Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

“Ik heb een plaatje”, zei ze

Na een interview van anderhalf uur (met als naslagwerk de door ons vooraf ingevulde vragenlijsten) keek ze ons (ons is de Brandmeester en de Repel) aan. “Ik heb een plaatje”, zei ze.

Maandag gaat De Wijze naar haar toe. Van 9:15 uur tot 14:30 uur. Hij gaat naar iemand toe om te werken. Net als school, maar dan lekker alleen. (Als antwoord op mijn vraag hoe ik haar moest introduceren.) En waarom? Omdat we zo nieuwsgierig zijn naar wat hij al weet en wat hij nog moet leren. Hij krijgt z’n overblijftrommeltje mee en speelgoed voor de pauze.

Gedurende die anderhalf uur kwam heul veul ter tafel en werd en passent ook de streep door het autistische spectrum dat de kinderpsych zette door haar voorzichtig uitgegumd. Ze kon nog geen mening hebben over De Wijze, maar wat wij beschreven over de benadering van de kinderpsych was volgens haar achterhaald/ouderwets. De deur staat weer op een kier, maar de Brandmeester en ik hebben elkaar achteraf diep in de ogen gekeken en wij denken niet dat de Wijze in dat spectrum zit. Lees: de Repel staat niet in standje blinde paniek.

Voor de rest hebben we anderhalf uur lang gepraat over De Wijze, over Middelste, over ons lieve kwetsbare mannetje.

We wisselen telefoonnummers uit, zei ze, en ik pakte volautomatisch mijn agenda. “Nee, niet nu! Ik heb je nummer al!”, corrigeerde ze me: “Dat doen we voor hem waar hij bij is, aanstaande maandag. Mocht hij zich zorgen maken of het wel goed komt en of mama wel weet waar hij is: we wisselen het uit waar hij bij is.”

Mijn vertrouwen heeft ze. Ik weet wat ze gaat doen met de Wijze en ik weet wat ze gaat doen met mijn bankrekening. Mijn zegen heeft ze.

Vanavond liep ik stiekem zijn kamer in. Hij sliep. Heb je lekker geslapen, vroeg ik vanmorgen toen hij wakker werd. Ja, zei hij, maar het was voor niets want ik heb niet gedroomd….

Ik zuchtte eens diep toen ik hem slapend zag liggen. Ik wou dat ik een plaatje van hem had. My sleeping beauty.

juni 17, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , | 39 reacties

If I could read your mind, love. What a tale your thoughts would tell…

Mijn moeder zei het weer eens vandaag. En pas toen realiseerde ik me dat heel veel mensen die De Wijze kennen het wel eens tegen me hebben gezegd. Zijn moeder, zijn oma, zijn juf, de juf van de plusgroep, de moeder van zijn vriendje…tot en met de overbuurvrouw. Allemaal zien ze hem en ze zien het: “Wat speelt er zich af in dat koppie van jou?”

Volcontinu spelen zich daar dingen af. Terwijl hij fysiek in onze wereld zit, maakt zijn brein overuren. Hij lijkt voor de buitenstaander soms niet mee te maken wat er in de ruimte gebeurt. Hij lijkt afgesloten in zijn eigen wereld. Maar als hij bij onze wereld wordt geroepen weet hij alles wat er gezegd en gedaan is, want hij was überhaupt niet afgeleid. Hij doet gewoon twee dingen tegelijkertijd. Hij is bij ons….en tegelijkertijd speelt er zich van alles af in dat bolletje van hem. Is het reëel te wensen er ooit achter te komen wat dat is?

Mijn Enigma. Mijn Wijze. If I could read your mind, love. What a tale your thoughts would tell…

Gelukkig houdt hij nog steeds van dingen waar wij stervelingen ook van houden. Terwijl wij wachtten tot het soccercamp van de Middenvelder bij Feijenoord klaar was en het talent in de dop zijn certificaat uitgereikt zou krijgen, wilde De Wijze het liefst een Pond Patat. Sommige wensen zijn wel eenvoudig te snappen en in te willigen.

mei 7, 2010 Posted by | De Daltons | , | 24 reacties

Over kwetsbare kindjes en moeders die zich zorgen maken

Ik hang al een minuut of 10 met mijn vingers boven het toetsenbord. Ik heb net zoveel letters getypt als gedeleted. Mijn vingers willen wel typen, heus wel. Maar ik weet niet of mijn ogen willen zien wat ik typ. Dat is het probleem. Advanced Level Writersblock. Daar heb ik last van.

