Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Reïncarnatie van een bouwvakker met een heel goed karma

Er was eens…

….een bouwvakker. Een hele grote, hele lompe bouwvakker. Type ruwe bolster, blanke pit.

Hij had geen manieren. Hij boerde en hij rufte. Hij smakte en at met zijn handen in plaats van met zijn bestek. Hij was met zijn grote gespierde lijf daarbij ook onhandig: hij stootte alles om en trapte alles wat fragiel was kapot. Niet dat hij dat expres deed, hij kon er gewoon niks aan doen. En hij beet zijn nagels tot de kortste der stompjes.

De bouwvakker was een goed mens. Er was geen spoortje kwaad in zijn karakter te bekennen, hij zou geen vlieg kwaad doen. Hij hield van een geintje en hij had heel veel liefde in zich, met name voor zijn familie. Hij knuffelde een beetje hardhandig, maar hij knuffelde zijn familie veel.

De bouwvakker overleed op veel te jonge leeftijd.

Noem het ziel, nem het karma, noem het reïncarnatie….maar het universum was nog niet klaar met deze bijzondere man. Hij mocht reïncarneren in een heel speciaal wezen. Een statig wezen. Een schitterend wezen.

Een Maine Coon. En het lot wil dat wij deze gereïncarneerde bouwvakker/Maine Coon op ons pad kregen. Dus nu zitten wij opgescheept mogen wij ons rijk prijzen met een Maine Coon met de manieren van een bouwvakker.

Het gereincarneerde wezen heet Watson. Het ziet eruit als een gracieus wezen, maar het is alles behalve dat. Als hij op het aanrecht springt stoot hij mijn glas wijn in diggelen op de grond (zonder het op te merken, al drie keer gebeurd) en vervolgens gaat hij statig voor het keukenraam zitten…terwijl zijn staart in de vaat hangt die onder water staat te weken in de gootsteen. Ook dat merkt hij niet op.
Hij eet niet uit zijn bakje: hij hengelt met zijn poot een kwak op de grond en eet dat op. Hij ruft en hij boert. Als je hem niet aait bijt hij in je neus. Hij bijt ook nagels. Onze nagels, welteverstaan. Hij is een mensennagel-bijter waar je U tegen zegt.

Er was mij beloofd dat Maine Coons zogenaamde Friendly Giants zijn. Hmpf….het zijn dikke vette grote lomperiken, dat zijn het! Kijk hem nou: zogenaamd statig….met zijn staart in het blad dat nat is van de gesneden tomaten…

***

Ik ben blij dat Sherlock (de biologische broer van Waton) gewoon de reïncarnatie is van Morse. Oudste heeft na Morse weer een beste poezenbeestenvriendje. Sherlock heeft alles wat Morse ook had. En ik blijf het bijzonder vinden dat Morse stierf op 12 januari en Sherlock en Watson zijn geboren op de 13e. Ik geloof nul in reïncarnatie, jullie kennen me. Maar ik geloof heilig in toeval. En met mooi toeval komt alles goed.

Naschrift:

Dit logje heb ik nu geschreven omdat ik 13 januari met andere zaken bezig ben…dan ben ik op de poli erfelijke tumoren. Maar de laatste dagen spookt Morse door mijn hoofd….hij verdient hier een plekje in januari. Morse was zo bijzonder dat ik hem tot op de dag van vandaag mis. En 12 januari is het een jaar geleden dat hij plots stierf. En het doet me nu weer heel veel pijn. Is het raar om een poes nog steeds te missen na een jaar?

Advertenties

januari 5, 2010 Posted by | Levende Have | , | 20 reacties

Een oude dame

Ze poept wel 10 keer per dag naast de bak.
Ze heeft mijn bank geruïneerd omdat ze altijd ‘een nageltje bijzet’  als ze erop springt.
Ze snurkt.
Haar dieetvoer kost een godsvermogen.
Ze heeft roos.
Ze is niet altijd even aardig tegen de nieuwkomers.
Ze is dik. Niet zo dik als vroeger, maar nog steeds dik.
Ze is stram.
Ze loopt een beetje mank.
Ze heeft denk ik een kleine attaque gehad want ze lijkt wel een beetje veranderd ineens, een week of 4 geleden.
Soms zit ze liever bij Manlief dan bij mij.

Maar ze is wel mijn Lewis. Mijn Lewis-de-Pewis. Ze spint en ze is aanhalig en ze knuffelt zo lekker. En ze houdt van ons.
Ze heeft haar broer nu al bijna een jaar overleefd en met alle gebreken hoop ik dat ze nog veel ouder wordt.
Maar ik geloof dat ze, voor haar doen, echt oud is. Een heel oud besje.
Twaalf is sowieso oud voor een Brit, maar als ik eerlijk ben is ze zo langzamerhand ‘op’  aan het raken.

Maar, je ziet het er niet aan af. Ze is nog steeds prachtig. En dat zonder plastische chirurgie. Daar kan La Paaij nog een puntje aan zuigen!
Kijk haar eens mooi wezen. Zeker met mijn nieuwe flitser. Wisten jullie al dat ik een nieuwe fliepser heb?

december 12, 2009 Posted by | Levende Have | , , | 26 reacties

Wisten jullie dat – Repel Style…

Jongens, ik heb bij velen van jullie wel eens een ‘wisten jullie dat’-logje gelezen. En ik vond ze bijna altijd leuk. En ik wilde dat al heel lang ook eens doen, maar het kwam er nooit van. Want meestal had ik al tienduuzend logjes geschreven over alles wat me bezighield (want ik schrijf nogal veel) dus meestal viel er nooit meer iets te wistenjulliedatten.

Maar nu, heb ik een heuse, echte, “wisten jullie dat”. Maar ik heb ‘um dan wel weer Repelstyle. Ik weet het, ik weet het, ga alvast maar weer zuchten: ‘Tjemig, Repel weer….’ Ja: Repel weer! Repel Proudly Produces: Wisten jullie dat…..Repel Style!

