Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

“Ik heb een plaatje”, zei ze

Na een interview van anderhalf uur (met als naslagwerk de door ons vooraf ingevulde vragenlijsten) keek ze ons (ons is de Brandmeester en de Repel) aan. “Ik heb een plaatje”, zei ze.

Maandag gaat De Wijze naar haar toe. Van 9:15 uur tot 14:30 uur. Hij gaat naar iemand toe om te werken. Net als school, maar dan lekker alleen. (Als antwoord op mijn vraag hoe ik haar moest introduceren.) En waarom? Omdat we zo nieuwsgierig zijn naar wat hij al weet en wat hij nog moet leren. Hij krijgt z’n overblijftrommeltje mee en speelgoed voor de pauze.

Gedurende die anderhalf uur kwam heul veul ter tafel en werd en passent ook de streep door het autistische spectrum dat de kinderpsych zette door haar voorzichtig uitgegumd. Ze kon nog geen mening hebben over De Wijze, maar wat wij beschreven over de benadering van de kinderpsych was volgens haar achterhaald/ouderwets. De deur staat weer op een kier, maar de Brandmeester en ik hebben elkaar achteraf diep in de ogen gekeken en wij denken niet dat de Wijze in dat spectrum zit. Lees: de Repel staat niet in standje blinde paniek.

Voor de rest hebben we anderhalf uur lang gepraat over De Wijze, over Middelste, over ons lieve kwetsbare mannetje.

We wisselen telefoonnummers uit, zei ze, en ik pakte volautomatisch mijn agenda. “Nee, niet nu! Ik heb je nummer al!”, corrigeerde ze me: “Dat doen we voor hem waar hij bij is, aanstaande maandag. Mocht hij zich zorgen maken of het wel goed komt en of mama wel weet waar hij is: we wisselen het uit waar hij bij is.”

Mijn vertrouwen heeft ze. Ik weet wat ze gaat doen met de Wijze en ik weet wat ze gaat doen met mijn bankrekening. Mijn zegen heeft ze.

Vanavond liep ik stiekem zijn kamer in. Hij sliep. Heb je lekker geslapen, vroeg ik vanmorgen toen hij wakker werd. Ja, zei hij, maar het was voor niets want ik heb niet gedroomd….

Ik zuchtte eens diep toen ik hem slapend zag liggen. Ik wou dat ik een plaatje van hem had. My sleeping beauty.

Advertenties

juni 17, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , | 39 reacties

Mama’s Ademloze Avond

juni 3, 2010 Posted by | De Daltons | , , | 16 reacties

Bijna woensdag…bijna woordenloos

Het origineel.

De versie van De Wijze.

Ik zeg: beter dan het origineel. Poezel Watson maakt het helemaal af.

En zeg nou zelf: in vergelijking met De Wijze heb ik nauwelijks woorden gebruikt!

mei 11, 2010 Posted by | De Daltons | , | 22 reacties

If I could read your mind, love. What a tale your thoughts would tell…

Mijn moeder zei het weer eens vandaag. En pas toen realiseerde ik me dat heel veel mensen die De Wijze kennen het wel eens tegen me hebben gezegd. Zijn moeder, zijn oma, zijn juf, de juf van de plusgroep, de moeder van zijn vriendje…tot en met de overbuurvrouw. Allemaal zien ze hem en ze zien het: “Wat speelt er zich af in dat koppie van jou?”

Volcontinu spelen zich daar dingen af. Terwijl hij fysiek in onze wereld zit, maakt zijn brein overuren. Hij lijkt voor de buitenstaander soms niet mee te maken wat er in de ruimte gebeurt. Hij lijkt afgesloten in zijn eigen wereld. Maar als hij bij onze wereld wordt geroepen weet hij alles wat er gezegd en gedaan is, want hij was überhaupt niet afgeleid. Hij doet gewoon twee dingen tegelijkertijd. Hij is bij ons….en tegelijkertijd speelt er zich van alles af in dat bolletje van hem. Is het reëel te wensen er ooit achter te komen wat dat is?

Mijn Enigma. Mijn Wijze. If I could read your mind, love. What a tale your thoughts would tell…

Gelukkig houdt hij nog steeds van dingen waar wij stervelingen ook van houden. Terwijl wij wachtten tot het soccercamp van de Middenvelder bij Feijenoord klaar was en het talent in de dop zijn certificaat uitgereikt zou krijgen, wilde De Wijze het liefst een Pond Patat. Sommige wensen zijn wel eenvoudig te snappen en in te willigen.

mei 7, 2010 Posted by | De Daltons | , | 24 reacties

7 dagen, 28 nachten

Vroeger (ik ben vergeten eigenlijk wie het altijd zei), was er een gevleugelde uitroep voor als er een pak koekjes op de grond viel en alle koekjes gebroken waren, of als een zak chips in de verdrukking op de bodem van de volle boodschappentas had gelegen en alle chippies tot gruis verworden waren. Ik kan me eigenlijk niet voor de geest halen wie dat nou altijd zei, maar de uitroep was: “Dan hebben we in ieder geval drie keer zoveel koekjes/een heleboel chippies!”

En dat gaat prima op voor koekjes en chippies, maar niet voor nachten. Een gebroken nacht betekent niet dat je 2 nachten hebt gehad. Helaas. Want als dat zo zou zijn, zouden de Brandmeester en ik heul veul nachten hebben gehad deze week. Humoneous veel nachten, zouden we gehad hebben.

Won’t bore you with the details, maar in vogelvlucht:

  • Er waren nachten dat mijn “Weapons of Mass Destruction-Proof”-oorproppen niet eens voldoende waren om me af te sluiten voor de geluiden van mijn omgeving en ik dat vele uren heb gewoeld en plafondplaten heb geteld;
  • Er was een nacht dat de Brandmeester de kleine Popeye heeft moeten douchen en zijn bed heeft moeten verschonen wegens een nachtelijke kotspartij. Ik ben daar wegens oververmoeidheid doorheengeslapen;
  • Er was een nacht dat ik alleen was en de Middenvelder om middernacht begon te huilen dat hij niet kon slapen en pas na twee lange uren van troosten, proberen, troosten, opnieuw proberen later in slaap viel (inmiddels in mijn bed) en ik dus ook pas om 02:00 uur aan mijn nacht begon. De Wijze voegde zich met nachtmerries en buikpijn om 03:00 uur bij ons en Popeye, langzaam herstellende, volgde om 05:00 uur;
  • Diezelfde nacht had de Brandmeester een grote brand en vond hij zijn bedje op de kazerne pas om half 3;
  • Alle overige nachten hadden wij minimaal 2 “uitrukken” per nacht. De Daltons liggen nog steeds een beetje in de ziekenboeg.

Helaas komen wij daarmee niet op 28 nachten deze laatste week. Wij komen hiermee slechts uit op een serieus slaaptekort. Wij zijn de echtelijke sponde niet uit te knuppelen ’s ochtends. Niet omdat we het nou zo knus maken in de ochtend, maar omdat we allebei comateus zijn. Ons benne moe. De Daltons zijn aan het kwakkelen en wij zijn moe.

Ik heb er al uitgebreid over ge-Twitter’d, ge-Hyve’d en ge-Facebook’ed, maar ik moet mijn ei ook hier even kwijt: na een week met “28 nachten” heb ik op deze vrijdagavond toch maar even de Singelloop van Leiden 2010 gelopen. Op sommige stukken letterlijk gelopen (wat wil je met pus/minus 4000 deelnemers), maar dan nog in een mooie tijd. En wat geeft het publiek je vleugels zeg. Het stond vol langs de volledige route en ik kwam talloze bekenden tegen. En iedereen klapt en moedigt aan. De zon scheen en er waren overal bandjes. Het was geen serieuse 10k loop voor de tijd: het was een Singelloop voor de lol….en ik heb lol gehad!

