Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Je zal het maar zeker weten…deel II

Ik wist het 9 jaar geleden zeker en ik weet het nog steeds zeker weten heel erg zeker, maar wisten jullie

…dat ons jubileum gisteren bijna in het water viel omdat Popeye opstond met 39,5 °C?
…dat ik daardoor een korter lontje had omdat ik eigenlijk stik-ongerust was omdat hij de hele dag geen druppel vocht tot zich wilde nemen?
…dat we naar Blijdorp zijn geweest?
…dat ik op dat idee kwam door haar?
…dat ik daar ben gespot door haar?
…maar dat ik haar niet heb gezien?
…dat ik vorig jaar alle dieren al uitgebreid had gekiekt en dat nu niet meer heb gedaan ondanks mijn super-duper lens?
…dat we er vaak naartoe gaan en dat eigenlijk nog vaker willen en dat we daarom eindelijk een abonnement hebben genomen?
…dat ik daar enorm blij mee ben?

…dat we een uurtje naar huis gingen om op te frissen en om iets te drinken?
…dat we toen onze vakantie hebben geboekt?
…dat we wederom naar la douce France gaan?
…dat we een kasteel hebben bij het zwembad?
…dat we naar Auvergne gaan?
…dat ik daar enorm blij mee ben?

…dat we ’s avonds uit eten gingen?
…dat een strandpaviljoen de beste plek is om met kleine kinderen uit eten te gaan?
…dat je in de zon kan zitten en uitgebreid kan natafelen?
…dat de kinderen zich niet vervelen als papa en mama natafelen omdat er een heule grote zandbak is?
…dat je met alles kan spelen op het strand en dat je daarom drie intens tevreden en blije kindjes hebt?
…dat ik daar enorm blij mee was?

…dat ik enorm blij word van deze diavoorstelling (Maestro! Musica!) en dat ik daar foto’s van onze trouwdag in 2001 in heb verwerkt en dat de Brandmeester nu nog net zo’n lekker ding is als toen?

(Groot scherm kan!)

Advertenties

mei 24, 2010 Posted by | Party of Five | , , | 37 reacties

Het iWeekend van een Mac-o-fiel door de iLens van haar iPhone

Omdat ze zaterdag de koploper versloegen en nu zelf koploper zijn en het kampioenschap ze nauwelijks nog kan ontgaan en hij twee keer scoorde (waarvan eenmaal uit vrije trap als een heuse Pi-air!) en drie keer de voorzet gaf voor een doelpunt en hij door zijn coach “Middenvelder pur sang” werd genoemd (leest hij mijn log of zo?) en De iRepel de longen uit haar lijf heeft aangemoedigd en dus weer die sockermum was die iedereen kent als die moeder die alsmaar “Pi-air”  scandeert en omdat de Brandmeester zo vreselijk trots is op zijn eerstgeborene kreeg hij van mij dit. (Jongens: zonder adem te halen in een keer lezen, hè!) De Middenvelder oefent zich een rotje, want zo eenvoudig is het niet eens!

Omdat ik zaterdag 15 kilometer liep, deed ik zondag “maar” 5 kilometer. Maar daarmee kwam ik met mijn Nike+ wel boven de 600 kilometer! Zie je die enorme piek van de 15 kilometer? Man, wat was ik trots op mijn benen.

Hoe Mac-o-fiel ik ook ben, en hoe blij ik ook ben met de Nike+iPod en mijn iMac en mijn witte iPhone (Macbook pro staat op het verlanglijstje), voor hardlopen gaat er niks boven de Garmin Forerunner 405CX. Met hartslagmeter en ingebouwde GPS. Garmin weet tot op de meter waar ik loop en hoe hard. Oh, ik gadgetfreak ik.

En omdat de 15 kilometer zo ontzettend lekker en makkelijk liep, heb ik er alle vertrouwen in dat ik na de zomer de halve marathon ga redden. En zondag was het weer zo goed en scheen het zonnetje zo lekker , dat ik in mijn nieuwe shocking pink zomerloopoutfit kon lopen. Toen ik het aan had getrokken riep De Wijze uit: “Mama, wat ben je mooi!” Dat zijn de complimenten die tellen in het leven, dat kan ik je verzekeren.

Maar het is niet alleen maar hardlopen wat de klok slaat. We waren een heel weekend samen en dus gingen we ook samen dingen doen. Geen Repelbos voor de verandering, maar in plaats daarvan een ochtendje waterratten.

Popeye oefent voor cool dude. En hij is pretty good at it! We zitten buiten met opa en oma die terug zijn uit het buitenland en we bestellen pizza en drinken witte wijn. Het leven is bijzonder rijk op een dergelijk moment.

De Middenvelder heeft zijn moeder volledig in zijn broekzak met dit soort acties. En nee, ze komen niet uit een tuin van iemand, ze zijn bij de sloot geplukt. De Repel moest het wel even checken. Uiteraard zijn ze vandaag volledig verlept, maar gisteren stonden ze er mooi bij en was ik enorm blij met mijn mooie boeket. Weet je, Brandmeester, ik vind het heel fijn om bloemen te krijgen. Wist je dat?

Ik heb deze serie geërfd van mijn tante die in januari 2006 is overleden. Ik koop ze trouw elk jaar bij en zoek elke rommelmarkt af naar de missende delen, maar ze stonden al die tijd op zolder in de studeerkamer. Zonde eigenlijk. Dus dit weekend heb ik ze naar beneden gehaald voor mijn leergierige Middenvelder. Elke vrij momentje (als hij niet op zijn waveboard aan het oefenen is) pakt hij een boek. Jammer alleen dat hij dan weer heel lang blijft kijken naar de foto’s van de onthoofde lichamen.

Een foto van ons avondje uit heb ik niet. Ik had het te druk met het dansen met de Brandmeester. Een foto van de pizza heb ik ook niet. Ik had het te druk met eten. Is mijn leven dan echt zo idyllisch? Meestal wel. Soms niet. Vanmorgen moesten de lakens worden gewassen van het bed van Popeye dat hij vannacht helemaal ondergespuugd had. En omdat hij vannacht niet toeliet dat De Brandmeester de kots uit zijn haren douchte, en hij vandaag ziekjes is, heb ik zijn haren maar zo goed en zo kwaad als het ging met een washandje gewassen.

