Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

En toen konden we bijna kwartetten

Manlief liep de Albert Heijn in om de boodschappen te halen en Oudste spoorde hem natuurlijk aan heel veel te halen. Niet omdat het nodig was of omdat hij wilde helpen, hij had zo zijn eigen redenen.

Zes dagen geleden was de Albert Heijn de eerste plek waar we Lapje als vermist hadden opgegeven. Ze zeiden toen dat we wellicht de volgende ochtend een kans maakten als de schoonmaak was geweest. Lapje zou ergens onder kunnen liggen. Maar de volgende dag werd onze hoop de grond in geboord. Lapje was niet gevonden. We hebben daarna nog twee dagen gevraagd, maar Lapje was en bleef weg.

We zijn zes dagen en twee nieuwe Lapjes die samen de rol van één Lapje gaan spelen verder.

Manlief was dus bij de Albert Heijn toen een bekende van ons die daar werkt hem aansprak: “Jullie waren toch zo’n blauw doekje kwijt?”

Wil je het geloven?

Door schade en schande wijs geworden heeft Manlief Lapje verborgen gehouden voor Jongste tot ze thuiskwamen. Thuis kwakte hij het ding op het aanrecht bij het inruimen van de boodschappen. Jongste had nieuwe Lapje bij zich, maar stond ineens in de keuken te huilen-klagen-wijzen bij het aanrecht. De boodschap was duidelijk: “Dat is mijn Lapje en ik wil hem NU!”

Dus nu hebben we er drie. We kunnen bijna kwartetten. Ik weet dat het (bijna) noodzakelijk was om een nieuw Lapje te regelen omdat we zonder nieuw Lapje zes hele lange nachten niet zouden hebben kunnen slapen, maar ik denk ook te weten wat het lot zal zijn van de twee nieuwe Lapjes die samen één rol zouden spelen. Die worden als derderangs acteurs afgeserveerd. Toch zonde! Gelukkig weet ik nu ook een aantal mensen op het internet te vinden die op zoek zijn naar Reservelapje…zal ik lot tarten door Lapje #3 te verkopen? Aan de hoogste bieder?

Advertenties

februari 2, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 10 reacties

Een ezel stoot zich…

We hadden na Middelste beter moeten weten. Toen ik nog met naam en toenaam blogde heb ik al menig logje over Dekentje geschreven. Na alle drama’s die we hebben gehad als hij zijn knuffeldoekje genaamd “Dekentje” weer eens kwijt was, zouden we eigenlijk zulke ervaren lijfwachten van een slaapknuffel hebben moeten zijn dat het ons bij de derde Dalton nooit zou hebben kunnen overkomen dat hij zijn Knuf kwijt zou raken.

Coulda, woulda, shoulda.

Jongste heeft een soortgelijk knuffeldoekje dat Lapje gedoopt is. Lapje is net als Dekentje essentieel voor zijn, en dus onze nachtrust. En gisteren haalde Manlief bij wijze van uitzondering de jongste twee uit de crèche en bij thuiskomst bleek Lapje te zijn vergeten. Ik heb ooit in een vergelijkbare situatie met Dekentje de directrice van de crèche op een vrijdagavond van huis getrommeld omdat ik wist dat we het weekend niet in konden zonder. Nu was het geen weekend, dus we namen een ingecalculeerd risico om het één nachtje zonder te doen. Het ging. Nèt. Vandaag belde Manlief mij van huis met de blijde boodschap dat Lapje was opgehaald van de crèche en dat Jongste hem stralend had omhelst als een long lost relative.

Een uur later belde hij weer. Lapje was kwijt. Hij had hem niet los kunnen peuteren van Jongste dus Lapje was mee het winkelcentrum in gegaan in de knuistjes van Jongste en op een zeker moment waren de knuistjes van Jongste leeg en was Lapje vermist. Echt vermist.

Ik heb me onmiddellijk in de zaak vastgebeten. De winkels zijn gealarmeerd en de beveiliging heeft er een melding van gemaakt. Zodra Lapje wordt gevonden, word ik gebeld. Ik heb nog net niet Amber Alerts ingeschakeld, maar voor de rest heb ik hemel en aarde bewogen.

Dat ik me op mijn werk door de telefoon versprak en het had over knuffellapje in plaats van knuffeldoekje gaat me nog lang achtervolgen, volgens mij zitten mijn mannelijke collega’s nu nog te lachen.

Ondertussen ben ik ook als een bezetene het internet aan het afstruinen geweest (van Marktplaats via knuffelvermist.nl naar tweedehands.net) en het lijkt er op dat na een teleurstelling of wat en menig telefoontje ik er dan toch in geslaagd ben het tweelingbroertje van Lapje te vinden. Hij woont in Heerlen en als het goed is zal hij binnenkort naar ons verhuizen. Mocht de originele Lapje onverhoopt toch nog terugkomen heb ik in ieder geval Reservelapje. En ik neem me voor wel geleerd te hebben van de kwestie Reservedekentje: mochten we de luxe van Reservelapje gaan kennen dan gaat Reservelapje mee in de roulatie tot ‘ie net zo stinkt en versleten is als het origineel! Dit hebben wij bij Reservedekentje niet gedaan en de gloednieuwe versie heeft inmiddels een eigen status gekregen waarbij het verlies daarvan bijna net zo erg is als het verlies van Dekentje zelf. Van de wal in het schip dus.

Lapje, waar ben je nou?

januari 27, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 7 reacties