Ik weet niet goed hoe ik moet omschrijven dat ik omkukel van de slaap terwijl ik energie heb gekregen…

april 23, 2010 Posted by | Party of Five, Repel, sport | , , | 23 reacties

Ik heb mijn eerstgeborene verloochend voor 400 euro

Een slepende zaak van bijna drie jaar is eindelijk afgedaan. En de uitkomst is dat ik het leed van mijn zoon heb afgekocht voor 400 euro. Ik heb mijn eerstgeborene verloochend voor 400 euro. Het uitgebreide verhaal staat in dagelijkse logjes op een van mijn vorige logadressen (ik heb nogal last van verhuiszin in logland), maar dit is in het kort (voor zover ik iets in het kort kan vertellen) wat er gebeurde:

De Repel kwam,  22 weken zwanger van Popeye, al weeënd het ziekenhuis uit met het vonnis: “bedrust tot minimaal 32 weken”. Een week of drie later op een zondag kwam de Middenvelder, toen nog maar vijf jaar oud, huilend uit de speeltuin: hij was gevallen. De Brandmeester was erbij geweest. Zijn onderarm stond in een S-bocht die anatomisch niet verantwoord was. Kind met spoed met papa naar het ziekenhuis, schoonmoeder met spoed opgetrommeld om op het andere kind te passen, want ik lag met verplichte bedrust ongerust te wezen op de bank. De arm bleek inderdaad gebroken vlak bij de pols, een gevaarlijke plek in verband met restschade. De breuk is toen op de spoedhulp zonder verdoving gezet. De Brandmeester zei dat zelfs de arts er moeite mee had om dat te doen bij een kind van 5. Soms is verplichte bedrust een godsgeschenk: ik had er niet bij willen zijn.

Een paar dagen later zei de Middenvelder (die toen nog gewoon Oudste heette) tijdens het eten: “Ik hoor knak in mijn arm.” Röntgen-controle wees een paar dagen later uit dat de breuk een mening had over gezet worden en gewoon weer in de S-bocht constructie was gaan staan. Een operatie volgde. Pennen werden gezet in zijn arm die er (zonder verdoving, mind you, Nederlanders zijn Calvinistisch: gij zult lijden en bloeden) na een week of 6 weer uit mochten.

De schade kon niet geheel hersteld worden: de breuk was al te veel vergroeid en zonder beide beenderen volledig te breken kon het niet meer geheel recht worden gezet. “Maar het zou waarschijnlijk met de jaren wel rechtgroeien.” Al die tijd werd gewaarschuwd voor restschade voor de beweeglijkheid van de pols vanwege de plek van de breuk. En in totaal heeft hij 11 (elf!) weken in het gips gelopen.

Maar goed: inmiddels bleek allang dat het speeltuig niet voldeed aan de veiligheidsnormen. Daar hadden we getuigen voor en bewijs en zo. Het feit dat een dag na Middenvelder’s ongeluk de speeltuin ineens werd geruimd, letterlijk, was ook enigzins verdacht. Maar wij hebben een rechtsbijstandsverzekering dus we hebben de gemeente aansprakelijk gesteld. Maar tegen een verzekering opboksen kost energie. Pas na een jaar kwam de eerste reactie van de gemeente via hun advocaten: “Het is de schuld van de vader, hij had hem naar moeten opvangen.” Onze advocaat stuurde maar weer wat brieven en wij stuurden maar weer wat mails en vervolgens hoorden wij 2 jaar lang bitter weinig. Op den duur hoorden wij ook niks meer van de verzekering. Daar heb ik een über-pissige mail over gechreven en toen was voor mij de kous af. Er is een verschil tussen gelijk hebben en gelijk krijgen, ik ben heel pragmatisch in die dingen. Het uitvechten zou meer hebben gekost dan het zou hebben opgeleverd: ik heb de tijd niet voor een loopgravenoorlog om mijn gelijk te halen. Ik ben geen Don Quichot die tegen windmolens vecht. I pick my battles wisely. (Meestal, soms ben ik ook gewoon een uilskuiken.) Belangrijker was voor mij dat De Middenvelder volledig was hersteld, een prachtig handschrift heeft en zijn pols 100% kan gebruiken. Doorgaan zou zuiver principieel zijn geweest.

En toen kwam na al die tijd radio-stilte “de brief”. Van onze advocaat. De gemeente had weer van zich laten horen, bla bla bla, en wij hadden niet genoeg hard bewijs als weerwoord, jah-die-jah-die-jah-die, hier hield het juridisch gezien op , jah-die-jah-die-jah-die…maar…hij schaamde zich de ogen, oren en wat dies meer zij uit zijn kop dat het zo lang had gesleept. Mea Culpa en of wij akkoord wilden gaan met 400 euro, uit coulance.

En toen heb ik mijn kind voor 400 euro verloochend en ben ik akkoord gegaan.

april 21, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , , | 36 reacties

Over kwetsbare kindjes en moeders die zich zorgen maken

Ik hang al een minuut of 10 met mijn vingers boven het toetsenbord. Ik heb net zoveel letters getypt als gedeleted. Mijn vingers willen wel typen, heus wel. Maar ik weet niet of mijn ogen willen zien wat ik typ. Dat is het probleem. Advanced Level Writersblock. Daar heb ik last van.

De Wijze had het moeilijk vandaag, de hele dag. Met zichzelf en met de rest. Maar eigenlijk heeft hij het al de hele week moeilijk (de hele maand al, eigenlijk). Ik zie hem worstelen. Zijn uitingswijze is dreinen en oprecht huilen en nephuilen. Maar zoals altijd met De Wijze, kom ik er niet achter wat er echt met hem loos is. Ik kom er niet achter wat er achter het huilen zit. Natuurlijk, de waterpokken spelen hun hoofdrol in deze tijden der jeukende korsten, maar er is meer. De reden dat mijn brein niet wil dat mijn vingers typen, is dat ik begin te geloven dat het “trieste” misschien wel eens iets is dat gewoon intrinsiek bij zijn karakter hoort. De term “melancholiek” begint steeds vaker onwillekeurig bij mij op te komen. Het is “maar” een gevoel, maar ik heb geleerd te vetrouwen op dat gevoel. Mijn gevoel heeft vaker gelijk dan ongelijk…

Vamiddag kwam hij heel hard huilend uit de tuin en ik nam hem op schoot.
Ik: Wat is er?
Hij: Nou…..<onverstaanbaar gebrabbel>
Ik: He, ik versta je niet, vertel nou, waarom ben je zo verdrietig?
Hij: Ik, …..ik weet het niet

Hij heeft vervolgens een paar minuten heel hard gehuild en ik deed niks behalve knuffelen en kusjes geven. Heel voorzichtig, vanwege zijn waterpokken.

Ik: He jij, wil jij mij helpen?
Hij: Nou?
Jij: Ik wil jou graag blij maken, maar ik weet niet zo goed hoe ik dat moet doen. Wil jij mij helpen? Wil jij mij helpen jou blij te maken?
Hij: ja
Ik: Hoe moet ik dat doen?
Hij: Mij knuffelen

En hij legde zijn hoofdje tegen mijn schouder. En zo hebben we geknuffeld tot we de tafel moesten dekken. Toen we ’s avonds naar boven gingen, had ik de “stuiter-versie” van De Wijze weer te pakken.