En om met iets heel zinnigs af te sluiten: mijn iBeltoon wil ik jullie niet onthouden. Ik ben zelfs zo Mac-o-fiel dat ik mijn witte iPhone al kocht een half jaar voordat mijn abonnement bij mijn vorige provider afliep. (Maar ik zal vast niet de enige zijn geweest!) Echt, de beste uitvinding sinds het vuur.

april 19, 2010 Posted by | Party of Five | , , | 36 reacties

Sherlock’s overpeinzingen op Zondag

Ik heb een rotnacht gehad, dat kan ik U vertellen. Het Kind was er niet. Alleen dat kleinste kind, die nagel aan mijn doodskist, was er. Dat andere kind, die blonde, was met Het Kind uit logeren bij de buren. En ik moet U zeggen: zonder Het Kind slaap ik niet goed. Wij slapen namelijk altijd samen. Wij zijn sowieso altijd samen. Het Alfa-mannetje hier in huis blijft maar denken dat ik het leuk vind als hij me aait, maar dat mag eigenlijk alleen Het Kind. De rest is louter een kwestie van tolereren. Enfin, het was dus een eenzame nacht voor me. Ik ben van botte ellende maar bij mijn broer gaan liggen.

Ove het Kind gesproken, ik weet niet waarom het een paar maanden niet zo was, maar hij ruikt tegenwoordig weer zo lekker als hij op zaterdag thuis komt. Joost mag weten wat hij uitspookt, maar Het Vrouwtje zei dat hij corner-specialist is. Wat dat ook moge wezen. Nu ik erover nadenk roken ze allemaal zo lekker gisteren. Maar met name Het Kind rook vurrukkuluk. De onderkant van zijn schoenen ruiken al lekker, maar dan die rode sokken! Man, om daar lekker je neus in te duwen…heerlijk! Lekker warm en vochtig van die heerlijke geur!

Ik moet even ingedommeld zijn daarna, maar toen ik wakker werd was het huis te klein. In positieve zin dan hoor: Het Kind en dat andere kind stuiterden door de kamer. Het Vrouwtje had het over positief benaderen en veel liefde geven. Ik weet niet wat het probleem precies is, maar als het de bedoeling was dat het blonde kindje blij moest worden, is dat wel gelukt moet ik zeggen.

Het Vrouwtje is behoorlijk in de weer vandaag. Ze strijkt en ze ruimt op. Vreselijk vermoeiend, ze stoort me continu als ik wil dommelen. Ik begrijp haar ook niet, want ze drinkt al de hele dag geen koffie: waar haalt ze de energie vandaan? Ze drinkt iets wat vreselijk vies ruikt. Ze zegt dat bij de fitness-test haar bloeddruk iets te hoog was. Ze hadden haar verteld dat het een momentopname kon zijn, maar zij gaat meteen overboard en schrapt de koffie en de cola van haar menu en gaat hele rare dingen drinken. Kan nooit goed zijn, dat voel je aan mijn snorharen. “Minder zout” en “meer knoflook” klinkt ook niet gezond. “Meer vis” was de enige hoopvolle opmerking die ze maakte.

Ze was vandaag ook in de weer met foto’s. En mopperen dat ze deed! Ik snap überhaupt dat hele concept foto niet. Wat heb je eraan om te kijken naar een plaatje? Het ruikt niet, het beweegt niet, het aait niet en het spint niet. Het is nep! Maar het Vrouwtje is er dol op. Altijd in de weer is ze, met haar fototoestel dat overigens steeds groter lijkt te worden met alle toeters en bellen die ze erop koopt. Vandaag was ze dus aan het rommelen met schoolfoto’s en ik moet zeggen: het is een best mensch dat Vrouwtje, maar ze laat zich belazeren waar ze bij staat. Ze zegt dat ze de fotograaf niet goed vindt en dat de kinderen er niet heel leuk op staan. Met name de foto waar Middelste alleen op staat vindt ze niet mooi. En hij heeft twee foto’s gestuurd waar ze alle 3 op staan en ze neemt ze allebei. Nagenoeg identiek, en op allebei had ze wat te mopperen. Maar toch allemaal kopen hè. Ik kan er met mijn verstand niet bij: het zijn maar foto’s! Ik zag heel veel briefjes die enveloppen in gaan. Tellen is niet mijn sterkste kant, maar ik zag zo 64 euro 25 voorbij komen. En nog bijbestellen voor de opa’s en oma’s ook. Nou vraag ik je: als het Vrouwtje ze al niet leuk genoeg vindt, zouden haar en Alfa-mannetje’s ouders dat dan wel vinden? Ik denk het niet.

Het spijt mij, u zult mij nu moeten excuseren, want ik voel mijn gekke 10 minuten opkomen. Ik moet nodig door het huis gaan donderjagen met mijn broer.

Met vriendelijke groet,

Sherlock.

maart 14, 2010 Posted by | Levende Have, Party of Five | , , , | 31 reacties

Woordenloze Woensdag: Zonder Zijwieltjes Stantapede Stemmen

maart 3, 2010 Posted by | De Daltons | , , | 18 reacties

Woordenloze woensdag: we hebben het goedgemaakt

februari 17, 2010 Posted by | Levende Have, Party of Five | , , , | 18 reacties

Hoe doen ze dat, die familie Ingalls? Wij weten het niet!

De inmiddels 13 jaren bij de brandweer hebben geleerd dat Manlief zich klaarblijkelijk staande kan houden in dit zware beroep. Ook is gebleken gedurende de opleiding en bij de zware oefeningen, dat hij zich staande kan houden bij USAR.NL. En nu is proefondervindelijk gebleken dat hij ook de über-usar-beproeving aankan.

Zie dat potloodje gaan:
Haïti
krasser-de-krasser-de-kras:
GESCHIKT!

Manlief is tijdelijk superman geweest.

Tegelijkertijd kan ik het aan om met knobbels in mijn tiet -volledig in mijn allenige uppie- naar de poli erfelijke tumoren te gaan, wetende dat mijn man op exact dat moment op weg naar Haïti is, wetende dat ik ongeacht de uitslag van het onderzoek de komende 11 dagen drie kleine kinderen in mijn uppie moet verzorgen. De uitslag bleek goed, en ik heb vervolgens relatief eenvoudig het onthoofde gezin en onthoofde huishouden draaiende gehouden gedurende de crisisorganisatie.

