Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Tweede van twee delen: Net toen ik dacht dat het niet erger kon dan de heenreis…kwam de terugreis

Manlief en mijn jongste twee Daltons brachten mij op vrijdag naar Schiphol. Leuk, mama en Oudste uitzwaaien. Nu hadden we sinds een dag of twee een geluidje gehoord in de motor alsof er iets aanliep, en Manlief zou daar binnenkort op werk wel even naar kijken. Ze hebben een brug op de kazerne en Manlief heeft gouden handjes dus onze garagekosten zijn door de bank genomen nul; wij kopen alleen onderdelen, oh wij mazzelaars wij.

Maar goed, ik dwaal af. Een geluidje in de motor dus. Een kilometer of drie voor Schiphol, ik heb niks in de gaten –blissful ignorance– als Manlief zes woorden zegt die je niet wilt horen als je 100 op de snelweg rijdt: “er komt rook uit de auto”. Hij hoort een klonk (ik niet, blissful ignorance) en hij voelt dat hij geen stuurbekrachtiging meer heeft en het lampje van de accu brandt. “Daar gaat mijn V-snaar, die ligt nu op de snelweg.” Nog eens 10 woorden die je niet wilt horen als je 100 rijdt op de snelweg. “En nu?”, vroeg ik. “Hopen dat we Schiphol halen en daar de takeldienst bellen.” Tien woorden die je niet wilt horen als je je vlucht wilt halen. Manlief weet: het probleem was niet de V-snaar, maar iets liep vast waardoor de V-snaar kapot getrokken is. En de moeite en prijs van repareren hangt af van wat dat “iets” is. En dat weten we nog niet.

We hebben Schiphol gehaald. Net toen we de bocht maakten richting “vertrek” begon het lampje van motoroververhitting te branden. En schoonpapa was in no-time ter plaatse om Manlief en de jongste twee Daltons mee naar huis te nemen. En Oudste en ik haalden onze vlucht.

Dag auto, dag! Ik moet zeggen: SOS pechhulp was binnen 40 minuten ter plaatse toen ik meldde dat er kleine kinderen bij betrokken waren en ze hebben de auto op ons verzoek keurig voor de deur afgeleverd.

Nou….en net toen ik dacht dat het niet erger kon dan de heenreis…kwam de terugreis: “Orkaan op La Palma

Het stormde, ja. Maar de storm stond parallel aan de landingsbaan, dus no problemo, zou je zeggen. En terwijl we wachtten zagen we vliegtuigen komen en gaan. We waren hoopvol. Ik denk dat we, ergens 5 minuten voor aankomst van “ons” vliegtuig, de windzak op de baan een kwartslag zagen draaien, dwars op de landngsbaan. Een touroperator die wachtte op de passagiers die het toestel brengen zou riep al direct uit: “oh nee!”

We zagen het vliegtuig komen. We zagen het de landing inzetten. Hij was er bijna. Hij hing pal boven de grond.

En toen werd het weggezwiept, meege-scooped door de wind. Een afschuwelijk gezicht. En toen wist de piloot (mijn held) er een doorstart van te maken. Whhhhhoesh! Hij kwam, hij landde niet, en weg was ‘ie weer. Mijn vliegtuig. Ik begon te huilen, oh ik watje ik. Oh ik slechte moeder ik, want ik maakte direct Oudste aan het huilen. “Verwachtte je iemand”, vroeg iemand me. “Nee, ik wil naar huis!”, was het enige dat ik kon uitbrengen.  Niemand snapte dat ik moest huilen. Niemand. Maar de andere helft van mijn gezin zat thuis! Ik miste mijn Manlief en mijn zonen! Maar goed: als het toestel was gecrashed, zou ik er nu nog hebben gezeten! Die piloot is mijn held.

Na uren van onzekerheid kwam er nieuws: het toestel was uitgeweken naar Gran Canaria en we zouden wellicht de dag erna vliegen. Alle passagiers gingen met een bus ergens naar een hotel en ik ging mee terug met mijn vader. We moesten ons de volgende ochtend om 8 uur melden op het vliegveld.