’s Avonds toen ik hem naar bed bracht, was hij onbezorgd en heb ik lieve plaatjes van de “pokkebende” kunnen schieten. Wat genoot hij van het poseren! Maar zijn trieste ik van die dag blijft me helaas sterker bij…

april 11, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , , | 47 reacties

Met slechts 1 A4’tje met daarop 3 woorden en 1 uitroepteken is De Repel gepromoveerd tot Uber Ghost Buster: De Wijze is niet meer bang en kan weer onbezorgd slapen…

april 7, 2010 Posted by | De Daltons | , , | 38 reacties

Helemaal in mijn allenige up

Het brandweerrooster is onverbiddelijk. Het dendert, bijna zonder afwijkingen, door in de 24-op-48-af routine. Dus ook door weekenden en hoogtijdagen. Dit houdt bijvoorbeeld ook in dat wij slechts eens in de 3 weken een compleet weekend samen hebben. Maar het rooster levert ons ook heel erg veel op. Wij zouden het leven dat we nu leiden niet kunnen leiden als hij een normale 8-tot-5 baan zou hebben. Nu hebben we maar 1 dag opvang in de week nodig, eten de Daltons hun bammetje 5 van de 5 schooldagen lekker thuis op, en kunnen ze elke dag uit school afspreken met wie ze maar willen (als de sport het toelaat). Daarbij heb ik de ruimte om 4 dagen te kunnen werken en zijn wij over de hele week van 7 dagen gerekend bijna exact 50-50 met de kinderen. We zien elkaar alleen minder dan een gemiddeld ander huishouden, maar omdat wij niet anders weten, voelt het niet als ‘gemis’. Het blijft wel altijd voelen als een ‘wens tot meer’. Dat we standaard vele feestdagen niet samen hebben, was nooit een echt probleem. Er stond ook altijd wat tegenover. Op een feestdag waren namelijk de gezinnen standaard uitgenodigd om op de kazerne te komen eten. Ik heb menig kerst- en paasdiner genuttigd op de kazerne. En dan lekker natafelen terwijl de kinderen spelen in de remise.

Maar nu is Manlief verplaatst naar een andere post. En op die andere post “doen ze daar niet aan”. En dus zit ik voor het eerst sinds ons leven samen volledig in mijn allenige uppie met Pasen. En daarom ben ik bloedsjachereinig, want het is allemaal de schuld van die lapzwansen van die pokke-post waar hij nu zit. De Brandmeester zal daar in de toekomst heus wel verandering in brengen, maar voor deze pasen is het te laat.

Dus wat dan gedaan. Nou ja, ten eerste maar het beste ervan maken en ten tweede gewoon doen wat je van plan was.

Er het beste van maken, houdt in tot half 12 in je pyjama rondlopen, snoepen en onbeperkt achter de laptop mogen zitten met z’n drietjes. En als je dan zo’n plaatje kan schieten is moeders ook tevree.

Doen wat je van plan was, betekent lekker naar Ernst, Bobbie en de rest gaan met de drie koters, want je had de kaarten al een poosje in huis. Logistiek gezien was het een beetje een uitdaging, zo alleen met drie kinderen naar een show waarbij een van de Daltons eigenlijk net iets te jong is voor het evenement. (Het is zo druk dat je kind kwijtraken oneindig veel malen makkelijker is dan je kind in het vizier kunnen houden, laat staan 3, Popeye miste zijn slaapje en had nog nooit van zijn leven 2 uur lang op een voor hem te hoog bankje moeten zitten, De Wijze moest aan het eind van de pauze plassen en de rij voor de toiletten was minimaal een kwartier lang, lang leve de boom bij de uitgang, maar met name lang leve de verantwoordelijkheid van Middenvelder die zich bereid toonde op Popeye te letten die naar niemand luistert en dat perfecter deed dan je van een 8-jarige mag verwachten.)

Ze hebben hun keeltjes schor geschreeuwd gezongen, ze hebben gelachen, De Wijze pakte mijn hand en giechelde om de grapjes van Bobbie en ik heb ertussen gezeten met een brok in mijn keel en waterige ogen. Dat heb ik nou altijd als ze het zo naar hun zin hebben, ik ben matig stoer in dat opzicht.

De Daltons liggen plat, Feyenoord heeft gelijk gespeeld (tijdens de Ernst, Bobbie en rest-show moest ik van Middenvelder elke 10 minuten teletekst kijken op mijn telefoon…lang leve de teletekst app), en De Brandmeester gaat het regelen voor de toekomst, heeft hij me zojuist toevertrouwt.

Niks mis met het leven van een brandweervrouw, helemaal niks mis mee.

april 4, 2010 Posted by | Party of Five | , , | 28 reacties

Getransformeerde Woordenloze Woensdag

maart 31, 2010 Posted by | De Daltons | , , | 36 reacties

Maandag is Mededelingendag

Ik las een aantal van mijn logjes terug en toen viel het me op dat ik tot twee keer toe heb gestrooid met een andere alias voor Oudste en Jongste. Zo noemde ik Oudste hier Middenvelder. Voetbal is zijn lust en zijn leven. Hij vreet, ademt en leeft voetbal. Hij is de ideale aanvallende middenvelder en corner-specialist. En hier noemde ik Jongste Popeye, omdat hij zo onbehoorlijk veel van spinazie met vissticks houdt en dat zo keurig netjes met vork en mes kan eten. Toen bedacht ik me dat deze aliassen wellicht leuker zijn dan “Oudste” en “Jongste”. Ik had alleen geen bijnaam voor Middelste. Totdat ik vandaag bedacht dat toen een collega zijn foto zag, ze opmerkte dat ze hem zo op Ivo de Wijs vond lijken. Deze man. Ik vind het absoluut geen belediging!

Die gelijkenis en het feit dat ik hier al schreef dat ik niet meer bang ben dat “men” vindt dat ik opschep, maar vol trots roep hoe slim hij is, maken dat ik hem maar het beste De Wijze kan noemen. Hij staat op de lijst om in juni getest te worden. Wij zijn er nu wel aan toe om te weten waar we aan toe zijn. Is hij gewoon erg slim, is hij buitengewoon slim, of valt hij van de schaal. Dat is belangrijk voor welke keuzes we wel (of niet) moeten maken. We gaan naar iemand die zij me aanraadde. En zij kan het weten.

Maar goed, mijn eerste maandagse mededeling: vanaf nu (tenminste, als ik het consequent volhoud) heten mijn Oudste, Middelste en Jongste respectievelijk Middenvelder, de Wijze en Popeye. Zal ik Manlief dan omdopen tot De Brandmeester?

De tweede maandagse mededeling is dat mijn naai-Turk een lintje verdient. Maar ja, ik roep wel vaker dat iemand een lintje verdient, dat moet Bea maar met een korreltje zout nemen. Maar mijn naai-Turk heeft er in ieder geval een vaste klant bij. Hij heeft mijn jurkje helemaal versteld. Hij heeft er een paar centimeter aan toegevoegd, voor mij onzichtbaar waar en hoe. En toen ik vroeg wat het kostte zei hij “niks”. Want “het waren herstelwerkzaamheden”. Ik trok het jurkje aan en Popeye riep spontaan: “mama mooi!” Daar doe je het natuurlijk voor.

maart 29, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , | 46 reacties

Een vierde portie opscheppen

Als Jongste slecht heeft gegeten, of al een poosje selectief slecht eet (je weet wel: alleen maar vlees en de rest laten staan), hebben wij een standaard nood-oplossing voor een vitamine/vezel/goede-vetzuren boost: wij eten dan de volgende dag gewoon spinazie met gekookte aardappels en vissticks of visburgers of iets anders visserigs. Als we dat een beetje door elkaar heen prakken, eet Jongste sneller dan je “bord leegeten” kan zeggen zijn bord leeg. En dan moeten we gerust tot 3 keer toe nog een keer opscheppen. Wellicht moet ik hem omdopen tot Popeye in paats van Jongste.

(Hmmmm…mental note to self: zodra ik passende Nicknames voor de anderen heb, ga ik het nog doen ook!)

