Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Zeg maar nee, dan krijg je er twee!!

Ik had nog nooit een Award gekregen voor mijn blog. Tot eergisteren: toen kreeg ik er ineens 2! Echt stoer. En don’t get me wrong, ik wil heus niet ondankbaar zijn, maar het zijn niet zomaar Awards, het zijn Jemoeterwelwatvoordoen-Awards. Dus nu moet ik ineens het dubbele werk doen! Nou, daar gaat ‘tie dan:

Repel Proudly Presents: De Dubbele Beautiful Blogger Award!

Ik heb de ene gekregen van Mammalien en de ander heb ik gekregen van Wondelgijn. Ik ben nu alleen even vergeten welke ik van wie heb gekregen, maar ik vind ze allebei even mooi en ik ben met allebei even blij. Meiden: jullie allebei bedankt!

Dan kan ik nu gaan doen waar ik goed in ben: over mezelf praten en mijn privéleven op het internet kwakken. Na al die jaren loggen is het nog best lastig ook om iets te verzinnen dat ik nog niet eerder heb gedeeld met het *kuch* intieme *kuch* clubje meelezers hier op mijn stekkie. Maar goed, without further ado:

1-I. Op 15 maart 2006 verklaarde ik mijn eerste log officieel voor geopend. Dat was bij web-log. Toen heette ik op het web nog geen Repelsteel. Inmiddels ben ik bezig aan mijn vierde log-adres, het wordt wellicht alweer tijd om te verhuizen. In het dagelijks leven ben ik honkvast, in logland ben ik een zwerver.

2-I. Ik heb ontiegelijke watervrees. In het zwembad kost het me heel veel moed en moeite om zonder in paniek te raken in het diepe te zwemmen. Dat doe ik alleen als het ècht moet. Toen Oudste net zijn diploma A had gehaald, bijvoorbeeld, en hij eindelijk bij het vrijzwemmen in het diepe mocht. In buitenwater durf ik pertinent niet. Als ik te water raak en ik kan de bodem niet zien en nog erger -oh horror- niet kan voelen, raak ik onherroepelijk in blinde paniek. Zo erg dat ik me niet eens kan laten redden: ik gil en ik sla en ik ben letterlijk voorbij hysterisch.

3-I. Vroeger had ik schoenmaat 40, drie bevallingen later is dat maat 41. Ik kan wetenschappelijk uitleggen hoe dat kan, voor wie het wil weten: mail me maar!

4. Ik eet elke week wel drie grote bakken van die kleine Roma tomaatjes weg, als het niet meer is. Dat is echt een eetafwijking van me. Zou het slecht voor me zijn? Dat zal toch niet?

5-I. Ik kan niet alleen zijn. Zonder levensmaatje red ik het niet. Noem mij maar een zwaan. Maar ik weet ook dat ik het niet kan redden met een substituut: het moet the real thing zijn. In een relatie die niet werkt ben ik net zo doodongelukkig als dat ik ben als ik alleen ben. En waarschijnlijk net zo eenzaam. Leven zonder een echt en oprecht levensmaatje is voor mij de ultieme misère. Met Manlief daarentegen heb ik de jackpot.

6-I. Op de lagere school was Sanne Wallis de Vries mijn beste vriendin. We leerden elkaar kennen op de kleuterschool. Ik zou Oudste zijn nek omdraaien als hij het type kattenkwaad zou uithalen als dat wij hebben uitgehaald. Of is dat dan weer hypocriet?

7-I. Als Oudste een meisje zou zijn geweest, zou ze Nicky hebben geheten, Middelste zou Myrthe hebben geheten en Jongste zou Cecilia hebben geheten.

