Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Helemaal in mijn allenige up

Het brandweerrooster is onverbiddelijk. Het dendert, bijna zonder afwijkingen, door in de 24-op-48-af routine. Dus ook door weekenden en hoogtijdagen. Dit houdt bijvoorbeeld ook in dat wij slechts eens in de 3 weken een compleet weekend samen hebben. Maar het rooster levert ons ook heel erg veel op. Wij zouden het leven dat we nu leiden niet kunnen leiden als hij een normale 8-tot-5 baan zou hebben. Nu hebben we maar 1 dag opvang in de week nodig, eten de Daltons hun bammetje 5 van de 5 schooldagen lekker thuis op, en kunnen ze elke dag uit school afspreken met wie ze maar willen (als de sport het toelaat). Daarbij heb ik de ruimte om 4 dagen te kunnen werken en zijn wij over de hele week van 7 dagen gerekend bijna exact 50-50 met de kinderen. We zien elkaar alleen minder dan een gemiddeld ander huishouden, maar omdat wij niet anders weten, voelt het niet als ‘gemis’. Het blijft wel altijd voelen als een ‘wens tot meer’. Dat we standaard vele feestdagen niet samen hebben, was nooit een echt probleem. Er stond ook altijd wat tegenover. Op een feestdag waren namelijk de gezinnen standaard uitgenodigd om op de kazerne te komen eten. Ik heb menig kerst- en paasdiner genuttigd op de kazerne. En dan lekker natafelen terwijl de kinderen spelen in de remise.

Maar nu is Manlief verplaatst naar een andere post. En op die andere post “doen ze daar niet aan”. En dus zit ik voor het eerst sinds ons leven samen volledig in mijn allenige uppie met Pasen. En daarom ben ik bloedsjachereinig, want het is allemaal de schuld van die lapzwansen van die pokke-post waar hij nu zit. De Brandmeester zal daar in de toekomst heus wel verandering in brengen, maar voor deze pasen is het te laat.

Dus wat dan gedaan. Nou ja, ten eerste maar het beste ervan maken en ten tweede gewoon doen wat je van plan was.

Er het beste van maken, houdt in tot half 12 in je pyjama rondlopen, snoepen en onbeperkt achter de laptop mogen zitten met z’n drietjes. En als je dan zo’n plaatje kan schieten is moeders ook tevree.

Doen wat je van plan was, betekent lekker naar Ernst, Bobbie en de rest gaan met de drie koters, want je had de kaarten al een poosje in huis. Logistiek gezien was het een beetje een uitdaging, zo alleen met drie kinderen naar een show waarbij een van de Daltons eigenlijk net iets te jong is voor het evenement. (Het is zo druk dat je kind kwijtraken oneindig veel malen makkelijker is dan je kind in het vizier kunnen houden, laat staan 3, Popeye miste zijn slaapje en had nog nooit van zijn leven 2 uur lang op een voor hem te hoog bankje moeten zitten, De Wijze moest aan het eind van de pauze plassen en de rij voor de toiletten was minimaal een kwartier lang, lang leve de boom bij de uitgang, maar met name lang leve de verantwoordelijkheid van Middenvelder die zich bereid toonde op Popeye te letten die naar niemand luistert en dat perfecter deed dan je van een 8-jarige mag verwachten.)

Ze hebben hun keeltjes schor geschreeuwd gezongen, ze hebben gelachen, De Wijze pakte mijn hand en giechelde om de grapjes van Bobbie en ik heb ertussen gezeten met een brok in mijn keel en waterige ogen. Dat heb ik nou altijd als ze het zo naar hun zin hebben, ik ben matig stoer in dat opzicht.

De Daltons liggen plat, Feyenoord heeft gelijk gespeeld (tijdens de Ernst, Bobbie en rest-show moest ik van Middenvelder elke 10 minuten teletekst kijken op mijn telefoon…lang leve de teletekst app), en De Brandmeester gaat het regelen voor de toekomst, heeft hij me zojuist toevertrouwt.