Enfin. Ik ben enorm gesteld op bepaalde tafelmanieren. Zo is eten met vork en mes heilig voor me. Dus als wij aan tafel zitten zal je geregeld mijn gefoeter horen: “Mèt mès en vork!”, “Pak je mès op”, “Ja papa, jij ook met vork èn mes!” Ik ben vast een overdreven trien in deze, maar ik vind het eigenlijk de minimumnorm, Jongste Popeye hoeft het nog niet te kunnen, want hij is pas 2, maar ik leg wel vork en mes neer bij het tafeldekken om te klooien oefenen. Maar… ik had er niet bij stilgestaan dat hij al 2 jaar meeluistert als ik foeter. Dus toen ik vanavond Middelste moest hintten (eufemisme) dat zijn mes voor de tiende keer omgekeerd in de spinazie lag, en toen ik tusen mijn lippen door siste dat “papa wel het goede voorbeeld moest geven”, zag ik ineens vanuit mijn ooghoek dat Jongste, heel stilletjes, keurig netjes met vork en mes etend zijn bord al bijna leeg had. En nog met het juiste item in de juiste hand ook. Vandaag at hij ruim 2 borden spinaie/aardappels/vissticks met vork en mes leeg. En behendig dat dat kleine kereltje was met vork en mes!

Wij schepten nog maar een keer voor hem op, en bij deze schep ik daar nog maar een keer over op op de log. Snapt iedereen het nog?

En toen schepte Repel nog maar een keer op: Oudste kreeg zijn rapport vandaag. Oh mijn god, wat een stralend rapport en oh mijn god wat een stralend kind bracht dit rapport thuis. Van een faalangstige kleuter is hij uitegegroeid tot een zelfverzekerd voetballend kind waarbij alles makkelijk gaat. Heel erg lang kleuteren (jarig in december) heeft hem geen windeieren gelegd! (Dat en judo, daar ben ik heilig van overtuigd.) Dat half jaar extra had hij nodig om op te bloeien. En mensen lief: wat bloeit hij nu. Het is heerlijk om het/hem/dat te zien. Oudste zelf vindt het heel erg dat ze nog geen cijfers krijgen, hij is zelf zo trots dat het me ontroert. Ze krijgen een beoordeling op een schaal van 5, het mooie is dat er bij niet alle 5 een oordeel staat, en het mooie is dat de schaal niet symmetrisch loopt: er bestaat wel ++, maar geen – -.

De Repel schept haar derde portie op: hier heb ik expres zijn slechtste blok uit zijn rapport gehaald….de rest was beter…En dit rapport was precies het excuus dat Manlief nodig had om te beloven dat Oudste naar de eerstvolgende clinic mag bij Feyenoord in de eerstvolgende vakantie. 

(Die vlekken zijn mijn poging om onopvallend zijn naam te verhullen, hier krijgt de Repel een minnetje voor, hihi))

Appeltje toe…

maart 18, 2010 Posted by | De Daltons | , | 30 reacties

Bijna Woordenloze Woensdag

Op een dag als deze sjoemel ik een beetje met de regels voor Woordenloze Woensdag (De Repel weer, met haar favoriete disclaimer en haar burgerlijke ongehoorzaamheid).

Op een dag als deze brand ik een kaars voor Milly en haar nabestaanden.

Op een dag als deze sta ik nog veel meer dan gewoonlijk stil bij wat ik zojuist op bed gelegd heb.

maart 17, 2010 Posted by | De Daltons | , | 25 reacties

Chip off the ‘ole block

Ik doorgrond Oudste volledig. Ik begrijp hem sneller dan hij zichzelf begrijpt. Ik kan zelfs voorspellen wat hij gaat doen, gegeven een bepaalde situatie. Ik snap het kind gewoon door en door. Dat komt omdat hij en ik vreselijk op elkaar lijken en omdat hij heel open is. Omdat we op elkaar lijken, snap ik niet alleen zijn redenaties en zijn emoties, ik heb ze zelf identiek gehad of ik heb ze nu nog steeds. En omdat hij heel open is, weet ik altijd wat er speelt. Hij is net als ik selectief open en hij heeft dezelfde truuks als ik om dingen te verstoppen, waardoor ze dus voor mij niet verstopt zijn. En hij heeft dezelfde nukken als ik als hij met dezelfde dingen als ik worstelt en ze niet wil onderkennen. Man, wat is dat kind transparant voor me.

Ik verlies soms vreselijk mijn geduld met hem omdat ik het zo goed snap: Doe nou eens normaal, maak het jezelf nou niet zo moeilijk zoals ik het mezelf maak! Doe het nou beter dan ik! Je hebt zoveel in je mars, wees nou niet zo bang! Het is bijna alsof ik mezelf probeer te corrigeren op jongere leeftijd om niet als volwassene met deze issues te hoeven kampen. Faalangst en gebrek aan zelfvertrouwen.

Ik doorgrond Middelste nul. Hoe hij werkt is een mysterie voor me. Qua uiterlijk is hij mij. Honderd procent. Ik heb foto’s van hem en van mij op dezelfde leeftijd die je letterlijk 1-op-1 uit kan wisselen. Maar ik kan hem niet lezen, ik sla de plank altijd mis. Ik heb gemist dat mijn kind vele tikkies slimmer is dan goed voor hem is. Nee, in plaats daarvan was ik geneigd mee te gaan met het ‘deskundige’ oordeel van de crèche: hij is autistisch. En twee jaar lang heb ik niet in de gaten gehad dat “niet zindelijk willen worden” in werkelijkheid lek-diarree was. Man, wat is dat kind een mysterie voor me.

Ik verlies soms vreselijk mijn geduld met hem omdat ik wanhopig gefrustreerd raak dat ik het niet snap en dat ik hem niet begrijp als hij hulp nodig heeft. Ik kan hem niet helpen. Wat voor een moeder ben ik? Ik snap hem niet! Schrale troost is dat ik inmiddels weet dat hoogbegaafde kinderen zich op een andere wijze ontwikkelen dan de rest van ons stervelingen.

Jongste doorgrondt zijn moeder volledig. Bij Jongste vraag ik me niet af of ik hem doorgrond. Jongste is. Jongste is wie hij is en daar doe ik het voor. Bij Jongste sta ik zuiver in de intuïtieve stand en dat werkt perfect.  Ik heb wellicht daardoor een zwak voor Jongste. En Jongste leest mij helemaal. Man, wat is zijn moeder transparant voor hem.

Jongste verliest soms vreselijk zijn geduld met mij als ik hem niet versta: Wat voor een moeder ben jij? Ik weet zeker dat je precies doet wat ik wil als je me maar zou verstaan! Maar jij verstaat mijn Koeterwaals niet!

~****~

Oudste gaat momenteel als een tierelier en zijn zelfvertrouwen ook. Leuk: er groeit een verbeterde versie van Repel op.
Jongste gaat als een tierelier en heeft lol maken tot een kunst verheven,
Middelste heeft weer last van lekdiarree ondanks de medicatie…dat, of het is broekpoepen. Daarbij plaste hij vandaag zelfs in zijn broek. En ik heb geen flauw idee wat er loos is. Maar dat er wat loos is is evident.

ik heb een paar theorieën, maar ik heb geen flauw idee wat het probleem is als ik alleen moet afgaan op zijn gedrag of op wat hij me zegt. Aan hem kan ik niet lezen wat er is. Ik zal andere middelen moeten inzetten.

~***~

Ik zal uit zelfbescherming maar een disclaimer aan deze log toevoegen: ik ben niet op zoek naar ideeën en tips over wat het probleem zou kunnen zijn want daar heb ik uiteraard heus hele goede beelden bij. Deze log is zuiver bedoeld als het uiten van mijn verdriet en frustratie over het feit dat ik hem niet snap…

~***~

maart 12, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , , | 33 reacties

De kinderen van Walk on Water en de Daltons…

…zijn op zich al fotogeniek, maar als je ze samen ziet, spetteren ze van je lens!

