Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Woordenloze woensdag: we hebben het goedgemaakt

februari 17, 2010 Posted by | Levende Have, Party of Five | , , , | 18 reacties

Optrekken in z’n 5

Dat kan niet. Optrekken in z’n 5. Maar het is wel hoe ik me voel. Ik heb mezelf expres in z’n 5 gezet, mind you, anders had ik wel kunnen optrekken. Maar ik heb daar geen zin in. Daar waar ik me gisteravond nog vrijdagavond-eind-van-de-werkweek-kort-lontje-moe voelde, voel ik me vandaag lui. Ik heb me zelfs verveeld vanmorgen. En de dag kabbelt weer op weg naar zondag. Het hoogtepunt van deze dag was dat ik een grote groene bullie uit de haren van Jongste moest plukken. (Is bullie een gek woord? Het is wat wij gebruiken voor een pulkje uit je neus.) Zo houdt een mens toch niks over om een logje over te maken? Als ik ellende meemaak gaat de statcounter through the roof, maar wie zit er nu te wachten op verhalen over een bullie in de haren van Jongste? Niemand toch? Niemand behalve ik, that is. Al neuzen poetsend, billen afvegend, kattenkots en -kak ruimend, en stofzuigend in mijn slobberende joggingbroek, weet ik dat ik geen sluimerende kanker-tijdbommen in mijn lijf heb, dat Manlief niet meer in Haïti zit, dat het linksom of rechtsom met Middelste goed gaat komen, dat iets anders uiteindelijk ook goed gaat komen met de tijd en hier en daar een verhelderend gesprekje bij een wijntje, en dat sister dearest er wat mij betreft niet eens in hoeft te stikken. Leef en laat leven, losgelaten en afgesloten. Het is wel goed zo. Al kattendiarree ruimend, merk ik een ruimte in mijn hoofd. Ik zal altijd wel een opgewonden standje blijven die er een kunst van maakt om beren op de weg te zien, maar momenteel zie ik zo weinig beren op de weg als voor mij mogelijk is.

Dus waar maak ik me dan druk om? Nou, het is kommer en kwel hier: heb je eindelijk die iMac, klaagt Manlief over de iMuis. *Zucht* Omdat het iWieltje aanliep dacht Manlief dat hij het wel even op z’n brandweers kon fixen. Maar ja, ‘op z’n brandweers’ staat tot ‘Apple’, als ‘sloopkogel’ staat tot ‘chirurgische microtechniek’. Manlief sloopte aldus mijn iMuis. iManlief beloofde mij plechtig binnen 24 uur een nieuwe iMuis. Maar dat vergat hij. En toen kwam Haïti. En ik had nog steeds geen nieuwe iMuis. Maar eergisteren kwam dan eindelijk onze nieuwe iGadget: de nieuwe generatie Magic Mouse. Even wennen, maar wel lekker! Draadloos en wielloos en iHij kan alles. iStilistisch is iHij ook erg verantwoord. Het probleem met optische muizen echter, is dat ze moeite hebben met ons donkere stenen aanrecht. We moesten dus aan de muismat, maar het idee van een muismat vloekt niet alleen met de  iMac, maar ook met ons aanrecht! Oh kommer en kwel. Toen moest ik wel zo’n über-hippe mouse rug kopen vandaag. Enig idee wat die dingen kosten? Oh kommer en kwel.

Oh kommer en kwel, heb ik eindelijk die raskatten, zit er eentje tussen met een misvormd hoofd! Een poosje geleden schrok ik me een hoedje: ik dacht dat Sherlock een dikke lip had na een knokpartijtje met zijn broer. Ik dacht meteen dat er iets ontstoken was of minimaal gehecht moest worden, maar bij nadere inspetie bleek het gewoon…zijn anatomie te zijn. Ik krijg het niet goed op de foto, maar de rechterhelft van zijn bovenlip (voor de kijkers links) steekt flink uit naar voren en hangt ook lager dan de rest. Tsssss….daar valt geen kattenshow mee te winnen! Kommer en kwel: ik krijg het niet eens goed op de foto…

Oh oh oh, nog meer kommer en kwel….heb je je kind net als lieveheersbeestje geschminkt, wil hij het na een uur alweer vanaf hebben. Drama’s! Je denkt toch niet dat je moeder voor een half lol, een uur lang voor de kat z’n viool heeft lopen schminken?

