Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Een enorm a-relaxed middagje op de eerste hulp

Picture it: kantoor, woensdag pal na de lunch.
Picture mijn kamer: ruim, vol zonlicht, maar te bereiken via een soort nisje om een hoekje. Het is net een doodlopende straat: iedereen die in het nisje komt, komt voor mij of mijn roomy.
Picture de Repel: afgrijselijk druk, wil alles af hebben om 4 uur om de stad in te gaan om eindelijk “die ene” bikini te kunnen kopen voordat haar maat in de aanbieding is uitverkocht. Prio’s mensen, prio’s.

Ik ben net terug van serieus in de apparaten hangen in de fitness tijdens mijn lunchpauze. Ik heb mijn moeder aan de lijn die op de jongste twee Daltons aan het passen is omdat de Brandmeester zijn eerstgeborene moet coachen bij het voetbaltournooi van school. Dan zie ik vanuit mijn ooghoek een lieve collega. Ze ziet dat ik aan het bellen ben en ze glimlacht verontschuldigend. Ze staat vertwijfeld in het nisje en iets zegt me dat ik moet ophangen. Ik loop met haar mee.

Picture it: ze is jong (32), bloedmooi, rete-slank, altijd analytisch absurd scherp, grappig, ambitieus en verbaal heul scherp. Buitenlandse werkervaring, high potential, hoogvlieger. Maar ze is zo volwassen, voorbij rare puberale neigingen als afgunst, onzekerheid of opscheppen dat niemand jaloers op haar is. Je kan van haar leren. Zij heeft me advies gegeven over zaken waar niemand anders wat over weet. Want als er zoiets aan de knikker is, kom ik bij haar.

We gaan in haar kamer zitten. Ze voelt zich niet goed. Duizelig, misselijk, haar hart hapert, zo lijkt het te voelen. Alsof het een slag overslaat. Ze ziet er niet uit, ze ziet grauw. Ze weet ook niet goed wat ze wil, wat ze moet, wat er moet gebeuren. Ze is het pad kwijt en zo ken ik haar niet. Ik bel de bedrijfsarts, maar die is niet in da house. Zij woont in een andere stad dus naar haar huisarts gaan in deze toestand is geen optie. Ik bel het ziekenhuis dat dicht bij kantoor is: collega voelt zich enorm beroerd, kunnen we langskomen?

Ik rij haar in haar auto naar het ziekenhuis. In de auto vertelt ze me dat ze haar moeder om 4 uur ’s nachts binnen een uur heeft zien overlijden toen ze 18 was. Acute hartritmestoornissen, was de diagnose achteraf. Ik geef wat gas bij.

Ze mag meteen mee en ik dank God (waar ik niet in geloof, ik hoop niet dat ik iemand kwets) op mijn blote knietjes voor mijn iPhone en Twitter. Uiteindelijk zit ik 2 uur te wachten in de wachtkamer. Ik Twitter me gek en (ik hoop dat ik niemand vergeet) Door, Wieke en Lisanoortje slepen me door die lange wachttijd heen. En half Twitterend Nederland stuurt lieve berichtjes zodra hun werktijd het toelaat. Heeft ooit iemand al eens geroepen dat loggen je leven verrijkt? Ik geloof het niet hè, ik ben vast de eerste die deze constatering doet.

Wat nou als ze terugkomen met “we nemen haar op?”, wat nou als ik hier om 6 uur nog zit?, wat moet ik met haar auto, haar autosleutel? Mijn brein ratelt…”wat nou als het echt niet goed met haar gaat?”

Na ruim 2 uur komt een verpleegkundige me halen: “uw collega wil graag dat u komt…”

Ze zit daar met allerlei plakkers. Ze heeft aan EEG’s en aan Joost mag weten wat voor apparaten gelegen. Ze zegt tegen me dat ze daar moest liggen en dat ze haar tas op een meter afstand zag staan met daarin haar iPhone. Maar ze mocht niet bewegen. Ze dacht alleen maar: “I can haz iPhone?” We gieren het uit (vanwege onze favoriete site! en vanwege de zenuwen) Ze had verwacht dat ik al weg was, terug naar kantoor en dat ze een taxi had moeten nemen. De dokter komt na 10 minuten en zegt dat ze geen serieuze ritmestoornissen heeft. Wel maakt haar hart af en toe een extra slag en haar gevoel van haperen komt door de pauze die haar hart maakt na zo’n extra slag. Het is waarschijnijk een virale infectie. “Dat zie je wel vaker.” Ze hadden overlegd met de cardioloog. Nu mag ze weg, er is “niks” aan de hand, maar ze mag/moet over een poosje terug voor nog een harfilmpje. Ze/ik/we zijn initieel gerustgesteld maar nog niet helemaal.

Ik rij haar terug naar werk. Ze is denk ik ook overwerkt en oververmoeid. En dat weet ze zelf ook. Ik sluit mijn kamer af en ga naar het centrum. Ik ben emotioneel behoorlijk aangeslagen. Niemand mag zijn moeder op zijn/haar 18e voor zijn/haar ogen zien sterven en vervolgens volkomen logisch en onafwendbaar bang moeten zijn voor zijn/haar eigen leven bij de eerste de beste hartklopping. En het staat niet in verhouding, maar mijn middag was ook niet relaxed.