Slechter dan slecht, gezonde voeding-technisch gezien, deze middag: snoep, chips, en als klap op de vuurpijl: frituur en doperwtjes voor het avondeten. De groteren zaten aan de “echte” tafel….de kleineren (geen kleintjes, nee nee, alleen maar een ietsje kleiner dan de anderen!) aan een eigen tafeltje. De kleineren aten hun bord woordenloos leeg ondanks het feit dat Cars aan mocht blijven en de zuigende werking van deze film op kindjes. Geloof me, als het gekookte aardappelen waren geweest met, zeg, broccoli of zo, hadden in ieder geval Malief en ik al onze ouderlijke vaardigheden in moeten zetten…zelfs met de tv uit…

En dan haar Jongste en mijn Jongste samen. Iedereen is al van tafel behalve die twee. Hij is slechts 3 maanden jonger dan mijn Jongste (maar wel grOOOOter!) en ze kijken Cars. Ik ga niet eens verder typen: A Picture Is Worth More Than A Thousand Words.

Haar oudste en mijn Middelste schelen exact 6 dagen. Mea Culpa mijn Vriendin…het spijt me dat zij in mijn huis verslaafd is geraakt aan het fenomeen “DS”. Ik moet zeggen dat het wel heel knap van haar was dat ze het binnen een uur volledig onder de knie had (en zie dan hier een Smiley met een kronkelmondje!)

Ik ken haar “pas” een jaar of 25…er gaan jaren voorbij dat we elkaar niet zien. Maar elke keer als ik afscheid van haar neem denk ik: “Yep het was heerlijk vandaag, en daarom vind ik je al zo lang zo leuk en zo belangrijk.”

maart 7, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , | 25 reacties

Woordenloze Woensdag: Zonder Zijwieltjes Stantapede Stemmen

maart 3, 2010 Posted by | De Daltons | , , | 18 reacties

Foto van de ziel

Als ik een foto van mezelf zie, vind ik mezelf nooit op mezelf lijken. “Ben ik dat?”, is wat ik meestal verbijsterd denk. En helaas ben ik vaak negatief verbijsterd in plaats van positief verbijsterd. Ik vind mezelf in mijn gedachten blijkbaar veel knapper dan ik in werkelijkheid ben. Of is het dat ik veel lelijker ben dan ik hoop? Enfin. Als ik foto’s van Manlief zie, denk ik anders. Dan denk ik alleen maar “hij staat er goed op”, of “hij staat er niet goed op”. Maar het is altijd Manlief die lijkt op Manlief, al dan niet flatteus.

Vorige week ben ik met Jongste naar de kapper geweest en daar gebeurde iets heel geks: de kapper knipte er zomaar een half jaar bij. Ik liep met een dreumis de kapper in, en kwam met een jongetje met het hoofd van een peuter de kapper uit. Poef! Weg baby-hoofdje! En toen ik dat wilde vastleggen op de gevoelige plaat gebeurde er iets raars: op de foto is dat half jaar weer weg. Op de foto is hij gewoon weer mijn draakje van 2. Ik heb een foto genomen van zijn ziel.

Gisteren was het onderdeel ijsdansen aan de beurt in Vancouver. Ik heb het zelf helaas niet gezien, maar Middelste heeft het gekeken met oma opel. Middelste was zwaar onder indruk van een paar dat geschminkt was als clown. Automatisch associeerde ik dat met grote lachende mond en een fopneus, maar er werd me uitgelegd dat het meer “Pierrot’s”  waren. Met een traan en [quote] wenkbrouwen als driehoekjes [unquote]. Middelste vertelde me dat hij dat ook wilde.

Dus vanmorgen kwam ik te laat op werk omdat ik eerst Middelste moest schminken. Toen ik het resultaat zag schrok ik een beetje….het lijkt wel alsof ik zijn ziel zichtbaar heb gemaakt. En op de gevoelige plaat bleef dat zo: ik heb een foto van zijn ziel gemaakt.

februari 16, 2010 Posted by | De Daltons | , | 30 reacties

De schaamte voorbij, de Repel presenteert trots: Hoogbegaafd in de Plus-Groep

Je eigen kind is de leukste, de liefste en de mooiste. Nee, als moeder ben je duidelijk niet altijd even objectief.
En eigenlijk….hoort het ook zo. Zolang je het maar niet in het belachelijke trekt.

Aan de andere kant heb je ook zoiets als moederinstinct. Ik weet niet of het wetenschappelijk bewezen is, dat fenomeen,
maar ik voel aan mijn moederinstinct dat het bestaat. En daar mag je best op vertrouwen.

En je hebt het cliché dat je als moeder je kind het beste kent.
En cliché’s zijn uitspraken die een cliché zijn geworden vanwege één simpele reden:
Door de bank genomen kloppen ze.

En soms….soms zijn dingen gewoon zo. Soms is het gewoon een feit. Moeder of geen moeder, trots of niet.
Soms is het gewoon zo.

Ik wist van de kinderpsycholoog dat het nu eenmaal zo is dat Middelste buitengwoon pienter is. Hoe pienter is nog niet in te schatten. En ik wist van het laatste jaar crèche wat er met Middelste gebeurt als hij onder zijn kunnen wordt gedwongen te functioneren. Als het niet goed met hem gaat. Ik wist hoe ik schrok van de uitslag van de psych…ik wist hoe ik me schaamde dat ik het zelf niet had herkend. Ik ken mijn kind toch wel?
Niet dus.
Toen Middelste nog voor de kerst aangaf dat hij school saai vond en dat hij het nu wel had gezien in groep 1, nam ik hem serieus. Na 4 maanden in groep 1 is hij het beu. En nog steeds durfde ik het niet heel hardop te zeggen naar vrienden en kennissen zonder het te downscalen: zo bang was ik dat men zou denken dat ik aan het opscheppen was. Da’s best triest, als je erover nadenkt. Eén keer een negatieve opmerking over mijn ‘naar eigen zeggen hoogbegaafde kinderen’ en ik durf het bijna niet eens meer aan te kaarten in het belang van mijn eigen kind. What was I thinking. Ik kaartte het dus aan.

Vandaag zat ik op school te luisteren naar de juf van Middelste.

En de juf beschreef een kind dat de kring leuk vond de eerste 2 maanden….maar het nu wel had gezien. Hij kent alle antwoorden allang en hij heeft meer concentratie dan de rest. De juf coachet de kleine kinderen en vraagt vragen aan de kinderen die het nog niet weten. Het duurt hem te lang en hij dwaalt af…hij kijkt naar het bord en probeert met zijn vinger in de lucht de letters te schrijven die hij ziet.

De juf beschreef een kind dat de eerste 2 maanden de speelhoeken leuk vond….maar het nu wel had gezien. Hij zat er soms weer bij met een verloren blik en aan wat ze omschreef, herkende ik de naar binnen gekeerde jongen van op de crèche.

Ze beschreef een kind dat nog maar een half jaar 4 is. Dat dol is op spelen en zich thuis voelt bij zijn vriendjes. Dat hij vraagt waarom je een driehoek geen driekant noemt en dat een cirkel geen kanten en geen hoeken heeft, doet daar niks aan af.

Hij blijft dus lekker in zijn klas, maar ze waren na de kerst met hem begonnen met de letter-doos. Omdat ik weet dat Middelste zelf had verzonnen hoe je papa moest schrijven, was ik niet verbaasd toen ze zei dat dat een succes was. Hij graaide direct de blokjes eruit met “eu” en “oe”: welke letters zijn dit? Ze waren ook begonnen met cijfers en rekenen en Middelste beet zich erin vast als een teek met honger.

