Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Een week vol levenslust en moed met rozen voor mij en de eerste ippon voor Oudste

De avond-4-daagse is voor ons een organisatorische 7 sterren puzzel. Gigantisch! Bijkomend voordeel was dat het tijdstip van de start elke avond dusdanig was dat je het net niet haalde uit werk als je ook nog wilde eten. Alsjijwerktgaikeenuureerderwegendanvragenweofmijnmoederzusenjouwouderszo…en dat dan vier avonden lang. Er zijn kinderen van zijn leeftijd die voor de derde gingen, maar wij waren de jaren voorheen lafbekken: we hadden het te druk met te veel kleine kinderen en wij hebben hier te veel ouders me te veel 24-uurs diensten. En meer argumenten van dat genre. Maar omdat wij het tegenwoordig niet meer druk hebben (ahum) deden we ‘m dit jaar wel (what was I thinking?) En Oudste ging met zijn 7 jaar ‘nu pas’ voor zijn eerste medaille.

Manlief heeft alles moeten missen want hij moest of de stad redden, of hij moest op de andere twee Daltons passen. En ik moest vier avonden lang de nachtzoen van mijn jongste twee Daltons missen. Maar, all’s well that ends well: Oudste haalde zijn eerste avond-4-daagse-medaille. En toen we thuiskwamen na de intocht (ik deed mee voor spek en bonen als begeleider en had me niet ingeschreven voor een medaille) kreeg ik van Manlief een bos gladiolen schitterende rozen.

Een andere ‘eerste keer’ deze week waren judowedstrijden. Vers bij de vereniging mocht Oudste meedoen met de wereldkampioenschappen van Repeldorp. En Oudste heeft zijn eerste judowedstrijd gewonnen! Hij verloor de andere twee….maar die andere jongens hadden al de gele band en eentje zelfs al de zwarte slip dus zo goed als de oranje band dus dat was niet eerlijk!

Maar goed, de gewonnen wedstrijd. Met een schitterende yuko gooide Oudste zijn tegenstander op de grond en door hem 20 seconden in een osea-komi te houden won hij de wedstrijd met een ippon.

Jullie begrijpen: ik heb gegooooooogled. Maar ik wil wel even toevoegen dat Oudste dit uit zijn hoofd blijkt te weten, evenals het feit dat je met tweemaal een Waza-ari ook een Ippon kan scoren. Tsja. Dus. Dat wist ik dus ook niet en ik snap het nog steeds niet. En na dit logje weet ik ook zeker dat ik die termen niet meer weet op te lepelen. Het gebaar van die scheidsrechter bij die eerste ippon die Oudste scoorde daarentegen staat in mijn geheugen gegrift…

Maar goed, genoeg geluld…gelukkig hebben we de foto’s nog.

***

Mijn lieve opa G zou die derde avond van de 4 daagse hebben gezegd dat het was opgehouden met zachies regenen.

Zo verkleumd en zo koud en zo nat na 5 kilometers regen kon ik hem naar op 1 manier troosten. Ja jongen, jij mag bij aankomst een sliding maken in het gras.

Daar zit je dan, vent, in judo-zit. De intro voor de clubkampioenschappen. Je luistert aandachtig en bij elke vraag is jouw arm de eerste die in de lucht schiet. Maar nerveus ben je wel!

Joepie: je eerste osea-komi (houdgreep) in wedstrijdverband vastgelegd op de gevoelige plaat!

En als je de osea-komi 20 seconden volhoudt…heb je een ippon! (Arm van de scheids recht omhoog.)
Met een ippon heb je direct gewonnen.

Iedereen die meedeed kreeg een medaille. Want meedoen is belangrijk.
Niet iedereen had zich ingeschreven, dus dat je er bent zegt al wat, en een goed sportman weet dat winnen heel fijn is, maar van verliezen leer je dingen voor de volgende keer.

 

Soms is moeder zijn een makkie, een eitje, a piece of cake.


juni 13, 2009 Posted by | Party of Five | , | 9 reacties

En wéér gaat ze overstag…

Het Beruchte Voetbaltoernooi was vandaag.

Uberklootzak had inderdaad een reserve geregeld, te weten het uitgelote zoontje van de man die de opstelling maakt. (Het is maar goed dat ik er niet bij was.)  Die pa was trouwens wel sportief en ieder ventje moest wisselen, fair and square.

Voordat ik de clue van vandaag verklap (ik maak er gewoon een Agatha Christie van) biecht ik eerst op dat Oudste vanaf moment nul op voetbal wilde. Manlief en ik zagen dat echter niet zitten om een aantal redenen. Twee (hoofd)zaken waren doorslaggevend: zijn faalangst en gevoel van ondergeschiktheid ten opzichte van o.a. K*tkindje (wiens familie een STEVIGE VINGER in de pap van de vereniging heeft) en zijn angst voor “stoeien”, namelijk lichaamlijk contact. Dus wij hebben hem naar judo laten gaan. Gelukkig vond hij dat ook wel “vet”.