1-II. Ooit als klein meisje, ik kan niet ouder zijn geweest dan een jaar of 7, fietste ik op mijn oranje fietsje en ik deed alsof ik een brommer was en ik crosste (“hèng, hèng, hèèèèèèèèng-hèèèèèèng”) de hoek van de straat om. En zo, brommerde ik frontaal tegen de SRV wagen. Ik heb het nooit aan mijn moeder durven vertellen. Tot een paar jaar geleden. Ik begon mijn verhaal smeuiig met: “Ik heb het je nooit verteld, maar….”
“Nou”, zei mijn moeder, “dat wist ik allang: de SRV-man stond die middag nog aan de deur.” Nog steeds met een gezicht wit van de schrik.

2-II. Ik heb twee keer een bot gebroken: mijn elleboog toen ik 11 of 12 was en mijn grote teen toen ik 33 of 34 was. Mijn arm staat nu nog scheef en ik kan mijn arm ook niet volledig strekken.

3-II. Ik ben Oudste een keer kwijtgeraakt in het winkelcentrum van Repeldorp. Hij was toen 2. Dat gevoel wil ik nooit, nooit, NOOIT meer meemaken. Ik durf te beweren dat dat het ergste gevoel is dat ik in mijn hele leven heb ervaren.

4-II. Ik heb ooit voor de schoolkrant Ruud Gullit geïnterviewd. Volgens mij speelde hij toen voor PSV. En hij was volgens mij toen nog bij zijn eerste ex-vrouw. Ze hadden een rottweiler, weet ik nog.

5-II. Mijn huwelijksaanzoek:
picture it, 17 augustus 2000, een restaurantje in Repelbuurdorp
ik: wanneer vraag je me nou eens ten huwelijk?
hij: daar wil ik een speciaal moment voor uitzoeken.
hij heeft Parijs in gedachten, o.i.d.
ik: nou, ik vind dit anders een behoorlijk speciaal moment!
hij pakt een bierviltje, prikt er een gat in, schuift hem om mijn vinger en vraagt: wil je met me trouwen?
Guess what? Ik zei ja! In Parijs kwamen we pas in 2004. Tsss…zolang kon ik toch niet wachten? We trouwden in mei 2001. We trouwden 3 dagen voordat ik erachter kwam dat ik zwanger bleek van Oudste. Na de verdrietige miskraam van een paar maanden eerder (‘nou ja, dan pas je in ieder geval toch in je jurk’) wilde de natuur blijkbaar persé een zwangere bruid op die dag in mei. Oudste heeft op onze trouwdag via de navelstreng lekker meegepeuzeld van de champagne.

6-II: Oudste hoeft alleen nog maar nummers 67, 100, 102, 125, 178, 204, 235. Dat jullie het even weten. Doe vooral opsturen dus. Dan kan ik weer boodschappen halen bij de Digros.

7-II. Morgen ga ik nieuwe BH’s kopen bij de H&M. Want ik hou van BH’s van de H&M. Die zijn zo lekker gewatteerd en dan lijkt het net alsof ik wat heb. En sinds ik weet dat mijn Tietjes en ik een drie-eenheid blijven, mogen ze best verwend worden met een mooi nieuw jasje.

Nou dames en heren, (tromgeroffel aan) nu mag ik de Awards gaan uitdelen! (tromgeroffel nog wat harder)….en ik mag ze dubbel uitdelen! (tromgeroffel bereikt hoogtepunt)

Ik draag het stokje over aan (voel je niet verplicht…net als de Razzies is het niet erg om hem niet op te halen, sterker nog: het mag):

I:
Clair1991
, hopelijk kan haar draakje het aan;
Baasbraal, hopelijk heeft ze er tijd voor op haar vakantie;
Milla, voor het juiste kattenperspectief;
Beukenootjes, omdat ze mooi schrijft;
Walkonwater, omdat ik haar al zo lang ken maar met name omdat we elkaar hebben ‘hervonden’ via logland;
Habadroomt, omdat ze bijzonder is en ijzersterk;
Leidseglibber, omdat zijn foto’s en verhalen Leiden nog mooier maken dan het al is;

