Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Genieten deel 2: De Daltons

Oudste is bijna klaar met groep 3. Dit voorjaar vertelde hij me sip dat hij (zijn mening) het slechtste kon lezen van de hele klas. Hij was getest en hij zat toen in “AVI 1, echt bijna 2”. Tijdens het 10-minuten gesprek vertelde Juf me echter dat dat compleet prima was, maar het zinde Oudste nul.Ik kwam er door zelfstudie achter dat  “AVI 1, bijna 2” in het voorjaar van groep 3 helemaal niet slecht is, sterker nog: dat is helemaal prima! Maar het zinde Oudste niks. 

Oudste werd deze week weer getest omdat we leven aan het eind van het schooljaar: een belangrijk toetsmoment. Ik wist inmiddels dat hij AVI 2 moest halen. En ik hoopte voor hem op AVI 3. Toen ik gisteren thuis kwam mocht ik drie keer raden welke niveau hij had.

En ik zat drie keer fout. (Eerst even zelf rekenen…) 2? Nee. 3? Nee. 4? Nee.

Casa Repel proudly presents: Mister AVI 5!

Middelste had vandaag zijn LAATSTE crèchedag OOIT en hoeft dus nooit, nee nooit, nee nee nooit, maar dan ook echt NOOIT (zei je nu nooit?) meer naar de créche.

NOOIT meer! NOOIT!
Nou ja, volgende week komt de fotograaf: ze gaan het me niet flikken dat hij dan niet op de foto mag! 

Jongste houdt van aardbeien en van in het zand spelen en gelukkig ook van schoonbadderen….

 

Had ik al gezegd dat Middelste afscheid nam en nooit meer hoeft?

Advertenties

juni 25, 2009 Posted by | De Daltons | , , | 10 reacties

Mama in verlegenheid brengen, daar heb je kinderen voor!

Onze kinderen gaan/gingen één dag in de week naar het kinderdagverblijf. Ik noem dat trouwens gewoon crèche. Ze gaan/gingen allemaal naar dezelfde crèche. Al ruim zeven jaar breng èn haal ik de kinderen op een crèchedag, zoals wij die dagen noemen. Ik heb daar dus net als mijn kinderen vele stapjes staan. Ik heb directrices en eigenaren zien komen en gaan en heb nog meer leidsters zien komen en gaan. Een enkele leidster ging met pijn in het hart en een enkele ging met pijn in het hart van onze kinderen. De lieve schoonmaakster waar Oudste zo dol op was is er nog steeds, en dan is er nog die sporadische leidster die Oudste in de groep heeft gehad toen hij nog peuter was. Als ze die vent van zeven dan soms zien met zijn lange haren, gaan ze altijd jubelen over hoe lief en hoe groot en hoe stoer. Dat doet een moederhart altijd goed natuurlijk.

De laatste tijd echter, kwamen er steeds meer dingetjes en dingen voor die me niet zinden. Van hele kleine dingen tot grotere dingen als een maandrekening die dubbel werd afgeschreven, van uren die niet werden verrekend, van niet reageren op klachtmailtjes, …

Uiteindelijk leidde dat tot het groeien van het idee dat als Middelste dit voorjaar weggaat naar school, dat wel eens het moment zou kunnen zijn om met Jongste over te stappen naar een andere crèche. In ons geval is dat niet zo makkelijk omdat wij een ingewikkeld rooster hebben en niet veel crèches daar aan willen. Maar het is ons gelukt. Het is er leuk, er is plek en gisteren kregen we de rondleiding. We gingen met het hele gezin en Jongste was tijdens de rondleiding niet te houden: hij wilde daar blijven en hij wilde daar spelen. Met een blij gevoel gingen we richting huis. De crèche is goedkoper, ligt beter op mijn route naar werk en is ook voor Manlief in speciale gevallen dat hij toch moet halen of brengen beter te bereiken. En zo waren er allemaal bonuspuntjes waar we blij mee waren.

Maar ja, er was ook een minpuntje….ik moest het nog wel vertellen aan de leidster van de groep die er ook al ruim 5 jaar staat. Die ook Oudste nog heeft meegemaakt. Dat vond ik niet eenvoudig en ik zocht naar een manier en een goed tijdstip. Ik had me de moeite kunnen besparen. Vanmorgen liep ik met twee jongens de crèche in en toen ze haar zagen riep Middelste direct heel hard: JONGSTE HEEFT EEN NIEUWE CRECHE!!

Ze keek me aan en ik moest bekennen dat het waar was en ik had totaal mijn verhaal nog niet klaar en ik stamelde me schuldbewust door mijn verhaal heen.

Repel is niet zakelijk. Repel heeft geen zakelijk bot in haar lijf.

april 17, 2009 Posted by | De Daltons | , | 8 reacties