Mijn pincode moet hiervoor boeten! Ik zweer je!

Ik had de laatste in mijn maat!

Image Hosted by ImageShack.us

En ik ben meteen maar doorgelopen….

Nu zijn we compleet….tot de iPad komt, that is. ik zweer je: ik ben geen emotionele eter, ik ben een emotionel koper.

Nee hoor, semi-geintje: de Repel heeft gisteren de administratie tot op twee cijfers na de komma gedaan en het kon. HET KON!!

Image Hosted by ImageShack.us

mei 26, 2010 Posted by | Beslommeringen, Repel | , , | 35 reacties

En wederom eindigt een dag op de spoedeisende hulp

Laat ik maar met de punchline beginnen voordat ik iedereen een hartverzakking bezorg: Middelste is okay.

Hij is uit deze boot gevallen. Op zijn hoofd. Mijn man is 1.90 meter, dus dan kan je je iets voorstellen bij de hoogte. Hij is van anderhalf à twee meter hoogte met zijn hoofd op een tegelvloer gevallen en dus zat ik aan het eind van de middag weer eens op de eerste hulp.  Vanwege het enorme paasei op zijn hoofd en de gigantische bloedneus. Dat en het feit dat niemand het heeft zien gebeuren en we voor de wat is er gebeurd af moesten gaan op de verklaring van twee jochies van nog geen 4. We denken zeker te weten dat hij niet het bewustzijn heeft verloren maar à la seconde heel hard is gaan huilen en ook lijkt Middelste alles nog te weten. ’s Avonds aten we van schrik MacDonalds (de puf om de gehaktballen te rollen voor de andijviestamp was nul) en omdat hij de frietjes met zoveel smaak at, maken we ons ook geen zorgen over het symptoom misselijkheid.

De dag begon heel leuk, en hij eindigt niet helemaal slecht (ik heb er een glaadje rood bij genomen) maar ik ben in één dag wel 20 jaar ouder geworden, da’s nog ouder dan mijn Wii-fit leeftijd, kan je nagaan.

Wat was het geval: Manlief had vandaag dienst en ik zou met de ex van zijn neef en haar oudste (je-weet-wel, de uitgerekende datumgenoot van Middelste) naar de brandweer gaan en dan mochten ze in de autospuit zitten met de sirene aan en dan mochten ze ook nog spuiten en zo. De autoladder werd ook naar buiten gereden en iedereen mocht naar 30 meter. Er was toevallig nog een moeder met haar kindje langsgekomen dus het werd een heel kinderfestijn. En juist op het moment dat er heel veel ogen zijn om op iedereen te letten gaat het mis. Middelste valt uit de boot. En even later zit ik alleen met drie kinderen op de eerste hulp.  Jongste heeft totaal geen omgevingsensitiviteit (uiteraard, hij is anderhalf) en ik heb mijn handen bijna nog voller aan hem dan aan mijn huilende Middelste die af en toe wil gaan slapen, hetgeen mij gezien zijn ongelukje niet zo’n denderend idee lijkt.
De dokter is leuk en lief. Hij bekijkt nauwkeurig de zwarte handen van alle drie mijn kinderen en zegt: “die hebben lol gehad vandaag!” Hij lijkt alleen maar een lol-opa, maar bij alles wat hij zegt en doet kijken zijn haviksogen heel nauwlettend naar Middelste. Naar zijn ogen en naar zijn reacties op alles. De conclusie is dat Middelste okay is. Ik hoef hem niet eens te wekken vannacht. Wat ik uiteraard toch een keer ga doen, je bent Repel of je bent het niet!

Ik probeer (inmiddels aan mijn tweede glas) de leuke momenten weer terug te laten komen en mijn organen te vertellen dat ze hun eigen plek in mijn torso weer mogen opzoeken.  Ik ben zelden zo geschrokken. Maar goed, de leuke dingen van vandaag. Het weer, de kinderen, hun plezier…

Papa spuit met de hoge druk de auto nat en mijn Daltons spelen graag een spelletje met de waterstraal!

Mijn lekkere ding! Wat issie stoer he!

Op weg naar 30 meter!

Doe je wel voorzichtig met mijn bril van 7,95? (Let op de weerspiegeling in de deuren, dat vind ik nou mooi!)

Zelfs gezien vanaf 30 meter hoogte is Oudste een mooi kind.

Maar vanaf de grond blijft hij de mooiste!

’s Avonds heeft Middelste alweer praatjes voor 10. Het komt goed met hem. Hij is okay. Mijn gevoel is alleen nog niet zover. Mijn gevoel doet iets langer over het stadium ongerustheid loslaten

’s Avonds in bed zeg ik hem: sorry dat je bent gevallen.
Zijn letterlijke reactie: je was te laat bij mij te halen.

Fijn. Heel fijn. De avond eindigt een ietsje slechter dan ik dacht.

april 11, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Repel | , | 12 reacties