Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

“Mama, wat gebeurt er?”

Het was niet de eerste keer dat ik met de Middenvelder naar de dodenherdenking keek. Vorig jaar was hij ook al 2 minuten stil. Maar hij is weer een jaartje ouder en hij weet weer wat meer dan vorig jaar. We luisteren naar The Last Post en de Middenvelder vraagt fluisterend of hij nu al stil moet zijn, of pas aan het eind van het deuntje.

Tijdens de twee minuten bereid ik me voor op het vragenvuur dat komen gaat na deze 2 minuten. Vlak voor de klok van 8 kon ik zijn vraag over de aard van de concentratiekampen nog de kop indrukken vanwege de 2 minuten stilte die we voor de boeg hadden. Twee over acht zal ik serieus voor de dag moeten komen met antwoorden, zo bedacht ik me tijdens de stilte.

En ja, ik moest inderdaad met serieuze antwoorden komen op dodenherdenking 2010, maar dit had ik niet voorzien. Gillende mensen, paniek in de menigte, en even later gewonde mensen. We zien een kindje van ongeveer de leeftijd van de Middenvelder met een wond op zijn gezicht. We zien huilende kinderen.

De Middenvelder is geschrokken en uit zijn doen. Ik stel hem gerust. Iemand is een beetje ziek geworden, en toen schrok iedereen zich te pletter, en toen zijn ze met z’n allen over elkaar heen gevallen omdat het zo druk was, en toen zijn er mensen een beetje gewond geraakt.

Een beetje gewond, zei de Repel. Maar deze moeder heeft zelf haar oudste kind met een botbreuk meegemaakt en vindt dat eigenlijk meer dan “een beetje gewond”, maar okay. Maar voor de Middenvelder leek me deze uitleg eventjes goed genoeg. Morgen ga ik de volgende 100 vragen beantwoorden.

Inwendig was ik zo triest als wat. Wat zijn we een angstig volkje geworden en wat maakt dat feit het de eerste de beste sukkel oh zo makkelijk om alles te verstieren. Zeker als de pers ervan smult en zijn uiterste best doet om alles zo vol en romig mogelijk op te kloppen als maar kan.

Ik was hoogzwanger van hem op 11 september 2001. Ik kan me zo levendig herinneren dat ik mijn hand op mijn grote dikke buik legde toen ik Het Nieuws hoorde. Mijn god, op wat voor wereld ga ik dit kind zetten? En vanavond had ik het weer. Niet omdat er nu wat ergs aan de hand was, maar vanwege de reactie van de menigte, de verslaglegging, de pers en wat het deed met mijn Middenvelder.

Op wat voor wereld heb ik jou en je broers gezet?

Advertenties

mei 4, 2010 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Repel | | 26 reacties

Wie heeft de herfst aangezet?

Een logje onder de noemer “hoe verschillend zijn soms de belevingswerelden van kinderen en hun ouders”.

Zo is voor mij een modderplas een gevaar voor mijn schoenen van textiel, mijn witte hakken en mijn peep toe shoes. Voor de Daltons is een modderplas de werkelijke en enige reden dat er regen valt, een vreugd en een uitdaging om zo vies mogelijk te worden.

Zo is voor mij de zaterdagmarkt in Repelbuurdorp een genot voor al mijn zintuigen. Slenteren, shoppen, kijken, voelen, horen, ruiken, genieten, proberen, kopen, ideeën opdoen. Voor mijn Daltons (eigenlijk de Grootste Dalton incluis) is de markt op zaterdag in Repelbuurdorp shear hell. “Ben je al klaar, kunnen we naar huis, hoe lang nog, hij heeft gepoept, de parkeertijd is op, mama ik verveel me, gaan we naar de Intertoys, ik ben moe-hoe, zelluf lopen, ik wil niet meer lopen, mama hij pest me, mama hoe lang nog, gaan we al bijna naar huis.”

En zo had ik had gedacht dat we een probleem zouden hebben met deze meivakantie van de Daltons en het huidige weer. Maar ik was vergeten dat onze belevingswerelden soms zo heel anders zijn.

