Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Mijn werkplek, deel II: konijntjes

Ik zit hier al 5 minuten achter mijn toetsenbord en ik probeer te verzinnen wat nu de overtreffende trap is van ‘een open deur intrappen’. Maar ik kom er maar niet op. De overtreffende trap van een open deur intrappen is namelijk dat je het naar je zin moet hebben op je werk omdat je daar de meeste wakkere uren van je leven doorbrengt. En als je het niet naar je zin hebt op je werk, vergal je het grootste deel van je leven. In ieder geval in kwantitatieve zin.

Mijn vorige baan begon zo leuk, maar eindigde in misère. Ik ging op het laatst met Grote Tegenzin naar werk. En zo vergalde ik, bijna 2 jaar lang, minimaal 10 uur per etmaal, 4 etmalen van mijn week. Maar zo rot als iets kan zijn, is het niet eenvoudig te kappen en weg te lopen van vastigheid: vast contract, stabiliteit, hypotheek, kindertjes, bla-bla-bla, ja-di-ja-di-ja-di. Het heeft dan ook even gekost voordat ik de sprong durfde te wagen. Maar uiteindelijk deed ik het;  uit mezelf en pro-actief. Achteraf ben ik misschien daar nog wel het meest trots op, want meestal ‘durf’ ik niet. Maar ik heb toen op dat moment niet gewacht tot er iets anders aan kwam waaien en ik heb ook niet gewacht tot iemand me ergens op wees. Ik deed het helemaal uit mezelluf.
(Intermezzo: Ik zie dat Oudste net zoveel problemen heeft met ‘durven’ als ik.)

Dus nu heb ik mijn leuke werkplek, met mijn lieve collega’s, die me bloemen geven omdat de uitslag van het ziekenhuis goed was. Mijn afdeling heeft zelfs een eigen (self proclaimed) officieus feestcommittee. Mijn Roomy en Leuke Collega hebben dat samen verzonnen: zij zijn ons feestcommittee en ze verzinnen uitjes. Ze hebben bij elk uitje een ander motto voor hun commissie. Laatst was hun motto “Your pleasure is Our Business” of zoiets dergelijks. We gingen naar Amsterdam, naar het museum, toen naar het Vondelpark en toen naar de Griek en naar de Kroeg. Toen een uitje plotsklaps verzet moest worden was het motto “There’s no Pleasure like Planned Pleasure”. En gisteren stond er een pubquiz op het programma. Op een doordeweekse avond zaten we er met een man of 10 van onze afdeling. En van de mensen die er zaten op die doordeweekse avond, waren er een aantal die kinderen hebben, het gros ervan een werkende partner, en afgerond iedereen moest de volgende dag werken. Maar we zaten er wel. (We eindigden in de middenmoot van de quiz, toppositie dus, maar dat was bijzaak.) Het is geen ultieme Kumbaya bij ons, maar we zijn als afdeling, als collega’s wel heel close.

Vandaag, the morning after, hadden Roomy en ik een hele slechte dag. Hoe leuk je werkplek ook is, hoe leuk je werk en je collega’s ook zijn………..elk bedrijf heeft z’n Etteraars, z’n Pain in the Asses, z’n Mannetjes met Te Weinig Inhoud en Teveel Macht. Vandaag botsten Roomy en ik tegen zo’n mannetje aan. 120 km/uur versus betonnen muur. Het heeft een volledige werkdag gekost om te zorgen dat maandag alles goed komt. Vanwege zo’n Miezerig Mannetje.

Bij de lunch (we waren pas halverwege de dag en pas halverwege ons probleem) trokken we van leer aan de lunchtafel om af te reageren en toen reageerde Leuke Collega op mij toen ik verzuchtte dat ik het me teveel aantrok.

Ze zei: “Je moet na de lunch even naar mijn konijntjes komen kijken.”
Ik: ???
Zij: Ja, vorige week voelde ik me net als jij en toen heb ik die konijntjes uitgeprint. En als ik me weer eens zo voel en me irriteer aan zo’n persoon kijk ik naar die konijntje en word ik rustig.
Ze vervolgde: Ik heb ze opgehangen als een ‘halo’ op mijn whiteboard en als zo’n persoon in mijn kamer staat, vraag ik of ze er even precies onder willen gaan staan. Dat werkt echt heel goed.

En weet je wat? Ze heeft gelijk! Van boven naar onder: de halo en daaronder uitvergroot wat er staat bij de bewuste konijntjes….

november 20, 2009 Posted by | Repel | , | 26 reacties