Oh kommer en kwel, blijkt je oudste, je eerstgeborene, degene die je moeder maakte, je oogappeltje tòch niet op jou te lijken, maar blijkt hij de voorliefde voor alles wat kaart heet, te hebben van zijn vader. En ik weet niet eens waar Nederland ligt. In een laatste poging zijn liefde te kopen ben ìk degene die dit heeft gedaan vandaag:

Oh kommer en kwel, het kind is lief, gevoellig, slim en mooi. En het geeft geen ruk om meisjes, alleen maar om voetbal. Enig idee hoeveel scooterrijdende bakvissen ik voor mijn deur ga krijgen over een paar jaar?

En het wordt alleen maar erger: heb ik ook nog de een of andere Award gekregen van een medeblogger die ik op mijn log moet plaatsen met de een of andere opdracht erbij…ik zeg: Kommer en Kwel!

Het leven
is nu
heerlijk
en rijk.
En ik
realiseer me dit
volledig.

februari 6, 2010 Posted by | Party of Five | , | 26 reacties

Kabbelen

Wat heerlijk als het leven even niet in de vijfde versnelling zit. Wat heerlijk dat er geen torenhoge pieken en geen ravijndiepe dalen zijn. Wat heerlijk dat de zondag kabbelt. Dat het grootste drama van vandaag is dat ik vanmorgen een kilo zwaarder ben dan gisteren. Dat het slechtste nieuws van de dag is dat mijn derde prestatieloop is afgelast vanwege het weer en later zal plaatsvinden. De combinatie van die twee is iets minder, maar als dat het ergste is wat de dag brengt, is de dag okay. Niet goed en niet slecht, gewoon okay. En daarmee helemaal perfect.

Het grootste evenement van de dag zal zijn dat we ons gaan aankleden; we zitten nog in pyjama en ik maak geen aanstalten om daar verandering in te brengen. Het grootste gevaar dat deze dag bedreigt, is de wedstrijd Feyenoord – Ajax zometeen en de eventuele negatieve consequenties voor het humeur van Oudste. Het meest gelukzalige moment van deze dag was de vertedering die ik had voor het voetje van Middelste. Geen pieken, geen dalen.

Als het ergste dat ik ooit heb meegemaakt op -100 zit en het beste dat ik ooit heb meegemaakt op +100, kabbelt deze zondag tussen 0.01 en -0.01. Ik geloof nog steeds niet dat 2010 afkoerst op rustiger vaarwater, maar vandaag wel. Vandaag komt ons bootje voor geen meter vooruit in stilstaand water. En dat komt me even verschrikkelijk goed uit.

januari 31, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , | 28 reacties

Leven tijdens een time out is met goedkeuring vals spelen

 

november 15, 2009 Posted by | Party of Five | , | 14 reacties

Hoe gisteren verder verliep en hoe vandaag een hele nieuwe dag is…

Het gekke was dat ik direct na de uitslag niet meteen opgelucht was. Eigenlijk helemaal niet. De knot in mijn maag weigerde namelijk te vertrekken. De dokter had gezegd dat ik naar het strand moest: uitwaaien en uitschreeuwen. Maar ik ging liever naar Repelbos met Manlief en Jongste. We hadden een uurtje de tijd voordat we de twee oudste Daltons moesten halen van school. Een uurtje lang waren we een klein gezinnetje met slechts één kindje; solo aandacht voor mijn jongste menneke, mijn vrolijke draakje. En terwijl we daar liepen verdween de knot een beetje, druppelde er af en toe een traan, en werd de Repel vermoeider en vermoeider. Langzaam begon ik ‘verdriet’  toe te laten. Er zijn zoveel momenten om 3 A.M. geweest dat ik bang was dat ik dit menneke wellicht niet zou zien opgroeien. En dat ik dacht dat als mij iets zou overkomen, hij geen herinneringen aan mij zou hebben…

