Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Impulsief deel 2: wat we hoopten en een verrassend einde

Jongste is bezeten van vliegtuigen. Zijn Koeterwaals begint langzaam verstaanbaar te worden en als hij een vliegtuig ziet gaat dat vingertje de lucht in en roept hij: “tijk-is: vliegtaug!” Jullie verstaan hem natuurlijk wel he. Middelste is bezeten van patatjes en Oudste vindt alles leuk.

En dus gaan we, zomaar op een doordeweekse dinsdag, zonder er een speciale reden voor te hebben vanavond uit eten.
Hier gaan we naartoe: auto’s op de snelweg kijken en landende vliegtuigen spotten. En patatjes eten.

Wordt ongetwijfeld vanavond vervolgd. Met foto’s, denk ik zo. Omdat ik een niet meer zo gloednieuwe lens heb.

***** Vervolg *****

Het was alles wat we hoopten dat het zou zijn. We werden op onze wenken bediend en we zaten op de eerste rang. Nou ja, “op onze wenken bediend” is voor wat betreft het eten wellicht een tikkie overdreven; dat moest De Repel zelf halen. Maneuvrerend met twee dienbladen vol met borden en glazen met rietjes voor vijf personen. Komt die horeca-ervaring toch nog eens van pas: ik heb geen drupske gemorst!

Patattekes en saté van de haas met heul veul pindasaus. Heul veul auto’s in de file die voorbij worden gesjeesd door een brandweerauto èn een politieauto met toeters en bellen. En heul veul landende vliegtuigen. En Middelste vond de typerende wit-troebele appelsap van La Place overheerlijk. Oudste kloof zijn saté alsof het een kippenpoot was. En Jongste…Jongste genoot van alles wat hij zag en van waar zijn vingertjes bij konden komen.

Bij het vertrek ben ik te laat om met mijn Daltons mee te kunnen in hun compartiment van de draaideur; ik loop in de ‘andere’ helft. Middelste vraagt zich af hoe dat nu moet en is zo in de war van de situatie dat hij niet uitstapt en daardoor verplicht een rondje extra maakt. Ik zie de paniek in zijn ogen en de huilbui is heel erg dichtbij. Maar zodra hij na het extra rondje (aan de goede kant!) buiten uitstapt roep ik, voordat hij wat kan doen: “rondje van de zaak!” Hij giechelt. Zo nemen we namelijk met de auto elke rotonde: wij draaien altijd een extra rondje van de zaak. En ik vermoed dat we er een traditie bij hebben met draaideuren.

Op de terugweg vraagt Oudste of ik mijn iPod bij me heb en of “Beggin'” aan mag. Uiteraard! We zetten het volume op vol en iedereen zingt mee zo hard als hij kan. Er komt een weer vleugje vakantiegevoel bovendrijven; zo hebben we in la douce France vaak gereden. En normaal klaagt Middelste steen en been over muziek die te hard staat, maar nu is hij er helemaal voor te porren. Hij zingt het refrein het hardste mee van allemaal. Manlief krijgt spontaan de slappe lach achter het stuur en ik pies zowat in mijn broek. Middelste heeft volkomen in de gaten dat hij succes heeft met deze act.

Na het liedje vraagt Oudste of ik iets wil opzetten dat ìk leuk vind. Ik waarschuw hem: mama houdt van takkeherrie hoor! Ja, maar toch wil hij het horen. Ik zet Can I play with Madness aan van Iron Maiden. En het is een daverend succes op de achterbank. Ze moeten er allemaal om lachen en Oudste vindt het schitterend. Jongste vindt het vooral leuk om heel erg hard te kunnen schreeuwen; nu mag het een keer.

Oudste heeft de smaak te pakken en wil meer horen. Mag het echt héél erg hard zijn? Ja, dat moet eigenlijk. Hij krijgt Der Meister van Rammstein voor zijn kiezen. En het gaat erin als zoete koek. Oudste ontdekt zelf het concept headbangen. Zijn lange haren golven om zijn hoofd. Middelste moet verschrikkelijk hard giechelen om de stem van de zanger. Ik word overspoeld door een nieuw gevoel in mijn moederschap. Ik zie mij ineens samen met mijn zoon een passie delen. Samen naar een concert als hij een grote puber is, zeg maar, dat soort visioenen.

Manliefen ik delen een blik. Wat een heerlijke dinsdagavond.

Mensen excuses: explicit lyrics…maar de tekst is ironisch bedoeld, geloof me. De Repel heeft geen kwaadaardige vezel in haar lijf. De Repel heeft echter wel “last” van zwartgallige humor.

oktober 13, 2009 Posted by | Party of Five | | 21 reacties

Dom, dom, oliedom

Oh wat ben ik dom. Oliedom. Oerstom. Een stommeling. Een knurft.

 Er was een feestje bij de brandweer. Een BBQ omdat de commandant weg ging. Opa en oma zouden op onze kinderen passen en wij zouden samen naar het feestje gaan. Heerlijk een avondje weg en een gezellige BBQ zonder knoeiende kinderen die alle aandacht opeisen. De collega die niet ging verklaarde ons voor gek. Maar dan ga je toch ergens uit eten? Dan ga je toch niet naar die BBQ? Maar wij waren gek overtuigd van ons gelijk en zeiden dat het hartstikke leuk was. Ook op het feestje vond men ook dat we dan beter ‘echt’ weg hadden kunnen gaan. Wij haalden lachend onze schouders op.