De extra onderwijs assistent gaat hem stelselmatig extra aandacht geven met speciaal voor hem uitgezochte werkjes. Op een heel breed gebied. En: hij gaat naar de plus-groep. Elke woensdagochtend mag hij naar de plus-groep en daar krijgt hij zijn eigen map met werkjes. In de plus-groep zit een klein aantal kindjes van groep 1-6. Nou ja, hij zit er, er zit een kindje uit groep 4 en de rest is uit 5/6. Maar goed, hij krijgt daar zijn eigen map en hij krijgt een ruim aanbod aan werkjes: zelluf kiezen. Ze zoeken ook zijn interesses: wat vindt hij leuk, waar ziet hij uitdaging? Een uurtje per week, maar hij mag zijn map meenemen naar de klas: als hij wil, mag hij in de klas in zijn map werken.

Toen ik thuis kwam plofte ik naast Middelste: Weet je wat, we gaan school weer leuk maken.
Toen ik het uitlegde, begonnen zijn ogen te glimmen. School wordt weer leuk.

januari 8, 2010 Posted by | De Daltons | , , | 41 reacties

Een feestje

Voor het eerst in 2010 stond ik weer bij school. Nu pas ja, op de donderdag. Manlief staat er vaker dan ik: hij is dè schoolpleinvader van Repeldorp. Hij is zelfs eens klassenvader geweest. Ik doe het maar één keer per week: brengen-halen en brengen-halen, dat en één keertje brengen ’s ochtends. Meer niet. De meeste ouders kennen de moeder van Ouste en Middelste niet eens. Vandaag sprak een van de juffen van Oudste mij zelfs aan met een vragend: “de moeder van Oudste?”

Enfin. Voor het eerst dus weer bij school, sinds de kerstvakantie. En dus had ik ook weer, voor het eerst sinds de kerstvakantie, quality time met Jongste alleen. Ik heb dat gemist. Zodra we ’s ochtends thuiskomen na het wegbrengen gaan we voor de televisie zitten en al JimJam of Nick Jr. kijkend stoeien we. We kietelen en we knuffelen en we vallen over elkaar heen. En we lezen boekjes en soms kruip ik achter de computer en kijkt hij een dvd’tje. En allebei gieren we van het lachen. Ik ken maar heel weinig dingen die zoveel geluksgevoel oproepen als de schaterlach van Jongste gevolgd door een “nog een keer!” Het is een feestje. Ons eigen privé-feestje en we hebben er maar heel weinig voor nodig. Elkaar, dat is het eigenlijk wel zo’n beetje. Een dag per week heb ik een feestje met Jongste.

Ik wist net iets eerder dan Manlief dat we deze Dalton, deze Jongste nodig hadden om ons gezin compleet te maken. Manlief zag dat het me menens was: er zit nog een Dalton in de pijplijn die bij ons hoort. En dus gingen we proberen voor een Jongste. En het werd precies de Jongste die we verdienden: een kadootje.

januari 7, 2010 Posted by | De Daltons | , | 20 reacties

Ware doodsverachting werd ware doodsangst

Vandaag was ik voor het eerst bang op de fiets….

Ik ben nooit bang op de fiets. Ik ben ook nooit bang te voet. Ik ben niet bang voor nacht en ontij. Ik fiets midden in de nacht door een donkere polder naar huis. Ik fiets bij sneeuw en ik fiets met storm. Ik ren als er 20 centimeter sneeuw is gevallen en ik ren als het ijzelt. Als Nederland plat ligt de maandag voor kerst vanwege het weer, fiets ik naar werk. De fietspaden zijn gewoon de beste keuze. Je hebt meer grip dan een brommer en je ‘voelt’ meer dan een auto. Vaak zijn fietspaden zelfs beter gestrooid dan de weg. Ik voel me gewoon het veiligst op de fiets.

Maar toen ik tijdens een van de vele dagen van gladheid afgelopen maand naar werk fietste, zag ik voor me een vader met een kind voor-, èn een kind achterop zijn fiets. En ik zag hem glibberen en glijden en ik zag hem een paar keer bijna gevaarlijk vallen, ik zag hem elke keer 5, 6, 7 keer overcompenseren met zijn stuur binnen 1 milliseconde. Mijn hart sloeg dan velen slagen over. De kinderen hadden namelijk geen fietshelm op. Weet je wat het is: een kindje in een fietsstoel in een riem kan zich niet opvangen. Kan geen armen uitstrekken om de val te breken. Sterker nog: het kan niet eens anticiperen op een mogelijke val! Als de fiets valt, is het hoofd van een kindje in een fietsstoeltje het eerste dat het asfalt raakt.

Ik heb die man vervloekt. De oen. Dat zou ik nooit doen…

Maar vanmorgen had ik de sneeuwval die in de middag zou vallen onderschat. De weg naar huis was zwaar en glad en gevaarlijk. Maar ik snap sneeuw inmiddels. Ik weet hoe ik moet fietsen door rul sneeuw, door geplet sneeuw, door aangekoekte-ijs-sneeuw,  en door pap-sneeuw. Ik val niet en ik fiets sneller dan alle andere fietsers…Repel’s sense of snow, zeg maar. En tja, mocht ik vallen….sois! Ik zal het aanvoelen en ik zal mezelf opvangen. Ik kwam dus heelhuids aan in Repelbuurdorp. Ik had niet anders verwacht. Maar moeilijk en zwaar was het wel.

Maar vandaag moest ik die kleine jongen van de crèche halen. Als ik had geweten hoe de weg eraan toe was, zou ik daar niet met de fiets hebben gestaan. Toen ik bij de crèche aankwam, had ik in de gaten dat het gevaarlijk was en dat een eventuele val niet uit te sluiten was. Maar ik had geen alternatief. Er rijdt daar geen bus en er was simpelweg geen tijd om eerst naar huis te fietsen om de auto te halen: de crèche kent ook zijn sluitingstijden. Ik moest hem wel halen met de fiets. Maar mijn moeder zat bij mij thuis op die andere twee Daltons te passen en popelde om naar huis te gaan, ook zij was niet blij met het weer en wilde direct naar huis. Ik ging daarom toch fietsen in plaats van lopen met de fiets aan de hand. Dat zou te lang hebben geduurd voor haar.

Dus daar ging ik, met een hele kostbare lading achterop: mijn Jongste. Jongste zelf kende overigens geen gevaar. Die gierde van het lachen om de sneeuw. Hij maakte mij het evenwichts-leven zuur door zoveel mogelijk om zich heen te kijken van liiiiinks naar reeeeeechts….en ik maar sturen, en concentreren…..ik heb meer spierpijn van deze rit dan van 10k binnen 55 minuten. Jongens, ik was echt bang. Voor het eerst in mijn leven was ik bang. Het bolleke van mijn Jongste achterop de fiets….ik heb tranen moeten inslikken toen ik thuiskwam: mijn moeder was bang om te vertrekken en de Daltons hoefden niks te merken.

Als vrolijke eindnoot…Jongste droeg uiteraard wel een helm. Zoals altijd draagt hij zijn helm. En man oh man, wat maakt hij er de blits mee. Als ik een euro zou krijgen voor elke dame die in katzwijm is gevallen vanwege Jongste+helm, zou ik mijn derde cruiseschip hebben kunnen kopen.

Volgende keer….helm met Jongste, voor nu zal iedereen het moeten doen met alleen de helm.

januari 4, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , , | 23 reacties

On the fourth day of Christmas…

On the fourth day of Christmas werd ik moeder. Acht jaar geleden.

Tot die dag was ik Repel. Ik was een echtgenote, ik was een dochter, een zus, een nichtje en een vriendin.

Oudste maakte mij een moeder. Op 28 december 2001.

En al acht jaar lang maakt Oudste mij gelukkig en trots. Gelukig en trots dat ik de moeder van deze jongen mag zijn.

Nog eens acht jaar en hij mag op de brommer.
Nog eens acht jaar en hij zal een kop boven mij uitsteken.
Nog eens acht jaar hoop ik dat hij mij nog steeds een afscheidskus wil geven als ik naar werk ga.
Nog eens acht jaar zal hij hard richting volwassen gaan.