Wisten jullie dat:

* Ik vandaag mijn tweede loopje deed met rugnummer? Ja, want je Twitter staat op de log
* Dat ik vandaag mijn rugnummer keurig netjes, zoals het hoort, op mijn buik had gespeld? Ja, we figured as such….vanwege een van je vorige logjes
* Dat ik een über-belachelijk persoonlijk record heb gelopen op de 10k van 54minuten39seconden? Ja, ook dat heb je ge-twittered en ge-facebooked
* Dat het mooiste van het loopje was dat Manlief met 3 Daltons bij de finish stond? Ja, want wie had anders die foto kunnen maken die op facebook stond?
* Dat ik moest huilen omdat ik zo werd aangemoedigd door Oudste? Nee, dat wisten we dan weer niet…wat lief!
* Ik iedereen de hele dag heb lastig gevallen met mijn euforie? Ja-ha! Dat weten we!
* Dat ik eigenlijk wil roepen: ‘ik heb de 10k binnen fucking 55 min gelopen, y’all! Ja, dat taalgebruik zochten we eigenlijk altijd al achter je.
* Dat ik de hele dag al stuiter en hele mooie foto’s maak? Nee, hoe konden we dat weten?
* Dat ik een nieuwe flitser heb? Oh mijn god, nee, daar gaan we weer….ze heeft weer wat nieuws…dat worden weer een heleboel: ‘wisten jullie al dat ik een nieuwe heb’ logjes….

Ze heeft een nieuwe lens. En de nieuwe flitser en de net iets minder nieuwe lens zin verliefs op elkaar. We present:

Miss Marple

Watson

En Sherlock:

december 6, 2009 Posted by | Levende Have, sport | , | 27 reacties

Size does matter!

Dat er destijds een nieuwe kat moest komen was een noodzaak. Mijn soulmate Morse ging dood en als Lewis op een later moment zou volgen zouden we, zonder maatregelen van ons, katloos zijn. En katloos is geen optie: mijn huis wordt door mij onbewoonbaar verklaard als er geen katten rondlopen.

Ik zal niet liegen: ik koos niet voor de Maine Coon omdat ik van meet af aan specifiek voor dat ras ging. Ik wist destijds niet eens hoe een Maine Coon eruit zag. Ik werd getipt door iemand die zei dat het hypoallergene katten waren. En als je über-allergisch bent zoals ik, dan moet je wel voor dat ras kiezen als je dan toch zo koppig stom vastbesloten wilt wezen om heel veel katten te willen. Manlief vond het geweldig: hij kende het ras uit zijn vorige leven bij zijn afgrijselijke ex. Zij hadden namelijk een Noorse boskat en die twee rassen lijken enorm op elkaar.

We gingen dus voor de Maine Coon en per ongeluk werden het er drie. Maar dat verhaal heb ik al eens verteld. En van de Maine Coon wist ik inmiddels dat ze maatje gemiddelde terriër kunnen worden (kilootje of 12). En je koopt de staart en krijgt de kat er gratis bij. (Lees: het ras was growing on me.) Hele grote katten houdt voor mij in hele grote knuffels en ze geven hele grote kopjes als ze heel hard spinnen. En in de praktijk is dat inderdaad zo. De inieminie kittens van destijds zijn met hun prille 8 maanden nu al huge en volgens de raskenmerken blijven ze groeien totdat ze een jaar of 3-4 zijn. Sherlock en Watson zijn nu al bijna twee keer zo groot als hun mams Miss Marple. En ik had de afspraak al staan bij de dierenarts voor hun ontmanning op hun achtste vermaanddag.

Maarrrrr…deze week moest ik bij de dierenarts zijn om een baal te voer halen voor Lewis, onze gevoelige Brit met haar delicate spijsvertering.

He, zei ik, soort van en passant, ik heb die afspraak staan he, voor Sherlock en Watson, maarreh, is het nu echt al erg laat laat, zo met 8 maanden?
Nee hoor, het kan vanaf 6, maar er zijn mensen met raskatten die het pas met 10 of 12 maanden doen.
Oh? Maakt het dan echt zoveel uit?
Ja!!!! Elke maand die je nu wacht maakt veel uit in hun groei en hun volledige grote katerkop.
Oh! Maar als ze nou gaan sproeien?
Dat doen ze niet meteen hoor, je ziet het langzaam ontwikkelen, je hebt een soort aanloopgedrag.
***er volgt uitleg***
Oh, ok, en als ik dat dan zie?
Nou, dan bel je ons en dan kan je even snel tussendoor die castratie doen. Zoveel werk is het niet.
Oh okay. Mag ik de afspraak dan afzeggen en bellen als ik dat gedrag zie?

Met een glimlach zei ze “natuurlijk” en net alsof we nog leven in negentien-nog-wat pakte ze de typ-ex (schrijf je dat zo?) en werd de afspraak analoog gedelete.

augustus 31, 2009 Posted by | Levende Have | , | 12 reacties

Casa Repel proudly presents: Van links naar rechts…

Miss Marple is 6 geworden afgelopen maand. Ze is lief, zo lief.
Ze is ons ‘ongelukje’. We wilden eigenlijk alleen maar haar kindjes, maar omdat ze het bij ons beter zou hebben konden we haar bij het aanbod niet weigeren. Ik heb een zwak voor levende wezens die het moeilijk hebben…

Sinds haar sterilisatie komt ze lekker aan en dat is heel erg goed want ze was zo uitgemergeld. Als (halve?) (kwart?) Maine Coon is ze klein. Heel klein. Zelfs voor een gewone kat is ze klein, eigenlijk.

Haar zonen worden 13 augustus 7 maanden. (Dan is Morse 7 maanden en 1 dag dood. Morsie…ik mis hem nog steeds zoveel. Godver, ik jank weer.) Sherlock heeft de bouw van zijn vader, Watson lijkt meer op zijn moeder. Maar groot worden ze sowieso. Volgens de boekjes groeien ze door tot 3 jaar. En deze heren zijn nog geen 7 maanden…mijn hoop op HELE GROTE KATTEN is groot!

De vloertegel is 32×32 cm….voor het perspectief.

Van links naar rechts: Miss Marple, Sherlock, Watson.

Helaas voor de schitterende pluim, heb ik bij beide koters al twee keer de staart moeten afknippen…kattenbakongelukje…

augustus 3, 2009 Posted by | Levende Have | , | 12 reacties

Nagelbijter

We hebben er een nagelbijter bij. En het is er eentje op vier poten.

Dat Watson daarnaast ook een neusduwer is, is op zich niet zo apart. Ik ken meer poezenbeesten die dat doen. Hij maakt me steevast ’s ochtends wakker door heel hard neusje-neusje te doen met me. En dat dan het liefst een kwartier lang, luid spinnend. Maar vervolgens gaat hij op mijn nagels bijten.

