Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Krijg nou tieten!

Hè hè, ze logt weer eens over haar tieten. Ja jongens, ik weet dat jullie erop hebben zitten wachten. Maar eigenlijk krijg ik geen tieten, ik hou mijn tieten. Ze hebben namelijk goeie genen, mijn tieten. Dit realiseerde ik me vandaag op een moment van rust. Het voordeel van niet fietsen, maar OV’en, is dat je uit het raam kan staren en mijmeren. Ik kan leven met knobbels, want ik heb een paar beste tieten. En er hangt geen zwaard van Damocles boven mijn tieten, dus daarom kan ik ermee leven. Geen littekens of cupje Baywatch voor Repel: de Repel houdt het bij haar eigen tietjes. Ze zijn helemaal van mij, per slot van rekening. Al zal Manlief op een ondeugend moment wat anders verkondigen.

En zo is deze hele dag gevuld met mooie momenten en momentjes. Na ups en downs komt er onherroepelijk weer een up. En die up is vandaag. Niet altijd komt alles goed, maar alles is tijdelijk en alles gaat een keer over. Ook de down. Als ik, oh luie ik, in de vooravond de auto voor de deur parkeer (ik was zelfs met de auto naar het OV), zie ik dat Manlief net thuis komt met de drie Daltons: Oudste had voetbaltraining. Oudste spot mij als eerste en hij holt naar de Smart.

Oudste: Hé mama!
ik: Hé stoere vent! Lekker gevoetbald?
Oudste: Ja! Was het leuk op werk?
God, wat is hij lief.
Dan ziet hij de plastic tassen van het afhaalrestaurant op de passagierstoel liggen.

Oudste: Lekker! Eeeeeh, maar eigenlijk weet ik niet wat erin zit. Wat zit erin? Wat eten we?
Inmiddels is Middelste ook bij de Smart gearriveerd, ondanks verwoede pogingen van Manlief om de Daltons naar binnen te krijgen.
Hij stopt pal voor mijn neus met een grote sprong en een hele grote grijns.
Middelste: Mama!
ik: Middelste! Hoi lieffie! Kipsaté met pindasaus schat.
Ja-ha, met drie kinderen kan ik über-multitasken, ik kan met alle drie tegelijk een afzonderlijk gesprek voeren.
Manlief en ik eten kipfilet in Italiaanse saus mind you, iets romantischer.
Oudste: Yesssss!!!
Middelste: Mag ik Super Mario filmpjes kijken op de iMac?
ik: Ja hoor!
Middelste: Yesssssss!
Hij maakt een triomfantelijk Lee Towers gebaar met zijn arm en huppelt terug naar papa.
En terwijl ik de tassen uit de Smart haal is dan eindelijk ook Jongste gearriveerd bij de Smart.

Jongste (op een verbeten toon): Ook mama!
ik: Hoi lieffie!
Ik geef een knuf en hup, weg is hij weer zijn broers achterna. Hij heeft het maar druk met “ook” doen wat zijn broers doen, wat ze ook doen. Ik loop naar de deur en geef Manlief een dikke zoen.

ik: Hoi lief
Hij bromt: Ik wil er nog 4.
Ik grinnik.

Na het eten ga ik een rondje rennen, maar ik breng eerst Jongste naar bed. Middelste kijkt Super Mario op YouTube en Oudste plakt voetbalplaatjes met papa.
Het kamertje van Jongste had ik gerestyled bij de geboorte van Middelste en ik heb het zo gelaten toen Jongste kwam. Ik had destijds Giraffeknuffels gekocht voor in de wieg en die had ik op de muur nageschilderd. Maar Middelste had niks met die Giraffes en ze waren dus ongebruikt toen Jongste kwam. En wat blijkt: Giraffe en Jongste blijken onafscheidelijk. Hie-af, zo heet zijn Giraffe. En deze week ontdekte hij de Giraffe op de muur. En hij laat sindsdien Hie-af elke avond de Giraffe op de muur een kusje geven. En dan blijkt pas goed hoe intensief hij van Hie-af houdt: hij heeft hem helemaal vies geknuffeld. Wellicht is het weer eens tijd dat Hie-af in bad gaat.

