Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Een belangrijk consult

Ik stond op het punt een heul belangrijke beslissing te nemen. Maar ik twijfelde en ik was niet zeker van mijn zaak. En omdat ik toch in de buurt was, besloot ik een consult te vragen aan mijn mental coach, mijn psycholoog, mijn spin docter. Jullie begrijpen nu natuurlijk wel dat ik het over mijn kapper heb uiteraard. Mijn kapper, mijn alles.

Na een enthousiaste begroeting en zijn uitgesproken verwondering over mijn kloon (De Wijze) moest ik ter zake komen. Hé, zei ik, wat is jouw mening over Henna?

Jarenlang ben ik rood geweest. Ik denk dat ik wel 12 jaar aaneen met henna heb geklooid. De kleur vond ik altijd schitterend. Maar ineens was ik het beu en ging ik over op blond, en toen twee kleuren, en toen donkerbruin, en toen weer blond, nog een keer twee kleuren, en toen weer blond en toen weer donkerbruin. En toen kwam de Grote Haaruitval en durfde ik niet meer te verven. Maar henna is geen verf. En mijn haar komt weer terug: ik heb een kop vol sprietharen van een centimeter of 4, alleen er zit wel heel veel grijs tussen die sprietharen en ik vond mezelf er wat flets en grauw uitzien.

Dus zei ik: hé, zei ik, wat is jouw mening over henna?

Nu zit ik op de bank met mijn MacBook Pro op schoot en mijn haar in een handdoek gewikkeld. Dik, heul dik, in de henna. Maar man oh man, ik was vergeten wat een smurrie het is. Het stinkt, het spettert overal en alles verkleurt en het is gedoe. Toen ik de pasta maakte dacht ik “hemeltje lief waar ben ik aan begonnen”. En, dan krijgen we zometeen over een uur of twee het grote uitspoelmoment. Ik ben nog steeds bang dat ik dan weer de helft van mijn haar door het putje ie verdwijnen, of dat ik enorme plukken aan de achterkant heb gemist, of dat het veul te rood is, kleurtje peen, zeg maar, of dat ik de wortels niet goed heb meegenomen en dat ik twee maanden uitgroei heb geverfd. Daar komt nog bij dat de Brandmeester en ik vanavond een feestje hebben. Een bedrijfsfeestje van mijn werk. En als mijn henna-experiment helemaal mislukt is loopt de Repel voor joker vanavond. Niet alleen vanavond: de komende paar jaar want over henna kan je niet verven.

Kortom: De Repel zit hier een beetje zenuwachtig te wezen en nu weten jullie dus wat voor logjes ik typ als ik nerveus ben. Is het wat?

Advertenties

mei 29, 2010 Posted by | Repel | , , | 27 reacties

I FEEL GOOD!!! Tuu-du-duu-du-duu-du-duu!! I knew that I would! Tuuu-du-duu-du-duu-du-duu!!

So good!! TU-DU!! So GOOD!! TU! I FEEL-GOOHOO-HOOD!! Tuu-Tu-Tu-Tu-TUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU-Roffel-Ka-ploing!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

We hebben het over de kapper, uiteraard. Maar ik wil de clue nog niet verklappen er was namelijk ook nog ander nieuws vandaag.

Penalty’s zijn geen makkie voor Nederlanders. En al helemaal niet als Oudste op doel staat. Soms moet mijn Middenvelder (vroeger heette hij Oudste, tegenwoordig heet hij Middenvelder) ook eens keeper zijn. En hij vindt dat geen straf. Vol overgave en met talent…houdt hij penalties. Ik zeg: verkoop hem niet aan het buitenland! Nederlanders zijn niet goed in penalties! Waak voor Oudste!

Eeeeeeeehm (***Ongerust-Ouder-Onderbuik-Gevoel***) het kind…hij kijkt zo vergenoegd…Wat is er loos? Hij kijkt te blij!

Aaaaaaaah! Daarom dus! Het mikken van een plasje (bekijk de foto in detail) verdient nog enige fine-tuning, maar voor de rest roep ik DRIEWERF HOERA VOOR DE DERDE DROL OP DE POT!!!!

Mijn kapper was ook lyrisch.Het (lees vanaf nu: mijn haar) is weer gezond, het komt weer bij, het komt weer aan (het is mijn haar, niet ik, dat had ik toch al gezegd?). We (mijn kapper en ik) hebben alle families van Repeldorp en omstreken besproken en ik heb 90% van de tijd gesproken over Manlief en Haïti en de koningin. En zo. Mijn kapper is  welhaast namelijk ook mijn psych, so to speak.

