Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Family Ties; Blood runs thicker than water

Ik heb er wel eens over gehint en ik heb wel eens een sneer her en der gemaakt. Maar ik heb er niet eerder over gelogd. Ten eerste omdat het wel heel erg persoonlijk is. Daarnaast ben ik selectief open en viel dit meestal onder de onderwerpen die ik nauwkeurig verstopt hield onder mijn “kijk mij nou eens goed harlopen”-logjes. Maar ook schreef ik er niet over omdat er niet alleen onbekenden meelezen. Juist naar directe kring ben ik geslotener dan op het anonieme internet. En ten slotte zijn er onder de bekende lezers mensen die een mening of gevoelens hebben over de kwestie.

Alles bij elkaar voldoende reden om er niet over te schrijven, zou je zeggen. Maar de kwestie zit me bij tijd en wijle zo hoog en houdt het me zo bezig dat ik er soms niet zomaar een “kijk mij nou eens grappige verhaaltjes schrijven”-logje kan uitknallen. Zoals nu.

Mijn gebrouilleerde zuster. Daar hebben we het over.
Ik ben nog steeds boos over de dingen die zijn gezegd in de aanloop naar.
Ik ben het nog steeds niet eens met “de waarheid van het verhaal” zoals die nu in de wereld staat.
Ik ben nog steeds gepikeerd dat ze er doelbewust op aanstuurde ondanks dat ik een keer of twee met open kaart de breuk af wilde wenden: boos okay, maar breken?
Baal ik stiekem van het feit dat ik het niet deed? Zij misdroeg zich toch?
Ik ben nog steeds boos op mezelf dat ik direct daarna een mail heb gestuurd met “de deur staat bij mij altijd op een kier”.
Deed ik dat omdat ik dat wilde? Nee, dat deed ik omdat ik pissed off was. Ik wilde persé de betere zijn. Die mail was wellicht wel de ultieme wraak. Het ultieme laatste woord.

Nog steeds mis ik haar nu in het dagelijks leven niet. Dat is een direct gevolg van de laatste paar jaren. Meer dan verjaardagsvisite waren we niet voor elkaar.
Nog steeds denk ik dat onze karakters en levens inmiddels zo uit elkaar zijn gegroeid dat de closeheid van vroeger voor voorgoed verdwenen is. Onze karakters passen ook niet meer bij elkaar.
Nog steeds ben ik blij dat de Brandmeester en ik elkaar een paar jaar terug diep in de ogen hebben gekeken en haar voogd-af hebben gemaakt, nog ver voor er sprake was van een breuk. De redenen waren principieel.
Maar ze is mijn zuster. De enige die ik heb en we waren ooit close. Heel erg close. Dat zit me daarnaast ook zo vreselijk dwars.
En het is voor wat betreft hoogtijdagen bij onze ouders er ook niet makkelijker op geworden.

Wat mis je nu echt? Contact met haar? Nee, niet echt. Helemaal niet, eigenlijk.
Waar heb je dan last van? Dat zij het deed en mij de Zwarte Piet gaf.
En waar nog meer van? Dat we, net als een gescheiden stel met kinderen, elkaar nog op regelmatige basis zullen moeten zien. De Brandmeester schetste een aantal scenario’s die akelig realistisch waren. Hij is er klaar mee. Hij kan kil en loepzuiver redeneren. Ik niet. Maar gelukkig heb ik in zijn wereldbeeld niet de Zwarte Piet in handen.
En waarom leg je het niet naast je neer? Dat is een hele goeie vraag. Dat we via onze ouders nog contact moeten/zullen hebben/overelkaar zullen horen is maar een deel van het antwoord.

Ik ben er niet klaar mee. Wel met haar, maar niet met hoe het is gegaan en hoe het zal gaan in de toekomst. En ik heb geen flauw idee hoe ik er wel Zennnnnnnnnn mee moet worden.

