Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

“Mama, wat gebeurt er?”

Het was niet de eerste keer dat ik met de Middenvelder naar de dodenherdenking keek. Vorig jaar was hij ook al 2 minuten stil. Maar hij is weer een jaartje ouder en hij weet weer wat meer dan vorig jaar. We luisteren naar The Last Post en de Middenvelder vraagt fluisterend of hij nu al stil moet zijn, of pas aan het eind van het deuntje.

Tijdens de twee minuten bereid ik me voor op het vragenvuur dat komen gaat na deze 2 minuten. Vlak voor de klok van 8 kon ik zijn vraag over de aard van de concentratiekampen nog de kop indrukken vanwege de 2 minuten stilte die we voor de boeg hadden. Twee over acht zal ik serieus voor de dag moeten komen met antwoorden, zo bedacht ik me tijdens de stilte.

En ja, ik moest inderdaad met serieuze antwoorden komen op dodenherdenking 2010, maar dit had ik niet voorzien. Gillende mensen, paniek in de menigte, en even later gewonde mensen. We zien een kindje van ongeveer de leeftijd van de Middenvelder met een wond op zijn gezicht. We zien huilende kinderen.

De Middenvelder is geschrokken en uit zijn doen. Ik stel hem gerust. Iemand is een beetje ziek geworden, en toen schrok iedereen zich te pletter, en toen zijn ze met z’n allen over elkaar heen gevallen omdat het zo druk was, en toen zijn er mensen een beetje gewond geraakt.

Een beetje gewond, zei de Repel. Maar deze moeder heeft zelf haar oudste kind met een botbreuk meegemaakt en vindt dat eigenlijk meer dan “een beetje gewond”, maar okay. Maar voor de Middenvelder leek me deze uitleg eventjes goed genoeg. Morgen ga ik de volgende 100 vragen beantwoorden.

Inwendig was ik zo triest als wat. Wat zijn we een angstig volkje geworden en wat maakt dat feit het de eerste de beste sukkel oh zo makkelijk om alles te verstieren. Zeker als de pers ervan smult en zijn uiterste best doet om alles zo vol en romig mogelijk op te kloppen als maar kan.

Ik was hoogzwanger van hem op 11 september 2001. Ik kan me zo levendig herinneren dat ik mijn hand op mijn grote dikke buik legde toen ik Het Nieuws hoorde. Mijn god, op wat voor wereld ga ik dit kind zetten? En vanavond had ik het weer. Niet omdat er nu wat ergs aan de hand was, maar vanwege de reactie van de menigte, de verslaglegging, de pers en wat het deed met mijn Middenvelder.

Op wat voor wereld heb ik jou en je broers gezet?

Advertenties

mei 4, 2010 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Repel | | 26 reacties