Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Een oude dame

Ze poept wel 10 keer per dag naast de bak.
Ze heeft mijn bank geruïneerd omdat ze altijd ‘een nageltje bijzet’  als ze erop springt.
Ze snurkt.
Haar dieetvoer kost een godsvermogen.
Ze heeft roos.
Ze is niet altijd even aardig tegen de nieuwkomers.
Ze is dik. Niet zo dik als vroeger, maar nog steeds dik.
Ze is stram.
Ze loopt een beetje mank.
Ze heeft denk ik een kleine attaque gehad want ze lijkt wel een beetje veranderd ineens, een week of 4 geleden.
Soms zit ze liever bij Manlief dan bij mij.

Maar ze is wel mijn Lewis. Mijn Lewis-de-Pewis. Ze spint en ze is aanhalig en ze knuffelt zo lekker. En ze houdt van ons.
Ze heeft haar broer nu al bijna een jaar overleefd en met alle gebreken hoop ik dat ze nog veel ouder wordt.
Maar ik geloof dat ze, voor haar doen, echt oud is. Een heel oud besje.
Twaalf is sowieso oud voor een Brit, maar als ik eerlijk ben is ze zo langzamerhand ‘op’  aan het raken.

Maar, je ziet het er niet aan af. Ze is nog steeds prachtig. En dat zonder plastische chirurgie. Daar kan La Paaij nog een puntje aan zuigen!
Kijk haar eens mooi wezen. Zeker met mijn nieuwe flitser. Wisten jullie al dat ik een nieuwe fliepser heb?

Advertenties

december 12, 2009 Posted by | Levende Have | , , | 26 reacties

Het zware leven in ballingschap

Morse is een spuger en Lewis is een poeper. Wij moeten altijd kots en diarree opruimen. Dat is de reden dat ze niet meer in de slaapkamer van Middelste mogen slapen sinds hij zijn nieuwe bed heeft. Zij heeft de neiging bruine vlekjes achter te laten als ze zich niet goed wast en hij is soms net te laat met van het bed afspringen als hij oprispingen op voelt komen en dan kunnen we zomaar een grote haarbal op het bed aantreffen.
Sinds kort ben ik er achter dat ik stinkend allergisch voor ze ben. Dat is de reden dat ze sinds kort niet meer op onze slaapkamer mogen komen. Samen met de medicijnen is dat de enige voorwaarde dat ze mogen blijven.

Maar voor de poezenbeesten was het een dramatische wending. Ze zijn plotseling verbannen. We hebben ze beroofd van hun slaapplekje. De eerste dagen zag je ze echt met een groot slaaptekort rondlopen op zoek naar een zacht, warm plekje. Maar uiteindelijk zijn ze gewend aan het kabaal van de Daltons in de woonkamer en slapen ze gewoon op de bank.

Soms vechten ze elkaar de tent uit…soms zijn ze zo lief als dit…
(Je ziet Lewis sjachereinig denken: lig je net lekker, gaan ze lopen flitsen!)

december 12, 2008 Posted by | Levende Have | , , | 2 reacties

Papa, mogen wij een hondje?

Geen hond is veilig voor Oudste. Elke hondeneigenaar wordt direct door hem aangehouden en aangesproken: “mag ik hem aaien?” De meeste hondenbezitters kennen hem inmiddels wel. Hij is dol op honden en hij wil ontzettend graag een hondje. Hij had zijn moeder zo om: ja we nemen een hondje. Maar pas nadat Jongste 4 is en naar school gaat. Dan is Oudste bijna 10 en oud genoeg om ermee op cursus te gaan en zelf te kunnen uitlaten.

Papa had er een hard hoofd in. Nou ja, eigenlijk zag hij het niet zo zitten. Nou ja, eigenlijk helemaal niet. Het binnensmondse “en drie keer raden wie hem ’s avonds kan uitlaten als het regent” heb ik vaak moeten aanhoren. Ik heb hem gezworen dat Oudste en ik dat samen best konden, en ook zouden doen.

Toen kwam de film Snuf de Hond uit. Met in de hoofdrol een Duitse herder. En toen was voor Oudste ook duidelijk wat voor soort hondje er moest komen: een Duitse Herder net als Snuf.

En vervolgens gebeurde er iets leuks: de ogen van papa begonnen te glimmen. Papa is namelijk zelf als jongen opgegroeid met een Duitse Herder. Een hondje is een ding, een Duitse Herder is heel wat anders! Dus het hondje gaat er komen. Een Duitse Herder net als Snuf. En papa is nu zo enthousiast dat ik de boel zal moeten afremmen tot Jongste echt 4 is! Wij gaan op ons gemakje op zoek naar een goede fokker en we gaan ons verdiepen in goeie cursussen.

december 6, 2008 Posted by | Levende Have | , , | 7 reacties