De Wijze had het moeilijk vandaag, de hele dag. Met zichzelf en met de rest. Maar eigenlijk heeft hij het al de hele week moeilijk (de hele maand al, eigenlijk). Ik zie hem worstelen. Zijn uitingswijze is dreinen en oprecht huilen en nephuilen. Maar zoals altijd met De Wijze, kom ik er niet achter wat er echt met hem loos is. Ik kom er niet achter wat er achter het huilen zit. Natuurlijk, de waterpokken spelen hun hoofdrol in deze tijden der jeukende korsten, maar er is meer. De reden dat mijn brein niet wil dat mijn vingers typen, is dat ik begin te geloven dat het “trieste” misschien wel eens iets is dat gewoon intrinsiek bij zijn karakter hoort. De term “melancholiek” begint steeds vaker onwillekeurig bij mij op te komen. Het is “maar” een gevoel, maar ik heb geleerd te vetrouwen op dat gevoel. Mijn gevoel heeft vaker gelijk dan ongelijk…

Vamiddag kwam hij heel hard huilend uit de tuin en ik nam hem op schoot.
Ik: Wat is er?
Hij: Nou…..<onverstaanbaar gebrabbel>
Ik: He, ik versta je niet, vertel nou, waarom ben je zo verdrietig?
Hij: Ik, …..ik weet het niet

Hij heeft vervolgens een paar minuten heel hard gehuild en ik deed niks behalve knuffelen en kusjes geven. Heel voorzichtig, vanwege zijn waterpokken.

Ik: He jij, wil jij mij helpen?
Hij: Nou?
Jij: Ik wil jou graag blij maken, maar ik weet niet zo goed hoe ik dat moet doen. Wil jij mij helpen? Wil jij mij helpen jou blij te maken?
Hij: ja
Ik: Hoe moet ik dat doen?
Hij: Mij knuffelen

En hij legde zijn hoofdje tegen mijn schouder. En zo hebben we geknuffeld tot we de tafel moesten dekken. Toen we ’s avonds naar boven gingen, had ik de “stuiter-versie” van De Wijze weer te pakken.

’s Avonds toen ik hem naar bed bracht, was hij onbezorgd en heb ik lieve plaatjes van de “pokkebende” kunnen schieten. Wat genoot hij van het poseren! Maar zijn trieste ik van die dag blijft me helaas sterker bij…

april 11, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , , | 47 reacties

Als hij maar geen Bobby Fischer wordt

Ziek zijn heeft zijn voordelen. Ik kan de hele dag knuffelen met Jongste en ik kan de hele dag Twitteren. Ik Twitter nooit in de baas zijn tijd, dus nu ga ik helemaal loß. Dat mijn darmen de zumba dansen en mijn maag zeeziek is, is in dat opzicht maar een kleine beperking. ’s Nachts is dat een ander verhaal. Door de darmkrampen kan ik de slaap absoluut niet vatten en Manlief is ook not amused met de gevolgen van mijn darmgriep voor het klimaat in de slaapkamer. Maar ik vind mezelf zieliger dan ik hem vind. Inmiddels lijkt het alsof mijn ingewanden beurs zijn van de continue pijn. Ik ben het beu.

Enfin. Een ander voordeel van ziek zijn is dat ik de kinderen uitgebreider meemaak rond het schoolgebeuren. Gisteren kwamen de oudste twee Daltons uit school. Nadat ze allebei in koor “leuk” hadden geantwoord op mijn vraag, vroeg ik aan Middelste wat hij op de plusgroep had gedaan.

hij: ik heb geschakeld!
ik: ????
hij: nou, het paard doet eerst een stapje zo en dan gaat ‘ ie zo.
ik:!!!!, maar ook nog steeds een beetje ???? hij kan schaken? hij is 4?
Oudste: hij kan schaken! Middelste, zullen we een potje schaken?

