Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Genieten deel 1: Shockeren

Picture it. Werk, hoge heren, 15:00 uur.

Strak in het (mantel)pak meld ik het gezelschap aan tafel dat ik nu echt moet gaan. Ik ben ruim een uur aan het woord geweest en ben ondervraagd over mijn expertise. Men had behoefte aan uitleg en ze hebben het gekregen. Ik haal voldoening uit de voldane gezichten. Wat ik niet aan het gezelschap laat merken is dat mijn ego dit best kan gebruiken. Ik zit tegenover een boel hele slimme hoge heren in pak en ik weet meer dan al die heren bij elkaar. And they know it.

Ik word uitbundig bedankt voor mijn tijd en mijn uitleg. Ik schijn nogal helder te zijn. (Iets wat ik professioneel heel goed kan, maar met privé met emoties bijvoorbeeld dan weer helemaal niet, stom is dat!)

Ik pak haastig mijn spullen in, het is al later dan ik wilde. Ik versnel mijn pas en maak mijn excuses dat ik zo’n haast maak. Terwijl ik op een drafje de grote vergaderzaal verlaat kan ik het niet laten. De heren zitten er nog en ik verklaar terwijl ik omkijk mijn gehaaste aftocht met de woorden: 

“Ik moet nu toch echt gaan, ik moet nu naar een concert: ik ga naar AC/CD!”

Ik blijf net lang genoeg staan om mijn opmerking te zien landen. En hij landt. De heren bulderen. Ze vinden me een leuke, rare professional. Precies zoals ik het graag heb.

Advertenties

juni 24, 2009 Posted by | Repel | , | 13 reacties

I am getting too old for this shit

Toen het niet lukte kaartjes te krijgen voor AC/DC werden we getipt dat er een tribute band aan het touren was. De tribute band zou erg goed zijn en als je je ogen dicht zou doen zou het net zijn alsof je Bon Scott echt hoorde zingen. Ja ja.

Maar goed, we hebben toch maar de kaartjes gekocht (aan het bedrag konden we ons geen buil vallen) en gisteravond gingen Vriendin en ik op stap. En oh mijn hemel wat waren ze gaaf. In één woord B.R.I.L.J.A.N.T. Een spetterende tribute show en inderdaad, als je je ogen dicht deed was het net alsof je Bon Scott zelf hoorde. Alsof we in een tijdmachine waren gestapt. AC/DC met Bon Scott, dat is uit een ander tijdperk, dat is uit de tijd dat rockers nog echte rockers waren met tattoos en borsthaar en optredens gaven met vuurwerk en bommen. De Angus Young leek ook echt op Angus Young, maar dan iets gespierder (het oog wil ook wat). Kortom, we hadden het volledig naar onze zin.

Alleen toen A Whole Lot Of Rosie werd ingezet vlogen ineens de (volle) treetjes met (volle) bierglazen door de zaal. Het bier zat van mijn kruin tot aan mijn hakken. Toen dacht ik toch even I’m getting too old for this shit. Wat hebben we gelachen!

Overigens was het ons uiteindelijk toch gelukt kaartjes te scoren voor het tweede concert dat de echte AC/DC gaat geven. En zou het dan zo zijn dat we elkaar dan aankijken en denken “de tribute band was toch beter“?

februari 8, 2009 Posted by | Repel | , | 6 reacties