Niks mis met het leven van een brandweervrouw, helemaal niks mis mee.

april 4, 2010 Posted by | Party of Five | , , | 28 reacties

Kerst bij de brandweer is…

Kerst bij de brandweer is…

…erachter komen dat mannen wel degelijk tafels kunnen dekken, Indische rijsttafels kunnen maken voor 20 man, een boom kunnen optuigen…en in een moeite door ook nog eens de stad kunnen redden!


…eindeloos achter de computer mogen zitten zonder dat mama er nu ook wel eens een keertje achter wil (opm. redactie: het is geen iMac). He Glibber: bekende foto he!

…eindeloos mogen voetballen met plastic kerstballen in de huiskamer en eindeloos mogen darten

…toch nog met het gezin met kerst samen kunnen zijn…samen met zijn ‘andere’ familie. De ploeg bestaat momenteel alleen uit mannen; ’s avonds gingen er 8 vrouwen alleen naar huis. Maar we hadden wel met onze mannen èn onze ‘extended’ familie gegeten met kerst

Kerst bij de brandweer is…

…met 8 vrouwen aan tafel zitten…vol verwondering kijkend naar 8 mannen die direct na het eten afruimen, afspoelen, afwassen, toetje verzorgen, …Manlief hoort niet meer bij de jonkies en ik hoor dus ook bij de meer ervaren brandweervrouwen…maar je zag de vrouwen van die jonkies kijken: “Doettie thuis nou nooit!”

Kerst bij de brandweer is…

…een mijl op 7 als je veuls te laat weer naar huis moet met 3 Daltons die eigenlijk alleen maar paprika chips, patat en een hap frikadel hebben gegeten en tot op het bot vermoeid zijn…
…een drama als je, alleen, 3 oververmoeide mennekes in bed moet krijgen…
…wellicht wel de mooiste traditie die wij hier in Casa Repel hebben.

Doe je voorzichtig vannacht, spuitgast van me?

december 27, 2009 Posted by | Party of Five | , , | 21 reacties

Stoere mannen in uniform

Twaalfeneenhalf jaar. Denk eens na: wat deed je 12½ jaar geleden? Had je toen je huidige baan al? Had je toen al kinderen? Had je toen je huidige partner al? Ik vermoed dat de meeste lezers ‘nee’ moet antwoorden op (in ieder geval op een deel van) deze vragen.

Mijn Manlief zat -om precies te wezen- in augustus 12½ jaar bij de brandweer. Maar vandaag was de officiële receptie. Met praatjes, met medaille, èn met officiële baton voor op zijn pak. Het grote boeket kreeg hij ook, maar die zijn we uiteindelijk vergeten mee te nemen.

Twaalfeneenhalf jaar bij de brandweer.
Twaalfeneenhalf jaar elke derde nacht van elke drie dagen op de kazerne slapen.
Twaalfeneenhalf jaar loze uitrukken, nare uitrukken, vieze uitrukken, grappige uitrukken, verdrietige uitrukken, heroische uitrukken, trotse uitrukken, hilarische uitrukken, emotionele uitrukken.
Twaalfeneenhalf jaar mensen gered, dieren gered.
Twaalfeneenhalf jaar soms mensen niet kunnen redden, soms dieren niet kunnen redden.
Twaalfeneenhalf jaar met hier en daar een incident onder eigen gelederen. Zijn telefoontje staat me nog voor de geest: “ik was het niet, bel mijn ouders om te zeggen dat ik het niet was.” De collega die er wel bij betrokken was, zat er ook vandaag. Ook met 12½ jaar; ze zijn samen binnen gekomen. Hij heeft in een brandwondencentrum gelegen, Manlief niet. Maar het had zomaar andersom geweest kunnen zijn. De andere collega die er ook zat met 12½, is ooit bij een brand door de vloer door een verdieping gezakt, meters naar benden.
Twaalfeneenhalf jaar.