Zie dat potloodje gaan:
Moeder alleen in crisissituatie
krasser-de-krasser-de-kras:
GESCHIKT!

Ik ben tijdelijk supervrouw geweest.

En dan is Manlief thuis en moeten we doen wat iedereen doet: vadertje en moedertje spelen. En eerlijk gezegd ging ik ervan uit dat we dat ook direct zouden zijn: als wij superman en -vrouw kunnen zijn in een crisis, dan moeten we dat reguliere gedoe ook fluitend aankunnen en dan hebben we nooit meer problemen over futiele dingen want we hebben erger meegemaakt dus dit doen we op onze sloffen. Op één been met twee vingers in onze neus.

Oh wij familie Ingalls wij!

Dat hele gezinsgebeuren en dat hele man/vrouw-zijn, dat hele dopje op de tandpasta ding en de toiletbril omhoog/omlaag en zo, dat op het bord opschrijven dat de boter op is en vuile sokken op de vloer/in de was…dat kunnen we dan toch ook, maar dan nog beter dan de rest? Als je de crisis aankan die niemand zich kan voorstellen, kan je het normale toch ook, maar dan beter?

Eeeeehm guess what: zo eenvoudig werkt het helaas ook weer niet. De weg naar het kleine huis op de prairie blijkt niet eens zo heel eenvoudig te vinden, wat het bord ook zegt.

En dus hadden we vandaag mot. En omdat wij übermenschen zijn, hadden wij übermot. Met z’n allen. Ik had ruzie met de kinderen, en de kinderen met mij. Papa had ruzie met de kinderen, en de kinderen met papa. Ik ging versus hem en de kinderen en hij ging versus mij en de kinderen.

En het ging allemaal om zaken….waar we in ons pré-supermens tijderk ook al ruzie om maakten. Maar dan nooit in één dag, dat dan weer niet. Dat is dan wel weer knap van ons. Omdat het nu eenmaal zaken zijn waar je je in het dagelijks leven druk om maakt. Maar wij voelden ons na onze ‘ontberingen’ zodanig übermensch dat we dachten dat ‘simpele gezinsperikelen zoooooooooo 2009’ waren.

Dat dit allemaal gebeurt op 14 februari vind ik ook niet om te lachen. Valentijnsdag is voor mij op zich niet heel speciaal, maar om nou te zeggen dat dit nou bij uitstek de dag is om met een enorme smak terug op aarde te donderen en je af te vragen of je wellicht niet te makkelijk hebt gedacht over het terugglijden in sleur en burgerlijk is weer teveel gevraagd.

Zie dat potloodje gaan:
Valentijnsdag 2010
krasser-de-krasser-de-kras:
NIET GESCHIKT!

februari 14, 2010 Posted by | Beslommeringen, Party of Five | , , | 42 reacties

Optrekken in z’n 5

Dat kan niet. Optrekken in z’n 5. Maar het is wel hoe ik me voel. Ik heb mezelf expres in z’n 5 gezet, mind you, anders had ik wel kunnen optrekken. Maar ik heb daar geen zin in. Daar waar ik me gisteravond nog vrijdagavond-eind-van-de-werkweek-kort-lontje-moe voelde, voel ik me vandaag lui. Ik heb me zelfs verveeld vanmorgen. En de dag kabbelt weer op weg naar zondag. Het hoogtepunt van deze dag was dat ik een grote groene bullie uit de haren van Jongste moest plukken. (Is bullie een gek woord? Het is wat wij gebruiken voor een pulkje uit je neus.) Zo houdt een mens toch niks over om een logje over te maken? Als ik ellende meemaak gaat de statcounter through the roof, maar wie zit er nu te wachten op verhalen over een bullie in de haren van Jongste? Niemand toch? Niemand behalve ik, that is. Al neuzen poetsend, billen afvegend, kattenkots en -kak ruimend, en stofzuigend in mijn slobberende joggingbroek, weet ik dat ik geen sluimerende kanker-tijdbommen in mijn lijf heb, dat Manlief niet meer in Haïti zit, dat het linksom of rechtsom met Middelste goed gaat komen, dat iets anders uiteindelijk ook goed gaat komen met de tijd en hier en daar een verhelderend gesprekje bij een wijntje, en dat sister dearest er wat mij betreft niet eens in hoeft te stikken. Leef en laat leven, losgelaten en afgesloten. Het is wel goed zo. Al kattendiarree ruimend, merk ik een ruimte in mijn hoofd. Ik zal altijd wel een opgewonden standje blijven die er een kunst van maakt om beren op de weg te zien, maar momenteel zie ik zo weinig beren op de weg als voor mij mogelijk is.

Dus waar maak ik me dan druk om? Nou, het is kommer en kwel hier: heb je eindelijk die iMac, klaagt Manlief over de iMuis. *Zucht* Omdat het iWieltje aanliep dacht Manlief dat hij het wel even op z’n brandweers kon fixen. Maar ja, ‘op z’n brandweers’ staat tot ‘Apple’, als ‘sloopkogel’ staat tot ‘chirurgische microtechniek’. Manlief sloopte aldus mijn iMuis. iManlief beloofde mij plechtig binnen 24 uur een nieuwe iMuis. Maar dat vergat hij. En toen kwam Haïti. En ik had nog steeds geen nieuwe iMuis. Maar eergisteren kwam dan eindelijk onze nieuwe iGadget: de nieuwe generatie Magic Mouse. Even wennen, maar wel lekker! Draadloos en wielloos en iHij kan alles. iStilistisch is iHij ook erg verantwoord. Het probleem met optische muizen echter, is dat ze moeite hebben met ons donkere stenen aanrecht. We moesten dus aan de muismat, maar het idee van een muismat vloekt niet alleen met de  iMac, maar ook met ons aanrecht! Oh kommer en kwel. Toen moest ik wel zo’n über-hippe mouse rug kopen vandaag. Enig idee wat die dingen kosten? Oh kommer en kwel.

