Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

ADRENALINE…de Sacksioni methode

Gisteren was ze pas heel laat thuis. Het was zelfs zo laat dat haar fiets bijna in een pompoen veranderde. En nu, bijna een etmaal later, stuitert de Repel nog door de kamer, ondanks het slaaptekort. De Repel is namelijk naar een optreden van Harry Sacksioni geweest. Volgens mij was dit de derde keer dat ik hem zag. Ik ben geen groupie (ik ben denk ik überhaupt te oud om iets dergelijks te wezen) en ik ben geen die-hard-fan want ik heb zijn laatste paar drie? vier? zestien? ik weet niet hoeveel albums gemist, maar ik vind hem potdrie wel een van de beste componisten/gitaristen/performers die ik ken.

De Repel weet trouwens waar ze het over heeft. Ze kon namelijk vroeger zelf ook een beetje pingelen. Nou ja, een beetje heel erg goed, eigenlijk. Repel kon vroeger precies reproduceren wat Harry Sacksioni kan creëren. Daarom zoog ik gisteren elke noot van dit optreden op.

Sinds ik zo kon spelen zijn er een heleboel dingen gebeurd in mijn leven. Er zijn beslissingen genomen en gevallen en het is minstens 15 jaar geleden dat ik serieus mijn gitaar heb aangeraakt. De gitaar ligt ergens op zolder. Ergens tussen alle zooi. Tussen alle zooi van een gelukkig leven van twee mensen en drie kinderen en vier katten en twee carrières en tien hele lange gemanicuurde nagels.

Harry Sacksioni heeft mijn hart sneller doen kloppen gisteravond. Nou ja, niet Harry zelf, maar zijn gitaarspel. Dit kon ik ook, ooit. Nu allang niet meer. Maar..als ik het zou proberen…zou het dan weer lukken? Harry’s nieuwe album gaat adrenaline heten. En dat is precies wat weer door mijn aderen stroomt. Het blijft kriebelen ergens, muziek maken.

Het zal er wel weer niet van komen. Ik sta wel vaker op dit punt. Maar het is te druk, er zijn teveel excuses om door te zetten. Het is net als zeggen “morgen ga ik lijnen”. Maar voor nu geniet ik van de gedachte “zou ik?” zal ik?”

oktober 1, 2009 Posted by | Repel | , | 8 reacties