Twaalfeneenhalfjaar lang je inzetten voor mens en dier, en voor schadebeperking. Met gevaar voor eigen leven. Een medaille en een baton is nog het minste!

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Omdat elke brandweerman van Repelbuurdorp was uitgenodigd, inclusief de dienstdoende ploegen, was voor een centrale plek gekozen waar ook de brandweerwagens geparkeerd konden worden. De locale discotheek in het centrum dus. De Repel kwam er wel eens, in haar studietijd. Heel, heel erg lang geleden. De jongens hadden zich erop verheugd: een disco! En ze vermaakten zich kostelijk op het podium. En ze vermaakten zich kostelijk met alle andere kindjes….

Image Hosted by ImageShack.us

Het liedje waar hij op danst is “Billy Jean”…

Image Hosted by ImageShack.us

Na een uur dansen en rennen is deze meneer het beu….hij tekent liever met de meisjes. Smart boy!

Image Hosted by ImageShack.us

november 26, 2009 Posted by | Manlief | , | 29 reacties

Ik HAAT de brandweer

Update: HIEPERDEPIEP HOERA!!!

Middelste is 4!!!!

…en het is half 10 en Manlief is nog thuis…
…wijze lessen uit het verleden hebben mij geleerd…
…dat ik hem zo snel mogelijk vol bier moet gooien!

Morgen wordt Middelste op de 4de 4 jaar oud en dat gaan we 4en.

Waren het niet dat…

…de roostermaker van de brandweer was vergeten Manlief vrij te roosteren op zijn dienstdag morgen

…Manlief dat op het laatste nippertje alsnog wist te regelen; hij zou tweede reserve zijn

…zonder zieken zou hij zeker vrij zijn

…er zijn inderdaad geen zieken

…maar er was gisteren wel een über-belachelijk-over-the-top-actief-macho-wij-kunnen-alles-teamuitje

…er zijn dus vandaag een heleboel geblesseerden

…kortom:

De kans is groot dan Manlief morgen moet werken.

Ik mag wellicht morgen in mijn eentje het grote feestje gaan doen. Inclusief alle boodschappen die nog gehaald moeten worden.

Op zaterdag in de supermarkt alleen met drie kinderen.

En ’s middags mag ik blij kijken als de visite er is. 

Joe-hoe.

Als dit waarheid wordt morgen: hoe groot achten jullie de kans dat ik ooit nog gezellig langsga bij de brandweer?

juli 3, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | , , | 10 reacties

Dom, dom, oliedom

Oh wat ben ik dom. Oliedom. Oerstom. Een stommeling. Een knurft.

 Er was een feestje bij de brandweer. Een BBQ omdat de commandant weg ging. Opa en oma zouden op onze kinderen passen en wij zouden samen naar het feestje gaan. Heerlijk een avondje weg en een gezellige BBQ zonder knoeiende kinderen die alle aandacht opeisen. De collega die niet ging verklaarde ons voor gek. Maar dan ga je toch ergens uit eten? Dan ga je toch niet naar die BBQ? Maar wij waren gek overtuigd van ons gelijk en zeiden dat het hartstikke leuk was. Ook op het feestje vond men ook dat we dan beter ‘echt’ weg hadden kunnen gaan. Wij haalden lachend onze schouders op.

Het vlees was nog niet eens gaar en de eerste speech was nog niet eens gemaakt toen de piepers gingen: grote brand in Buurdorp. En toen de andere post er ook uit moest voor een uitruk was het feest compleet: al het dienstdoende personeel was weg. Dat betekent dat het vrije personeel moest worden opgeroepen om de posten te bemannen voor het geval er nog iets kwam. Maar al het vrije personeel zat op de BBQ aan het bier. Dus er werd snel een rondje gemaakt: hoeveel heb jij op?

