Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

NU EVEN NIET!!

Ja hoor ‘ns jongens, ik kan niet aan de gang blijven. Het is nu zaterdag en ik moet de weblog van de F’jes zometeen met een denderend wedstrijdverslag updaten, ik moet bij jullie allemaal reageren, ik moet naar de kapper, ik moet nog hollen (liefst voordat ik naar de kapper ga anders is het föhnen voor niks), ik moet nog boodschappen halen, ik moet nog shirtjes kopen voor Middelste, ik moet nog wassen en strijken en stofzuigen. En dan moet ik ook nog moeder de vrouw zijn en sociaal zijn met de visite en ik moet de financiën nog doen.

Ik heb dus even geen tijd om een spetterend geweldig leuk logje uit mijn mouw te schudden. Jullie weten dat ik dat reuze goed kan, maar NU EVEN NIET!

Dus dan jat ik gewoon een leuk logje bij iemand anders. Bij haar, want zij schrijft zo leuk. En ik kan altijd wel wat jatten bij haar. Niet uit eigen hoed, maar je wordt er niet minder vrolijk om. Geloof me, hier word je blij van: kijk en geniet!!

september 5, 2009 Posted by | Repel | , | 10 reacties

Genieten deel 3: NOT!!!!!!!!

Ik ben een OV’er. (Iedereen begrijpt dat we het hebben over Openbaar Vervoer?)

Niet van huis uit hoor, ik hou niet echt van het OV, maar feit is dat mijn werk met het OV beter te bereiken is dan met de auto. Het verschil is minimaal 20 minuten per reis. Repel = druk = geen tijd over voor 20 minuten maal twee per dag, dus Repel werd haar auto uit gejaagd.

Ik fiets naar het OV en neem daar de trein/bus/wat ik dan ook nodig heb. En inmiddels ben ik redelijk ‘om’. Wat begon als een straf, werd herbezien als noodzakelijk en nu ben ik compleet bekeerd want ik zie veel bijkomende voordelen. (‘Geen parkeerschade meer’ scoort hoog op mijn lijstje, evenals ‘met Middelste naar Schiphol om vliegtuigen te kijken gewoon omdat het leuk is en het kost geen cent’.)

Ik heb een paar collega’s die wonen in Repeldorp die fietsen naar werk. Anderhalf jaar lang werd er op me ingepraat: moet je ook doen! En nu, anderhalf jaar later durfde ik het pas eindelijk. En inderdaad: de heenweg was heerlijk. Het is helemaal niet te veel of te lang en je ziet heel veel leuks onderweg en je kan eindelijk de hele CD op je iPod afluisteren.

Inmiddels volkomen overtuigd van het nut en de noodzak van het fietsen besloot ik in mijn overmoed en jubelstemming spontaan de middag vrij te nemen en dat niet te verklappen aan het thuisfront. Ik zou zomaar plots voor hun neus verschijnen. Ta-daaaaa! Verrassing!

Ik was 15 minuten onderweg (van de 45) toen, precies in the middle of nowhere, mijn buitenband buiten de velgen trad en de binnenband dankbaar volgde. Het wiel kon niet meer draaien. Een en ander speelde zich af binnen twee omwentelingen, dus het moge een godswonder heten dat ik hier nu zit zonder derdegraads asfalt-verbrandingen over 60% van mijn lijf want ik had nogal een vaartje.

Op elk willekeurig ander tijdstip zou Manlief niet in staat geweest zijn mij te halen, maar nu kon ik hem bellen. “De verrassing is er een beetje vanaf, maar….”

Manlief zou er binnen 20 minuten hebben kunnen wezen, ware het niet dat hij hopeloos vast stond in opstoppingen op plekken waar bus en fiets langs zouden hebben kunnen sjezen. Hij was er dus pas na ruim 45 minuten. (Lees: Repel heeft 45 minuten staan wachten naast een fiets die geen centimeter voor- of achteruit wilde.) Dit betoog is ondanks mijn sores nog steeds niet pro-auto!

Toen hadden de boodschappen haast en de peutergym van Middelste en eten en….kortom…het relaxte vrije middagje was in één klap omgetoverd tot een normale ‘we hebben het druk’ -dag.

Het heeft eventjes tijd gekost om ons beider humeur weer op te krikken…maar dankzij Manlief’s houding is dat wel gelukt en dus zit hij relaxed achter de tv en ik achter de compu. Matig romantisch, eigenlijk.

juni 26, 2009 Posted by | Manlief, Repel, sport | , | 10 reacties