So there. Ik liep vandaag 52’47” op het prestatieloopje van 10 kilometer ondanks de hitte, maar vandaag geen “kijk mij nou eens goed hardlopen” -logje. En ook geen “kijk mij nou weer eens uiterst spitsvondig schrijven over mijn uitzonderlijk leuke kinderen”-logjes ondanks een voetbal-logeetje dit weekend.

Advertenties

april 25, 2010 Posted by | Repel | , | 43 reacties

Woorden Waterval Weekend

Sorry hoor, maar als ik verplicht mijn waffel moet houden op Woordenloze Woensdag, moet dat toch gecompenseerd worden elders in de week. Bij deze dus. Ik had namelijk een Woorden Waterval Weekend.

Zaterdagochtend, OOH-EIGHT-HUNDRED-HOURS, Manlief is allang weg voor een 24-uurs dienst. Uiterst charmant in ochtendjas (en de mascara van de vrijdag ervoor nog tot op de kaken) doet de Repel de deur open voor Coach. Twee amikale zinnen later vertrekt Oudste met Coach en zijn zoon. De Repel trekt zich terug voor een luie pyjama-ochtend met de jongste twee. Mijn grootste probleem: scheidsrechter spelen tussen slechts 2 kleine jongetjes.

Om half 10 belt Coach:
Hij: Met Coach
Ik denk verschrikt: Hij staat daar met Oudste met een gebroken been!

Hij: Ik sta hier naast een aanvoerder. Hij heeft 5 keer gescoord. Of hij bij Nick mag spelen.
Ik (voor het eerst in mijn leven adrem): Een kind van mij dat 5 keer heeft gescoord mag bij Nick gaan spelen.
Hij: Dan komt de moeder van Nick hem even thuisbrengen om om te kleden. Repel, hij heeft weergaloos gespeeld! Ik vind het echt jammer voor je man dat hij er niet bij kon zijn, hij zou zo trots zijn geweest!

Nick komt woensdag eten, na de training, vriendjes maken is leuk!

Ik maak me op zondagochtend op voor mijn prestatieloop. De vierde van zeven. Oudste roept ineens dat Coach ook meedoet. Ik ga naar de site met uitslagen en verhip, daar staat hij. Hij loopt geen slechte tijd, maar hij loopt de 5 en ik de 10. Na-naaa-na-naaa-na! Als ik die zondagochtend met stralend weer door Manlief wordt gebracht zie ik tijdens mijn warming-up de Coach finishen. In een echt heel goede tijd, maar hij oogt alsof hij zich vergaloppeerd heeft. Ik schiet hem aan en we babbelen over lopen en trainen en voetbal. En tijdens het koetjes en kalfjes gesprek kom ik erachter hoe goed Oudste heeft gespeeld.

Eenmaal aan de start zie ik de moeder van Thomas, een ander teamgenootje van Oudste. We staan er bij elk loopje weer samen. Ik ga bij haar staan en we kletsen. Dit keer is ze geblesseerd en ze gaat niet voor de tijd, ze gaat voor uitlopen. En zij was wel bij de wedstrijd en Oudste heeft inderdaad weergaloos gespeeld. Wat baal ik voor hem dat wij er niet waren. Maar goed, het maakt wel dat hij zijn verhaal keer op keer kan vertellen.

Zij ging voor uitlopen, ik ging voor het benaderen van mijn PR. En weet je wat: dat lukte. Ik heb mijn PR met 10 seconden verbeterd! Mjn laatste PR was officieus tijdens een trainig (maar ja, GPS liegt niet) maar nu is het officieel en staat het op internet: De Repel loopt de 10 kilometer in 52 minuten en 18 seconden! Jongens, geloof me: dat is ècht snel.

De laatste meters aangemoedigd, en daarna verwelkomd worden door mijn 4 Daltons maakte mijn victorie compleet. De uitslag op de website laat later weten dat de moeder van Thomas hem ook heeft uitgelopen, en voor een geblesseerde in een verduveld goede tijd.