Nu weet ik dat ik heel erg lange nagels heb die erom vragen aangevallen te worden door elk willekeurig kitten van zes maanden oud, maar hij valt de nagels aan van iedereen. Vriendin moest grinniken toen Watson aan haar nagels begon te knauwen, maar even later slaakte ze een gilletje toen hij ook aan haar teennagels begon. Hij vermijdt de teen zelf, het is hem echt om het nagelbijten te doen.

Tegenwoordig lig ik met mijn handen tot vuisten gebald in bed. Doodsbenauwd ben ik dat ik ’s ochtend wakker word met 10 afgekloven stompjes. Dan pakt hij tenminste de teennagels van Manlief, die steken namelijk onder het dekbed uit.

We mogen dan mooie poezenbeesten hebben, een beetje raar zijn ze wel.

juli 2, 2009 Posted by | Levende Have | , | 4 reacties

Mijn huis doet het steeds beter

Het is bijna een half jaar geleden dat Oudste Morse dood aantrof. Een half jaar alweer. En ik kan oprecht zeggen dat ik hem nog steeds mis. Ik mis zijn flubberbuik. Ik mis zijn geprieuw ’s nachts (“aai me nou, wat lig je nou te slapen?”). Ik mis zijn grijze gestalte in de vensterbank. Ik mis zijn geronk (spinnen kon je het ècht niet noemen). En ik mis zijn knipogen naar mij.

De tijd vliegt. Het Illustere Drietal hebben we ook alweer een maandje of 3 (4?) in huis. En inmiddels ben ik zover dat het niet meer ‘de drie nieuwe katten’ zijn, maar drie huisgenoten, elk met een eigen karakter. En alles klopt weer in huis. Morse is er niet meer, maar mijn huis is gevuld met een heleboel kattenpootjes (en een héleboel kattenhaar, al dan niet vast aan een kat). En het is heerlijk. Het is voor mij echt zo dat mijn huis kapot is als er te weinig kat loopt. Mijn huis doet het dan niet. Maar tegenwoordig doet mijn huis het helemaal. De badkamer moge dan twee jaar na plaatsing nog steeds niet afgewerkt zijn; mijn huis is af. Het klopt. Hij doet het. Ik heb vier huisgenoten met een staart. Mijn vier mensen-huisgenoten weten gelukkig hoe ik in elkaar steek.

Even een tukkie doen…een lekkere luie zondagmiddag voor twee van de heren des huizes.

Heus, ik zweer je, zonder dollen. Dit is ècht de lekkerste slaaphouding!

Er zijn vast mensen wier salontafel er netter uitziet dan de onze zonder dat er katten op liggen die speelgoed proberen te slopen. Guess what: I don’t give a hoot!

Je kan veel zeggen over Lewis en de keuze haar te confronteren met drie nieuwe poezenbeesten, maar voor dit plaatje heb ik helemaal geen woorden nodig.

Sherlock is geen kleine kitten meer. Sherlock wordt groot. Hij krijgt al heuse plukjes tussen zijn tenen en zijn snorharen lijken wel een halve meter lang.

Ook voor dit plaatje heb ik weinig woorden nodig.

Het leven is mooi in Casa Repel.

juni 28, 2009 Posted by | Levende Have | , | 9 reacties

Bedroom Bliss

Mijn slaapkamer is nog lang niet klaar. Er is nog teveel muur dat gevuld kan worden. Foto’s van dierbaren in alle soorten en maten en generaties in zoveel verschillend mogelijke lijstjes zo dicht mogelijk tegen elkaar getimmerd. Ik heb het idee ‘gepikt’ van Mijn Lieve Vriendin. Zij had het ooit zo in haar slaapkamer en ik vond het zo mooi staan dat ik het ook zo wilde toen we verhuisden naar ons Huidige Huis. En ik ben er na bijna acht jaar nog net zo blij mee als toen. Blijer nog.

(Excuses voor de rommel…)

Op het bed zie ik een “klein”  grijs vlekje; dat is een kitten van vier maanden oud. Nou ja….zo klein is het kleine vlekje niet meer….ze zijn bijna net zo groot als hun moeder. Okay, Miss Marple moge dan een kleine Maine Coon wezen, maar dan nog zijn Sherlock en Watson groot. En gezien de grootte van hun voorpootjes zijn we er nog lang niet.

Gelukkig! We gingen voor grote katers en we zullen ze krijgen ook!

Lewis en Miss Marple liggen tegenwoordig samen op bed (gedoogbeleid). Sherlock en Watson samen op het bed van Middelste.

Bedroom Bliss.

mei 11, 2009 Posted by | Levende Have | | 7 reacties

Iets te melden? Nee?

Nee, ik heb op zich niks te melden. Als je aan me vraagt hoe het gaat, dan zeg ik “goed” en dan meen ik dat. Ik heb op dit moment geen dingen die ik wil spuien, of juist niet maar toch doe.

Er is uiteraard in de Casa wel van alles en nog wat gebeurd, allemaal dingetjes en dingen die horen bij een groot gezin met veel huisdieren. Niets bijzonders. Niets nieuws en niets noemenswaardig. We hebben treinbanen gebouwd en we hebben boekjes voorgelezen. De Daltons hebben gevoetbald, veel gevoetbald. We hebben eten gekookt en we hebben boodschappen gehaald. We hebben afspraken gehad en bezoeken. We hebben financiële perikelen en we hebben mot. We hebben elkaar lief en we hebben lol. We hebben vrienden in de problemen en we hebben vrienden met lol. Ik voel een liedje van de Beatles opkomen: oh-bla-di-oh-bla-da live goes on. Maar zo is het wel. Een hele meivakantie lang.

Gelukkig hebben we de foto’s nog. En een bijschriftje her en der moet altijd wel lukken.

Vandaag kocht ik zomerschoenen voor Oudste. Mijn hemel, de discussie met hem in de winkel: “hier kan ik ècht niet mee voetballen!” Mijn zorg lag echter niet bij de atletische mogelijkheden van de schoen, maar meer bij de maat.
Dames en heren: MAATJE 36 heeft mijn zeven jarige.

36               ZESENDERTIG            ZESENDERTIG Oh mijn hemel….het is pas zeven…

Onze kinderen en de kinderen van de buren zijn joined at the hip. Schoolvakanties worden dan ook samen beleefd, door alle drie de generaties.

Buurvrouw en ik gingen op een mooie dag naar het strand. Twee vrouwen, zes kinderen. Het was de stranddoop voor mijn Jongste. Eentje moest achterblijven toen ze naar de vloedlijn wilden: er moest gelet worden op allerlei tassen en op Jongste, die in deze constellatie niet mee mocht. Hij kan lopen en haar jongste niet/nauwelijks.

