Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Had ik al gezegd dat ik trots was?

Hoeveel vrouwen kunnen nou zeggen dat hun man in de vrieskou onder ijs heeft gedoken en een paar maanden later bij 51 graden in de schaduw heeft gewerkt in de woestijn? Nou? Ikke wel! Wat issie stoer hè ***smelt***

En by the way…het was um dus niet, die ene, dat was een ander…deze foto kreeg ik pas later, op de eerste foto was hij niet zichtbaar anders was ik echt een oen geweest!

juni 7, 2009 Posted by | Manlief | , , , | 13 reacties

Oh, zei ik dat hardop?

Om half twee ’s nachts kwam er iets ons huis binnenstrompelen. Het was moe, uitgeput en gesloopt. Het eerste wat het zei was: “Ik ga daar NNNNOOOOIT meer naartoe. Het is daar hel. Het is de hel.”

Vervolgens liep het naar de koelkast en pakte een bier.

Ik was al wachtend op de bank in slaap gevallen en het duurde even voordat ik voldoende bij mijn positieven was om me te realiseren dat het als eerste een kus op mijn lippen had gedrukt. Als een heuse Doornroosje werd ik wakker.

En nu is hij alweer weg. Hij moest vandaag alweer op voor de volgende 24-uurs dienst. Het huishouden en de kinderen staan alweer ongeduldig op moeders te wachten. Het leven is niet eerlijk.

Maar vandaag heb ik wel een heel mooi gouden ringetje om. Twee kleuren goud met een steentje, net als mijn trouwring. Ze passen heel mooi bij elkaar. Het steentje in het nieuwe ringetje is niet echt, maar zodra hij lelijk wordt of als ik ‘m verlies gaat er een echte in. Ik denk dat ik ‘m er vanavond met een aardappelschilmesje ga proberen uit te wippen. Oh, zei ik dat hardop?

mei 29, 2009 Posted by | Manlief, Repel | , , , | 14 reacties

Als ik denk dat ik het zwaar heb…

Manlief belt me elke dag. Eergisteren was een lastig telefoontje. Het was 48 graden in de schaduw en zij moeten werken in de zon. Er waren al twee collega’s onwel geworden en één hond hebben ze uit de oefening gehaald omdat het beest niet tegen de hitte kon. Manlief had niet geslapen van de hitte en hij voelde zich rot. Midden in de woestijn, een kilometer of twintig van Dubai vandaan. Alleen maar zand en hitte. Een dag later was het 51 graden in de schaduw en mocht je er in de zon een graad of 20 bij optellen.

Het enige wat ik kon doen was opgewekt klinken en hem verzekeren dat hier alles goed is. Alles is onder controle en alles gaat goed en ik vertel in het kort een leuke anekdote (deze, bijvoorbeeld). En dan lieg ik niet, ik vertel alleen niet dat mijn lontje soms gevaarlijk kort is…ik gedraag me soms als illegaal vuurwerk dat ontploft in je hand bij de geringste stimulans. En ik vertel niet dat de nachten hier ook zo slecht zijn dat ik op mijn tandvlees loop.

Oudste ontpopt zich als de man des huizes. Hij helpt me met klusjes en ik betrap hem erop dat hij zijn broertjes aan het opvoeden is. Dat had hij al in zich, maar nu is het anders dan anders, ik kan het niet goed uitleggen, maar hij doet het om mij te ontlasten. En verdomd, hij doet het nog hartstikke goed ook. En ik prijs hem en zeg dat ik er zo blij mee ben, maar zonder dat hij het al te veel merkt, probeer ik het te ontmoedigen want hij neemt een verantwoordelijkheid op zich die hij, op de schouders van een zeven jarige, nog lang niet hoeft te dragen.

Middelste zat vandaag in een dipje en wilde naar papa. Met zo’n trillipje. Ook dat ga ik Manlief niet vertellen als hij belt. Als hij belt…volgens de nieuwsbrief was het vandaag te warm om overdag te werken en beginnen ze pas (mijn tijd) om acht uur en hij heeft nog niet gebeld.

Nou ja, het einde is in zicht. Woensdag komt in zicht nu moet alleen dat vliegtuig nog in de lucht blijven en dan is hij weer thuis. En dan kan ik oprecht tegen hem zeggen dat het niet eenvoudig is, maar dat ik het wel kan, in mijn eentje, sole mio, een groot gezin met nog heel kleine kindjes en dito huishouden draaiende houden en zorgen dat er nog plezier is ook. Ik wist het van te voren niet zeker.

mei 24, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Manlief, Repel | , | 12 reacties

Dag drie…hierna nog zes te gaan

Er wordt veel televisie gekeken in huize Repel. Ik red me prima, maar druk is het wel. Ik wil nog wel eens roepen tegen Manlief dat ik altijd al het denk- en planwerk moet doen, maar dat is natuurlijk eigenlijk helemaal niet waar. En dat blijkt nu maar weer eens nu ik negen dagen lang alleen ben.

Boodschappen, vuilcontainer een dag eerder aan de weg zetten vanwege hemelvaart, administratie, brengen naar sport hier, halen van sport daar, schoolreisje betalen, inschrijfformulier avondvierdaagse invullen en inleveren, kattenbakken scheppen, APK afspraak maken, kattenvoer kopen, telefoontje zus, niet vergeten zo, stofzuigen, wassen draaien, ik schijn ook nog te werken, opvang regelen tijdens werk, niet vergeten vaatwasser aan te zetten, ….

En vanmorgen was het zo goed als letterlijk dauwtrappen op Hemelvaartsdag. We zaten om kwart over zes beneden. Jongste had genoeg geslapen. Het is dat we geen echt gras hebben met dauw erop, maar van de limo-spetters op het laminaat werden mijn voeten net zo nat. De nachten zijn draconisch en ik kan niet even zeggen: “schat, neem jij ‘m even.”

Kortom: er wordt meer televisie gekeken in huize Repel dan normaal. (En daar zijn we normaal al niet zuinig mee.) En Middelste zit veel achter Youtube filmpjes van Thomas de Trein te kijken. Wel heb ik de jongens beloofd dat we elke dag dat papa er niet is iets leuks gaan doen. Wat dat “iets” is kan variëren van MacDonalds eten tot bioscoop. Van laat naar bed en bij elkaar logeren tot het bos en bowlen.

Manlief werkt ondertussen ook heel hard, maar dan aan de andere kant van de wereld in de verzengende hitte. We missen elkaar en de Daltons missen hun papa en hij de Daltons. Het lukt ons nog altijd wel elkaar elke dag te bellen, zoals we al bijna tien jaar doen. Gaat het daar goed, ja? Ja, hier ook hoor schat. Doe voorzichtig he.

Ik ga de juf van Oudste zeggen dat Oudste een ochtendje gaat spijbelen, dan kunnen we de avond van te voren samen papa ophalen van het vliegveld aan de andere kant van het land.  Maar dat weet Oudste nog niet. En het is pas volgende week. Na vandaag nog zes dagen te gaan.

mei 21, 2009 Posted by | Beslommeringen, Party of Five | , | 6 reacties