Die zondagmiddag kwam Manlief’s neef langs met zijn gezin. Zijn vrouw en ik klikten vanaf moment nul. Jaren na dat moment nul kregen we nagenoeg tegelijkertijd een miskraam van kindjes die binnen 2 weken na elkaar geboren zouden worden…een paar maanden later waren we zwanger van kindjes met exact dezelfde uitgerekende datum. Haar oudste en mijn Middelste zijn uitgerekende datum-genootjes.

We gingen met z’n allen naar het bos. De wereld ziet er mooi uit in het voorjaar. Een beetje zonlicht doet wonderen na deze lange winter.

Afsluitend pannenkoeken eten bij ons. Even een feitje: De Repel is pannenkoekenbakkerkampioen. Daar heeft ze vroeger prijsjes mee gewonnen (vrij naar de geliefde uitdrukking van Manlief). Zonder stress, alleen maar met 2 rode konen, bakt ze 2 pakken weg met 2 pannen tegelijk op het vuur…

Op deze foto zitten de kinderen al aan hun tweede ronde en ben ik nog niet klaar met bakken. Dit is een Kabouter Plop-stapel waar je U tegen zegt!

En dan ineens zegt Manlief dat ik naar de wc moet gaan. Hij zegt het met een grijns.

Ik: Als je het zo zegt, durf ik de wc niet meer in!
Iedereen in de kamer: Woehahahaha!

Wij hebben een krijtbord aan de binnenkant van de wc-deur en dit was de reden dat ik van Manlief naar de wc moest!

maart 22, 2010 Posted by | Party of Five | , , | 27 reacties

Ik ga op vakantie en ik neem mee:

Niemand behalve deze persoon, die overigens op dit moment met de seconde zieker aan het worden is. Ik prop hem morgen wel vol met paracetamol: come hell or high water, he will be “fit to fly” no matter what!

Ik ga op vakantie en ik neem mee:

– Twee kilo vacuüm verpakte boeren belegen kaas;
– Tien vacuüm verpakte haringen.

Voor opa en oma. Zij verblijven al maanden op La Palma en Oudste gaat daar zijn voorjaarsvakantie vieren. Omdat hij niet alleen durfde te vliegen ben ik zijn begeleidster. Als hij alleen had gedurfd, had hij van ons gemogen. En zeker nu Manlief net terug is, sta ik morgen toch met een enigszins dubbel gevoel op het vliegveld. Weer ruim een week (a.c.h.t. dagen) niet bij elkaar. ***zucht*** Nou ja, deze keer kunnen we wèl dagelijks bellen. En Oudste heeft drie mensen die hem beter gaan vertroetelen, waaronder twee die hij al maanden heeft moeten missen.

Ik ga op vakantie en ik pak in:

– Het bijzondere, en bijzonder mooie, (Esprit) zomerjurkje dat ik van Vriendin heb gekregen. Haar zus had hem gekocht, maar had nooit de kans gekregen het ook maar één keer te dragen. Ik zal het jurkje met waarde dragen;
– Mijn loopschoenen en loopoutfit. Mijn zomerloopoutfit, mind you! Ik heb deze hele week weer geen tijd gehad om een rondje te hollen, maar deze vakantie ga ik elke ochtend;
– Een boek. Ik kan me de laatste keer dat ik een boek heb gelezen niet heugen. Voor de insiders: dankzij Cisca’s laatste actie heb ik een boek!

Ik ga op vakantie en ik ga:

– Uitrusten;
– Geen tijd hebben nog bij jullie logjes te komen snuffelen, want ik moet nog heel veel inpakken en ik sta er alleen voor: Manlief is de stad weer aan het redden vandaag;
– Een week lang niet internetten, simpelweg omdat er in het huisje geen bereik is;
– Een week lang letterlijk en figuurlijk offline;
– Dus enorm in retraite, een week lang. En dat gaat me na een periode van ongekende stress en spanningen dus enorm veel goed doen.

