Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

We moeten rennen springen vliegen duiken vallen opstaan en weer doorgaan

Druk, dus. Opzij, opzij, opzij.

Even terzijde: ik heb de originele langspeelplaat (je weet wel, zo’n rond zwart ding met groeven) waar dit nummer op staat: De Wondere Avonturen van Herman van Veen. Ik heb de serie gezien toen ik nog een klein Repeltje was en ik heb er serieuze en duidelijke visuele herinneringen aan. (Oma Repel vertelt.) En ik zing de liedjes nog steeds voor mijn kinderen, ze zijn hilarisch voor hen en poëtisch voor mij. Zelfs los van de prachtige muziek zijn de teksten ware poëzie.

Wie gaat er mee
Voor een fietstocht in de zee
Zeg maar tegen moeder dat we later zijn
Dat we vanmiddag onder water zijn

En ook:

We zullen wel eens zien wie hier de sterkste is
Dat
Zullen wij eens zien
Toevallig heb ik de roze band
Met witte stip
Toevallig kan ik op 10 meter afstand in kleine lettertjes
olie…
olie…
olifant lezen

Maar goed, ik dwaal af voordat ik überhaupt aan mijn punt begonnen ben.

Oh ja en trouwens, in dat liedje “Opzij, opzij, opzij” zingt hij ergens: “…want over koetjes, voetbal, en de lotto praten, nou gedag tot ziens, adieu, het gaat je goed”.
Bekentenis: pas een jaar of 8 geleden (De Brandmeester was er op het moment suprème bij), kwam ik erachter dat “koetjesvoetbal” geen bestaand Nederlands woord was en dat dat ook niet was wat hij zong. Ik heb namelijk van mijn 6e tot mijn 31e gedacht dat hij zong: “Want over koetjesvoetbal, en de lotto praten…..”

Koetjesvoetbal bestaat dus niet. Maar goed, ik dwaal weer af…

Druk dus.
Zo druk dat het op werk op dit moment bijna niet meer leuk is.
Zo druk dat Manlief en ik deze hele week maar 1 avond samen waren en volgende week 0 (nul, zero, NUL) avonden samen zijn. Een avond in de twee weken = een slechte deal. Met zijn diensten (inclusief de nachten) erbij gaan we elkaar letterlijk slechts “minuten” zien volgende week.
Zo druk dat alles een serieuze achterstand krijgt. Zo hebben wij ook nog het huishouden, de administratie, en niet de vergeten de sociale contacten, live en via logland. En wat te denken van ontspanning en rust? Mijn loopschema en doel (50 minuten jongens, 50 minuten! Dat en de halve.) hebben er ook onder te lijden en da’s slecht voor mijn humeur.

In plaats van me nu bezig te houden met de zaken waar ik het druk mee heb, laat ik dat op deze vrijdagavond eens uit mijn handen vallen. De drukke dingen vinden zichzelf namelijk zo belangrijk dat ze andere dingen onbelangrijk vinden. En als ik niet oppas, ga ik de drukke dingen nog geloven ook.

Wat belangrijk is, is dat Popeye naast zijn knuffel Hi-aff, een tweede noodzakelijke liefde heeft: “Tie-ke-les”
Oftewel “Leakless”. Een van de vele, veeeeeeele autootje uit de Disney-Pixar film Cars.
Zonder Tiekeles kan hij niet slapen, kan hij niet mee boodschappen halen, kan hij niet mee de andere Daltons ophalen uit school. Zonder Tiekeles verzet hij geen stap en zet hij het noodalarm aan. Op standje gehoorbeschadiging. Ik moet zeggen dat van de plus/minus 100+ Cars-autootjes die we hebben aangeschaft in de loop der Daltons, ik bij God niet snap wat nou precies de aantrekkingskracht is van juist Leakless. Maar ja, zo gelden de regels in het algemeen bij security blankets, toch? Leakless en Giraffe (Tiekeles en Hi-aff), dus.

Soms dreigen hele waardevolle zaken in het gedrang te raken bij extreme drukte.  Ik hou van volle sleutelbossen en ik zag bij haar dat zij schitterende keycords maakt. En toen riep ik een keer iets in een antwoord op een log van haar en dat leidde tot een mailwisseling en dat leidde tot….post! Vandaag kreeg ik dit…over een paar dagen gaat er post haar kant uit. Wat is blogland toch mooi!