Ik weet zeker dat hij een schitterende vent gaat worden. Zowel qua karakter als qua uiterlijk.

december 28, 2009 Posted by | De Daltons, Repel | , | 33 reacties

De Grote Boze Buitenwereld

Voor het eerst in de opvoeding van onze kinderen staat de boze grote buitenwereld op de stoep. Sterker nog: in de klas.

Het was vandaag de laatste ochtend voor de kerstvakantie en het was de zogenaamde speelgoedochtend. De kinderen hadden de middag vrij en de ochtend zou er alleen gespeeld worden en ze mochten speelgoed van huis meenemen. Onze twee oudste Daltons togen aldus met hun Nintendo DS richting school. Om 12 uur pleegde ik vanaf werk een telefoontje naar huis om te informeren hoe het was geweest. Ik kreeg Oudste aan de lijn:

Ik: Hoe was het?
Hij: Het was een dag met een vraagteken
Ik (verbaasd): Hoezo?
Hij: Mijn DS was kwijt. We gingen buitenspelen en toen we terugkwamen was mijn DS weg
Ik hing aan zijn lippen
Hij: Van de juf mocht niemand weg tot mijn DS was gevonden
Ik hoorde mijn hart bonzen…de DS was dus niet zomaar kwijt, maar gejat. In groep 4, mind you. Ik wilde razen en tieren, maar ik wilde eerst luisteren
Hij: Ze heeft in de jassen gekeken en in de tassen en uiteindelijk vond ze hem in de tas van klasgenootje X
Mijn brein draaide overuren…
Hij: Maar X wist ook niet hoe die daar kwam. Gek he? Dus het was een dag met een vraagteken
Ik slikte De-Vloek-Der-Vloeken-Aller-Tijden in….
Ik: Gelukkig is je DS terecht! We praten er vanmiddag wel verder over

’s Middags bleek dat ik Oudste niet zoveel hoefde uit te leggen. Hij zei: “Of het was X, of het was iemand die X niet mag en hem de schuld wil geven. Maar X was de enige die naar binnen is geweest tijdens het buiten spelen”

X is de jongen die vaak in te kleine schoenen loopt en in te kleine broeken.
X is degene die zijn schoen vaak voor Sinterklaas heeft gezet zonder dat er iets in zat.
X is degene die het heel erg slecht doet op school.
X is degene die het sociaal moeilijk heeft om mee te komen.
X is degene die altjd straf krijgt, altijd vecht.
X heeft geen vriendjes , wordt nooit gevraagd op partijtjes.
X is nog maar 7 jaar oud.

Voor Oudste is school een eitje; hij loopt anderhalf jaar voor.
Voor zover het in onze macht ligt, geven wij hem het warmste nest dat we kunnen geven.
Oudste krijgt alles wat zijn hartje begeert. Sterker nog: en nog heel veel meer.
Oudste heeft twee grote beste vrienden en hij heeft zijn sport.
Oudste heeft zelfvertrouwen.

X steelt (vooralsnog nog steeds ‘allegedly’) de DS van mijn kind. Ik zou uit mijn plaat moeten gaan, als moeder, en hem willen kielhalen. Toch? Nee. Niet zo. Stelen is niet goed, maar de ernst moet je niet alleen meten langs de morele lat van de kille daad gezien vanuit de blik van een volwassene. X loopt in schoenen die hem te klein zijn. Letterlijk. In kleding die hem te klein is. X is een buitenbeentje. Geen DS hebben op speelgoedochtend is daar alleen maar een symptoom van. Ik bedacht me dat X zomaar slachtoffer kan zijn van een “gelegenheid maakt de dief”-moment. Hoe dan ook: stelen is niet goed, maar het kind is 7, het is als buitenbeentje zijnde nu ook nog publiekelijk aan de schandpaal genageld door de controle van de juf. Terecht, heus wel, maar het lijkt me meer dan straf genoeg, zeker gezien zijn sociale positie op de ladder in die klas. Want het ventje is er niet mee geholpen, wordt er niet beter van. Ik weiger te geloven in een straf die alleen maar recht doet aan boetedoening…al helemaal als je pas 7 bent. Maar ik heb zijn vader gezien: het zou zomaar kunnen dat de straf van zijn vader, als hij het te weten gaat krijgen, weleens oneindig erger zou kunnen wezen dan mijn morele standaard ver gaat. Kortom: hoe je het ook wendt of keert….X  trekt aan het kortste eind. Hij heeft straf, al zijn klasgenootjes weten het, hij heeft nog steeds geen vriendjes en hij heeft nog steeds geen DS. En het kan alleen maar erger worden. En hij is pas 7. Oudste daarentegen heeft zijn DS nog steeds, hij heeft het begrip van zijn ouders naar aanleiding van zijn eerste ervaring met diefstal en hij heeft zijn beste viendje te logeren.

Ik pieker en ik peins. Na de vakantie ga ik met juf praten. Ik ga sowieso geen contact opnemen met de ouders van X. Ik heb wel gepraat met Oudste. Ooit heb ik hem moeten uitleggen dat enge mensen met enge bedoelingen er niet perse eng uit hoeven te zien maar soms juist erg lief over kunnen komen als ze je willen meenemen vanuit de speeltuin, of zo. Nu moest ik uitleggen dat je je fiets op slot moet zetten en je geld moet opbergen….ook voor klasgenootjes, ook voor elftalgenootjes, ook voor…iedereen, basically.

Eigenlijk weet Oudste het wel. Eigenlijk heb ik het voor mezelf moeten uitleggen. Het liefst zet ik mijn fiets op werk ook niet op slot. We zijn toch collega’s? Eigenlijk laat ik ook het liefst mijn tas slingeren als ik met vrienden weg ben…we letten toch op elkaar?

Als klap op de vuurpijl legt Oudste nog eens aan Middelste uit waarom hij niet zomaar moet weglopen uit de speeltuin zonder het aan papa of mama te vertellen. Zijn morele kompas wijst zonder enige afwijking, haarfijn naar het noorden. En zijn kompas is loodzwaar. Had ik hem niet een beetje woede moeten bijbrengen, in plaats van begrip? Want begrip heeft hij zat. Maar heeft hij wel genoeg boosheid en weerstand?

december 18, 2009 Posted by | De Daltons, Repel | , | 35 reacties

Een blijde boodschap van de Ooievaar

Nee-hee, jongens, ik ben nog steeds niet zwanger. Want als ik zwanger zou zijn, zou ik iets uit te leggen hebben aan Manlief: de enige verklaring voor een zwangerschap van mij waarbij ons huwelijk stand zou houden is namelijk het concept ‘onbevlekte ontvangenis’. En aangezien hij, noch ik daarin geloven….nou ja, jullie snappen het wel.

Nee, ik ben dus niet zwanger. (Boe-hoe, huilen de hormonen mijn bejaarde eicelletjes: wij willen een vierde Dalton, wij willen nóg een jongetje! Wij kunnen het best nog wel!) Nee, nooit meer zwanger. Maar ik zag vandaag wel de ooievaar. Dokter Ooievaar. Nog steeds de kinderarts met de mooiste naam van het Noordelijk halfrond. Ik kan niet geloven dat het nog maar net een half jaar geleden is dat wij met de handen in het haar zaten. We hadden een doodongelukkig kind dat ook nog eens in zijn broek poepte. De psych doorgronde zijn en ons verdriet en dat was de helft van het probleem. En toen kwam dokter Ooievaar, en hij kwam en zag en overwon. En al was hij na 3 maanden niet direct zo tevreden als wij, vandaag was hij tevreden. Echt tevreden.