Excuses voor de scheve horizon.

Ik zie ik zie wat jij niet ziet: drie kinderen van mij en twee van mijn buuv en een mooie vlieger van iemand die ik niet ken.

Poes is groot. Watson is nog geen vier maanden oud, maar al helemaal “kat” en al bijna net zo groot als zijn moeder. Hij en zijn broer zijn nog steeds alleen maar te onderscheiden door het al dan niet aanwezig zijn van een wit puntje aan de staart.

Jongste is hotel-de-botel van de Zwitsal zonnebrand-for-boys. Als hij de zon ziet, roept hij in een Pavlof-reactie “psht-psht” en wenst vervolgens van boven tot onder te worden onder gesprietst met zonnebrand. En dan nog een keer en dan nog een keer en dan nog een keer….

Er wordt deze vakantie ook heel veel gespeeld met de autootjes van Cars. En niet alleen door de kinderen…

Nee, ik heb niet zoveel te melden. Eigenlijk. Oh-bla-di-oh-bla-da, eigenlijk.

mei 5, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Levende Have, Manlief, Party of Five, Repel | , , | 9 reacties

Ongelovige Repel

Ik ben een wetenschapper pur sang. Ik geloof in i2 = -1, ik geloof in de citroenzuurcyclus, ik geloof in de onzekerheidsrelatie van Heisenberg (en heus, ik snap ‘m) en ik geloof in het feit dat de entropie altijd toeneemt. Bij tijd en wijlen kan ik leuke logjes schrijven, maar ik ben nog altijd beter in getalletjes dan in lettertjes. Geef mij maar wiskunde, dat snap ik tenminste!

Ik geloof niet in een lot, maar ik geloof heilig in toeval, in kansberekening. Soms op het extremistische af. Het leven is niet eerlijk, want als het eerlijk zou zijn, zou dat betekenen dat je wat je overkomt zou hebben verdiend. En daar geloof ik niet in.

Ik geloof niet in astrologie
Ik geloof niet in homeopatie
Ik geloof niet in Uri Geller, Shar, glazen bollen of andere charlatans
Ik geloof niet in telekinese
Ik geloof niet in reincarnatie

Alles is toeval. En als ik dood ga stopt alles. Ik vind dat een hele geruststellende gedachte. En als ik ongelijk heb zal God/Boedda/Duivel/Mijn volgende ziel/De  grote bomengeest/Jezus/Darwin mij met een vermanend vingertje toespreken: je zat ernaast hè! Hoe dan ook is dat gedurende mijn korte leven hier op deze aardkloot niet belangrijk!

Morse is dood en zijn carcas is verbrand. Ik hou nog steeds van hem en ben nog steeds niet over zijn dood heen. Mensen die niet van katten houden mogen hier gerust een mening over hebben, maar Morse is dood. (Morsdood, haha. Ja, leuk ja.) Vanaf het moment dat hij en zijn zus bij in ons huis kwamen had ik iets speciaals met hem; hij was meteen “mijn!”. Morse was die ene speciale, die op elk potje past een dekseltje, zo eentje. Maar Morse is dood. En zijn zus de erfgenaam kreeg drie nieuwe katten voor haar kiezen. En vanaf het moment dat ze binnenkwamen was Sherlock “mijn!”. Met Sherlock heb ik wat ik met Morse had. Die ene, die speciale, dat is Sherlock.

Sherlock is geboren een dag na de dood van Morse, ik vond dat leuk omdat ik zo van toeval hou. Dinsdag bij de dierenarts bleek Sherlock een hartruisje te hebben. Net als Morse. Heel licht, zei de arts, en hij kan er heel oud mee worden, net als Morse.

Verdomd, ouwe rakker, dacht ik volslagen tegen mijn geloof in, je begon elk voorjaar opnieuw aan een nieuwe jeugd, en toen je doodging heb je een dag moeten zoeken naar de juiste, maar je hebt die ene katerziel gevonden om in te reincarneren! En je kan weer een heleboel nieuwe jeugden tegemoed gaan!

april 9, 2009 Posted by | Levende Have, Repel | , | 6 reacties

Kattekop!

Het zijn dankbare objecten om te fotograferen. Het piepje ten teken dat de camera scherp is gesteld doet het elke keer weer.  Je ziet ze rechtstreeks naar de camera kijken: “Is hier toevallig nog iets levensgevaarlijks dat aangevallen moet worden?”

En hieronder dan de enige echte kattekop. We hebben hem geleerd dat hij een katje beter bij zijn buik kan optillen dan met één hand rond zijn nekje, zoals hij laatst door de kamer banjerde met Sherlock. Beter nog is het nog, zo zeiden we, om ze alleen maar te aaien en helemaal niet op te tillen. Maar de kittens zijn onweerstaanbaar voor hem.

Dat wat niemand anders mag van Middelste, mogen Sherlock en Watson wel: spelen met de Thomas-treintjes.

maart 28, 2009 Posted by | De Daltons, Levende Have | , | 2 reacties

Here kiddy, kiddy, kiddy!

Om half negen kwamen we gisteravond thuis en op dat moment was het aantal poezenbeesten in huis plotseling verviervoudigd.

De mamapoes is door ons omgedoopt tot Miss Marple. Maar Oudste zegt liever Missy en Middelste zegt Mamapoes. En ik vergis me nog steeds en zeg nog ook wel eens Mila. Hoe ze ook moge heten, zij vond de verhuizing heel spannend en bekeek het nieuwe huis vanuit de kattenbak. Ik denk dat ze dat een veilige uitvalsbasis vond.

Sherlock en Watson hadden direct trek in een hapje. Sherlock is degene met het witte puntje aan zijn staartje.

Even later waren die twee al aan het dollen door de kamer. Watson lijkt me de meest nieuwsgierige van de twee. Ik zweer je, er is niets aandoenlijkers dan twee kittens die elkaar achterna zitten en het geluid van slippende en uitglijdende pootjes over het laminaat.

Sherlock

Watson

Lewis ondertussen bekijkt de situatie vanaf de kamers boven. Ze gromt naar de kleintjes als die in de buurt komen en ze lijkt heel verbaasd dat er niet wordt terug gegromd. Ze laat zich door ons spinnend aanhalen en ze lijkt niet echt uit haar doen. Maar ze heeft zich nog niet beneden vertoond.