Daar waar ik deze zaterdag stond te vernikkelen tot op het bot in de kou en de regen langs de lijn, daar genoot de Middenvelder in korte broek 2 maal 20 minuten op het veld.  (En ik kleumde in de rust vrolijk verder!) Ze werden zaterdag ongeslagen kampioen. De Brandmeester had de betreffende wedstrijd helaas dienst, dus de Repel was naast plaatsvervangend huisfotograaf van de F’jes tevens parapluhouder, oppas voor twee verkleumde Daltons en hotline naar de kazerne. Elk doelpunt werd doorgebeld. Te beginnen met de belangrijkste: de openingsgoal van de Middenvelder. Alle ventjes uit dit team zaten voor het eerst op voetbal dit seizoen en ze werden in hun eerste seizoen dus direct ongeslagen kampioen. Dat vergeten ze hun hele leven niet meer! Onze Middenvelder heeft dit seizoen 18 keer gescoord. En ik vergeet mijn hele leven niet meer hoe koud mijn tenen sokkenloos in mijn schoenen waren deze zaterdag.

Daar waar ik vorige week nog in rokje op een zonovergoten terras rosé zat te drinken, daar liep ik op zondag De Meest Belangrijke Prestatieloop (Must Defeat Nep-Repel!) in de kou en de regen. Tegen de tijd dat ik bij de finish kwam, was ik niet alleen nat tot en met mijn onderbroek. Nee: bij elke stap voelde ik zelfs het water tussen mijn tenen soppen in mijn loopschoenen. Tegen de tijd dat ik achteraf bij mijn auto kwam, was ik dusdanig afgekoeld en rillerig van vermoeidheid dat ik met moeite de sleutel in het slot kreeg. Mijn vingers leken wel verkrampte klauwen. Maar goed, mission accomplished: PR gelopen en Nep-Repel liep niet. Daarmee staat ze niet eens in de finale uitslag en ik wel en ik ben daarbij geëindigd binnen 30% van alle vrouwen die daadwerkelijk op de uitslag van 7 loopjes staan! “Whoe-hahahahahaha!” (Lees deze maniacale lach met een hysterische intonatie.)

Daar waar ik dacht dat we de rest van de zondag een probleem hadden met het (te lang) uitgestelde partijtje van de Middenvelder in verband met het weer, daar bleek ik beren op de weg te zien. We hadden expres tijd ingeruimd voor “zomaar” buiten spelen. Het spul is 8, zo was de redenatie, die gasten willen niet worden entertained met koekhappen, die willen voetballen. De weersvoorspelling gooide in mijn optiek echter roet  in het eten. Maar daar waar ik blij was binnen te zijn, daar waren 6 gasten heel erg blij te mogen voetballen in de regen. Bijna niets mooiers dan dat, zo bleek. Direct na de tweede helft van “de wedstrijden” (iets met Twente en Ajax en eredivisie en zo) waren ze weg. Een uur later kwamen ze dolblij weer binnen. Rode konen van de kou en doorweekt tot op het bot en oh, oh zo blij. Diverse frituurbeurten verder waren ze nog verzadigd ook.

Man oh man, wat kunnen kerels van 8 lawaai maken!

En ik? Ik beuk met windkracht 5 pal tegen naar huis uit werk. Mijn regencape fungeert onder deze omstandigheden als een rem-parachute. Ik doe een kwartier langer over mijn fietstocht naar huis dan normaal. Ik baal. De mascara hangt op mijn kin en ik zie werkelijk niet in hoe ik hier de lol uit kan halen die mijn Daltons eruit halen. Het lijkt wel herfst. Het is mei, verdorie, maar de thermometer bij het uithangbord van een pomp onderweg zegt 7°C. Ik vloek en ik trap me te pletter. Ik wil lente. Ik wil naar de appelboom van de Brandmeester en ik realiseer me dat de laatste bloesem er vandaag vast wel uit gewaaid zal zijn. Pokke regen!