Watson keek in de camera en ik klikte. Wat betekent druk nog als je een foto als deze kan maken? Ik ben moe, heel erg moe. Vanavond trok ik mijn renkleding aan…en 20 seconden later weer uit omdat ik te moe was om te gaan. Te druk zijn betekent ook soms je lopen even laten voor wat het is en lekker een avondje te genieten van niemand anders dan jij….en je iMac.

Resistance is futile….YOU WILL PET ME!

Advertenties

april 9, 2010 Posted by | Repel | , , , | 22 reacties

Coming to a grinding halt…

De bergruimte op zolder (die door een vreemde bouw-keuze van de vorige bewoners bijna even groot is als de slaapkamer van Oudste) was in de ruim acht jaren die we hier wonen dichtgeslipt. We gingen daarop vrolijk door met het neerkwakken van troep in het studeergedeelte van de zolder. Toen ook die ruimte zo vol was dat je er niet eens meer kon zitten gingen we gewoon door met het ‘eventjes tijdelijk’ neerkwakken van dingen op de kamer van Middelste. Verder verzuimden wij weg te gooien wat versleten was, incompleet was of kapot was. Ook verzuimden wij alle kadootjes die ooit in een happy meal zaten weg te gooien. Ik overdrijf een beetje, maar niet veel.

Op zich was ik ooit goed in weggooien, ik bewaarde niet alles en ik heb sowieso nooit veel moeite gehad met afstand doen van spullen. Maar als een klus te groot wordt om te overzien, laat ik het liggen. Dan wil ik eraan beginnen, maar dan kijk ik naar de omvang van de klus en zinkt de moed me subiet in de schoenen. Jaren, laat ik het zo liggen. En ik erger me groen en geel aan de troep en mijn weerstand groeit, en groeit, en groeit….tot ik plof. En dat plofmoment was dus deze week.

Ik begon met de kamer van Middelste. Uren ben ik bezig geweest. Toen ging ik in de woonkamer verder, in de trapkast. En toen moest de zolder eraan geloven. Als een Razende Roeland, als een Witte Wervelwind ga ik sindsdien door het huis. En ik kan niet meer stoppen. Ik ben nog niet tevreden met de kamer van Middelste: er moet nog meer weg. Met haviksogen flitst mijn blik heen en weer: dat is nog vies, dat moet nog weg, dat wil ik ook nog doen. Ik heb peper in mijn U-weet-wel.

Maar de vuilstort is dicht op zaterdagmiddag en Manlief werkt maandag: de tuin ligt vol met puin dat de eerste rit niet meekon. En geloof me: we hebben een grote auto! Ik moet nu stoppen anders verplaats ik het probleem naar de achtertuin en zitten we daar weer dagen met puin dat er ineens weken ligt omdat-het-er-maar-niet-van-komt. Nee! Basta! Als een Drill Instructor beveel ik Manlief heen en weer: “Nu, dat handdoekrekje ophangen, want dat ligt ook al twee jaar stof te vangen totdat het wordt opgehangen!”

Op momenten dat ik het beu ben loop ik even naar zolder om te kijken naar de ruimte. (Oh ja, daar doe ik het voor.) En dan ik raas weer verder alsof ik in fast forward sta. Maar ineens, als ik thuiskom van de boodschappen, staat de tuin vol met kerstbomen. Oudste en Buurjongen struinen de buurt af naar kerstbomen. Iets met inleveren op woensdag en een lot voor een loterij ontvangen. De term Playstation 3 is gevallen. I come to a grinding halt. Ik zak verbijsterd in een stoel en laat mijn hoofd moedeloos hangen. Dan pak ik een glas wijn en kruip ik achter de cumputer…de boog kan niet altijd gespannen zijn.

januari 2, 2010 Posted by | Repel | | 28 reacties

De Witte Tornado

Met het aantal leden van ons huishouden groeit de puinhoop. Dat heeft een aantal oorzaken.