Oh kommer en kwel, heb ik eindelijk die raskatten, zit er eentje tussen met een misvormd hoofd! Een poosje geleden schrok ik me een hoedje: ik dacht dat Sherlock een dikke lip had na een knokpartijtje met zijn broer. Ik dacht meteen dat er iets ontstoken was of minimaal gehecht moest worden, maar bij nadere inspetie bleek het gewoon…zijn anatomie te zijn. Ik krijg het niet goed op de foto, maar de rechterhelft van zijn bovenlip (voor de kijkers links) steekt flink uit naar voren en hangt ook lager dan de rest. Tsssss….daar valt geen kattenshow mee te winnen! Kommer en kwel: ik krijg het niet eens goed op de foto…

Oh oh oh, nog meer kommer en kwel….heb je je kind net als lieveheersbeestje geschminkt, wil hij het na een uur alweer vanaf hebben. Drama’s! Je denkt toch niet dat je moeder voor een half lol, een uur lang voor de kat z’n viool heeft lopen schminken?

Oh kommer en kwel, blijkt je oudste, je eerstgeborene, degene die je moeder maakte, je oogappeltje tòch niet op jou te lijken, maar blijkt hij de voorliefde voor alles wat kaart heet, te hebben van zijn vader. En ik weet niet eens waar Nederland ligt. In een laatste poging zijn liefde te kopen ben ìk degene die dit heeft gedaan vandaag:

Oh kommer en kwel, het kind is lief, gevoellig, slim en mooi. En het geeft geen ruk om meisjes, alleen maar om voetbal. Enig idee hoeveel scooterrijdende bakvissen ik voor mijn deur ga krijgen over een paar jaar?

En het wordt alleen maar erger: heb ik ook nog de een of andere Award gekregen van een medeblogger die ik op mijn log moet plaatsen met de een of andere opdracht erbij…ik zeg: Kommer en Kwel!

Het leven
is nu
heerlijk
en rijk.
En ik
realiseer me dit
volledig.

februari 6, 2010 Posted by | Party of Five | , | 26 reacties

Kabbelen

Wat heerlijk als het leven even niet in de vijfde versnelling zit. Wat heerlijk dat er geen torenhoge pieken en geen ravijndiepe dalen zijn. Wat heerlijk dat de zondag kabbelt. Dat het grootste drama van vandaag is dat ik vanmorgen een kilo zwaarder ben dan gisteren. Dat het slechtste nieuws van de dag is dat mijn derde prestatieloop is afgelast vanwege het weer en later zal plaatsvinden. De combinatie van die twee is iets minder, maar als dat het ergste is wat de dag brengt, is de dag okay. Niet goed en niet slecht, gewoon okay. En daarmee helemaal perfect.

Het grootste evenement van de dag zal zijn dat we ons gaan aankleden; we zitten nog in pyjama en ik maak geen aanstalten om daar verandering in te brengen. Het grootste gevaar dat deze dag bedreigt, is de wedstrijd Feyenoord – Ajax zometeen en de eventuele negatieve consequenties voor het humeur van Oudste. Het meest gelukzalige moment van deze dag was de vertedering die ik had voor het voetje van Middelste. Geen pieken, geen dalen.

Als het ergste dat ik ooit heb meegemaakt op -100 zit en het beste dat ik ooit heb meegemaakt op +100, kabbelt deze zondag tussen 0.01 en -0.01. Ik geloof nog steeds niet dat 2010 afkoerst op rustiger vaarwater, maar vandaag wel. Vandaag komt ons bootje voor geen meter vooruit in stilstaand water. En dat komt me even verschrikkelijk goed uit.

januari 31, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , | 28 reacties

Krijg nou tieten!

Hè hè, ze logt weer eens over haar tieten. Ja jongens, ik weet dat jullie erop hebben zitten wachten. Maar eigenlijk krijg ik geen tieten, ik hou mijn tieten. Ze hebben namelijk goeie genen, mijn tieten. Dit realiseerde ik me vandaag op een moment van rust. Het voordeel van niet fietsen, maar OV’en, is dat je uit het raam kan staren en mijmeren. Ik kan leven met knobbels, want ik heb een paar beste tieten. En er hangt geen zwaard van Damocles boven mijn tieten, dus daarom kan ik ermee leven. Geen littekens of cupje Baywatch voor Repel: de Repel houdt het bij haar eigen tietjes. Ze zijn helemaal van mij, per slot van rekening. Al zal Manlief op een ondeugend moment wat anders verkondigen.

En zo is deze hele dag gevuld met mooie momenten en momentjes. Na ups en downs komt er onherroepelijk weer een up. En die up is vandaag. Niet altijd komt alles goed, maar alles is tijdelijk en alles gaat een keer over. Ook de down. Als ik, oh luie ik, in de vooravond de auto voor de deur parkeer (ik was zelfs met de auto naar het OV), zie ik dat Manlief net thuis komt met de drie Daltons: Oudste had voetbaltraining. Oudste spot mij als eerste en hij holt naar de Smart.

Oudste: Hé mama!
ik: Hé stoere vent! Lekker gevoetbald?
Oudste: Ja! Was het leuk op werk?
God, wat is hij lief.
Dan ziet hij de plastic tassen van het afhaalrestaurant op de passagierstoel liggen.

Oudste: Lekker! Eeeeeh, maar eigenlijk weet ik niet wat erin zit. Wat zit erin? Wat eten we?
Inmiddels is Middelste ook bij de Smart gearriveerd, ondanks verwoede pogingen van Manlief om de Daltons naar binnen te krijgen.
Hij stopt pal voor mijn neus met een grote sprong en een hele grote grijns.
Middelste: Mama!
ik: Middelste! Hoi lieffie! Kipsaté met pindasaus schat.
Ja-ha, met drie kinderen kan ik über-multitasken, ik kan met alle drie tegelijk een afzonderlijk gesprek voeren.
Manlief en ik eten kipfilet in Italiaanse saus mind you, iets romantischer.
Oudste: Yesssss!!!
Middelste: Mag ik Super Mario filmpjes kijken op de iMac?
ik: Ja hoor!
Middelste: Yesssssss!
Hij maakt een triomfantelijk Lee Towers gebaar met zijn arm en huppelt terug naar papa.
En terwijl ik de tassen uit de Smart haal is dan eindelijk ook Jongste gearriveerd bij de Smart.