¡Hasta la vista!

februari 18, 2010 Posted by | Repel | , | 40 reacties

I am the Queen of the RollerCoaster

Het parkeerterrein van Repelbos was nog maar een paar honderd meter rijden van ons verwijderd. Het was een heerlijk ritje geweest samen met Jongste. Mijn stemming was omgeslagen van erbij neerleggen, tot zin in hebben. Mijn telefoon ging en ik nam hem illegaal op.

Met Repel, en rap wat, want ik bel illegaal!
Je zus is er niet!
Huh? Waarom niet?
Je vader had een andere afspraak met haar gemaakt, hij dacht dat je dat wist, hij dacht dat je niet meeging vanwege het slaapje van Jongste.
***ik had kunnen weten dat mijn vader wel zo snugger/tactvol/goochem is om iets dergelijks te regelen, gezien de situatie. Nu alleen nog even die communicatie tussen ons onder de knie krijgen en dan zitten we gebijteld gebeiteld (dank je wel Carla!)***

Er valt van Manlief’s kant een verwachtingsvolle stilte. Ik draai ondertussen met één hand aan de tefefoon en één hand aan het stuur het parkeerterrein op. Ik draai mijn stuur met de muis van mijn hand; het plaatje van de asociale Audirijder is compleet, ware het dat ik niet in een Audi zit.

Hé, ik kan nu ook omdraaien.
Echt?
Ja natuurlijk, zouden jullie het leuk vinden als ik kwam?
JA!!!! Weet je de weg?
Hallo! Ik heb in de buurt gewerkt!
***Wel lief dat hij rekening houdt met mijn negatieve gevoel voor richting***

Zelfs een 14-jarige kan nog keren met een Smart Met de muis van één hand keer ik uiterst behendig op het parkeerterrein. En ik vertel Jongste dat we toch niet naar het bos gaan, maar naar papa, is dat goed?

“Papa!”, zegt Jongste, “papa, haam hub blubll maaaaaa duu brklbwoehabie papa! Aaaaaaaah!!!!!!
Precies, ik dacht wel dat je dat leuk zou vinden. Kom we gaan!
Bzzzudlidoe papa!!!!!

We komen aan in het park en ik zie de adrenalinewolk die uit Middelste’s oren spuit eerder dan dat ik het kind zelf zie. Middelste gaat in elke attractie die  zijn lengte hem toestaat. En daar waar iedereen gilt, zit Middelste te genieten met een grijns van oor tot oor (zelfs als ik, de Queen der Achtbanen, naast hem zit). Hij gaat zelfs twee maal achter elkaar in dat schip, dat bijna verticaal gaat. En het enige dat hij doet is grijnzen, heel hard grijnzen. Voor Oudtse is de kritische grens van 1-meter-30 zóóóóóóó 2008, dus hij mag overal in, op 1 attractie na. En Oudste doet alles en is sikkeneurig dat hij niet in die ene mag. Dat oma über-misselijk uit diezelfde attractie kwam was voor hem geen troost. Hij is denk ik…eeeehm…8 keer in die ene enge achtbaan geweest?

Manlief en ik hebben letterlijk hand in hand gehuppeld door het park: Ja hallo! Is dat park nu voor de kinderen of voor de ouders?!?!?!??!?!?!

De Repel is van nul-naar-70 gegaan is 2 seconden en heeft vervolgens 4.3G voor haar donder gekregen. De Repel ging in een attractie waarbij ze 5G door haar ingewanden kreeg…..en de Repel is nu volkomen relaxed. Manlief merkte op dat als ik de volgende keer weer eens sjachereinig ben, hij me naar het pretpark stuurt: “Ga jij maar even ontspannen met G-krachten!”

****

“Van voor naar achteren”…en kijk die mannen eens genieten.