Ik werd overvallen door een intense vermoeidheid en ik leek niet verder te komen dan de eerste versnelling. Ik wist eerlijk gezegd niet wat me overkwam: ik ben nooit moe! Al jaren slaap ik niet meer dan 6 uur per nacht en meestal niet eens meer dan 5, maar ik ben nooit zo moe. Al ga ik tot het gaatje, al loop ik op mijn tandvlees; ik ben nog nooit zo moe geweest als de vermoeidheid die me gisteren overviel. En gisteren was ik moe. Ik had het koud en ik was moe en ik ben pal na de lunch naar bed gegaan en heb vier lange uren in bed gelegen. Gedommeld en gerust met een ongehoorde stilte in mijn hoofd. En al had het gemoeten, ik zou niet eens hebben kunnen opstaan. Manlief had me carte blanche gegeven: gisteren was mijn dag.

Vandaag is The Morning After. Vandaag is een doodgewone saaie woensdag in een doodnormaal zielsgelukkig gezin. Middelste had zijn eerste heuse partijtje uit zijn schoolcarrière. Beste Vriendje wilde maar twee kindjes op zijn partijtje en Middelste was daar een van. Hij schijnt het helemal naar zijn zin te hebben gehad, maar toen ik vroeg wat ze hadden gedaan, wist hij dat niet meer. Zo doodnormaal bijzonder.

Oudste mocht op voor zijn slipexamen vandaag, maar traditiegetrouw slaat hij een slip over omdat hij het zo goed doet. Na de oranje en de blauwe mag hij nu ook de zwarte slip overslaan en kregen we een briefje mee naar huis: Oudste mag 28 november aanstaande examen doen voor zijn gele band. Daar waar slipexamens nog officieus zijn, is een bandexamen een serieuze en officiële aangelegenheid en de ouders mogen komen kijken. De Repel heeft 28 november daarbij een port-proef-avond met Buuv. Dat wordt een teute leuke dag, 28 november!

’s Avonds stond jongste Zwager ineens op de stoep. Iedereen, inclusief hijzelf, was vergeten dat hij zou komen eten. Het was Schoonmoede die eraan had gedacht. Gelukkig maar, want nu hadden zowel hij als Oudste de grootste pret achter de DS. Het had iets te maken met tegen elkaar voetballen, of zo.

Ook de normaalste zaak van de wereld: mijn twee lieve “kleine” babypoesjes, die nog lang niet zijn uitgegroeid, te eten geven. Maar vandaag is alles wat normaal is en banaal is een groot genot. Vandaag is alles bijzonder. Miss Marlple is al dubbel en dwars ingehaald door haar zonen, kijk haar, ze lijkt wel een scharminkel naast die kerels. Hoe oud zal ik zijn als Oudste mij inhaalt? Ik ben over een paar jaar hopelijk ook een scharminkel naast drie grote kerels van zonen.

Gisterochtend kamde ik mijn lange, lange haren en keek ik naar mezelf in de spiegel. Chemo zou het einde van mijn lange haren betekenen. Vandaag kijk ik naar mezelf in de spiegel. Morgen gooi ik er een nieuw kleurtje in. Cacao bruin wordt het.