Had ik nu maar 6 bier in hem gegoten direct bij aankomst, maar dat had ik niet. En had ik nu maar niet geroepen maar jij hebt toch niet zoveel op, maar dat had ik wel. Dus Manlief ging over op de cola en hij moest blijven. Om half negen ben ik maar naar huis gegaan. Alleen. Ik had er de pee in. Geen idee hoelang hij nog moest blijven. Ik weer met mijn grote mond: maar jij hebt toch niet zoveel op? Ons feestje was in het bluswater gevallen. De enige schrale troost is dat we er overuren voor betaald krijgen.

Gelukkig kwam Manlief niet al te lang daarna ook naar huis dus ging ik niet alleen naar bed. En we gaan over twee weken in de herkansing. En dan gaan de piepers en alle telefoons uit!

juni 21, 2009 Posted by | Manlief, Repel | , | 11 reacties

Had ik al gezegd dat ik trots was?

Hoeveel vrouwen kunnen nou zeggen dat hun man in de vrieskou onder ijs heeft gedoken en een paar maanden later bij 51 graden in de schaduw heeft gewerkt in de woestijn? Nou? Ikke wel! Wat issie stoer hè ***smelt***

En by the way…het was um dus niet, die ene, dat was een ander…deze foto kreeg ik pas later, op de eerste foto was hij niet zichtbaar anders was ik echt een oen geweest!

juni 7, 2009 Posted by | Manlief | , , , | 13 reacties

En wederom eindigt een dag op de spoedeisende hulp

Laat ik maar met de punchline beginnen voordat ik iedereen een hartverzakking bezorg: Middelste is okay.

Hij is uit deze boot gevallen. Op zijn hoofd. Mijn man is 1.90 meter, dus dan kan je je iets voorstellen bij de hoogte. Hij is van anderhalf à twee meter hoogte met zijn hoofd op een tegelvloer gevallen en dus zat ik aan het eind van de middag weer eens op de eerste hulp.  Vanwege het enorme paasei op zijn hoofd en de gigantische bloedneus. Dat en het feit dat niemand het heeft zien gebeuren en we voor de wat is er gebeurd af moesten gaan op de verklaring van twee jochies van nog geen 4. We denken zeker te weten dat hij niet het bewustzijn heeft verloren maar à la seconde heel hard is gaan huilen en ook lijkt Middelste alles nog te weten. ’s Avonds aten we van schrik MacDonalds (de puf om de gehaktballen te rollen voor de andijviestamp was nul) en omdat hij de frietjes met zoveel smaak at, maken we ons ook geen zorgen over het symptoom misselijkheid.

De dag begon heel leuk, en hij eindigt niet helemaal slecht (ik heb er een glaadje rood bij genomen) maar ik ben in één dag wel 20 jaar ouder geworden, da’s nog ouder dan mijn Wii-fit leeftijd, kan je nagaan.

Wat was het geval: Manlief had vandaag dienst en ik zou met de ex van zijn neef en haar oudste (je-weet-wel, de uitgerekende datumgenoot van Middelste) naar de brandweer gaan en dan mochten ze in de autospuit zitten met de sirene aan en dan mochten ze ook nog spuiten en zo. De autoladder werd ook naar buiten gereden en iedereen mocht naar 30 meter. Er was toevallig nog een moeder met haar kindje langsgekomen dus het werd een heel kinderfestijn. En juist op het moment dat er heel veel ogen zijn om op iedereen te letten gaat het mis. Middelste valt uit de boot. En even later zit ik alleen met drie kinderen op de eerste hulp.  Jongste heeft totaal geen omgevingsensitiviteit (uiteraard, hij is anderhalf) en ik heb mijn handen bijna nog voller aan hem dan aan mijn huilende Middelste die af en toe wil gaan slapen, hetgeen mij gezien zijn ongelukje niet zo’n denderend idee lijkt.
De dokter is leuk en lief. Hij bekijkt nauwkeurig de zwarte handen van alle drie mijn kinderen en zegt: “die hebben lol gehad vandaag!” Hij lijkt alleen maar een lol-opa, maar bij alles wat hij zegt en doet kijken zijn haviksogen heel nauwlettend naar Middelste. Naar zijn ogen en naar zijn reacties op alles. De conclusie is dat Middelste okay is. Ik hoef hem niet eens te wekken vannacht. Wat ik uiteraard toch een keer ga doen, je bent Repel of je bent het niet!