Who needs sleep when you’ve got this? Voor Middelste was het een beetje een watje van een ritje, maar hij kan gewoon geen nee zeggen tegen een trein.

Hij leek zo braaf, maar hij was nog best heftig…en Middelste is er 4 keer in geweest. Maar dames en heren, het is een primeur: De Repel staat op de foto! Kijk me zwaaien. Nou jongens, zo zie ik er dus uit. Leuk he?

Gooooooogle het jongens, ga naar YouTube: de Lunatic van Drievliet! 5G voor je donder. De Repel is voor een tweede keer teruggegaan (in haar uppie!). Het is mijn nieuwe verslaving. Kijk me gaan hier, ik sta weer heel duidelijk op de foto met mijn kekke rode puma’s!

Oooooohhhhh, zooooooooooo lekker! Aan mijn kapsel kan je de richting van de zwaartekracht zien….wederom met kekke rode puma’s.

Oma knapte af halverwege, maar uitstappen was geen optie. Ik heb later nog iemand zo uit dat ding zien komen. Hij is inderdaad heel heftig….je moet ertegen kunnen. Arme oma. Haar dag was behoorlijk naar de knoppen. Jongste sloeg haar nog geen seconde na het nemen van deze foto even heel hard in haar gezicht, daar moest ze vast om lachen, dacht hij.

Hmmmmmmmijn…mijn vader, mijn Manlief en mijn twee oudste zonen. Hier staan zomaar vier mannen op de foto waar ik heel veel van houd. Jammer dat Jongste bezig was oma te slaan, anders had hij er ook op gekund.

En zelfs als Manlief voor die ene keer zijn gezicht vertrekt op de waterglijbaan (druppeltje in zijn oog of zo), dan nog staat het gezicht van Middelste onverstoorbaar in standje GENIETEN.

Als we het park uitlopen ben ik ondersteboven, binnenstebuiten en achterstevoren gekeerd. Mijn ingewanden proberen hun oorspronkelijke plek weer te hervinden. Ik ben geschud, gekeerd, geklopt en gehusseld. Ik voel me opgeklopte slagroom.

Een paar uur later loop ik mijn rondje van 10.3 kilometer en het loopt zalig. Blijkbaar zijn rollarcoasters een hele goede warming up.

oktober 4, 2009 Posted by | Party of Five | , , , | 16 reacties

Blood is thicker than water

Manlief heeft een heleboel ooms en tantes en dus nog meer neven en nichten. Met de meesten gaan we niet intensief om, maar omdat het grootste deel van de familie in Buurdorp woont, zien we ze regelmatig bij Manlief’s ouders. Een van de neven heeft een zoon die 6 weken ouder is dan Oudste. Met de neef zelf hebben we nauwelijks contact, maar die twee jongens hebben elkaar sinds kort helemaal gevonden. Allebei voetbalgek en allebei fan van Feyenoord. Dus nu is het bij Oudste Achterneef voor en Achterneef na. Mag Achterneef bij ons eten? Mag ik morgen bij Achterneef spelen? Mag Achterneef op de verjaardag van Middelste komen?

En omdat we al een heleboel keer nee hadden moeten verkopen, en we twee smekend kijkende snoetjes voor ons hadden, hebben we via een ingewikkelde constructie voor elkaar gebokst dat Achterneef op de verjaardag van Middelste komt volgende week terwijl zijn ouders eigenlijk niet kunnen. We vinden het eigenlijk wel heel erg leuk dat die twee het zo goed met elkaar kunnen vinden. Dat zou nog best wel eens een speciale vriendschap kunnen worden tussen die twee achterneven.

juni 28, 2009 Posted by | De Daltons | , | 3 reacties

Familieperikelen door de kredietcrisis

Ja sorry hoor, maar “Oma Fiat” klinkt toch gewoon niet?

mei 3, 2009 Posted by | Beslommeringen | | 6 reacties