Jongste (op een verbeten toon): Ook mama!
ik: Hoi lieffie!
Ik geef een knuf en hup, weg is hij weer zijn broers achterna. Hij heeft het maar druk met “ook” doen wat zijn broers doen, wat ze ook doen. Ik loop naar de deur en geef Manlief een dikke zoen.

ik: Hoi lief
Hij bromt: Ik wil er nog 4.
Ik grinnik.

Na het eten ga ik een rondje rennen, maar ik breng eerst Jongste naar bed. Middelste kijkt Super Mario op YouTube en Oudste plakt voetbalplaatjes met papa.
Het kamertje van Jongste had ik gerestyled bij de geboorte van Middelste en ik heb het zo gelaten toen Jongste kwam. Ik had destijds Giraffeknuffels gekocht voor in de wieg en die had ik op de muur nageschilderd. Maar Middelste had niks met die Giraffes en ze waren dus ongebruikt toen Jongste kwam. En wat blijkt: Giraffe en Jongste blijken onafscheidelijk. Hie-af, zo heet zijn Giraffe. En deze week ontdekte hij de Giraffe op de muur. En hij laat sindsdien Hie-af elke avond de Giraffe op de muur een kusje geven. En dan blijkt pas goed hoe intensief hij van Hie-af houdt: hij heeft hem helemaal vies geknuffeld. Wellicht is het weer eens tijd dat Hie-af in bad gaat.

Vanavond hoor ik hem ineens zeggen: “Hou v-jou.” Dit zegt hij terwijl de Giraffe een kusje krijgt van Hie-af.
Ik ben geroerd tot op de bodem van mijn ziel. Wat zeg ik: ik ga door de bodem.

ik: Van wie hou jij?
Jongste (terwijl hij naar mij wijst): ik!
ik: Ik hou van jou.
Hij: ja.
ik: Hou jij van mij?
Hij (ondeugend grijnzend van oor tot oor): Nee!
Hij slaat zijn handjes op zijn buik, want hij weet dat hij gekieteld gaat worden.
Een correcte aanname.
Even later leg ik hem in bed.
Hij roept: “Nuffel!!”
Ik geef hem een dikke knuffel en hij slaat zijn armpjes strak om mijn nek. Hmmmm, lekker.

Het hardlopen gaat even later voor geen meter. Het is koud, het is glad en ik ben benauwd en ik moet poepen. Maar ergens voelt het goed om tot snot te gaan en dat het tempo niet wil lukken is niet erg. Ik heb tieten, ik heb een geweldig gezin dat van mij houdt. Manlief is thuis. Het gaat goed met hem en hij is een held en hij houdt van mij. Ik kijk al hollend naar de maan. Issie vol of net niet of net niet meer? Ik weet het niet, maar mooi is hij wel. Ik huil niet naar de maan, ik knipoog naar de maan. En de maan schijnt terug. Mijn GPS-horloge zegt 9,9 kilometer.

Vandaag werd ook bevestigd ten slotte, dat ik een dezer dagen wordt gebeld door een heuse journalist: ik ga geïnterviewd worden voor een brandweervakblad. Ik word geïnterviewd als echtgenote van iemand die mee was op de missie naar Haïti. Okay, ik word geïnterviewd als vrouw van, maar ik ben wel de enige van die 60 partners die wordt geïnterviewd. Ik vind het reuze stoer. Manlief heeft ooit in hetzelfde blad gestaan met de beroemde ijsduik-foto. En nu kom ik er ook in.

Ik typ mijn logje en Manlief en Oudste kijken Popstars. Oudste is fan. Fan van Wesley. En dus mag hij opblijven voor deze finale. Als Wesley zijn eerste liedje zingt, komt Oudste met zijn professionele commentaar: “Fantástisch.” Manlief en ik delen een blik.

Het leven is mooi vandaag. Ik rol terug in burgerlijk, in sleur, in warmte…en ik geniet van elke seconde.

januari 29, 2010 Posted by | Party of Five, Repel | , | 34 reacties

Een feestje

Voor het eerst in 2010 stond ik weer bij school. Nu pas ja, op de donderdag. Manlief staat er vaker dan ik: hij is dè schoolpleinvader van Repeldorp. Hij is zelfs eens klassenvader geweest. Ik doe het maar één keer per week: brengen-halen en brengen-halen, dat en één keertje brengen ’s ochtends. Meer niet. De meeste ouders kennen de moeder van Ouste en Middelste niet eens. Vandaag sprak een van de juffen van Oudste mij zelfs aan met een vragend: “de moeder van Oudste?”

Enfin. Voor het eerst dus weer bij school, sinds de kerstvakantie. En dus had ik ook weer, voor het eerst sinds de kerstvakantie, quality time met Jongste alleen. Ik heb dat gemist. Zodra we ’s ochtends thuiskomen na het wegbrengen gaan we voor de televisie zitten en al JimJam of Nick Jr. kijkend stoeien we. We kietelen en we knuffelen en we vallen over elkaar heen. En we lezen boekjes en soms kruip ik achter de computer en kijkt hij een dvd’tje. En allebei gieren we van het lachen. Ik ken maar heel weinig dingen die zoveel geluksgevoel oproepen als de schaterlach van Jongste gevolgd door een “nog een keer!” Het is een feestje. Ons eigen privé-feestje en we hebben er maar heel weinig voor nodig. Elkaar, dat is het eigenlijk wel zo’n beetje. Een dag per week heb ik een feestje met Jongste.

Ik wist net iets eerder dan Manlief dat we deze Dalton, deze Jongste nodig hadden om ons gezin compleet te maken. Manlief zag dat het me menens was: er zit nog een Dalton in de pijplijn die bij ons hoort. En dus gingen we proberen voor een Jongste. En het werd precies de Jongste die we verdienden: een kadootje.

januari 7, 2010 Posted by | De Daltons | , | 20 reacties

De moederkloek is aan het eind van de kerstvakantie niet zo’n moederkloek meer

Het is vandaag officieel de laatste dag van de kerstvakantie. Praise the Lord: maandag gaat de school weer van start!