Miss Marple heeft zich (na een nacht miauwend het huis te hebben verkend) inmiddels verplaatst van de kattenbak naar de kinderwagen. De twee kleintjes liggen lekker bij haar te drinken en ze worden door moeders gewassen. Miss Marple spint er heel erg hard bij. Ze liggen er zo lief bij in die wandelwagen dat we die dus gevoeglijk niet meer kunnen gebruiken vandaag.

maart 21, 2009 Posted by | Levende Have | , | 12 reacties

Een vlijtig logje

Druk, druk, druk. Werken, peutergym, poezen halen. (Foto’s volgen dit weekend, heus.) En dat allemaal op de vrijdag na een hectische week. En wanneer moeten we dan eten koken op deze dag? Dat komt helemaal in het gedrang!

Oh nee, da’s waar ook, we hoeven niet te stressen over het eten…we zetten de Spaanse Kip met verse rozemarijn gewoon ’s ochtends in de SlowCooker met de timer op 10 uur. Nou ja, we, we….hij dus, eigenlijk. Wat kan die vent van mij koken hè met mijn kookboek!

Er zijn een heleboel dingen die ik niet goed doe in het huishouden, maar dit ding was definitely een goed idee.

En bij deze zal ik dan ook maar direct mijn twee andere gouden huishoudgeheimen verklappen. Ze zijn niet heel bekend, maar ze zijn helemaal goed. Dit is mijn eerste en tevens laatste logje onder de noemer Repel’s huisvlijt, want verder dan dit gaat mijn huishoudkunde niet.

Tip 1. Hoe maakt u uw friteuze schoon?
Men gooie het oude vet cq de oude olie (op een milieu verantwoorde wijze) weg en men make de binnenbak zo schoon mogelijk. Men vulle de bak tot het streepje met water en men gooie er een vaatwastablet in. Men zette de thermostaat op circa 90 graden en men late de boel een half uurtje tegen koken aan pruttelen. Uw mandje is gegarandeerd weer van blinkend metaal.  Lost gegarandeerd zelfs het meest oude frituurvet op. (Let op: de troep schuimt bij koken, dus hou de temperatuur goed in de gaten. )

Tip 2: Wat te doen als de luieruitslag van uw baby die zo erg is dat sudocrème niet eens meer kan vanwege de open wonden waar het bloed uit sijpelt als je de verkeerde luierdoekjes gebruikt?

Men gebruike geen zalf, maar na het wegpoetsen van de blaartrekkende poep bestrooie men de billetjes rijkelijk met….maïzena. Niets, maar dan ook niets houdt de billetjes zo droog als maïzena. En het blijft een hele nacht zitten. En het belangrijkste is dat het niet prikt in de luieruitslag. Het lijkt zelfs een beetje te koelen.
Met 3 dagen zijn wij altijd van de ergste zooi af. Bijkomend voordeel: bij zeer rijkelijk strooien is poep poetsen nog makkelijker ook. Nadeel: de maïzena zit O.V.E.R.A.L. Ook te gebuiken bij schaafwonden!

(Ik was vergeten hoe bizar leuk kittens van 10 weken zijn. We lachen ons een rotje hier! Ze zijn pas een uur binnen en oh mijn hemel wat stel!)

maart 20, 2009 Posted by | Beslommeringen, Levende Have, Repel | , | 9 reacties

Ik moet je wat vertellen, niet boos worden he?

Lieve Lewis,

He, ik moet je wat vertellen. Er komen twee van die mormels aan. Zo van die hele kleine. Ja, precies die, die altijd maar spelen en rennen en stuiteren en in je staart gaan hangen en zo, die ja. Maar weet je, Lewis, daarom nam ik de twee broers samen, dat ze dat soort ongein alleen bij elkaar gaan uithalen en met onze gordijnen en onze grote teen die uit het bed steekt en dus niet bij jou. Dat ze jou een beetje met rust laten, snap je. En dan beloof ik dat wij jou aandacht blijven geven. Waarom we ze nemen? Tsja, dat heeft met van die rare mensen-gevoelens te maken, dat we weten hoe het voelt toen Morse dood ging en dat we nadenken over hoe het zal zijn als, nou ja, als jij….Wat zeg je? Wie is Morse? Je weet wel, je broer! Die nagel aan je doodskist. Degene die altijd meer aandacht kreeg dan jij. Oh, dat weet je niet meer. En als jij wat? …nou ja, als jij…oh, daar kan je je niks bij voorstellen? Nee, dat snap ik wel eigenlijk.

He maar Lewis, we zijn er nog niet. Ik moet je nog wat vertellen, maar nu niet boos worden he! Weet je. We kregen een verzoekje. Die mormels hebben een moeder en die moeder die ligt niet zo goed waar ze nu woont. Ze wordt gepest en weggevochten. En ze hebben ons gevraagd of wij haar willen opnemen.  Of jij dat niet erg zou vinden. En eigenlijk Lewis, eigenlijk denk ik dat het wel kan. Ze is lief. Jij gaat je plekje niet meer verliezen bij ons. Dus eigenlijk Lewis, hoop ik dat je een beetje lief voor haar bent. En weet je, ze kan er ook voor zorgen dat die mormels een beetje in het gareel blijven. Ons huis is groot geneog. Ons bed blijft jouw bed. Zij mag het bed van Middelste hebben. Dat wil hij heel graag en jij ligt daar toch nooit. Er zijn zoveel kamertjes hier thuis en zoveel fijne plekjes, dat past makkelijk! En als het klikt tussen jou en haar is ons bed ook groot genoeg. Er passen ’s ochtends toch ook drie van die mensenkinderen bij.

En weet je Lewis, mocht het nou echt, echt niet lukken (maar wel eerlijk proberen he!) dan mag ze naar het overbuurmeisje waar jij zo dol op bent. Dat hebben we al als back-up een beetje geregeld. Ja die ja, die lieve die jou altijd zo goed verzorgd als wij op vakantie zijn. Wat, ben je nu weer jaloers? Zij wel en jij niet? Nou, ze mag ook bij ons blijven hoor! Ja, ik wil dat graag. Wat zeg je? Ja, die mormels blijven sowieso.

En ik ga heel erg hard mijn best doen dat jij en zij het ook heel erg naar jullie zin gaan hebben. Ik heb me heel erg voorgenomen dat het goed zal gaan, daar gaan we voor zorgen. En ja Lewis, ik blijf je meer knuffelen dan voorheen. Ja heus, beloofd is beloofd.

