim, heb ik bij beide koters al twee keer de staart moeten afknippen…kattenbakongelukje…

augustus 3, 2009 Posted by | Levende Have | , | 12 reacties

Ik moet je wat vertellen, niet boos worden he?

Lieve Lewis,

He, ik moet je wat vertellen. Er komen twee van die mormels aan. Zo van die hele kleine. Ja, precies die, die altijd maar spelen en rennen en stuiteren en in je staart gaan hangen en zo, die ja. Maar weet je, Lewis, daarom nam ik de twee broers samen, dat ze dat soort ongein alleen bij elkaar gaan uithalen en met onze gordijnen en onze grote teen die uit het bed steekt en dus niet bij jou. Dat ze jou een beetje met rust laten, snap je. En dan beloof ik dat wij jou aandacht blijven geven. Waarom we ze nemen? Tsja, dat heeft met van die rare mensen-gevoelens te maken, dat we weten hoe het voelt toen Morse dood ging en dat we nadenken over hoe het zal zijn als, nou ja, als jij….Wat zeg je? Wie is Morse? Je weet wel, je broer! Die nagel aan je doodskist. Degene die altijd meer aandacht kreeg dan jij. Oh, dat weet je niet meer. En als jij wat? …nou ja, als jij…oh, daar kan je je niks bij voorstellen? Nee, dat snap ik wel eigenlijk.

He maar Lewis, we zijn er nog niet. Ik moet je nog wat vertellen, maar nu niet boos worden he! Weet je. We kregen een verzoekje. Die mormels hebben een moeder en die moeder die ligt niet zo goed waar ze nu woont. Ze wordt gepest en weggevochten. En ze hebben ons gevraagd of wij haar willen opnemen.  Of jij dat niet erg zou vinden. En eigenlijk Lewis, eigenlijk denk ik dat het wel kan. Ze is lief. Jij gaat je plekje niet meer verliezen bij ons. Dus eigenlijk Lewis, hoop ik dat je een beetje lief voor haar bent. En weet je, ze kan er ook voor zorgen dat die mormels een beetje in het gareel blijven. Ons huis is groot geneog. Ons bed blijft jouw bed. Zij mag het bed van Middelste hebben. Dat wil hij heel graag en jij ligt daar toch nooit. Er zijn zoveel kamertjes hier thuis en zoveel fijne plekjes, dat past makkelijk! En als het klikt tussen jou en haar is ons bed ook groot genoeg. Er passen ’s ochtends toch ook drie van die mensenkinderen bij.

En weet je Lewis, mocht het nou echt, echt niet lukken (maar wel eerlijk proberen he!) dan mag ze naar het overbuurmeisje waar jij zo dol op bent. Dat hebben we al als back-up een beetje geregeld. Ja die ja, die lieve die jou altijd zo goed verzorgd als wij op vakantie zijn. Wat, ben je nu weer jaloers? Zij wel en jij niet? Nou, ze mag ook bij ons blijven hoor! Ja, ik wil dat graag. Wat zeg je? Ja, die mormels blijven sowieso.

En ik ga heel erg hard mijn best doen dat jij en zij het ook heel erg naar jullie zin gaan hebben. Ik heb me heel erg voorgenomen dat het goed zal gaan, daar gaan we voor zorgen. En ja Lewis, ik blijf je meer knuffelen dan voorheen. Ja heus, beloofd is beloofd.

Wat zeg je? Oh sorry, natuurlijk krijg je nu eten, sorry dat ik begon te praten op jouw lege maag.

maart 3, 2009 Posted by | Levende Have | , | 7 reacties