Twee weken lang drie Daltons in huis waarvan wij zij gewend zijn dat er twee op school zijn, kan shear hell zijn. Picture it: wij hebben in huis twaalfduizenddriehondhonderdenvierenzeventig Thomas treintjes, honderdzesendertigduizendachthonderdennegenennegentig Cars autootjes. En sinds de komst van de Gamecube hebben we een PS2, een PSP, twee DS’en, een Wii én een Gamecube. Een iMac en een PC. Allemaal met tig spellen. En als je de buren meetelt (de kinderen van ons en van hen zijn toch joined at the hip) hebben we de Wii en de DS’en in duplo.

Maar toch, ik zweer je: als een Dalton dat ene treintje heeft, willen ze er plotseling A.L.L.E.M.A.A.L. mee spelen. Die andere driemiljoen zijn plotsklaps volslagen oninteressant geworden. Als de ander dat ene Cars autootje pakt vliegen ze met z’n allen daar bovenop. Niemand kijkt televisie, maar als er eentje wil Wii’en, beginnen er twee andere te krijsen dat ze Nick jr. willen kijken. Ze willen allemaal op die ene DS en anders willen ze allemaal, op hetzelfde moment, op de PSP.

Ik wil niet nadenken over het aantal keren dat ik heb gedreigd alles in de prullenbak te gooien. Het ergste waren nog de momenten dat ze allemaal, en masse, helemaal niks wilden. Alles was stom en ze verveelden zich. Niks was goed. Naast het speelgoed en de electronica was er sneeuw en er was een slee en er was een speeltuin vol met kinderen. Maar de Dalotns hingen op de bank en verveelden zich, want niks was leuk.

Dus. Vandaag de laatste dag van de schoolvakantie. Toen ik vanmorgen naar beneden liep bedacht ik me dat ik het bijna heb gered. Dat het vandaag toevallig ook 1 januari is, betekent dat -omdat ik om half 2 naar bed ging en Jongste overal doorheen sliep- ik uit bed werd getimmerd door een KLAARWAKKERE Jongste toen ik bij wijze van spreken nog niet eens in mijn eerste REM-slaap was gegleden. Mijn haar is een vogelnest dat in de jaren tachtig van de vorige eeuw niet misstaan zou hebben, mijn wallen zijn indrukwekkend. Ik loop rond in een Superman-shirt en roze velours ochtendjas, grijze wollen sokken en mascara tot op mijn kin.

Ik kom beneden en moet eerst de diarree van Lewis opruimen voordat de kinderen erin stappen. Vervolgens moet ik de kots van Miss Marple opruimen. Even later heeft Jongste een poepluier waar je U tegen zegt en de kinderen vliegen elkaar binnen 10 minuten in de haren over dat ene treintje van de honderdduizend. En Oudste is boos dat hij geen eredivisie live mag kijken. Lewis kakt nog een keer op de vloer in de WC en er gaat tegelijkertijd een beker chocomel om in de woonkamer.

Het is dat ze soms zoeter dan zoet zijn en aandoenlijk en lief, anders zijn dagen als dit niet te doen, zou je haast zeggen.

***

Gisteravond schrok Middelste wakker van het vuurwerk….even later zit hij naast Vriendin op het aanrecht. Vol bewondering kijkt hij naar zijn vader die vuurwerk afsteekt. “Dit vuurwerk heb ik nog nooit gezien!”

Middelste heeft net als zijn broers al lang geleden geleerd hoe hij zijn moeder om zijn vingertje moet winden.

januari 1, 2010 Posted by | De Daltons | , | 25 reacties

Kerst bij de brandweer is…

Kerst bij de brandweer is…

…erachter komen dat mannen wel degelijk tafels kunnen dekken, Indische rijsttafels kunnen maken voor 20 man, een boom kunnen optuigen…en in een moeite door ook nog eens de stad kunnen redden!


…eindeloos achter de computer mogen zitten zonder dat mama er nu ook wel eens een keertje achter wil (opm. redactie: het is geen iMac). He Glibber: bekende foto he!

…eindeloos mogen voetballen met plastic kerstballen in de huiskamer en eindeloos mogen darten

…toch nog met het gezin met kerst samen kunnen zijn…samen met zijn ‘andere’ familie. De ploeg bestaat momenteel alleen uit mannen; ’s avonds gingen er 8 vrouwen alleen naar huis. Maar we hadden wel met onze mannen èn onze ‘extended’ familie gegeten met kerst

Kerst bij de brandweer is…

…met 8 vrouwen aan tafel zitten…vol verwondering kijkend naar 8 mannen die direct na het eten afruimen, afspoelen, afwassen, toetje verzorgen, …Manlief hoort niet meer bij de jonkies en ik hoor dus ook bij de meer ervaren brandweervrouwen…maar je zag de vrouwen van die jonkies kijken: “Doettie thuis nou nooit!”

Kerst bij de brandweer is…

…een mijl op 7 als je veuls te laat weer naar huis moet met 3 Daltons die eigenlijk alleen maar paprika chips, patat en een hap frikadel hebben gegeten en tot op het bot vermoeid zijn…
…een drama als je, alleen, 3 oververmoeide mennekes in bed moet krijgen…
…wellicht wel de mooiste traditie die wij hier in Casa Repel hebben.

Doe je voorzichtig vannacht, spuitgast van me?

december 27, 2009 Posted by | Party of Five | , , | 21 reacties

Tradities

Ik kan niet zo goed uitleggen waarom het woord bij mij een negatieve bijklank heeft; tradities. Maar dat heeft het wel een beetje. Alsof het neigt naar routine en sleur en verplichting. Maar ook dat is gek, want ik hou van sleur en zeker van de sleur zoals wij die hebben, het is niet de eerste keer dat ik er woorden over vuil maak. En nu ik de foto’s van deze decembermaand van ons gezin zit te bekijken, besef ik dat ons gezin een hele bijzondere en traditionele decembermaand heeft. Een bizar drukke maand, maar een traditionele en een fijne.

De gekte begint bij ons eigenlijk pas goed als de Goedheiligman weer vertrokken is naar Spanje. Zo snel mogelijk daarna tuig ik de kerstboom op. Ik ben dol op dat moment: de boom! En steevast elk jaar, zo rond Oud en Nieuw kan ik niet wachten om dat kolossale ding weer mijn kamer uit te werken!