Vanavond hoor ik hem ineens zeggen: “Hou v-jou.” Dit zegt hij terwijl de Giraffe een kusje krijgt van Hie-af.
Ik ben geroerd tot op de bodem van mijn ziel. Wat zeg ik: ik ga door de bodem.

ik: Van wie hou jij?
Jongste (terwijl hij naar mij wijst): ik!
ik: Ik hou van jou.
Hij: ja.
ik: Hou jij van mij?
Hij (ondeugend grijnzend van oor tot oor): Nee!
Hij slaat zijn handjes op zijn buik, want hij weet dat hij gekieteld gaat worden.
Een correcte aanname.
Even later leg ik hem in bed.
Hij roept: “Nuffel!!”
Ik geef hem een dikke knuffel en hij slaat zijn armpjes strak om mijn nek. Hmmmm, lekker.

Het hardlopen gaat even later voor geen meter. Het is koud, het is glad en ik ben benauwd en ik moet poepen. Maar ergens voelt het goed om tot snot te gaan en dat het tempo niet wil lukken is niet erg. Ik heb tieten, ik heb een geweldig gezin dat van mij houdt. Manlief is thuis. Het gaat goed met hem en hij is een held en hij houdt van mij. Ik kijk al hollend naar de maan. Issie vol of net niet of net niet meer? Ik weet het niet, maar mooi is hij wel. Ik huil niet naar de maan, ik knipoog naar de maan. En de maan schijnt terug. Mijn GPS-horloge zegt 9,9 kilometer.

Vandaag werd ook bevestigd ten slotte, dat ik een dezer dagen wordt gebeld door een heuse journalist: ik ga geïnterviewd worden voor een brandweervakblad. Ik word geïnterviewd als echtgenote van iemand die mee was op de missie naar Haïti. Okay, ik word geïnterviewd als vrouw van, maar ik ben wel de enige van die 60 partners die wordt geïnterviewd. Ik vind het reuze stoer. Manlief heeft ooit in hetzelfde blad gestaan met de beroemde ijsduik-foto. En nu kom ik er ook in.

Ik typ mijn logje en Manlief en Oudste kijken Popstars. Oudste is fan. Fan van Wesley. En dus mag hij opblijven voor deze finale. Als Wesley zijn eerste liedje zingt, komt Oudste met zijn professionele commentaar: “Fantástisch.” Manlief en ik delen een blik.

Het leven is mooi vandaag. Ik rol terug in burgerlijk, in sleur, in warmte…en ik geniet van elke seconde.

januari 29, 2010 Posted by | Party of Five, Repel | , | 34 reacties

Liever dan liever dan lief

Liever dan Manlief kom je ze niet zo gauw tegen. Vanmorgen kwam hij een half uur eerder thuis uit dienst om met Oudste om half 8 op het voetbalveld te kunnen staan. Ze vertrokken samen, mijn lieve twee grote Daltons. Ik en de jongste twee Daltons zijn nog in pyama aan het spelen. Middelste en Jongste spelen met de houten Thomas treinbaan, ik speel met mijn iMac en mijn iPhone. Ik ben apps aan het downloaden en ik maak foto’s met mijn iPhone. ik maak een foto van Miss Marple en ik maak een foto van het schitterende boeket gele rozen dat ik van hem heb gekregen. Omdat ik zo aan het piekeren ben over de uitslag van de MRI aanstaande dinsdag, heb ik een grote bos gele rozen gekregen, mijn favoriete bloemen.

Ik moest zojuist mijn logje even onderbreken omdat Manlief belde om te vertellen dat Oudste zojuist het openingsdoelpunt heeft gescoord. Liever dan dat komen ze zelden.

Gisteren vertelde ik mijn kamergenoot, mijn Roomy, dat ik mot met Manlief had gemaakt omdat hij de komende week weg is en ik niet inzag hoe ik het dinsdag alleen zou moeten doen. Manlief zag dat het me menens was en hij zei me dat hij hoe dan ook dinsdagochtend thuis zou zijn, dan zou hij maar een ochtendje skippen van de cursus. Hoe hij dat ging regelen wist hij nog niet, want het is niet zomaar iets dat hij af kon zeggen, maar hij zou dinsdag bij me zijn, dat was beloofd. Terwijl ik dat mijn Roomy vertel gaat mijn telefoon. Het is Manlief.