Wat zeg je? Oh sorry, natuurlijk krijg je nu eten, sorry dat ik begon te praten op jouw lege maag.

maart 3, 2009 Posted by | Levende Have | , | 7 reacties

Gezinsuitbreiding Hollywood Style

Gezinsuitbreiding zou er komen, zover waren we wel. Nu zijn er meer mensen die aan gezinsuitbreiding doen, maar wij hebben het helemaal hip gedaan. Helemaal Hollywood hebben wij het gedaan.

Dus: na Marcia Cross, P. Diddy, Julia Roberts, Denzel Washington, Holly Hunter, Patrick Dempsey, Geena Davis, Lisa Mary Presley, Jennifer Lopez, Ricky Martin, Rebecca Romijn  en Angelina Jolie, krijgen wij nu ook een tweeling!

Laten we eerlijk wezen, zonder tweeling tel je niet mee dus wij krijgen ook een tweeling. Sherlock en Watson verwachten wij. En net als Hollywood gaan wij niet voor zoiets vaags als om en nabij een uitgerekende datum, nee wij gaan voor voor de geplande komst, ik zei al, wij doen het helemaal Hollywood. Twintig maart is de datum dat ze komen.

Vandaag gingen wij op kraamvisite. En ook al had ik de keuze voor beide niet eerder hebben overwogen zou ik het na dit bezoek zeker hebben gedaan. Mijn hemel wat een dotjes! Ze waren ook helemaal verknocht aan elkaar. Het zou toch bruut geweest zijn die twee uit elkaar te halen, toch?

maart 1, 2009 Posted by | Levende Have | , | 7 reacties

Vergeven en vergeten

Van dokterpost naar cursus naar mammografie naar amandelen. We hebben nauwelijks tijd om bij iets stil te staan of het volgende staat alweer op de rol. Het is hectisch, maar we redden het eigenlijk prima nu. Maar dat wil niet zeggen dat ik Morse ben vergeten.

Dat we dit weekend naar de kittens gaan kijken en nu plotseling eerste keuze hebben en zelfs overwegen ze allebei te nemen en er heel erg naar uitkijken, wil niet zeggen dat ik Morse vergeten ben.

Sinds zijn dood nog geen twee maanden geleden steken we nog elke avond een kaarsje voor hem aan.  Een grijs kaarsje uiteraard. Nee, ik ben Morse niet vergeten. Iemand heeft mijn log geprobeerd te zoeken met de zoekterm “Morris”. Ach, het zei die persoon vergeven.

februari 25, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | | 10 reacties

In blijde afwachting

Als Lewis er niet was geweest zou de dood van Morse nóg harder zijn aangekomen. Ik mis Morse nog elke dag even erg, maar er loopt nog een lieve poezel rond die me blij maakt. En dat verzacht.

Dus toen bedacht ik me ineens: En wat nu als Lewis wat overkomt? Dan is er niets meer! Ik denk niet dat ik dat aankan!

Ik begon te flirten met het idee van een katje erbij. Een katje voor de overlap. Dat ik me niet onverhoopt in een katloos huis zou bevinden op een slechte dag. En wat begon met flirten is geëindigd in een love affair. En zoals iedereen weet: daar komen kleintjes van!

Ik ga eens een keer niet voor de asielkat, niet voor de herplaatser en niet voor de schattige lieve loser. Ongekend voor mij! Bij wijze van hoge uitzondering ga ik voor iets dat ik helemaal naar wens zelluf heb uitgekozen!

De Maine Coon. Een kat uitermate geschikt voor de allergische mens. Lees en geniet:

  • Maine coons originally come from the state of Maine, USA. they are America’s oldest breed of native cat.
  • Maine Coons are the biggest breed of domestic cat. Females can weigh from 12lbs to 16lbs and males can weigh up to 20lbs. Neutered and speyed cats will weigh more than the working breeding studs and queens.
  • A Maine Coon will take up to four years to fully mature.
  • They can grow to the size of a small to medium terrier dog.
  • The breed is classed as a semi-longhair.
  • Maine Coons are recommended as suitable pets for allergy sufferers as their heavy waterproof coats do not shed as much dander as other breeds. (see allergy news).
  • There are a total of 64 different colour combinations including with or without white. the only colours not available are solid brown and Himalayan points.
  • Maine Coons are very intelligent and can be trained to recognise commands (within feline parameters).
  • Maine Coons are quite vocal with a wide range of “chirrups”, “meows” and a full throated purr.
  • Maine Coons love water (one owner thought the cat had fallen into the bath they were enjoying .. until it was repeated again and again with a variety of dives and splashes!!).
  • They have been called “America’s Gentle Giant” and “The Tail With The Cat Attached”.
  • One Maine Coon is never enough …. you have been warned!!
    ******************************************************
  • Er is dus een nestje. Pa heeft een stamboom (en negatief getest op allerlei enge ziektes), Ma is wel een Maine Coon, maar heeft geen stamboom. De kittens zijn dus betaalbaar. (Ik was namelijk sowieso al niet van plan om shows af te lopen of te gaan fokken. Mijn hemel, nee!)
    Er zijn nog twee katertjes. Komende week hebben andere mensen eerste keuze hebben en dan mogen wij het andere katertje.

    Ze zijn geboren op 13 januari. Een dag na het overlijden van Morse. Ik vind het een mooi idee. Morse is me niet komen plagen in mijn dromen sinds de beslissing is gevallen, dus ik denk dat hij het er mee eens is aan de andere kant van de regenboogbrug.

    Without further ado: Pa, Ma en de twee kereltjes waar wij er eentje van mogen krijgen!

    februari 10, 2009 Posted by | Levende Have | | 13 reacties

    Remorseful day

    Net zoals ik ooit heb beloofd niet meer te loggen over Lanzarote, beloof ik nu dat dit (voorlopig) mijn laatste logje over Morse zal zijn.

    Pratende  met een collega realiseerden we ons dat ook in de serie Morse dood ging (aan een hartaanval) en Lewis nog leeft. En ook Lewis leefde op in de serie: Lewis werd na Morse’s dood Hoofdinspecteur.

    In the last ever episode, Morse suffers a massive heart attack
    and dies in hospital with his last words being ‘Thank Lewis for me’.

    Ook voor de acteurs geldt dat Morse (John Thaw) dood is en Lewis (Kevin Whately) nog leeft. Morse was een gevierd acteur en Lewis was de bijspeler. Toen Morse dood ging kreeg Kevin Whately een eigen serie rond het karakter van Lewis.