De Middenvelder gaat donderdag en vrijdag naar een tweedaagse voetbalclinic bij Feyenoord…en guess what….het weer zal hem worst wezen. Gelijk heeft hij. En als deelnemer van deze voetbalclinic, heeft hij als klap op de vuurpijl recht op 2 kaarten voor de tweede helft van de bekerfinale; hij en de Brandmeester gaan, dat moge duidelijk wezen…..en guess what…..de Brandmeester heeft wel een mening over het weer want ze zitten niet overdekt…

mei 3, 2010 Posted by | Party of Five, sport | , , | 19 reacties

Woordenloze Koninginnendag (omdat ik te graag woorden gebruik op woensdag)

50 meter voor de finish zie ik hem: He, Middenvelder! Joh! Ik heb toeschouwers! Ze geven mij vleugels!
(Oeps, niet woordeloos meer! Ach, het is geen woensdag en ik smokkel sowieso altijd…)

De rest van de dag dan maar echt woordenloos….

april 30, 2010 Posted by | De Daltons, Repel, sport | , | 37 reacties

Revolutionaire methode: In 10 stappen de levensduur van uw oplaadbare batterij drastisch verlengen!

Hierbij bied ik u, geheel vrijblijvend, onze nieuwe methode aan om de levensduur en de prestaties van uw oplaadbare batterij drastisch te verbeteren. Een simpel 10 stappenplan! Ik weet zeker, na het zien van deze presentatie zult u meer willen weten! Normaal gesproken vergt uw eigen oplaadbare batterij een oplaadperiode van 8 uur slaap per etmaal en circa 1 à 2 vakanties per jaar. U zult echter gemerkt hebben, dat uw batterij niet altijd optimaal werkt ondanks dat u zich strikt aan deze regels houdt! Vermoeidheid en de wens tot vaker opladen en luiheid van de batterij treden onherroepelijk in!

De Repel&Co© heeft echter een programma ontwikkeld waarbinnen u binnen een werkdag in 10 stappen de levensduur en prestaties van uw batterij weer kunt optimaliseren zonder de harde reset van 2 weken vakantie! De methode is simpel!

Stap 1: U neemt slechts 1 dag verlof

Stap 2: U stuurt uw jongste brokkenpiloot een volledige dag naar de kinderopvang.

Stap 3: U stuurt eventuele andere brokkenpiloten op schoolreis en U wenst hen veel plezier en U stopt hen veel snoep toe. Ik herhaal: veel snoep. Heul, veul snoep. Oh ja, en ook nog een verdwaalde boterham-met-gezond om de begeleidende ouders op een dwaalspoor te bengen.

Stap 4: Voor eigen gemoedsrust (UITERST NOODZAKELIJK VOOR HET SUCCESVOL DOORLOPEN VAN STAPPEN 5 TOT EN MET 10!) maakt u een paar mooie plaatjes/zorgt u dat u mooie plaatjes toegezonden krijgt van andere ouders zodat U met een Gerust Hart de rest van de dag Uw Goddelijke Eigen Gang kan gaan.

Stap 5: U trekt Uw shocking pink tenue’tje aan en U gaat tegen alle verwachtingen en hoge temperaturen in ruim 17 (!) kilometer hardlopen. U zweet U te pletter en U negeert alle bouwvakkers onderweg. U dient wel alle andere medelopers te groeten.

Stap 6: Na de noodzakelijke douche trekt U een HEUL kort rokje aan en U vertrekt richting terras naar keuze. Aldaar blijft U verplicht ANDERHALF uur in de zon zitten met een voor Uw doen iets te duur lunchgerecht en een glas rosé. U hoeft U met niets anders bezig te houden dan eten, rosé, Uzelf en Uw iPhone.

Stap 7: U gaat boodschappen halen, maar U combineert het verplichte met het aangename: U brengt 4 van Uw superleuke, maar inmiddels te grote rokjes naar Uw Naai-Turk om ze een tikkie te laten innemen. U komt thuis met een bonnetje voor de verstelde rokjes die zaterdag al klaar zijn, de boodschapen èn nieuwe schoenen die in de aanbieding waren.

Stap 8: U zoemt even in op het hakje omdat U zo blij bent.

Stap 9: U haalt McDonalds voor het hele grut dat U zojuist tussen neus en lippen door hebt opgehaald), U gaat buiten eten en U gooit het hele grut naar bed en U gaat heerlijk achter Uw IMac zitten.