Oudste heeft in de loop der jaren leren schaken van opa. Ik geloofde nooit dat Middelste het ook al kon, maar verhip, ’s avonds zaten die twee een potje te “schakelen”. Strategisch schort er uiteraard nog wel wat aan, maar ze zetten het bord op en ze kennen de bewegingen. Middelste blijkt ook de basisregels al te kennen. Het was een bijzonder gezicht om die twee te zien schaken. En ik krijg steeds meer inzicht in Middelste en zijn ontwikkeling. Hij is niet zomaar sneller dan andere kinderen. Hij ontwikkelt zich op een andere wijze, hij leert anders. Needless to say ben ik heel erg blij met dit nieuws uit de plusgroep: ze laten hem niet alleen maar bovenbouw werkjes doen, ze bieden van alles aan. Voorlopig laat ik hem nog even zitten op deze school, maar ik heb in Repelbuurdorp al een Leonardoschool gespot. Mocht het er van komen. Tot die tijd mag hij lekker schakelen op school.

Manlief kan helaas niet schaken. Ik heb in een grijs verleden gelukkig nog twee schaakdiploma’s gehaald: een pionnen- en een torendiploma. Voorlopig kan ik daar nog wel even mee vooruit. Nu vraag ik me 2 dingen af: hoe oud zal Oudste zijn als hij zijn vader qua lengte inhaalt, en hoe oud zal Middelste zijn als hij voor het eerst van zijn opa gaat winnen met schaken? (Waarmee ik aangeef dat opa voor mij vele maatjes te groot is.)

februari 11, 2010 Posted by | De Daltons | , | 29 reacties

Mijn knappe kekke knakker wordt nóg een beetje knapper van de kapper

Vanmorgen waren Manlief en ik samen en brachten we met z’n tweeën de kinderen weg. Dat is voor ons een ongekende luxe en zó heerlijk. Het was Woensdag Plusgroepdag (hoezo woordenloos?) en dus brachten we Middelste naar het plusgroep-klasje. De juf van de plusgroep sprak ons aan. Vorige week was Middelste een beetje boos geweest dat de plusgroep was afgelopen..hoe vonden wij dat hij het vond?  Ze zei dat we op den duur moeten gaan bekijken of de plusgroep nog wel voldoende is voor hem. Oh hemel, waar gaat dit eindigen. Middelste gaat wel heel erg hard. Leertechnisch is groep 2 al geen optie meer, hij is nu al ruimschoots klaar voor groep 3. Maar hoe zit dat emotioneel?

Ik ben enorm blij dat de school vinger aan de pols houdt en ons blijft informeren over hoe het met hem gaat.

<off topic> na een babbeltje met Buuv heb ik besloten ook al te gaan informeren in de regio: stel nou dat deze school ut um niet gaat worden…</off topic>

Nadat alle kinderen waren ondergebracht gingen Manlief en ik met z’n tweetjes schandalig decadent ontbijten bij de Délifrance in Repelbuurdorp. Ik moest vervolgens een uurtje naar werk voor een afspraak waar ik niet onderuit kon, maar toen ik terugkwam ging ik met Middelste naar de kapper. Hij wil lang haar, net als zijn grote broer, dus er moest een op-de-lang-laten-groeien-modelletje in geknipt worden.

En hoe über-knap je dan ook moge wezen in je plusgroepje…bij de kapper wordt je altijd nóg een beetje knapper…

februari 3, 2010 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 31 reacties

De schaamte voorbij, de Repel presenteert trots: Hoogbegaafd in de Plus-Groep

Je eigen kind is de leukste, de liefste en de mooiste. Nee, als moeder ben je duidelijk niet altijd even objectief.
En eigenlijk….hoort het ook zo. Zolang je het maar niet in het belachelijke trekt.

Aan de andere kant heb je ook zoiets als moederinstinct. Ik weet niet of het wetenschappelijk bewezen is, dat fenomeen,
maar ik voel aan mijn moederinstinct dat het bestaat. En daar mag je best op vertrouwen.