    Mijn huis is kapot. Mijn huis doet het niet. Er is iets niet in orde met mijn huis. Als ik de deur open doe en naar binnen stap klopt er iets niet.  Morse is er niet meer. Dat is wat er mis is.

    Hier een filmpje van Morse en Lewis in betere tijden.


    januari 23, 2009 Posted by | Beslommeringen, Levende Have | , | 3 reacties

    Vanuit het tranendal

    Twee dagen na zijn overlijden blijkt de wereld een stukje grauwer zonder Morse.

    Vanaf zijn overlijden maandagmiddag totdat ik in slaap viel gisteravond, heb ik volcontinu gehuild. Ik kreeg het niet voor elkaar te stoppen. Vandaag lukte dat wel. Sterker nog, ik ben de hele middag met droge ogen doorgekomen. Maar nu is het weer mis. De tranen stromen weer ongeremd.

    Gisteren omarmde mijn moeder me zodra ze me zag en zei: “Toen jij zo oud was als Oudste hield je al meer van poezen dan van mensen. En misschien is dat nog steeds wel zo.”

    Tja, moeders kennen hun kinderen.

    Ik heb er begrip voor dat er mensen zullen zijn die dit niet begrijpen. Maar mijn huisdieren zijn voor mij nu eenmaal gezinsleden en ik ben een lid van mijn gezin verloren. En dan moet ik zeggen, als ik eerlijk ben, dat Morse daarbij wel een héél speciaal plekje in mijn hart had veroverd.

    Manlief was top. Hij heeft Morse in een doosje gelegd in zijn karakteristieke slaaphouding zodat ik hem zo terug zou zien en niet in die nare dood-houding liggend in zijn eigen urine zoals Oudste hem aantrof. Ook heeft hij Lewis bij Morse gehaald zodat ze kon snuffelen en doen om hem heen voordat we hem wegbrachten. Lewis weet het.

    Ik kan ook bijna niet geloven hoe lief mijn collega’s zijn. Zelfs de grootste kattenhater kan zich nog enigszins iets bij mijn verdriet voorstellen, maar ze hebben allemaal het grootste begrip voor het verdriet van Oudste die Morse heeft gevonden.

    Zijn eerste ervaring met de dood op een leeftijd dat het besef en het begrip ervan in zijn volledigheid aanwezig is. Ik kan het niet beter maken, ik kan het niet minder maken en ik kan het ook niet goed maken. En dat weten we allebei. Wel kan ik eerlijk zijn. En ik kan hem laten zien dat ik ook heel verdrietig ben en net zo machteloos in mijn verdriet als hij. Als het gaat om “dood” kan je niks anders doen dan verdriet hebben voordat het een plek gaat innemen.

    Ik heb moeten uitleggen waarom we dode Morse niet thuis konden bewaren. Zijn wanhopige vragen maakten dat ik in vrij veel detail moest treden waarom niet.

    Oudste gelooft in de hemel. Ik niet. Maar we weten het geen van beiden zeker, dat moest ik al pratend toegeven. Ik heb hem gezegd dat als er een hemel is, ik er geen sikkepit van geloof dat er een aparte kattenhemel is omdat ik denk dat katten na hun dood ook graag op een schoot willen zitten en gekroeld willen worden. Als er iets is, dan is er een grote hemel voor iedereen. Daar was hij het mee eens.

    Morse zou wat mij betreft dus nu op schoot zitten bij mijn tante. Wat zullen ze allebei gelukkig zijn!

    januari 14, 2009 Posted by | Beslommeringen, Levende Have | , | 5 reacties

    Aan de andere kant van de regenboogbrug

    Lieve Morse,

    Wat deed je nou? Ben je er zomaar stiekem tussenuit gepiept. Vanmorgen waren we nog zo vrolijk en heb je gespeeld. We hebben gekroeld. Je hebt gegeten en je sprong weer op het aanrecht terwijl dat eigenlijk niet mag en ik liet toe dat je stiekem wat melk snoepte.

    En vanmiddag werd ik gebeld door Oudste. Hij heeft je gevonden. Je lag in de kamer van Jongste. Hij zag dat je dood was. Over twee weken zou je 11 geworden zijn. Maar je hart had al zijn slagen al gemaakt. Sterk beest….bijna 11 met een hartruis.

    Ik ben er helemaal kapot van, lieve Morse. Je bent nu aan de andere kant van de regenboogbrug.

    En wat moet ik nu zonder jou? Ik zal goed op je zussie passen, lieve dikke Lewis. Oh Morsie, ik weet niet zo goed of dit huis nog wel zo leuk is zonder jou.

    januari 12, 2009 Posted by | Beslommeringen, Levende Have | , | 9 reacties

    Zomaar een heel mooi weekend

    Op zich was dit weekend niet heel bijzonder. Eigenlijk was het zomaar een weekend in het begin van januari. Maar het was een heel fijn weekend waarin allemaal leuke dingen zijn gebeurd. Eigenlijk begon het al op vrijdag.

    Toen ik vrijdagmorgen op de fiets stapte zag ik dat het een schitterende dag ging worden. De mist van die nacht was als dikke rijp op de wereld gaan zitten en de lucht was helder.  Als je daar geen mooie foto’s van kan maken! Maar ik vertrok in het donker en zou ook pas thuiskomen in het donker. Ik heb daarom Manlief vanaf de fiets gebeld en hem “verordonneerd” in mijn plaats plaatjes te schieten van het mooie winterweer. En hij heeft een paar hele mooie foto’s gemaakt.

    Vrijdagmiddag mocht Middelste dan eindelijk voor het eerst naar peutergym. Hij stond al vanaf juni op de wachtlijst. Op de wachtlijst voor peutergym, ja het is zo gek als het klinkt. En het was super! Middelste kan nu al nauwelijks lopen zonder te stuiteren en te springen en ik vermoed dat hij binnenkort vlikvlakkend stuitert door de kamer. Hij heeft intens genoten.

    En wil degene die dit weekend niet op het ijs heeft gestaan nu zijn vinger opsteken?

    Fotograferen begint steeds meer een hobby te worden en de plannen om op cursus te gaan worden steeds concreter. En dit weekend kreeg ik van Manlief mijn vervroegde verjaardagskado: een digitale spiegelreflex camera. Helemaal professioneel en uitbreidbaar met allerlei toeters en bellen. Het is een schitterend ding en ik ben er zó blij mee! Tot nu moet ik zeggen dat hij er de mooiste plaatjes mee schiet. Ik denk dat hij maar op cursus moet: hij heeft er gevoel voor!