Het vlees was nog niet eens gaar en de eerste speech was nog niet eens gemaakt toen de piepers gingen: grote brand in Buurdorp. En toen de andere post er ook uit moest voor een uitruk was het feest compleet: al het dienstdoende personeel was weg. Dat betekent dat het vrije personeel moest worden opgeroepen om de posten te bemannen voor het geval er nog iets kwam. Maar al het vrije personeel zat op de BBQ aan het bier. Dus er werd snel een rondje gemaakt: hoeveel heb jij op?

Had ik nu maar 6 bier in hem gegoten direct bij aankomst, maar dat had ik niet. En had ik nu maar niet geroepen maar jij hebt toch niet zoveel op, maar dat had ik wel. Dus Manlief ging over op de cola en hij moest blijven. Om half negen ben ik maar naar huis gegaan. Alleen. Ik had er de pee in. Geen idee hoelang hij nog moest blijven. Ik weer met mijn grote mond: maar jij hebt toch niet zoveel op? Ons feestje was in het bluswater gevallen. De enige schrale troost is dat we er overuren voor betaald krijgen.

Gelukkig kwam Manlief niet al te lang daarna ook naar huis dus ging ik niet alleen naar bed. En we gaan over twee weken in de herkansing. En dan gaan de piepers en alle telefoons uit!

juni 21, 2009 Posted by | Manlief, Repel | , | 11 reacties

Joepie: we kunnen weer buiten eten! (Update)

De Repel is blij! We kunnen weer buiten eten. We hebben een supergeweldige, heerlijke tuintafel en ik eet graag buiten. Manlief niet: die zit op zich graag buiten, maar niet om te eten. Ik moet hem soms letterlijk naar buiten schoppen als het eten klaar is, en dan nog gaat hij vaak onder formeel protest. Al is het dertig graden buiten en binnen stikbenauwd, hij dekt gerust binnen de tafel.
Nu ben ik degene die het altijd warm heeft. Hij is de salamander (leg hem op een steen en hij warmt vanzelf op). Hij vindt 20 graden dus véél te koud om buiten te eten. Stiekem verdenk ik hem er trouwens ook van het soms teveel gedoe te vinden, dat hele buiten-eten-gebeuren.

Het is trouwens ook heel goed voor het milieu, dat wij buiten eten. Mussen zijn een zeldzaam ras geworden en schijnen zelfs met uitsterven bedreigd te worden. Maar niet in de tuin van de familie Repel: wij hebben vorig jaar, door het hele zomerseizoen buiten te eten, single handedly de volledige mussenpopulatie van Repeldorp weer op peil gebracht. Er lag namelijk altijd genoeg te eten onder en rond de tuintafel.

En dit seizoen eten we dus ook weer buiten. Zonder dat ze het in de gaten had maakte Manlief, in plaats van de kippenpoten uit de oven te halen, een foto van Repel en haar kont toen Overbuurmeisje bij ons at. Ontaarde moeder als ik ben, had ik net de hand van Middelste verbrand bij het opscheppen van de sperziebonen.

Update: Overigens….het was niet in me opgekomen iets te zeggen over de oranje briefjes, tot Toaske me vroeg of we een tafelzetting hadden. En dat was precies wat we hadden. In overleg met Oudste en Overbuurmeisje hebben we dat van te voren gemaakt omdat iedereen naast iedereen wilde zitten. Het was een beetje een gepuzzel, maar met het compromis nieuwe idee “tegenover is leuker wat dan kan je elkaar aankijken” zijn we eruit gekomen. En iedereen was tevree…zelfs Repel en haar kont.


juni 19, 2009 Posted by | Party of Five | , | 14 reacties

Waarom wil ‘ie nou nie eten?

Onze kleine Poubelle (da’s Frans voor vuilnisbak) eet alles wat los en vast zit. Hij eet alles en hij eet veel. Alleen de laatste tijd ging het met het avondeten niet goed: al dagen achtereen draaide hij na twee happen resoluut zijn hoofd weg als ik met een hap aankwam en de lippen bleven stijf op elkaar. En met zijn temperamentje konden we op ons hoofd gaan staan, maar er kwam geen hap meer in.  We hebben alles geprobeerd: hij eten geven, ik eten geven, pureren, grof laten, potje geven, er-komt-een-vliegtuig-aan-brrrrrrrrrrrr spelen, een-hapje-voor-omaaaaaaa spelen, ….niks hielp.

Wat is er met dat kind aan de hand? Zou hij ziek zijn? Is het een fase? Nou, hij bekijkt het maar:  hier heb je je bord en succes ermee! Nou, en dat was dus de oplossing. We zijn eruit: Menner wil Ut Zelluf Doen. Het is niet zo gek dat uitgerekend dát ons niet te binnen schoot, want zijn twee grote broers zijn aardslui op dat vlak en doen het liefst nog steeds helemaal niks zelf.

Maar voor Jongste geldt dat zelf tomatensoep eten met een ovenverse ciabatta de beste uitvinding is sinds in je bloot rondlopen!

april 27, 2009 Posted by | De Daltons | , , | 11 reacties