Stap 10: Tweemaandelijks, hooguit driemaandelijks herhalen voor een optimale prestatie van uw batterij!.

april 28, 2010 Posted by | Repel, sport | , , | 41 reacties

Family Ties; Blood runs thicker than water

Ik heb er wel eens over gehint en ik heb wel eens een sneer her en der gemaakt. Maar ik heb er niet eerder over gelogd. Ten eerste omdat het wel heel erg persoonlijk is. Daarnaast ben ik selectief open en viel dit meestal onder de onderwerpen die ik nauwkeurig verstopt hield onder mijn “kijk mij nou eens goed harlopen”-logjes. Maar ook schreef ik er niet over omdat er niet alleen onbekenden meelezen. Juist naar directe kring ben ik geslotener dan op het anonieme internet. En ten slotte zijn er onder de bekende lezers mensen die een mening of gevoelens hebben over de kwestie.

Alles bij elkaar voldoende reden om er niet over te schrijven, zou je zeggen. Maar de kwestie zit me bij tijd en wijle zo hoog en houdt het me zo bezig dat ik er soms niet zomaar een “kijk mij nou eens grappige verhaaltjes schrijven”-logje kan uitknallen. Zoals nu.

Mijn gebrouilleerde zuster. Daar hebben we het over.
Ik ben nog steeds boos over de dingen die zijn gezegd in de aanloop naar.
Ik ben het nog steeds niet eens met “de waarheid van het verhaal” zoals die nu in de wereld staat.
Ik ben nog steeds gepikeerd dat ze er doelbewust op aanstuurde ondanks dat ik een keer of twee met open kaart de breuk af wilde wenden: boos okay, maar breken?
Baal ik stiekem van het feit dat ik het niet deed? Zij misdroeg zich toch?
Ik ben nog steeds boos op mezelf dat ik direct daarna een mail heb gestuurd met “de deur staat bij mij altijd op een kier”.
Deed ik dat omdat ik dat wilde? Nee, dat deed ik omdat ik pissed off was. Ik wilde persé de betere zijn. Die mail was wellicht wel de ultieme wraak. Het ultieme laatste woord.

Nog steeds mis ik haar nu in het dagelijks leven niet. Dat is een direct gevolg van de laatste paar jaren. Meer dan verjaardagsvisite waren we niet voor elkaar.
Nog steeds denk ik dat onze karakters en levens inmiddels zo uit elkaar zijn gegroeid dat de closeheid van vroeger voor voorgoed verdwenen is. Onze karakters passen ook niet meer bij elkaar.
Nog steeds ben ik blij dat de Brandmeester en ik elkaar een paar jaar terug diep in de ogen hebben gekeken en haar voogd-af hebben gemaakt, nog ver voor er sprake was van een breuk. De redenen waren principieel.
Maar ze is mijn zuster. De enige die ik heb en we waren ooit close. Heel erg close. Dat zit me daarnaast ook zo vreselijk dwars.
En het is voor wat betreft hoogtijdagen bij onze ouders er ook niet makkelijker op geworden.

Wat mis je nu echt? Contact met haar? Nee, niet echt. Helemaal niet, eigenlijk.
Waar heb je dan last van? Dat zij het deed en mij de Zwarte Piet gaf.
En waar nog meer van? Dat we, net als een gescheiden stel met kinderen, elkaar nog op regelmatige basis zullen moeten zien. De Brandmeester schetste een aantal scenario’s die akelig realistisch waren. Hij is er klaar mee. Hij kan kil en loepzuiver redeneren. Ik niet. Maar gelukkig heb ik in zijn wereldbeeld niet de Zwarte Piet in handen.
En waarom leg je het niet naast je neer? Dat is een hele goeie vraag. Dat we via onze ouders nog contact moeten/zullen hebben/overelkaar zullen horen is maar een deel van het antwoord.

Ik ben er niet klaar mee. Wel met haar, maar niet met hoe het is gegaan en hoe het zal gaan in de toekomst. En ik heb geen flauw idee hoe ik er wel Zennnnnnnnnn mee moet worden.

So there. Ik liep vandaag 52’47” op het prestatieloopje van 10 kilometer ondanks de hitte, maar vandaag geen “kijk mij nou eens goed hardlopen” -logje. En ook geen “kijk mij nou weer eens uiterst spitsvondig schrijven over mijn uitzonderlijk leuke kinderen”-logjes ondanks een voetbal-logeetje dit weekend.

april 25, 2010 Posted by | Repel | , | 43 reacties

7 dagen, 28 nachten

Vroeger (ik ben vergeten eigenlijk wie het altijd zei), was er een gevleugelde uitroep voor als er een pak koekjes op de grond viel en alle koekjes gebroken waren, of als een zak chips in de verdrukking op de bodem van de volle boodschappentas had gelegen en alle chippies tot gruis verworden waren. Ik kan me eigenlijk niet voor de geest halen wie dat nou altijd zei, maar de uitroep was: “Dan hebben we in ieder geval drie keer zoveel koekjes/een heleboel chippies!”