    Jongste heeft zelluf doen ontdekt. Het was een ongelukje: we hadden het bakje neergezet en waren er niet snel genoeg bij. Jongste vond dat hij toen wel lang genoeg had moeten wachten op zijn Danoontje.

    In mijn vorige logje sprak ik over de immer sluimerende ongerustheid als Manlief dienst heeft. Vandaag heeft hij weer dienst en wat blijkt: hij heeft er ook last van. Hij belde me vlak na de lunch.

    tring tring
    ik: met Repel
    hij (zonder te zeggen hoi met mij): waar is Oudste?
    ik: hier bij mij aan tafel, hoezo?
    hij: er is er bij jullie eentje door het ijs gezakt, de duikers zijn erheen.
    ik: hier is alles in orde schat

    januari 11, 2009 Posted by | Party of Five | , , | 6 reacties

    Maar dit is er ook gebeurd deze week: andere koek

    Deze week kende ook een dieptepunt direct al op de maandag. Ik was er nogal door van slag en kan het nu pas opbrengen er een logje over te schrijven.

    Zondag kwamen wij thuis met een bruin hoofd vol van indrukken. De dag erop had Manlief direct dienst en moest Oudste naar school. Ik had daarom vooraf al besloten die dag vrij te nemen. Een crèchedag zo bot op het thuiskomen leek me voor de jongsten een beetje te veel van het goede. Maar ik had niet voorzien dat ik die maandagochtend met Jongste ook nog bij de huisarts zou zitten om de bronchitus-situatie te bespreken en hem nog eens goed na te laten kijken. Het was een behoorlijk geregel om dat in te passen tussen de schooltijden en slaaptijden door. Zeker als je de arts belt en zegt dat je die ochtend nog wilt komen maar dan niet op tijden die jou niet uitkomen!
    Ook was de koelkast uiteraard helemaal leeg en moest nogal wat worden ingeslagen met de boodschappen. Ik werd vanuit de vakantie dus in een overdrukke maandag gegooid.

    ’s Avonds vlak voor achten lagen de jongste twee op bed, hadden Manlief en ik elkaar even gesproken over de telefoon en mocht Oudste nog even achter de Wii. Overbuuv zou met een half uurtje langskomen en ik schonk een glas wijn in voor mezelf. Terwijl ik naar de computer loop zie ik een rode ruppel op de grond liggen. Heb ik nu al gemorst, denk ik nog verbaasd bij mezelf, maar dan pas zie ik de rest.

    Door de kamer, maar dan ook echt overal door de kamer ligt rood. Nou ja, bruin-rood. En het stinkt. Er ligt overal door de kamer bloed en pus. Enorme en stinkende hoeveelheden bloed en pus. Morse of Lewis? Morse of Lewis? Ik ben accuut in paniek. Wie van de twee en waar komt het uit? Dan zie ik Lewis liggen op de bank. Uit haar achterlijf stroomt een dun straaltje pus en bloed. Het lijkt niet te stoppen.

    Met de grootst mogelijke moeite laat ik kalm weten aan Oudste dat alles goed komt (echt niet, echt niet, ze gaat dood, denkt mijn brein) en ik krijg hem naar boven. Dan bel ik de dierenarts. De dierenarts zegt dat ze hoogstwaarschijnlijk een abses heeft gehad dat net is gesprongen. Ze hebben waarschijnlijk geknokt, zij heeft een krabbeltje gehad en die is gesloten voordat het vuil eruit kon. Dat is gaan werken en…en het komt vaker voor bij katen, schijnt. Maar had ik dan niks gemerkt aan haar? Nee, ik ben pas net thuis en ik zat de hele dag met mijn gedachten bij die andere arts en mijn Jongste en… ik heb niet zo op haar gelet. En toen moest ik direct langs komen. Maar ik kon niet weg omdat ik alleen was met mijn drie kleine kinderen. Dat begreep de arts, maar first thing tomorrow moest ze komen.

    Het schuldgevoel dat me inmiddels was bekropen vanuit mijn tenen omhoog naar mijn kaken kan ik nauwelijks beschrijven.

    De volgende dag moest ik werken en Manlief ging met haar naar de dierenarts. Ik ben blij dat hij ging, want ik had het niet aan kunnen zien.

    De dierenarts heeft de wond schoongemaakt, haar een antibioticashot gegeven en haar nagekeken. Hij heeft de haren om de wond heen een beetje weggeschoren zodat ze zichzelf een beetje schoon kan houden.

    Man-oh-man wat heeft ze een joekel van een wond. Het kon wel vijf dagen duren voor hij dicht zou zijn. En inderdaad: hij is nog steeds niet dicht.

    De Daltons zijn heel lief voor haar. Ze aaien haar alleen over haar koppie en vragen of het weer een beetje gaat en ze houden Jongste bij haar weg. Zijzelf ondertussen voelt zich weer helemaal toppie en happy-de-pappy en staat alweer 24/7 op wacht bij haar voerbakje. Uiteindelijk ben ik degene die er nu nog het meeste last van heeft.

    januari 8, 2009 Posted by | Beslommeringen, Levende Have | , | 3 reacties

    Het zware leven in ballingschap

    Morse is een spuger en Lewis is een poeper. Wij moeten altijd kots en diarree opruimen. Dat is de reden dat ze niet meer in de slaapkamer van Middelste mogen slapen sinds hij zijn nieuwe bed heeft. Zij heeft de neiging bruine vlekjes achter te laten als ze zich niet goed wast en hij is soms net te laat met van het bed afspringen als hij oprispingen op voelt komen en dan kunnen we zomaar een grote haarbal op het bed aantreffen.
    Sinds kort ben ik er achter dat ik stinkend allergisch voor ze ben. Dat is de reden dat ze sinds kort niet meer op onze slaapkamer mogen komen. Samen met de medicijnen is dat de enige voorwaarde dat ze mogen blijven.

    Maar voor de poezenbeesten was het een dramatische wending. Ze zijn plotseling verbannen. We hebben ze beroofd van hun slaapplekje. De eerste dagen zag je ze echt met een groot slaaptekort rondlopen op zoek naar een zacht, warm plekje. Maar uiteindelijk zijn ze gewend aan het kabaal van de Daltons in de woonkamer en slapen ze gewoon op de bank.

    Soms vechten ze elkaar de tent uit…soms zijn ze zo lief als dit…
    (Je ziet Lewis sjachereinig denken: lig je net lekker, gaan ze lopen flitsen!)

    december 12, 2008 Posted by | Levende Have | , , | 2 reacties