Oorzaak 1
Als het om de Daltons gaat bewaar ik alles waar #1 uit is gegroeid voor #2 en #3.  Zo heb ik verhuisdozen vol kleertjes netjes gestapeld en gelabeled met maten op de zolder staan. Een doos 50-56, twee dozen 62-68, en ga zo maar door. Zelfs netjes geordend zijn dat heel veel spullen en kleertjes. Maar erger is dat ik in tijden van haast nog wel eens iets snel uit de kast mieter en iets anders snel uit een doos van een maatje groter graai. Voor een keertje is dat niet erg, maar na een paar keertjes begint er zo’n drempel te komen om het op te lossen. Eén truitje, sois, maar bij een vuilsniszak vol te kleine truitjes denk ik steeds vaker “ik doe het morgen wel”. Eigenlijk ben ik zo’n Spanjaard die vrolijk roept: manjana!! En er is altijd weer een dag dat je kan roepen dat je het morgen doet. En die puinhoop op de zolder blijft maar groeien.

Oorzaak 2
Ik kan boxen en bedjes en kleertjes zonder gewetenswroeging doorschuiven naar #2 en #3, maar voor speelgoed gelden andere regels. Oorzaak 2 bestaat eigenlijk uit een sub a en een sub b. Sub a houdt in dat delen soms moeilijk is dus ieder zijn eigen speelgoed wil hebben en sub b is mijn geweten dat zegt dat #2 en #3 niet alleen maar hoeven te doen met afdankertjes. Met name #3 zou het steeds meer met kapotte zooi en lege viltstiften moeten doen op die manier. Die mag ook wel eens iets nieuws hebben, denk ik dan, terwijl ik wéér met iets nieuws thuiskom.
Kortom: wij hebben na 7 jaar en drie kinderen een groter assortiment dan de Intertoys en Bart Smit bij elkaar opgeteld.

Oorzaak 3
Als het toch al een puinhoop is word je minder kritisch. Het is waar! De staat van mijn huiskamer zou ik in het pré-kinderen tijdperk nooit getolereerd hebben.

Oorzaak 4
Nieuwe tv? We gooien die doos “wel even op zolder”. Tot na de 8 dagen termijn. Nou ja, tot na de garantietermijn.
We zijn inmiddels een tv verder en 2 computers verder en 2 printers verder en…..alle dozen, muizen en toetsenborden staan er nog steeds. En waarom? Goeie vraag…

***

In deze toestand leefde ik al een jaartje of 2 à 3 (een jaartje of 4 à 5) toen het keerpunt kwam. Toen ik ineens hyperallergisch voor huistofmijt en katten bleek heb ik het roer om gegooid. Mijn huis gaat schoon en zo leeg mogelijk zijn. Alle vloeren moeten zodanig leeg zijn dat ik overal kan dweilen zonder eerst drie uur bezig te zijn de vloer vrij te maken zodat ik kan dweilen. Zo leeg. Alles om de katten te kunnen houden.

We zijn inmiddels een ritje of 8 naar de vuilstort verder. We hebben zelfs hier en daar illegaal een vuilniszakje bij een container van een flat gedumpt (oeps!). We zijn er nog lang niet, maar: de kinderkamers zijn leuk, opgeruimd en schoon. Ze zien er niet meer uit als opslagplaats voor te kleine kleertjes, maar als kamertjes waar in gespeeld kan worden.

In de kasten liggen de goede maten en de dozen op zolder liggen weer netjes geordend klaar voor de volgende groeispurt. Er is een vracht aan happy meal kadootjes in de container verdwenen en geleend spul is terug naar de rechtmatige eigenaar gebracht. Alles wat er nu nog is, is geselecteerd op compleetheid en niet-stuk-heid. De rest is WEG.

Ik was helemaal happy met Manlief en mezelf tot ik me gisteravond laat in bed realiseerde dat onze vakantie voor de deur staat en dat we nog veel moeten doen. Toen bleek dat we nog twee versnellingen hoger konden.

Alle was is gedraaid, gestreken en opgeruimd. De kerstkaarten zijn geschreven en de deur uit, alle financien zijn tot het einde van het jaar in de systemen ingepland, de berg “to do” papieren is weg en afgehandeld (!!), alle nutteloze zooi is in drie etappes in de papiercontainer verdwenen en mijn mentale inpaklijstje is klaar.

En dan zijn de drie Daltons ook nog met z’n drieen gebadderd met veel plezier en heb ik nog mijn Oudste en onze buurjongen meegenomen naar Madagascar 2.

Ik buig nu diep om applaus in ontvangst te nemen.

december 14, 2008 Posted by | Beslommeringen | , | 6 reacties