En je hebt het cliché dat je als moeder je kind het beste kent.
En cliché’s zijn uitspraken die een cliché zijn geworden vanwege één simpele reden:
Door de bank genomen kloppen ze.

En soms….soms zijn dingen gewoon zo. Soms is het gewoon een feit. Moeder of geen moeder, trots of niet.
Soms is het gewoon zo.

Ik wist van de kinderpsycholoog dat het nu eenmaal zo is dat Middelste buitengwoon pienter is. Hoe pienter is nog niet in te schatten. En ik wist van het laatste jaar crèche wat er met Middelste gebeurt als hij onder zijn kunnen wordt gedwongen te functioneren. Als het niet goed met hem gaat. Ik wist hoe ik schrok van de uitslag van de psych…ik wist hoe ik me schaamde dat ik het zelf niet had herkend. Ik ken mijn kind toch wel?
Niet dus.
Toen Middelste nog voor de kerst aangaf dat hij school saai vond en dat hij het nu wel had gezien in groep 1, nam ik hem serieus. Na 4 maanden in groep 1 is hij het beu. En nog steeds durfde ik het niet heel hardop te zeggen naar vrienden en kennissen zonder het te downscalen: zo bang was ik dat men zou denken dat ik aan het opscheppen was. Da’s best triest, als je erover nadenkt. Eén keer een negatieve opmerking over mijn ‘naar eigen zeggen hoogbegaafde kinderen’ en ik durf het bijna niet eens meer aan te kaarten in het belang van mijn eigen kind. What was I thinking. Ik kaartte het dus aan.

Vandaag zat ik op school te luisteren naar de juf van Middelste.

En de juf beschreef een kind dat de kring leuk vond de eerste 2 maanden….maar het nu wel had gezien. Hij kent alle antwoorden allang en hij heeft meer concentratie dan de rest. De juf coachet de kleine kinderen en vraagt vragen aan de kinderen die het nog niet weten. Het duurt hem te lang en hij dwaalt af…hij kijkt naar het bord en probeert met zijn vinger in de lucht de letters te schrijven die hij ziet.

De juf beschreef een kind dat de eerste 2 maanden de speelhoeken leuk vond….maar het nu wel had gezien. Hij zat er soms weer bij met een verloren blik en aan wat ze omschreef, herkende ik de naar binnen gekeerde jongen van op de crèche.

Ze beschreef een kind dat nog maar een half jaar 4 is. Dat dol is op spelen en zich thuis voelt bij zijn vriendjes. Dat hij vraagt waarom je een driehoek geen driekant noemt en dat een cirkel geen kanten en geen hoeken heeft, doet daar niks aan af.

Hij blijft dus lekker in zijn klas, maar ze waren na de kerst met hem begonnen met de letter-doos. Omdat ik weet dat Middelste zelf had verzonnen hoe je papa moest schrijven, was ik niet verbaasd toen ze zei dat dat een succes was. Hij graaide direct de blokjes eruit met “eu” en “oe”: welke letters zijn dit? Ze waren ook begonnen met cijfers en rekenen en Middelste beet zich erin vast als een teek met honger.

De extra onderwijs assistent gaat hem stelselmatig extra aandacht geven met speciaal voor hem uitgezochte werkjes. Op een heel breed gebied. En: hij gaat naar de plus-groep. Elke woensdagochtend mag hij naar de plus-groep en daar krijgt hij zijn eigen map met werkjes. In de plus-groep zit een klein aantal kindjes van groep 1-6. Nou ja, hij zit er, er zit een kindje uit groep 4 en de rest is uit 5/6. Maar goed, hij krijgt daar zijn eigen map en hij krijgt een ruim aanbod aan werkjes: zelluf kiezen. Ze zoeken ook zijn interesses: wat vindt hij leuk, waar ziet hij uitdaging? Een uurtje per week, maar hij mag zijn map meenemen naar de klas: als hij wil, mag hij in de klas in zijn map werken.

Toen ik thuis kwam plofte ik naast Middelste: Weet je wat, we gaan school weer leuk maken.
Toen ik het uitlegde, begonnen zijn ogen te glimmen. School wordt weer leuk.

januari 8, 2010 Posted by | De Daltons | , , | 41 reacties