Manlief en ik vieren in december ons jubileum en dit jaar bereikten we de 10 jaar-mijlpaal. En dus gingen we met z’n allen uit eten. En traditioneel eten de kinderen dan een frikadel, Manlief een enorm stuk vlees en ik carpaccio.

Sneeuw is helaas niet een jaarlijkse traditie, maar als er sneeuw ligt, trekken wij traditioneel A.L.L.E.S. uit de kast. Met onze supersonische slee (we hebben geen geld, jongens maar spúllen dat we hebben!), mega-sneeuwballengevechten en dito sneeuwpoppen. (De credits voor deze sneeuwpop moeten we delen met de buurt.) En de sneeuwbal sneeuwhomp die Oudste vast heeft, kreeg Manlief even later in zijn nek.

Een week na ons jubileum is Manlief jarig, de dag voor kerst. Hij was een heus kerstkindje, nu is hij dus een kerstman. HO HO HO!!! En traditioneel vieren we dat niet in december, maar pas in januari samen met mijn verjaardag omdat we nog enkele traditioneel erg drukke dagen voor de boeg hebben, namelijk de kerst, de verjaardag van Oudste en Oud en Nieuw.
Met zoveel feestdagen in een maand zitten er altijd wel een paar tussen dat Manlief moet werken. Meestal zijn we één kerstdag samen. En traditioneel zijn we dan samen thuis: visite is welkom, maar wij gaan zelf niet op sjouw familie of vrienden af, anders hebben we helemaal geen kerstmoment als gezin samen. In een drukke maand als deze moeten we ervoor waken dat we niet geleefd worden.

Nu is het tweede kerstdag, Manlief is naar de kazerne en ik zit nog steeds in mijn ochtendjas. En traditioneel ratelt Oudste nu al over zijn verjaardag over 2 dagen: ikbenbijnajarigikbenbijnajarigikbenbijnajarig!!!! En zoals altijd als ik alleen ben op een feestdag, hebben Manlief en ik al een paar keer met elkaar gebeld en doe ik het rustig aan met de Daltons. Oudste kijkt eredivisie live, Middelste zit achter zijn Gamecube, Jongste heeft een van de DS’en van zijn broers te pakken en ik zit achter de compu. Je kunt ons zo uittekenen. Ik denk dat ik zo speculaasjes met ze ga bakken. Maar eerst moet ik de puinhopen van het kerstdiner opruimen en de keuken boenen.

En vanmiddag laad ik mijn auto vol met Daltons en rijd ik richting kazerne. Traditiegetrouw zijn de gezinnen van de dienstdoende ploeg uitgenodigd voor een kerstdiner op de kazerne. En ook dit jaar wordt het de traditionele Indische rijsttafel.

Niks mis mee, met tradities. Helemaal niks mis mee.

december 26, 2009 Posted by | Party of Five | , | 17 reacties

Tien jaar geleden in zee gegaan

Ik wist welk brandweervlees ik in de kuip had, toen ik in die koude nacht, ergens in december 1999, besloot dat dit niet zomaar een date was. Deze was voor het echie.
Hij en ik hadden allebei al jaren samengewoond met respectievelijke exen. Maar toen we vrijgezellig elkaar voor ’t eerst in de ogen keken op de 9e van de 12e, toen was het direct ‘beurd. En de deal werd spreekwoordelijk in beton gegoten op de 17e.
Donderdag aanstaande is dat dus 10 jaar geleden, die 17e. Donderdag aanstaande gaan wij met de Daltons uit eten. Met z’n vijven. Donderdag ga ik mijn gratificatie, die ik vrijdag met toespraak en al heb gekregen, besteden om met mijn lieve Manlief en met onze drie Daltons uit eten te gaan voor ons jubileum. Ik kan me werkelijk geen mooier doel voor mijn  gratificatie voorstellen. Ja, ja-ha, ik houd natuurlijk wat over van de gratificatie…don’t worry, dat deel heb ik ook al uitgegeven.

Vandaag was het nog geen donderdag, het was pas zomaar een zondag, maar op die paar lullige dagen na tot het uur-U, was het een Uberdag..

10 jaar…in die 10 jaar dit hebben wij dit geproduceerd, een heel gezin aan Daltons…

Ik kan het niet laten, ik zie zoveel boten…het lijkt wel file. En omdat mijn zwager iets doet met boten en offshore, dacht ik….effe zooooooomen…..Mooi he?

Middelste heeft heel, heel, heel veel naar de horizon gekeken….

Ik nam deze foto…en dacht direct aan een foto van nog geen jaar geleden…

…deze foto….3 januari 2009 versus 13 december 2009…dezelfde kerels, een jaar later…

Ja, Jongste, we weten het: jij en papa, papa en jij….jullie doen het mooi samen…

december 13, 2009 Posted by | Party of Five | | 27 reacties

Leven tijdens een time out is met goedkeuring vals spelen

 

november 15, 2009 Posted by | Party of Five | , | 14 reacties

Oost, west…

Het moge dan lachen, gieren, brullen zijn in die Heimat, het eten moge dan lekker en uitbundig zijn, ik mag er dan bij het galadiner to kill for hebben uitgezien, en er moge dan ook nog fotografisch bewijs zijn van dit alles (waarbij ik de laatste foto naar Manlief heb gestuurd per MMS: kijk schat, zo zie ik er uit vanavond)…

Dat moge allemaal zo wezen, maar thuis blijkt dat Manlief hele mooie foto’s heeft gemaakt van het slipexamen omdat ik het heb moeten missen. Zulke mooie judorollen hebben ze niet in die Heimat.


En thuis zit deze puber op mij te wachten. Zulke lieve mooie grote haarballen hadden ze ook niet in die Heimat,

En als ik thuis kom, ligt er een kaartje en een engeltje. Mijn eigen beschermengeltje. Gekregen van haar, omdat ik zo’n moeizame relatie heb met mijn borsten. Mijn beschermengeltje zit nu op mijn jas en de kaart staat naast de kaart die ik kreeg van haar, die me zo lief regelmatig een hart onder de riem steekt in deze tijd van time out. Hoezo, je kan geen vriendschap vinden via internet!

Nee, een eigen beschermengel hadden ze ook niet in die Heimat.

