Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Boos en opstandig…BOOS EN OPSTANDIG

Vandaag zakte ik na (wederom) een slechte nacht (wederom) een beetje door mijn hoeven. Ik zak er nooit echt compleet doorheen, die luxe heb ik niet, ik verzwik me (alleen maar). Maar op weg naar school om mijn Daltons op te halen merkte ik ineens dat er (wederom) tranen uit mijn ogen lekten. En dat is op een dergelijk moment niet eens het slechtst der momenten, want Jongste zit toch met zijn snufferd in de rijrichting.

Ik zou een log kunnen vullen over de “Tokkie Moeder”  van het schoolplein, die me de huid vol schield terwijl zij mij bijna de berm in sneed eerder die dag. Ik zou ook een log kunnen vullen over mijn Sombrero Vaccinatie van vanmiddag en het feit dat ik liever wilde dat Jongste hem vandaag kreeg in plaats van volgende week; hij liet ons zo schrikken met zijn longen vorig jaar om deze tijd. “Pas op met hem, het slaat bij hem op zijn longen”, zeiden ze nog. Maar ik vul deze log daar niet mee. Nou ja, in een aantal regels samengevat staat het er toch. Niet gevat, of diepgaand, maar de essentie staat er wel, denk ik. Het is per slot van rekening wel context. Achtergrond.

Toen ik op weg was naar school dacht ik (wederom) aan mijn time out en aan wat ik denk te hebben besloten. (Nog steeds voor spek en bonen, y’all.) En ik dacht aan wat de arts tegen me zei en wat ik al een aantal keer heb horen zeggen: “Je moet nadenken over wat jij wilt.”  En toen werd ik ineens boos. Ineens heel erg boos. Ik heb namelijk niks te willen, ik heb niks te kiezen, ik wil een heleboel juist niet. Sterker nog: Eigenlijk wil ik niks van alle keuzes die ik zie. Wat ik wel wil is onmogelijk.

Ik wil geen “talloze” mastopathia
Ik wil geen knobbels
Ik wil geen verhoogde kans op kanker

Ik wil geen jaarlijkse controle
Ik wil geen jaarlijkse echo omdat een foto te veel belasting is
Omdat ik een verhoogde kan heb
Ik wil NOOIT meer een MRI van mijn borsten
Ik wil NOOIT meer op mijn buik vastgebonden liggen in dat ding
Ik wil nooit meer een onverdoofde punctie door mijn tepel
Ik wil geen onverdoofde punctie 20 minuten lang omdat ze de SOB niet te pakken krijgen

Ik wil dit geen vierde keer
Ik wil nooit meer 3 weken hoeven te wachten op de uitslag
Ik wil dit vooruitzicht niet

Maar…

Ik wil ook geen operatie
Ik wil ook geen DERDE litteken
Ik wil ook De Radicale Variant niet

Maar…

Ik kan niet leven met een borst vol voelbare knobbels die pijn doen
Ik kan niet leven met een borst vol knobbels waardoor ik BH’s niet kan dragen
Ik kan niet leven met een borst vol knobbels die welhaast een tijdbom zijn
Ik kan niet leven met een borst vol knobbels waarvor ik jaarlijks voor onder controle moet
Ik wil niet vechten voor een keuze die ik (niet) wil: België doet het wel, maar Nederland niet: als ik het onuitgesprokene zou willen, moet ik vechten.

Het wordt dus een optelsom van “wat ik het minst nìet wil”.  Nergens komt voor wat ik WEL wil. En toen was ik boos en toen moest ik huilen. En de eerstvolgende die roept dat het gaat om wat ik wil, kan een serieuze oplawaai krijgen. En ik deins niet terug voor een knock out.

Advertenties

november 17, 2009 Posted by | Repel | , , | 34 reacties

En toch gaat het altijd weer over die tiet

Ik wilde een logje schrijven dat eens volkomen NIET over mijn tiet zou gaan, maar dat gaat me weer niet lukken. De dokter kan roepen ‘3 maanden time-out’, maar ik kan het bestaan van KIT ’09 niet uitschakelen. Het speelt continu een rol op wisselende plekken van mijn bewustzijn van voor- tot achtergrond.

In de eerste plaats voel ik ze letterlijk, tegen de beugel van mijn BH. Gevoelig is het. En bij sommige BH’s meer dan gevoelig. Dus er helemaal niet aan denken is simpelweg onmogelijk. In de tweede plaats lijkt het net alsof ze een link hebben gelegd met een plekje in mijn brein. Als ik aan ze denk, kan ik ze in gedachten tot op de 10e millimeter nauwkeurig lokaliseren, zonder mezelf aan te raken. En in de laatste plaats raak ik mijn borst niet meer aan. Ik ben te bang dat ze zijn gegroeid of dat ik er ineens veel meer voel. Mijn andere borst raak ik ook niet meer aan. Omdat ik bang ben dat ik daar ook ineens knobbels ga voelen. En dan voert de al dan niet goedaardigheid niet eens de boventoon. Het is de angst dat je zeker weet dat als je gaat voelen, er een knobbel zit daar waar zacht weefsel zou moeten zitten. Geen onrealistische angst, want tot drie keer toe was het zo. En in alle drie de gevallen volgde een martelgang. Het is het wantrouwen van mijn borsten. Het is The Enemy From Within.