II:
Joeltje, omdat we stiekem zoveel overeen hebben en elkaar vrij goed kunnen begrijpen;
Juffrouw Nanna, omdat ik haar log leuk vind en haar nog niet zo lang volg en meer wil weten;
Brossies, omdat ze zo mooi over haar kindjes kan schrijven;
Serafima, omdat ik iets met haar heb waar ik mijn vinger niet achter kan leggen en omdat ze haar log eens moet updaten!;
Eu Mesmo, de dame met de mooiste lay-outs van weblogland….verdient een Award!;
Serinia, omdat ik heel veel aan haar denk de laatste tijd;
Klein Kikkertje, omdat zij zwanger is en ik nooit meer!

En ik had het liefst nog een keer een Award willen krijgen, want nu moest ik schrappen bij het uitdelen!

februari 8, 2010 Posted by | Repel | , , | 33 reacties

Webloggen verrijkt mijn leven: dank lieve internetvriendinnen!

Ik ben een gezegend mens met 2 echte vriendinnen. Gestript van kennissen, beleefdheden, familie, en al dat soort neuzeligheden heb ik er twee. Dat is veel denk ik. Maar deze log is ook een betoog dat het leven met Logland nog mooier is geworden. Want ik heb in logland ook echte vrienden gevonden. Zo heb ik vandaag een kadootje gekregen. Het lag pardoes op de mat. Ik ken haar niet in ‘het echt’. Maar zij weet waar mijn oudste zoon van houdt. En ze stuurt voetbalkaartje #22. En zonder dat ik er erg in had stuurde ze zomaar iets extra’s mee voor mij. Zo onverwacht. Uit haar mooie winkel. Mensen, heb geduld, lees mee, ik heb foto’s gemaakt van de kadootjes, maar ze staan helemaal onderaan…

Pre-logtijd…Vriendin1 ken ik al sinds 1992. We werden buren in onze studententijd. We woonden destijds in zogenaamde samenwooneenheden. Ik woonde met Ex, zij woonde met NuNogSteedsHaarManlief. Door de jaren heen, lief en leed, door dik en dun, laat alle cliché’s er maar op los: we zijn al 17 jaar vriendinnen. We hebben nog niet één woordwisseling gehad in 17 jaar. Zij sleepte mij door de breuk met Ex, ik hielp haar bij het leegruimen van de persoonlijke spulletjes uit haar ouderlijk huis bij het overlijden van haar moeder. Zij hielp mij door een hele moeilijke periode, ik was haar schaduw bij de wake toen ook haar vader overleed. Nooit een onvertogen woord. En nog steeds proberen we elkaar eens per maand te zien, ondanks dat we het allebei zo ontiegelijk druk hebben. Al spreken we elkaar 3 maanden niet: 1 woord is genoeg. Wij zijn pappenheimers. Wij carrière-werkende-moeders-wij-met-geschiedenis.

Ik ken Vriendin1+ sinds 1998. Ik ken haar een jaar langer dan ik Manlief ken. Vriendin1+ was erbij toen ik verliefd werd op twee bruine ogen zonder te weten hoe de eigenaar van die twee bruine ogen heette. Twee jaar later was zij mijn getuige op ons huwelijk. Vriendin1 kon er niet bij zijn: zij was de dag tevoren bevallen van haar tweede. Maar dat was dan ook werkelijk het enige excuus dat had kunnen gelden. Vriendin1+ en ik schelen 7 jaar in leeftijd, er zit een wereld van verschil in opleidingsrichting (promotie scheikunde versus beëdigd tolk-vertaler Frans, ik bedoel maar!), en er zit een zonnestelsel van verschil in vrienden- en werkkring. Maar Vriendin1+ en ik kennen elkaar door en door en we hebben alles aan elkaar. Zij is degene die ik bel bij acute blijdschap en in acute nood. Mocht ik mezelf ooit in Grote Problemen bevinden om 3 uur ’s nachts…dan bel ik haar. En zij kan mij bellen en ik help haar blind.

