Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Foto van de ziel

Als ik een foto van mezelf zie, vind ik mezelf nooit op mezelf lijken. “Ben ik dat?”, is wat ik meestal verbijsterd denk. En helaas ben ik vaak negatief verbijsterd in plaats van positief verbijsterd. Ik vind mezelf in mijn gedachten blijkbaar veel knapper dan ik in werkelijkheid ben. Of is het dat ik veel lelijker ben dan ik hoop? Enfin. Als ik foto’s van Manlief zie, denk ik anders. Dan denk ik alleen maar “hij staat er goed op”, of “hij staat er niet goed op”. Maar het is altijd Manlief die lijkt op Manlief, al dan niet flatteus.

Vorige week ben ik met Jongste naar de kapper geweest en daar gebeurde iets heel geks: de kapper knipte er zomaar een half jaar bij. Ik liep met een dreumis de kapper in, en kwam met een jongetje met het hoofd van een peuter de kapper uit. Poef! Weg baby-hoofdje! En toen ik dat wilde vastleggen op de gevoelige plaat gebeurde er iets raars: op de foto is dat half jaar weer weg. Op de foto is hij gewoon weer mijn draakje van 2. Ik heb een foto genomen van zijn ziel.

Gisteren was het onderdeel ijsdansen aan de beurt in Vancouver. Ik heb het zelf helaas niet gezien, maar Middelste heeft het gekeken met oma opel. Middelste was zwaar onder indruk van een paar dat geschminkt was als clown. Automatisch associeerde ik dat met grote lachende mond en een fopneus, maar er werd me uitgelegd dat het meer “Pierrot’s”  waren. Met een traan en [quote] wenkbrouwen als driehoekjes [unquote]. Middelste vertelde me dat hij dat ook wilde.

Dus vanmorgen kwam ik te laat op werk omdat ik eerst Middelste moest schminken. Toen ik het resultaat zag schrok ik een beetje….het lijkt wel alsof ik zijn ziel zichtbaar heb gemaakt. En op de gevoelige plaat bleef dat zo: ik heb een foto van zijn ziel gemaakt.

februari 16, 2010 Posted by | De Daltons | , | 30 reacties

Zomaar een heel mooi weekend

Op zich was dit weekend niet heel bijzonder. Eigenlijk was het zomaar een weekend in het begin van januari. Maar het was een heel fijn weekend waarin allemaal leuke dingen zijn gebeurd. Eigenlijk begon het al op vrijdag.

Toen ik vrijdagmorgen op de fiets stapte zag ik dat het een schitterende dag ging worden. De mist van die nacht was als dikke rijp op de wereld gaan zitten en de lucht was helder.  Als je daar geen mooie foto’s van kan maken! Maar ik vertrok in het donker en zou ook pas thuiskomen in het donker. Ik heb daarom Manlief vanaf de fiets gebeld en hem “verordonneerd” in mijn plaats plaatjes te schieten van het mooie winterweer. En hij heeft een paar hele mooie foto’s gemaakt.

Vrijdagmiddag mocht Middelste dan eindelijk voor het eerst naar peutergym. Hij stond al vanaf juni op de wachtlijst. Op de wachtlijst voor peutergym, ja het is zo gek als het klinkt. En het was super! Middelste kan nu al nauwelijks lopen zonder te stuiteren en te springen en ik vermoed dat hij binnenkort vlikvlakkend stuitert door de kamer. Hij heeft intens genoten.

En wil degene die dit weekend niet op het ijs heeft gestaan nu zijn vinger opsteken?

Fotograferen begint steeds meer een hobby te worden en de plannen om op cursus te gaan worden steeds concreter. En dit weekend kreeg ik van Manlief mijn vervroegde verjaardagskado: een digitale spiegelreflex camera. Helemaal professioneel en uitbreidbaar met allerlei toeters en bellen. Het is een schitterend ding en ik ben er zó blij mee! Tot nu moet ik zeggen dat hij er de mooiste plaatjes mee schiet. Ik denk dat hij maar op cursus moet: hij heeft er gevoel voor!

Jongste heeft zelluf doen ontdekt. Het was een ongelukje: we hadden het bakje neergezet en waren er niet snel genoeg bij. Jongste vond dat hij toen wel lang genoeg had moeten wachten op zijn Danoontje.

In mijn vorige logje sprak ik over de immer sluimerende ongerustheid als Manlief dienst heeft. Vandaag heeft hij weer dienst en wat blijkt: hij heeft er ook last van. Hij belde me vlak na de lunch.

tring tring
ik: met Repel
hij (zonder te zeggen hoi met mij): waar is Oudste?
ik: hier bij mij aan tafel, hoezo?
hij: er is er bij jullie eentje door het ijs gezakt, de duikers zijn erheen.
ik: hier is alles in orde schat

januari 11, 2009 Posted by | Party of Five | , , | 6 reacties

Knotwilg by night

Ik liep om 7 uur vanavond naar school om mijn oudste van het kerstdiner op te halen toen ik hem zag, die knotwilg. Zijn takken waren in het rond gegroeid en zoals ik aan kwam lopen leken die takken rond het licht van een lantaarnpaal te groeien. En het licht glinsterde als zilver op de natte takken.

Nu kan mijn camera iets meer dan de standaard automatische digitale camera, maar ik heb geen verstand van fotograferen en ik doe maar wat. Zo heb ik uren zitten pielen ’s avonds thuis om te kijken wat diafragma en sluitertijd voor invloed hadden op mijn foto’s bij avondlicht. Ik vond de avondfoto’s van de automatische stand altijd veel te fel en ik weet nu hoe ik dat moet oplossen.

Maar deze boom lukte niet. Het was pikkedonker met 1 lichtbron. Met flitsen zag je te veel, zonder flitsen zag je niks. Ik heb hem toch genoemen met een voorgeprogrammeerde instelling..iets met warme kleuren of zo, weet ik veel.

Als ik nog maar 1 kind in de luiers heb en al twee kinderen op school ga ik op een cursus fotografie. En dan koop ik een echte camera. Met lenzen en zo. Maar tot die tijd bestempel ik deze foto als gelukt.

december 18, 2008 Posted by | Repel | , | 1 reactie