Ik: Hé, ik heb het net over je.
Hij: Oh, dat kan nooit goed zijn!
Ik: What’s up?
Hij: Ze hebben een vervanger voor me geregeld, ik ben volgende week gewoon bij je.

Liever dan dat komen ze zelden. Ik ben helemaal blij en opgelucht. Roomy heeft het gesprek glimlachend gevolgd; hij wist precies hoe de vork in de steel zat. Ik zeg tegen hem: Hé, dat is toevallig! En als ik je nu ga vertellen dat ik mot met hem heb gemaakt omdat ik die grote gouden diamanten ring niet heb gekregen, denk je dan dat hij me net toevallig op dat moment belt om te vertellen dat hij dat heeft geregeld voor me? Roomy lacht en zegt: sorry dear, ik denk het niet. We grinniken en werken door.

Ik moest mijn logje zojuist weer even onderbreken omdat hij me belde om te vertellen dat Oudste zojuist weer heeft gescoord nadat hij ook de aangever was voor het tweede doelpunt. Het staat 3-0 en Oudste lijkt af te stevenen op Man of the Match. Manlief is trots. Liever dan dat kom je ze zo gauw niet tegen, wat ik je brom.

(Middelste heeft nog wat versiering bij het boeket geplaatst, het is Halloween per slot van rekening.)

oktober 31, 2009 Posted by | Manlief | | 34 reacties

He jij daar, daar op die kazerne

He lief, daar op die kazerne
Zwaar hè, zijn ze, die laatste loodjes
Vinnik ook
Laatste dienst van het vakantierooster
Maar morgen kom je thuis en dan hebben we jouw loodjes gehad
En dan hoef ik nog maar twee daagjes

Da’s te doen, toch?

En vannaf dan zien we elkaar weer
Dan kunnen de kinderen zien dat mama en papa elkaar überhaupt kennen

En daarna is het
Croissants
Baguettes
Vin
Fromage
Et spécialement, pour mon homme: heineken d’Hollande!

Nog maar een paar daagjes lief, en dan gaan wij la douce France onveilig maken!

He lief, wat vind je van deze foto?

Hé lief, ik mis je

juli 31, 2009 Posted by | Party of Five | , | 10 reacties

Kouwe kleren en glad ijs en een ei kwijtraken

Da’s een leuke titel voor een logje in de zomer. Maar de inhoud is niet zo leuk. Er zijn dingen gebeurd die me niet in de kouwe kleren zijn blijven zitten. Of moet je zeggen dat ze me niet in de kouwe kleren zijn gaan zitten? Nou ja, hoe dan ook, er zijn een aantal zaken gebeurd die me uit mijn evenwicht hebben gebracht. Flink. En er over loggen is me op glad ijs begeven. Hier kan ik inhoudelijk mijn ei niet echt kwijt. Dus ik blijf zitten met een naar gevoel in mijn onderbuik.

Gisteren ben ik voor mijn gevoel schandalig behandeld. Maar ja, het is voor de tweede keer in heel korte tijd dat ik dat gevoel heb. Moet de conclusie dan niet zijn dat het aan mij ligt en niet aan de rest van de wereld? Vreselijk. In tegenstelling tot de eerste keer heb ik het gisteren niet laten oplopen en niet laten klappen. De uitstroom wordt anders een beetje te hoog. Maar mijn onzekere gevoel begon me meer en meer parten te spelen.

Maar gisteren kreeg ik gelukkig ook van een aantal mensen de bevestiging dat ik niet gek ben. Mensen observeren zelf ook en ik kreeg van hen die ertoe doen de bevestiging dat mijn kompas goed staat. Ik ben niet gek. En ik ben ook niet ’s Werelds Vreselijkste Mensch. En om de boel een beetje te verwerken heb ik gisteren een liedje opgezet en al grienend een potje staan slowdansen met Manlief.

En mijn onderbuik voelt zich een stuk beter kan ik zeggen! Ik hou van dansen met mijn lief. En al helemaal op een van de mooiste oude liedjes die ik ken.

juli 26, 2009 Posted by | Manlief, Repel | , | 7 reacties

Vergeet ik toch nog helemaal je te vertellen….