Middelste heeft het tussen de oren: hij zit niet verstopt, poepen doet geen pijn meer, en als hij moet, mag en kan hij het niet tegenhouden. Zelfs niet als hij zit te Wii’en. En dat gaat tegenwoordig als een tierelier. Wij mogen heel gestaag het aantal zakjes gaan afbouwen. Oh pardon, dat is jargon. ‘Zakjes’  zijn de zakjes laxeermiddel die we moeten oplossen in een beetje water (en dat luistert heel nauw: mam! je hebt er teveel in gedaan!) waarvan hij er in het begin 7 (!) per dag van kreeg. Nu al zitten we op 2. En we mogen heel langzaam gaan afbouwen naar 1….en na een paar weken naar om de dag eentje…en na weer een paar weken naar niks. En als we het vermoeden hebben dat we te snel gaan, mogen we weer meer geven.

En we hoeven niet meer terug naar de Ooievaar. En dat is maar goed ook, want mijn bejaarde eicellen komen achter hun rollator vandaan als zijn naam valt. Het wordt tijd dat ze rustig afsterven achter hun geraniums. Voor Middelste is het wel jammer, want hij kreeg elke keer als hij naar de Ooievaar moest een prinsessenballon en nu krijgt hij die dus niet meer.

Dus…to go out with a bang kreeg hij vandaag een extra klein ballonnetje mee. Een ballon, een ballon, een ballonnetje….kijk hem eens poseren met zijn ballonnetje. En het concept ‘poseren’ heeft hij bijna helemaal, maar nog net niet compleet, volslagen niet onder de knie; wat een verwrongen blik! Maar terecht trots. Net als wij.

december 7, 2009 Posted by | De Daltons | , | 16 reacties

Expressief, extravert en intens in alles

Ik zeg wel eens dat Jongste een draak is vermomd in een velletje schattig. Maar daarmee sla ik de plank eigenlijk mis. In de eerste plaats zit er totaal geen kwaadaardigheid in hem, in die zin is hij sowieso geen draak. Wat hij wel is, is een ondeugd, een wildebras, een doerak; hij is ontzettend intens. Wat ik bedoel met ‘vermomd’, is dat hij zo’n engelachtig uiterlijk heeft, met grote blauwe ogen waarmee hij zo zoet kan kijken, zo zoet en zo vol onschuldige verbazing en liefheid. Maar dat jongetje met die blonde blonde haartjes en die grote zoete blauwe ogen, kan zich vervolgens met een luide kreet bovenop zijn broer storten, of ineens een grote sliding maken met ware doodsverachting. Hij is intens. Hij beleeft alles in zijn leven intens. En hij is expresssief. Hij danst, hij schreeuwt, hij springt. En hij is net zo extravert als zijn moeder.

Zo intens als hij ondeugend is, zo intens is hij ook in zijn liefde. Hij geeft hele grote knuffels, hele harde knuffels. Met heel veel intense liefde.
En zo intens als hij in zijn liefde uiten is, zo intens is hij ook in zijn woede. Hij kan schreeuwen van boosheid en volslagen door het lint gaan. Ook dat heeft hij van zijn moeder.
En zo intens als hij in zijn woede is, zo intens is hij als hij ziek is. Een jaar geleden werd hij heel erg ziek op Lanzarote en wij leerden toen dat een zieke Jongste een kind van de buitencategorie is.

Vannacht werd hij om half 2 ontroostbaar huilend wakker, roggelend en blaffend als een zeehond met keelpijn. En bij hem is er dan maar één optie: in bed nemen en troosten. De tijd van sommige onhoudbare opvoedkundige principes uit het pré-kinderen tijdperk, zijn bij ons allang ingehaald door de realiteit. Hij is namelijk ook ontzettend intens in zijn verdriet en hij is nog veel te jong om zichzelf daar uit te kunnen trekken. Maar vannacht werkte ook het bij ons in bed nemen niet. Manlief stuurde mij naar zolder omdat ik de volgende dag moest werken. Maar zelfs een verdieping hoger met oorproppen kon ik het intens verdrietige en pijnijke huilen nog horen. Ik liep weer terug naar onze slaapkamer en toen Jongste mij zag, strekte het papa’s kindje zijn armpjes en huilde: “mama!” Zijn expressie was zo duidelijk dat ik deed wat hij wilde: ik ging met hem naar beneden. Ik ging op de bank zitten, met mijn benen gestrekt op de bank en honderd kussens in mijn rug. Jongste lag als een kleine baby in mijn armen op mijn borst. Ik heb de wilgentakken met mini-lampjes aangedaan en voor de rest alles uit. Het was stil en schemerig en de kleine ledlampjes brandden zwak maar veilig. Er kwam eindelijk een eind aan het lange huilen. Alleen zo getroost in die houding viel hij in slaap. En du moment ik hem slapend neerlegde, werd hij weer huilend wakker. Het was geen ik-wil-mijn-zin-krijgen-huiltje, die huiltjes ken ik namelijk ook, het was een ik-heb-zo’n-pijn-en-ik-ben-zo-verdrie-hie-hie-hie-hie-tig-huiltje. Er was geen andere optie dan hem weer in mijn armen te nemen. Ik ben wakker gebleven tot het tijd was dat de rest wakker werd. Jongste heeft al die tijd in mijn armen geslapen.

Ik heb mijn werk ge-sms’t dat ik kapot was, vrij nam, naar bed ging. Ik heb niet eens hallo of goedemorgen gezegd tegen de andere Daltons.

En voor de toekomst hebben Manlief en ik uitdaging. Wij gaan dit mannetje moeten leren hoe hij moet leren leven met zijn intense emoties, zijn hele spectrum aan emoties. En dat kan nog best wel een aantal nachtjes slaap kosten.

december 4, 2009 Posted by | De Daltons | , , | 18 reacties

Prestatiegericht

Ik zal er niet over liegen: ik ben er trots op dat mijn kinderen pienter zijn. Ik ben er trots op dat Oudste ruim anderhalf jaar voorloopt qua leesniveau, en qua rekenniveau misschien nog wel verder. Ik vind het leuk te zien hoe Middelste totaal opfleurt op school. Ik verbaas me erover hoe snel hij dingen oppikt, hoe hij nu al probeert (en erin slaagt) een beetje te lezen en te rekenen, koud 3 maanden in groep 1. En bij Jongste heb ik al helemal geen vraagtekens meer. Dat kind is wellicht nog pienterderderder dan zijn twee broers bij elkaar.

Maar ondanks dat ik ze graag goed zie presteren, vind ik het eigenlijk ronduit belachelijk dat Oudste in groep 4 notabene, elke dag huiswerk heeft. Hij krijgt huiswerk voor 3 weken per keer mee: elke week moeten wij als ouders een rijtje woorden bij hem erin stampen en aan het eind van die drie weken krijgt hij een dictee over die drie rijtjes woorden. En naast de 3 rijtjes komt er elke 3 weken een van de tafels bij. Deze keer is het de tafel van 5.

Wij hebben mazzel met een pienter mannetje: hij heeft op een uitzondering na alle woorden altijd in een keer goed, dus huiswerk blijft bij hem beperkt tot 1 keer per week dat rijtje opschrijven. En die tafels kent hij ook allang. Maar voor kinderen bij wie het niet zomaar komt aanwaaien, is het serieus blokken geblazen in een straf tempo. Die kinderen zitten echt elke avond te blokken met hun ouders. En dan vind ik groep 4 eigenlijk best heel jong voor zoveel huiswerk. Ik weet zeker dat ik geen huiswerk heb gehad toen ik in de tweede klas zat. En ook met mij is het goedgekomen.

Ja, ik vind slimme zonen leuk en ik mag het er graag over hebben. Maar mogen ze alsjeblieft nog even kind zijn? Deze maatschappij is al zo prestatiegericht, laat ze nou nog eventjes! Oudste is zo faalangstig als de pip en de lat wordt nu met zoveel nadruk al zo hoog gelegd. En Middelste is nog maar zo’n klein larfje, hij kleutert sowieso maar zo kort. Laat ze nou nog even kind zijn…

december 2, 2009 Posted by | De Daltons | , | 39 reacties