Mijn besluit begint langzaam vormen aan te nemen. Vergis je niet: ik raadpleeg mensen waarvan ik weet dat ze er verstand van hebben, ik raadpleeg artikelen en ik raadpleeg vrienden. Alle professionals roepen dat je je niet moet vergissen in het emotionele aspect van wat ik overweeg. Maar niemand, behalve de mensen die mij kennen, schijnt te begrijpen dat wat ik drie keer heb doorgemaakt en wat Calvinistisch Nederland van mij verlangt (lekker laten zitten: het kan omslaan naar slecht, maar dat controleren we jaarlijks) ook ‘enige’ emotionele lading heeft. Plak dit maar in het woordenboek onder de term ‘eufemisme’. Maar ik ben braaf..ik neem drie maanden. Hoed je maar, Repelbos, ik zal er nog vaak lopen. Hoed je maar, Manlief, ik zal je nog vaak de huid vol schelden om vervolgens huilend tegen je schouder aan te vallen.

Ondertussen word ik ook geplaagd door moederlijke angsten. Ik zal de laatste moeder zijn van kleine kindjes die het onderwerp aansnijdt. Maar ik maak me ongerust. Vorig jaar om deze tijd werd Jongste geveld door bronchitus en werden we door Der Herr Doctor Privat Artzt op Lanzarote gewaarschuuwd dat hij zo benauwd was en dat het zo op zijn ademhaling sloeg. En nu komt die Mexicaanse, de varkens, de H1N1, de Swine FLu, de SOB, akelig dichtbij.

Vorige week had Oudste een hoest-verkoudheid, maar hij is nu zo goed als hersteld. Gisteren begon Jongste te hoesten en zijn mondje rook naar ziek. Ken je dat? Dat de adem van je kindje naar ziek ruikt? Toen ik hem voor zijn middagdutje naar bed bracht vroeg ik me af of ik hem met hoge koorts eruit zou halen. Ik kan geloof ik niet ontstressen. Er is altijd wel wat. Rustig vaarwater bestaat geloof ik niet meer voor mij. Rustig vaarwater is een type vaarwater dat ik niet meer zal meemaken, zo denk ik wel eens.

Nou ja. toen ik Jongste uit bede haalde bleek ik bij uitzondering rustig vaarwater te hebben getroffen. Ik moest wel verdwaald zijn! Het kind sprong uit bed alsof het haast had de wereld te ontdekken. En dat heeft hij geloof ik ook. Blaffen van het hoesten doet hij nog steeds….maar geen koorts….geen Taco-hoestje…

(ik wilde hem stiekem slapend fotograferen, maar toen ik zijn kamer opendeed stond hij daar al…ik had nog nèt de tijd om snel het licht aan te doen en te fliepsen!)

november 7, 2009 Posted by | Repel | , , | 24 reacties

Niet onverdeeld positief – nog niet klaar met 3 A.M.

Ik weet het niet. Ik weet niet zo goed wat ik nu moet voelen. Vanmorgen ben ik door de molen gegaan en hij zit vol met cystes en mastopathia’s, mijn borst. Bij elk onderzoekje kreeg ik een stukje uitslag, maar toen ik uiteindelijk na vele omzwervingen door het ziekenhuis weer bij de chirurg zat voor de laatste deel-uitslag en de volledige uitslag, zei ze: “We komen er niet uit.”

Er zitten twee grotere cystes die ik voel, maar er zitten er nog velen omheen. Kleinere, kleintjes en ini-minietjes. En er zitten dus ook kleine mastopathia’s. Dat heeft ook iets te maken met cystes en goedaardige borst-gezwellen. De radiologe wilde een cyste leegzuigen, maar ze kreeg hem niet te pakken; hij zat te los in het weefsel. Het kreng schoot continu voor de naald weg. Na een martelgang vn 20 minuten waarbij ik in mijn kussen heb gebeten en gejankt heb van de pijn gaf ze het op. Dit keer begreep ik wel dat ze het niet kon verdoven: ze moest vocht zoeken op het echo-apparaat en dan kan je geen vocht inspuiten. Maar ze had ook wat eerder kunnen stoppen, of zou ik dan gebaald hebben dat ze niet beter had geprobeerd?
Maar goed, dat wat ze te pakken had ging naar het lab. Maar dat bleek niet genoeg en niet het juiste weefsel.

“We komen er niet uit”, zei de chirurg dus even later. Volgende week staat er een MRI-scan op de agenda, die moet uitsluitsel geven. Grappig, ik heb mijn promotie-onderzoek uitgevoerd met het NMR-apparaat. Ik legde er polymeren en polyelectrolyten in. En nu mag ik er zelf in gaan liggen. Voor chemische stofjes heet het een NMR, en voor mensen de MRI. Dan zit de N van Nucleair er namelijk niet in, want dat vinden mensen eng.

Er was geen reden om aan te nemen dat het kanker is, zei ze, maar gezien mijn familiegeschiedenis en mijn leeftijd willen ze uitsluitsel. Maar de woorden ‘er is geen reden om aan te nemen’ is niet hetzelfde als ‘het is het niet’.  Ik weet niet hoe ik me moet voelen. Het is geen gezwel, het zijn maar cystes. Maar ik ben er nog niet. En die kolere-uitslag komt door een ongelukkige samenloop van agenda’s pas op 19 november.
En ik heb overigens ook nog niet gevraagd wat ze doen als er voor de rest niets aan de hand is en ik alleen maar een borst vol cystes hebt. Wat doe je daarmee? Doe je daar iets mee? Maar jongens, dat is van later zorg.

Ik voel me heel dubbel, maar een soort van opluchting speelt onder de oppervlakte toch een heel duidelijke boventoon. En daarom: moet je nou toch eens kijken hoe rete-goed ik ben in pompoenen uithollen en wat kan ik er mooie plaatjes van maken! Ik heb zeker een nieuwe lens!

oktober 20, 2009 Posted by | Repel | , | 29 reacties