En dat gaat prima op voor koekjes en chippies, maar niet voor nachten. Een gebroken nacht betekent niet dat je 2 nachten hebt gehad. Helaas. Want als dat zo zou zijn, zouden de Brandmeester en ik heul veul nachten hebben gehad deze week. Humoneous veel nachten, zouden we gehad hebben.

Won’t bore you with the details, maar in vogelvlucht:

  • Er waren nachten dat mijn “Weapons of Mass Destruction-Proof”-oorproppen niet eens voldoende waren om me af te sluiten voor de geluiden van mijn omgeving en ik dat vele uren heb gewoeld en plafondplaten heb geteld;
  • Er was een nacht dat de Brandmeester de kleine Popeye heeft moeten douchen en zijn bed heeft moeten verschonen wegens een nachtelijke kotspartij. Ik ben daar wegens oververmoeidheid doorheengeslapen;
  • Er was een nacht dat ik alleen was en de Middenvelder om middernacht begon te huilen dat hij niet kon slapen en pas na twee lange uren van troosten, proberen, troosten, opnieuw proberen later in slaap viel (inmiddels in mijn bed) en ik dus ook pas om 02:00 uur aan mijn nacht begon. De Wijze voegde zich met nachtmerries en buikpijn om 03:00 uur bij ons en Popeye, langzaam herstellende, volgde om 05:00 uur;
  • Diezelfde nacht had de Brandmeester een grote brand en vond hij zijn bedje op de kazerne pas om half 3;
  • Alle overige nachten hadden wij minimaal 2 “uitrukken” per nacht. De Daltons liggen nog steeds een beetje in de ziekenboeg.

Helaas komen wij daarmee niet op 28 nachten deze laatste week. Wij komen hiermee slechts uit op een serieus slaaptekort. Wij zijn de echtelijke sponde niet uit te knuppelen ’s ochtends. Niet omdat we het nou zo knus maken in de ochtend, maar omdat we allebei comateus zijn. Ons benne moe. De Daltons zijn aan het kwakkelen en wij zijn moe.

Ik heb er al uitgebreid over ge-Twitter’d, ge-Hyve’d en ge-Facebook’ed, maar ik moet mijn ei ook hier even kwijt: na een week met “28 nachten” heb ik op deze vrijdagavond toch maar even de Singelloop van Leiden 2010 gelopen. Op sommige stukken letterlijk gelopen (wat wil je met pus/minus 4000 deelnemers), maar dan nog in een mooie tijd. En wat geeft het publiek je vleugels zeg. Het stond vol langs de volledige route en ik kwam talloze bekenden tegen. En iedereen klapt en moedigt aan. De zon scheen en er waren overal bandjes. Het was geen serieuse 10k loop voor de tijd: het was een Singelloop voor de lol….en ik heb lol gehad!

Ik weet niet goed hoe ik moet omschrijven dat ik omkukel van de slaap terwijl ik energie heb gekregen…

april 23, 2010 Posted by | Party of Five, Repel, sport | , , | 23 reacties

Ik heb mijn eerstgeborene verloochend voor 400 euro

Een slepende zaak van bijna drie jaar is eindelijk afgedaan. En de uitkomst is dat ik het leed van mijn zoon heb afgekocht voor 400 euro. Ik heb mijn eerstgeborene verloochend voor 400 euro. Het uitgebreide verhaal staat in dagelijkse logjes op een van mijn vorige logadressen (ik heb nogal last van verhuiszin in logland), maar dit is in het kort (voor zover ik iets in het kort kan vertellen) wat er gebeurde:

De Repel kwam,  22 weken zwanger van Popeye, al weeënd het ziekenhuis uit met het vonnis: “bedrust tot minimaal 32 weken”. Een week of drie later op een zondag kwam de Middenvelder, toen nog maar vijf jaar oud, huilend uit de speeltuin: hij was gevallen. De Brandmeester was erbij geweest. Zijn onderarm stond in een S-bocht die anatomisch niet verantwoord was. Kind met spoed met papa naar het ziekenhuis, schoonmoeder met spoed opgetrommeld om op het andere kind te passen, want ik lag met verplichte bedrust ongerust te wezen op de bank. De arm bleek inderdaad gebroken vlak bij de pols, een gevaarlijke plek in verband met restschade. De breuk is toen op de spoedhulp zonder verdoving gezet. De Brandmeester zei dat zelfs de arts er moeite mee had om dat te doen bij een kind van 5. Soms is verplichte bedrust een godsgeschenk: ik had er niet bij willen zijn.