Ik probeer (inmiddels aan mijn tweede glas) de leuke momenten weer terug te laten komen en mijn organen te vertellen dat ze hun eigen plek in mijn torso weer mogen opzoeken.  Ik ben zelden zo geschrokken. Maar goed, de leuke dingen van vandaag. Het weer, de kinderen, hun plezier…

Papa spuit met de hoge druk de auto nat en mijn Daltons spelen graag een spelletje met de waterstraal!

Mijn lekkere ding! Wat issie stoer he!

Op weg naar 30 meter!

Doe je wel voorzichtig met mijn bril van 7,95? (Let op de weerspiegeling in de deuren, dat vind ik nou mooi!)

Zelfs gezien vanaf 30 meter hoogte is Oudste een mooi kind.

Maar vanaf de grond blijft hij de mooiste!

’s Avonds heeft Middelste alweer praatjes voor 10. Het komt goed met hem. Hij is okay. Mijn gevoel is alleen nog niet zover. Mijn gevoel doet iets langer over het stadium ongerustheid loslaten

’s Avonds in bed zeg ik hem: sorry dat je bent gevallen.
Zijn letterlijke reactie: je was te laat bij mij te halen.

Fijn. Heel fijn. De avond eindigt een ietsje slechter dan ik dacht.

april 11, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Repel | , | 12 reacties

Tsja…

Op de kazerne waar Manlief werkt hebben ze een motto. Nou ja, eigenlijk hebben ze wel meer motto’s, maar voor deze log is slechts die ene van belang.

Als er een examen moet worden gedaan, roepen alle rangen van de hoogste tot de laagste dat “alles wat je meer haalt dan een 6 je je gezin tekort gedaan hebt”.

Ik vind dat een goed motto.

Dus wat zeg je dan als Manlief thuiskomt en een 10 heeft gehaald?

Dan zeg je dat je trots bent omdat je dat ook zo erg bent, maar je behoud je het recht om een jaar lang opmerkingen te mogen maken over tekort gedaan worden.

Dat is wat je dan doet.

januari 28, 2009 Posted by | Manlief | | 5 reacties

Winterduik

Ik ben de kleindochter van een brandweerman. Ik ben ook de echtgenote van een brandweerman. Ik weet dus uit ervaring dat leven met een spuitgast voordelen heeft die andere beroepen niet kennen en nadelen waar hetzelfde voor geldt. Maar ik ben bovenal trots op mijn spuitgast en vind dat hij een machtig beroep heeft. Maar de ongerustheid sluimert altijd op de achtergrond. Zo heb ik een bloedhekel aan het duiken dat hij moet doen. Niet alleen betekent een duikuitruk per definitie narigheid en ellende, het is ook risicovol. Nog niet zo lang geleden is er een brandweerduiker omgekomen bij een oefening.

Als Manlief een dienst heeft waar hij ook duiker is ben ik nooit helemaal gerust en check ik vaak de P2000 site om te kijken wat er speelt die dag. Ik ben er dan ook helemaal niet rouwig om het feit dat hij binnenkort duiker-af is. Sterker nog: ik zal de vlag uithangen die dag.

Het is daarom best bijzonder dat hij in deze weersomstandigheden een duikoefening had die ook nog eens door een fotograaf is vastgelegd. Het is nog meer bijzonder dat ik het mooie foto’s vond. Dat komt denk ik ook omdat hij mij vooraf niet had verteld dat hij onder het ijs moest duiken.

januari 9, 2009 Posted by | Manlief | , | 6 reacties