Mijn kapper knipt, kapt, föhnet, borstelt en doet…en als ik de kapper uitloop heb ik eenderde haar meer dan toen ik binnenkwam. En een driederde beter humeur. En ik heb zijn Manlief gezien. We kregen al bijna mot: “ik heb de beste”, ” nee ik heb de beste”. Het spijt me voor de rest van de wereld, mijn kapper en ik zijn eruit: ik heb de beste uit mijn doelgroep en hij de beste uit zijn doelgroep. Ladies and Gentlemen: jullie gaan maar vissen in what’s left!

En De Repel’s got Hair! (Tuu-du-duu-du-duu-du-duu!!!!!!!)

maart 6, 2010 Posted by | Beslommeringen, Repel | , | 33 reacties

Overnacht grijs

Onzin heb ik het altijd gevonden. De term ‘overnacht grijs’. Ik was ervan overtuigd dat dit fenomeen niet kon bestaan.

Het is alweer bijna 4 maanden geleden, de dag dat ik pal na de goede uitslag van de MRI mijn haar ging verven. Goedaardig. Geen chemo. Ik hou mijn volle bos haar. En om het te vieren gooide ik er direct een kleurtje in. Ik was er nog niet, ik wist nog niet wat te doen met dat zwaard van Damocles boven mijn hoofd, maar ik had wat te vieren. Ik had de grootste kaap gekeerd. Ik ging onder de douche staan met mijn hoofd vol verf. En toen, bij het uitspoelen, spoelden er complete bossen haar mee het putje in. Ik zou niet kaal worden, daarom ging ik het verven….en in plaats daarvan….verloor ik mijn haar. Elke dag vanaf dat moment, bij het kammen, bij het wassen trok ik er hele bossen uit. Je kan mij bijna niks ergens aandoen dan dat. Mijn haar.

De haaruitval heeft bijna 4 maanden aangehouden, maar het leed lijkt nu bijna geleden. De haaruitval neemt nu weer bijna normale proporties aan. Maar ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat ik meer dan de helft kwijt ben. Ik kan het afmeten aan het aantal slagen dat ik mijn elastiekje om mijn paardenstaart(tje, inmiddels) moet binden. En aan de grootte van de speld die ik nodig heb om ‘al’ mijn haar bijeen te houden.

Maar er gloort hoop: over mijn hele scalp komen er nieuwe haartjes te voorschijn. Waar ik ook een scheiding trek, er springen allemaal nieuwe donshaartjes uit, sommigen zijn zelfs al een centimeter of 4 lang! Ik heb een vlassig staartje, maar nieuw haar komt eraan. Godzijdank. Ik ben domweg een lang-haar-mens, ik kan niet anders. Ik wil niet, ik kan niet kaal worden! Misschien moet ik er, oh horror, toch een heel stuk vanaf halen, want er is echt bar weinig over, maar er komt nieuw haar aan.

Alleen het gekke is: het haar dat is blijven zitten groeit ineens gedeeltelijk grijs uit. ik had er wel een paar, grijze haren, maar niet noemenswaardig. Nu is de uitgroei “ineens” voor een substantieel grijs. Maar dan het nieuwe haar! Bijna al het nieuwe haar is grijs. Ik gok dat minimaal 70% van de nieuwe haartjes grijs is. Overal, bovenop, maar ook op mijn achterhoofd. De uitgroei is bruin, de nieuwe haren zijn grijs.

Ik ben dus wel degelijk nagenoeg ‘overnacht’ grijs geworden.

Voorlopig durf ik er echt geen verf in te gooien. De laatste keer is me slecht bevallen, om het zo maar eens te zeggen! En eigenlijk…vind ik het wel best. Liever een volle grijze bos dan een vlassig bruin staartje. Een mooie bos zilvergrijs lang haar. Zolang ik geen oude kop heb, denk ik dat ik het kan hebben. Mooie make-up, mooie sieraden en een kop met trots grijs haar. Ik ben bijna 40, en ik heb geen kanker, er hangt geen zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Er is niks mis met niet verhullen hoe oud je bent. Kom maar op grijze haartjes! Groei, grijze haartjes, groei!

maart 4, 2010 Posted by | Repel | , | 37 reacties

Komt een vrouw bij de kapper

Komt een vrouw bij de kapper. Ken je die? Van die vrouw die bij de kapper komt? Nou, d’r komt een vrouw bij de kapper…

Daar zat ik in de kapperstoel met mijn smeekogen: “HELP MIJN HAAR VALT UIT!”. Kapper keek naar mijn haar en liet zijn handen erdoorheen gaan. Heb je stress gehad, vroeg hij. En toen zat ik daar ineens te huilen in die stoel. Waar dat nou ineens vandaan kwam wist ik niet, maar ik zat ineens te janken. En niet om mijn haar.
Kapper ging verschrikt een kopje koffie halen en ik deed na dat bakkie troost mijn verhaal. Kapper en ik kennen elkaar al een paar jaartjes: hij heeft mijn bruidshoofd nog gedaan. Hij is behalve een hele goeie knipper ook een hele goeie kapper in die zin dat hij net de plaatselijke dominee is: je kan er altijd je verhaal kwijt.