Sinds een paar jaar weet ik dat weblogvriendinnen ook echt bestaan. Het is meer dan een verplicht heen-en-weer reageren. Het is geen ik reageer net zoveel bij jou als jij bij mij. Door de jaren heen heb ik gemerkt dat het verder gaat dan dat. Je kan werkelijk hele lieve mensen ontmoeten en er kunnen je werkelijk volkomen onverwachts, hele lieve dingen overkomen.

Ik ken haar nog niet eens zo lang in vergelijking met andere internetdinnetjes. Maar ze schrijft zulke leuke logjes en ze heeft zo’n mooi winkeltje! Ik ben aan het sparen voor een grote bestelling voor de kerst! Zij dus, zij heeft iets heel liefs voor me gedaan, al kent ze me niet eens in het echt. Ik kom er aan het eind van dit logje op terug, als uitknaller…en met foto’s. Want dat verdient ze.

Zij was een van mijn eerste weblogdinnetjes. We hebben elkaar nog nooit gezien, we reageren alleen op elkaars logs. Al bijna 5 jaar lang. Ik heb haar teruggevonden na een aantal jaren verwaterd te zijn geweest. En omdat ik haar weer vond, vond ik haar ook weer terug. Drie vrouwen, binnen een maand even oud en we kennen elkaar minimaal 20 jaar. Al ken ik haar oorspronkelijk onder een andere naam, ook wij gaan al internetjaren terug. Wij hebben samen het overlijden van haar meegemaakt. Zij behoort ook tot de oude garde, hoe lang reageren we al niet bij elkaar. Zelfs via hyves gingen de privé-berichtjes heen en weer over bepaalde zaken.Zij logt de boel niet plat, maar we blijven elkaar heel trouw volgen, al jaren. Op haar log kom ik niet meer zo vaak omdat ik haar op een andere plek op het internet vaak tegenkom, net als haar, en we hebben elkaar in het echt gezien. Dat is echt bijzonder: iemand voor de eerste keer zien. Terwijl je al zoveel van weet van zo iemand. Ze zijn wat je verwacht, maar toch ook net niet, Want de echte mens voldoet niet aan je eigen fantasie.

Zij en zij lijken in het echt vast niet op elkaar, maar als ik hun sites bezoek, doe ik dat vaak achter elkaar. Net als die van haar en haar, maar ja, dat zijn zussen. Zij zorgde voor de leukste internetactie allertijden die maar blijft nagonzen in logland: iedereen die bij haar reageerde moest een kadootje kopen voor de degene die voor (na?) haar had gereageerd. De Repel heeft, net als minimaal 40 anderen, gegeven en heeft ontvangen en de actie gonst volgens mij nog steeds in logland. Hoezo, je kan niemand vertrouwen? Zij is ook een oudgediende voor mij. En ze schrijft zo leuk! Maar zij is een professional, dus zij speelt vals ;-). Net als zij, als is zij geen oudgediende. Zij is een dame van de buitencategorie, hijis mijn link naar Leiden, hij noemt mij Vrouwe Repel, zij kan zo mooi handwerken, zij schrijft zo hilarisch over het moederschap, zij heeft net zo’n stoere vent als ik en zij heeft ook de Nike+iPod en ze is zelf stoer en ze heeft een mooie nickname, zij/ schrijft top, zij heeft de dapperste stap der dappersten genomen en woont nu op de mooiste plek ter wereld. In haar herken ik heel veel. En zij is simpelweg een tof wijf! Wij duimen allemaal voor sim-lock-vrij! Met haar, oh dappere zij, blijk ik een speciaal iets te delen, evenals met haar, al is dat wat wij delen van een heel andere aard.

Ik vroeg dus om voetbalkaartje 22 en kreeg pakketjes die zo mooi waren dat ik ze bijna niet wilde uitpakken. En ze roken zo lekker…

oktober 6, 2009 Posted by | Repel | | 22 reacties