Volgende week gaat moeders en week lang de hort op. Ze gaat naar haar vaste jaarlijkse symposium, het leuke symposium, het de-krenten-in-de-pap symposium. Moeders gaat volgende week de hele week naar Duitsland en ze neemt haar nieuwe rokjes mee, haar Louboutins…èn: haar tieten waar geen kwaadaardige zaken in groeien. Ze gaat pronken met goedaardige knobbels. En ze gaat de hele week slapen. In haar eentje een groot bed. Zonder zorgen over knobbels, zonder koters die om 5 uur wakker worden en zonder knarsentandende Manlief. De Repel gaat genieten en De Repel gaat slapen. Het zou zomaar kunnen dat De Repel elke dag de eerste lezingen mist omdat haar bed zo lekker ligt. En dan uitgebreid ontbijten met Kaiser Brötchen met dik roomboter en dik kaas. De Repel gaat er gewoon een vakantie van maken. En ze hoopt dat haar baas niet meeleest.

november 4, 2009 Posted by | Repel | , , | 30 reacties

Geluk zit in een klein hoekje

Dat krijg je er nou van. Heb ik zoveel zitten te loggen over de knobbel in mijn tiet, dat ik helemaal vergeet op te scheppen over mijn kinderen. En nu heb ik zoveel om over op te scheppen, dat het bijna niet in één logje past.

Opscheppen over Oudste, dat hij al jaren zo hecht bevriend is met Buurjongen. Dat hij mij, en Buurjongen zijn moeder, zodanig om hun vinger hebben weten te winden dat Buurjongen mag blijven logeren nadat hij Feyenoord bleef kijken tot half 10. Ook al sta ik er alleen voor. Maar ze zijn zo dol op elkaar. En dat ik zo trots op hem ben, hoe lief hij is. Hoe gevoelig en verantwoordelijk.

Over Middelste, over het feit dat we beginnen te wennen aan het feit dat hij snugger is, net als zijn oudere broer. Dat we weer een bèta erbij hebben. Dat hij uit het niks zegt: “Een cirkel heeft keen kanten en geen hoeken. Een cirkel heeft eigenlijk helemaal niks. Een cirkel is gewoon ***schouderophalend*** rond.”

Dat hij zichzelf leert rekenen en de hele dag door sommetjes doet. Dat hij rekenspelletjes doet met zijn broer. Dat hij zijn broer vraagt hoeveel 10 plus tien is. En dat Oudste het antwoord oplepelt op zonder op te kijken van zijn DS. En hoeveel is 20 plus 20? En dit gaat zo door. Bij 160 plus 160 moet Oudste even nadenken. Middelste vindt het schitterend. Na een poosje zijn we beland bij: hoeveel is 640 plus 640. Oudste kijkt mij aan: “duizend en tweehonderd en tachtig. Maar ik weet niet hoe je dat noemt.”

Best ruw, zo’n kattentongetje over je neus.

En als we denken dat we alles hebben gehad, komt Jongste om de hoek kijken. Die de DS van zijn broer kan aanzetten en het fotoprogramma kan opstarten. En met zijn duimpje het touchscreen bewerkt. En foto’s van zichzelf maakt waar hij heel hard om moet lachen.

Maar toen kwam de klap op de vuurpijl. Ze waren uit logeren bij opa en Middelste wilde weten hoeveel treden de trap had. Toen zei Jongste met zijn heel sterke Koeterwaalse accent: “Achttien” Mijn vader en zijn vriendin keken elkaar aan. Zei hij dat nou echt? Het kind is 2 jaar en 2 maanden! Ze liepen de trap af en telden hardop de treden. En Middelste telde vrolijk van 1 tot 18.

We hebben ons al die tijd in de luren laten leggen door zijn Koeterwaalse accent. Maar we hebben er weer een snugger kind bij. Ik ga alvast sparen voor Harvard.

En van wie ze het hebben? Als je roept dat ze het vast en zeker niet van mij hebben, dan maak je me blij. Want dan hebben ze het van die andere man in mijn leven, de grootste Dalton. Mijn lief, mijn Manlief.

oktober 25, 2009 Posted by | Party of Five | , | 23 reacties