Zijn kundige mening: mijn haar is alleen maar verzwakt. Ik word niet kaal. Je haar is een graadmeter van hoe het met je gaat. (Tja, dacht ik met mijn bio-achtergrond: sneldelende cellen, kan wel kloppen.) Er zitten geen kale plekken: overal zit haar, uitvallend haar en nieuw haar. Maar ik hoef niet bang te zijn dat ik kaal word. Maar mijn haar zit in een versnelde fase: het valt sneller uit, maar het komt ook sneller terug. Dat het gebeurde na het verven, had niks met het verven zelf te maken. Dat was een soort toeval toeval: dat was hetzelfde als door je rug gaan op de dag dat je eindelijk vakantie hebt. Hij vertelde me welk vitaminesupplement zou moeten werken. En ik vertrouw hem wel. En als de plaatselijke dominee, psycholoog en medicijnman zei hij ook welk supplement goed voor het rennen was (hij rent zelf ook), want ik moest mezelf niet uitputten, dit middel was goed voor het herstel van mijn spieren.

Vervolgens kapte hij me schitterend, er hoefde maar een centimeter of vijf van af, en verdomd als het niet waar is, hij knipte en föhnde er een derde van het volume bij.

Heur haar met een stukkie boom en de mooie krans van Tuttemerrul. (De boom is zwart-zilver, die gekleurde dingen zijn chocolaatjes, geen ballen!)

december 13, 2009 Posted by | Repel | , | 22 reacties

Mijn haar. Mijn ijdelheid der ijdelheden

Mijn haar.

Na de geboorte van Oudste besloot ik, de oen die ik was, om het af te laten knippen. Dat hele lange was zo handig niet met een baby, dacht ik toen als kersverse moeder. Dus ik liet een ‘vlotte korte bob’  knippen. Maar al heel snel had ik spijt van als haren op mijn hoofd, en sindsdien ben ik bezig het weer lang te laten groeien. En nu is het eindelijk weer zo lang. Het is verschrikkelijk lang. Ik en mijn lange haar, mijn lange haar en ik.

Toen ik een knobbel in mijn borst voelde was het niet het eerste waar ik bang voor was. Ook niet het tweede en ook niet het derde. Maar ergens al heel snel schoot chemo = kaal door mijn hoofd. Mijn haar, mijn lange haar! Toen de knobbel goedaardig bleek ben ik 10 kilometer gaan hardlopen en voordat ik ging douchen ging ik mijn haar verven. Ik doe het heel vaak tussen twee kappersbeurten door; ik grijp een willekeurig merk uit een willekeurig schap en het gaat altijd goed. Maar niet deze keer. Toen de verf was uitgespoeld en de cremespoeling 5 minuten was ingetrokken, ging ik die uitspoelen. En toen voelde ik ‘iets’ langs mijn kuiten en ik keek naar beneden:

Complete strengen haar liepen langs mijn lijf het putje in. Hele plukken haar vielen uit mijn hoofd. Mijn hart schoot in ritme 200 en ik voelde al mijn bloed naar mijn hoofd schieten: MIJN HAAR!!! HELP!!! Ik dacht meteen aan die ziekte waarbij je helemaal kaal wordt, dat je geen haar op je lijf meer overhoudt, ook geen wimpers. De volgende ochtend toen ik wakker werd durfde ik bijna niet naar mijn hoofdkussen te kijken. ik was ervan overtuigd dat de rest van mijn haar daar lag.

Dat bleek niet het geval, maar ik heb twee weken lang enorme haaruitval gehad. En ik heb wel honderd euro uitgegeven aan haarmiddeltjes, haarwater, vitaminepillen, smeerseltjes, antihaarbreuk, …, noem maar op. En verhip, de ergste uitval lijkt nu te zijn gestopt. Maar ik denk dat ik een derde kwijt ben. Maar ik weet het niet zeker. Ik beijk alle foto’s van het afgelopen jaar onder een loep. Is het minder erg dan een derde, of erger? Zaterdag moet ik naar de kapper: hij mag het niet verven, hij mag het niet föhnen. Hij mag kijken en mij vertellen wat de schade is. Hij mag me ook zeggen dat hij alweer nieuwe haartjes ziet komen. Ik ben bang dat hij gaat zeggen dat er een heel stuk afmoet. Oh, mijn lange haar. Mijn dunne lange haar.

Ik weet dat het raar klinkt, maar het is een deel van mijn identiteit, een deel van mij, mijn haar. Nog meer dan mijn borst, mijn stomme borst met die eeuwige stomme rotknobbels. Ik raak nog liever dat ding kwijt dan mijn haar.

december 10, 2009 Posted by | Repel | , | 22 reacties