De dag dat we de 4e verjaardag van Middelste 4den op de 4e , hadden we nog ‘gedoe’. En het ‘gedoe’ was gisteren pas opgelost.

Ongeveer een uur voordat de visite kwam en ik voor een half maandsalaris aan proviand had ingeslagen (sfeerbeeld voor mijn stressniveau) belde Opgeschoten Overbuurjongen aan: we hebben je auto aangereden.

Er zijn mensen die stressbestendiger zijn dan ik. Wellicht is iedereen stressbestendiger dan ik, dus je kan gevoegelijk stellen dat deze zin voldoende was op dat tijdstip op die dag om mij te doen flippen. Manlief is mijn tegenpool in een aantal -voor ons gezinsleven gunstige- karaktertrekken, en stress komt in zijn vocabulaire niet voor. “Rustig, Repel…”, gebiedde hij mij met strenge blik en hij ging kijken.

Wat hij aantrof was een andere vrouw die nog meer uit haar plaat aan het gaan was dan ik (jawel, het is mogelijk). De jongedame in kwestie was de vriendin van Opgeschoten Overbuurjongen die nèt haar rijbewijs had gehaald. En ze reed in een proefrit met een auto van de garage en is daarmee tegen onze geparkeerde auto aangeknald.

Ze stond volledig overstuur te roepen dat ze nóóit meer in een auto zou stappen en dat ze nóóit meer…..nou ja, you get the picture. Manlief, och wat is hij lief, keek naar de deuk in zijn zo geliefde Smart en stelde haar gerust. Joh, dit gebeurt iedereen, gewoon direct weer in de auto stappen, dit gebeurt iedereen, meissie maak je niet druk, de garage is verzekerd….Kortom: hij zei alles wat je als oversture vrouw graag wilt horen.

Met de visite die elk moment kon komen moesten er schadeformulieren worden ingevuld, ritjes naar de garage worden gemaakt en telefoontjes worden gepleegd. En Manlief zorgde ervoor dat de Repel niet in de stress schoot.

Een dag later stond Opgeschoten Overbuurjongen op de stoep met een grote bos bloemen. Lief toch?

En toen ik deze maandagmorgen extra vroeg op werk moest zijn vroeg ik Manlief of hij eerder weg kon uit de dienst. Hij moest er al om half 8 zijn zodat ik naar werk kon. Hij kwam aan om half 8, stipt. Hij had de Smart al bij de garage gezet want de bestelde bumper was binnen. Hij was naar huis komen lopen. Had ik al gezegd dat Manlief geen stress kent en lief is?

En sinds gisteren staat hij weer voor de deur, de Smart. Met een nieuwe bumper met een heel klein kleurverschil. Ik heb er een mening over maar Manlief haalt zijn schouders op.

Wij matchen goed, Manlied en de Repel. En van Corine heb ik geleerd utkomtgoedutkomtgoedutkomtgoed.

juli 22, 2009 Posted by | Beslommeringen, Manlief, Repel | , , | 13 reacties

Na 9 jaar geldt het ook

Lieve schat,

Gefeliciteerd met mij, al 9 jaar.

Heb ik je vandaag al verteld?
Meer dan gisteren.

Na 9 jaar geldt het ook…geldt het nog…

When the rain
Is blowing in your face
And the whole world
Is on your case
I could offer you
A warm embrace
To make you feel my love

When the evening shadows
And the stars appear
And there is no one there
To dry your tears
I could hold you
For a million years
To make you feel my love

I know you
Haven’t made
Your mind up yet
But I would never
Do you wrong
I’ve known it
From the moment
That we met
No doubt in my mind
Where you belong

I’d go hungry
I’d go black and blue
I’d go crawling
Down the avenue
No, there’s nothing
That I wouldn’t do
To make you feel my love

The storms are raging
On the rolling sea
And on the highway of regret
Though winds of change
Are throwing wild and free
You ain’t seen nothing
Like me yet

I could make you happy
Make your dreams come true
Nothing that I wouldn’t do
Go to the ends
Of the Earth for you
To make you feel my love

december 10, 2008 Posted by | Manlief, Repel | , , | 7 reacties