Judo heeft hem een heleboel geleerd. Leren vallen, geen angst voor lichaamlijk contact, stoeien, tackelen…we zagen zijn zelfvertrouwen groeien. Hij is er nog goed in ook.  Hij heeft bij het laatste slip-examen de oranje slip overgeslagen en kreeg direct de groene. WOW, met hoofdletters!

Maar van ons moest hij kiezen: iedereen mag sporten, maar we zijn met 5 personen in ons gezin dus we kunnen niet allemaal 2 sporten doen. Daarvoor zijn er te weinig dagen in de week. Daarbij hebben we zwemlessen-die-niet-meetellen-met-de-sport-naar-keuze, dus tel uit je winst (verlies). We waren keihard: sorry vent, het is niet dat we het je niet gunnen, maar het is de judo of de voetbal. Hij koos, met pijn in het hart, voor judo.

En dan nu het vervolg van Het Voetbaltoernooi:

Ze staan in de finale!  Ongeslagen! Vrijdag op de verjaardag van opa klok is die finale!

Oudste vond het geweldig, dat voetballen. Volgens Manlief (die er verstand van heeft) kan ons ventje niet eens slecht ballen als enige die niet op de vereniging zit, maar hij mist de training, de waar moet ik staan en de waar moet ik naartoe spelen. Hij kent de truukjes van de straatvoetballer, maar nog niet de tactiek van het grote veld.  Zeg maar,  zei Repel, de kenner.

(Het zoontje van Uberklootzak schijnt er volgens Manlief, die toch echt eerlijker is dan ik, werkelijk geen sikkepit van te bakken. En het zit al 3 jaar op voetbal….achoss….arm ventje, eigenlijk.)

Van Uberklootzak had Manlief geen last gehad, die was volgens Manlief veel te hard bezig ook 7 te zijn, hij deed ook met de jel mee, bij elke wedstrijd…

Ik ben mijn draad al tien keer kwijtgeraakt dit logje, zoveel wil ik vertellen, maar in ieder geval, Oudste was er na vandaag zeker weten uit. Hij ging judo opgeven. Het viel hem zwaar.

Oudste ligt nu op bed. Manlief en ik hebben elkaar aangekeken. Moeders heeft promotie gehad en we hebben het toch al druk…een beetje drukker kunnen we ook nog wel aan. Judo is en blijft geweldig voor zijn ontwikkeling…

De Deal is dat ik morgen aan Oudste ga vertellen dat hij nog een jaar lang ook mag blijven judo-en. Dan kijken we verder.

Op naar vrijdagavond en de een of andere beker….dus. Bij deze heb ik mezelf geloof ik gebombardeerd tot voetbalmoeder, of zo.

mei 13, 2009 Posted by | De Daltons | , , | 12 reacties

Het Oudste Logje

Mijn nieuwste logje gaat over Oudste. Over Oudste en zijn gele slip.

Hij mocht woensdag judoën voor zijn gele slip. Uiteraard heeft hij de slip gehaald en mama mocht ‘m op zijn band naaien. Omdat ik het netjes en volgens de geldende judonormen wilde doen ben ik gaan Gooooooooooglen om te kijken of ik dat nog op een specifieke manier moest doen. (Weet ik veel, voor hetzelfde geld moet dat ding 1,43 millimeter loodrecht van het einde vast gestikt worden met een speciale dwars-over-judoka-stiksteek, of zo.)

Wat blijkt: als je “gele slip” Gooooooogled krijg je rode oortjes van de eerste twee linkjes en van de rest van de links word je niet gek veel wijzer. Dus ik ben maar een beetje op de bonnefooi aan het stikken geslagen. Ik zal niet liegen: ik ben erg goed in handwerk en patchwork, dus dit klusje was in principe een peulenschilletje. Ware het niet dat Het Oordeel van mijn oudste in deze zo belangrijk was dat ik héél erg mijn best heb gedaan.

Bij het judoën voor de gele slip mocht de kandidaat overigens ook even stoeien met een papa of mama. Aangezien ik een te kort en te strak rokje aan had en Middelste niet te houden was aan de zijkant van de mat gingen zowel Manlief als Middelste met Oudste te keer.

Was ik de enige moeder die met de tranen in haar ogen van ontroering en geluk zat te kijken? Ben ik nu echt zo een muts geworden die altijd maar jankt van ontroering bij dit soort dingen?

december 11, 2008 Posted by | De Daltons | , | 5 reacties