En toen we daar stonden was er niemand en niemand wist iets, bij wijze van spreken. Toen er om 10 uur nog niemand was en nog niemand van iets wist, had ik al stad en land in Nederland afgebeld (lees: de vliegtuigmaatschappij, ik had geen touroperator), maar die wisten ook niks. Toen zei mijn vader: “Stel nou dat ze, net als bij de vorige storm, de passagiers met een boot naar Gran Canaria hebben gebracht en dat ze vanaf daar vliegen?” Dat zijn 26 woorden die je niet wilt horen als je naar huis wilt, dat kan ik je verzekeren! Godzijdank kwamen 15 minuten later bekende gezichten het vliegveld binnendruppelen: mijn medepassagiers! Uiteindelijk vertrokken we om kwart over 2. Dat zijn vele uurtjes op een vliegveld, dat kan ik je verzekeren!

En op de vlucht terug sprak mijn held de piloot de 52 woorden uit die je wilt horen als je naar huis gaat:

“Dames en heren, hier een update vanuit de cockpit. We vliegen op 11,5 km hoogte met 1000 kilometer per uur, het maximum van dit vliegtuig. We hebben nu wel genoeg vertraging gehad. We verwachten dat we met de rugwind met een vluchtduur van 3 uur en 3 kwartier op Schiphol kunnen landen.”

maart 1, 2010 Posted by | Beslommeringen, Repel | , , | 31 reacties

Eerste van twee delen: La Palma in Beeld

Morgen ga ik loggen in verhalende vorm over mijn vertraging en mijn kommer en kwel…

…maar nu eerst een logje in beeld over mijn pret en jolijt! Ik heb de resolutie zo hoog mogelijk gemaakt: volledig beeld kén nét!
(voor de liefhebber is er nog een sfeervol iMac-muziekje toegevoegd…)

februari 28, 2010 Posted by | Repel | , | 27 reacties

De Repel in ballingschap en De Manlief bij Bea

De Repel is een dag in ballingschap geweest: windstoten van 170 km/u en een vliegtuig naar huis vanaf La Palama gaan niet samen. De Repel kwam aldus een dag te laat thuis.

De Repel is bruin, de Repel is uitgerust en de Repel staat bol van de verhalen…maar de Repel heeft een dag vertraging gehad met stressfactoren: te veel onzekerheid, het aanzicht van een gevaarlijke doorstart van mijn vliegtuig, te weinig slaap en veeeeeeeeeele uuuuuuuuuren, te veel, teeeeeeee veel uuuuuuuuren wachten op het vliegveld (smeuiig logje volgt) maar de Repel wil nu eerst knuffelen met Manlief en morgen een 10 km loopje lopen Ik heb hoogte-training achter de rug. Ja ja: de reinste bloeddoping!

Voordat ik dat doe (dat knuffelen dus) wil ik eerst even opscheppen: op dag X van de vakantie kreeg ik een sms van Manlief dat hij met de USAR over een paar dagen wordt verwacht op Huis Ten Bosch bij De Koningin! En terecht, wil ik even toevoegen. De Repel, Opa en Oma hadden alledrie kippenvel en stonden te stuiteren toen de sms kwam.Wow! Manlief bij Bea!

Toen wij sms’ten dat we trots waren en dat we ons afvroegen of hij meer zou krijgen dan dat lullige gebakje bij de burgervader van Repelbuurdorp sms’te hij terug dat hij wellicht net als de PvdA zijn ontslag zou krijgen en alles zou moeten inleveren.

Oh wat hou ik van die man.

Ik had net een pond zeebaars op en een halve fles rosé en ik permitteerde mezelf een sigaartje…dat ik elke dag heb hardgelopen weegt denk ik wel op tegen dat sigaartje…..toch? In tegenstelling tot Amerikaanse presidenten kan ik namelijk met droge ogen en mijn hand op mijn hart zeggen dat ik niet inhaleer….want da’s slecht voor mijn looptijden en de smaak in mijn mond, op de papillen van mijn tong is sowieso voldoende…en dan heb ik het nog niet eens gehad over het uitzicht…

februari 27, 2010 Posted by | Manlief, Repel | , , | 34 reacties