En thuis zijn er mijn Daltons. Mijn Manlief, mijn lief, die me zo heeft gemist, die zo goed voor de kinderen heeft gezorgd, die zijn hand er niet voor omdraait om een weekje alleen voor de jongens te zorgen. Mijn Oudste, die zo’n schitterend rapport had en staat te popelen om te voetballen. Mijn Middelste, die zo geniet op school en die in een week wel een jaar ouder lijkt te zijn geworden. En Jongste, die ineens zo verstaanbaar lijkt te praten. Of versta ik ineens Koeterwaals?

Ik zit in mijn ochtendjas en uitgelopen mascara achter de computer. De jongens gamen en zometeen ben ik weer socker mom. Dat was ik ook niet in die Heimat. Ik ben thuis, ik voel me thuis en hier hoor ik thuis. Die Heimat komt volgend jaar wel weer.

november 14, 2009 Posted by | Party of Five | , | 15 reacties

Hoe gisteren verder verliep en hoe vandaag een hele nieuwe dag is…

Het gekke was dat ik direct na de uitslag niet meteen opgelucht was. Eigenlijk helemaal niet. De knot in mijn maag weigerde namelijk te vertrekken. De dokter had gezegd dat ik naar het strand moest: uitwaaien en uitschreeuwen. Maar ik ging liever naar Repelbos met Manlief en Jongste. We hadden een uurtje de tijd voordat we de twee oudste Daltons moesten halen van school. Een uurtje lang waren we een klein gezinnetje met slechts één kindje; solo aandacht voor mijn jongste menneke, mijn vrolijke draakje. En terwijl we daar liepen verdween de knot een beetje, druppelde er af en toe een traan, en werd de Repel vermoeider en vermoeider. Langzaam begon ik ‘verdriet’  toe te laten. Er zijn zoveel momenten om 3 A.M. geweest dat ik bang was dat ik dit menneke wellicht niet zou zien opgroeien. En dat ik dacht dat als mij iets zou overkomen, hij geen herinneringen aan mij zou hebben…

Ik werd overvallen door een intense vermoeidheid en ik leek niet verder te komen dan de eerste versnelling. Ik wist eerlijk gezegd niet wat me overkwam: ik ben nooit moe! Al jaren slaap ik niet meer dan 6 uur per nacht en meestal niet eens meer dan 5, maar ik ben nooit zo moe. Al ga ik tot het gaatje, al loop ik op mijn tandvlees; ik ben nog nooit zo moe geweest als de vermoeidheid die me gisteren overviel. En gisteren was ik moe. Ik had het koud en ik was moe en ik ben pal na de lunch naar bed gegaan en heb vier lange uren in bed gelegen. Gedommeld en gerust met een ongehoorde stilte in mijn hoofd. En al had het gemoeten, ik zou niet eens hebben kunnen opstaan. Manlief had me carte blanche gegeven: gisteren was mijn dag.

Vandaag is The Morning After. Vandaag is een doodgewone saaie woensdag in een doodnormaal zielsgelukkig gezin. Middelste had zijn eerste heuse partijtje uit zijn schoolcarrière. Beste Vriendje wilde maar twee kindjes op zijn partijtje en Middelste was daar een van. Hij schijnt het helemal naar zijn zin te hebben gehad, maar toen ik vroeg wat ze hadden gedaan, wist hij dat niet meer. Zo doodnormaal bijzonder.

Oudste mocht op voor zijn slipexamen vandaag, maar traditiegetrouw slaat hij een slip over omdat hij het zo goed doet. Na de oranje en de blauwe mag hij nu ook de zwarte slip overslaan en kregen we een briefje mee naar huis: Oudste mag 28 november aanstaande examen doen voor zijn gele band. Daar waar slipexamens nog officieus zijn, is een bandexamen een serieuze en officiële aangelegenheid en de ouders mogen komen kijken. De Repel heeft 28 november daarbij een port-proef-avond met Buuv. Dat wordt een teute leuke dag, 28 november!

’s Avonds stond jongste Zwager ineens op de stoep. Iedereen, inclusief hijzelf, was vergeten dat hij zou komen eten. Het was Schoonmoede die eraan had gedacht. Gelukkig maar, want nu hadden zowel hij als Oudste de grootste pret achter de DS. Het had iets te maken met tegen elkaar voetballen, of zo.

Ook de normaalste zaak van de wereld: mijn twee lieve “kleine” babypoesjes, die nog lang niet zijn uitgegroeid, te eten geven. Maar vandaag is alles wat normaal is en banaal is een groot genot. Vandaag is alles bijzonder. Miss Marlple is al dubbel en dwars ingehaald door haar zonen, kijk haar, ze lijkt wel een scharminkel naast die kerels. Hoe oud zal ik zijn als Oudste mij inhaalt? Ik ben over een paar jaar hopelijk ook een scharminkel naast drie grote kerels van zonen.

Gisterochtend kamde ik mijn lange, lange haren en keek ik naar mezelf in de spiegel. Chemo zou het einde van mijn lange haren betekenen. Vandaag kijk ik naar mezelf in de spiegel. Morgen gooi ik er een nieuw kleurtje in. Cacao bruin wordt het.

Volgende week gaat moeders en week lang de hort op. Ze gaat naar haar vaste jaarlijkse symposium, het leuke symposium, het de-krenten-in-de-pap symposium. Moeders gaat volgende week de hele week naar Duitsland en ze neemt haar nieuwe rokjes mee, haar Louboutins…èn: haar tieten waar geen kwaadaardige zaken in groeien. Ze gaat pronken met goedaardige knobbels. En ze gaat de hele week slapen. In haar eentje een groot bed. Zonder zorgen over knobbels, zonder koters die om 5 uur wakker worden en zonder knarsentandende Manlief. De Repel gaat genieten en De Repel gaat slapen. Het zou zomaar kunnen dat De Repel elke dag de eerste lezingen mist omdat haar bed zo lekker ligt. En dan uitgebreid ontbijten met Kaiser Brötchen met dik roomboter en dik kaas. De Repel gaat er gewoon een vakantie van maken. En ze hoopt dat haar baas niet meeleest.

november 4, 2009 Posted by | Repel | , , | 30 reacties