Een paar dagen later zei de Middenvelder (die toen nog gewoon Oudste heette) tijdens het eten: “Ik hoor knak in mijn arm.” Röntgen-controle wees een paar dagen later uit dat de breuk een mening had over gezet worden en gewoon weer in de S-bocht constructie was gaan staan. Een operatie volgde. Pennen werden gezet in zijn arm die er (zonder verdoving, mind you, Nederlanders zijn Calvinistisch: gij zult lijden en bloeden) na een week of 6 weer uit mochten.

De schade kon niet geheel hersteld worden: de breuk was al te veel vergroeid en zonder beide beenderen volledig te breken kon het niet meer geheel recht worden gezet. “Maar het zou waarschijnlijk met de jaren wel rechtgroeien.” Al die tijd werd gewaarschuwd voor restschade voor de beweeglijkheid van de pols vanwege de plek van de breuk. En in totaal heeft hij 11 (elf!) weken in het gips gelopen.

Maar goed: inmiddels bleek allang dat het speeltuig niet voldeed aan de veiligheidsnormen. Daar hadden we getuigen voor en bewijs en zo. Het feit dat een dag na Middenvelder’s ongeluk de speeltuin ineens werd geruimd, letterlijk, was ook enigzins verdacht. Maar wij hebben een rechtsbijstandsverzekering dus we hebben de gemeente aansprakelijk gesteld. Maar tegen een verzekering opboksen kost energie. Pas na een jaar kwam de eerste reactie van de gemeente via hun advocaten: “Het is de schuld van de vader, hij had hem naar moeten opvangen.” Onze advocaat stuurde maar weer wat brieven en wij stuurden maar weer wat mails en vervolgens hoorden wij 2 jaar lang bitter weinig. Op den duur hoorden wij ook niks meer van de verzekering. Daar heb ik een über-pissige mail over gechreven en toen was voor mij de kous af. Er is een verschil tussen gelijk hebben en gelijk krijgen, ik ben heel pragmatisch in die dingen. Het uitvechten zou meer hebben gekost dan het zou hebben opgeleverd: ik heb de tijd niet voor een loopgravenoorlog om mijn gelijk te halen. Ik ben geen Don Quichot die tegen windmolens vecht. I pick my battles wisely. (Meestal, soms ben ik ook gewoon een uilskuiken.) Belangrijker was voor mij dat De Middenvelder volledig was hersteld, een prachtig handschrift heeft en zijn pols 100% kan gebruiken. Doorgaan zou zuiver principieel zijn geweest.

En toen kwam na al die tijd radio-stilte “de brief”. Van onze advocaat. De gemeente had weer van zich laten horen, bla bla bla, en wij hadden niet genoeg hard bewijs als weerwoord, jah-die-jah-die-jah-die, hier hield het juridisch gezien op , jah-die-jah-die-jah-die…maar…hij schaamde zich de ogen, oren en wat dies meer zij uit zijn kop dat het zo lang had gesleept. Mea Culpa en of wij akkoord wilden gaan met 400 euro, uit coulance.

En toen heb ik mijn kind voor 400 euro verloochend en ben ik akkoord gegaan.

april 21, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , , | 36 reacties

Het iWeekend van een Mac-o-fiel door de iLens van haar iPhone

Omdat ze zaterdag de koploper versloegen en nu zelf koploper zijn en het kampioenschap ze nauwelijks nog kan ontgaan en hij twee keer scoorde (waarvan eenmaal uit vrije trap als een heuse Pi-air!) en drie keer de voorzet gaf voor een doelpunt en hij door zijn coach “Middenvelder pur sang” werd genoemd (leest hij mijn log of zo?) en De iRepel de longen uit haar lijf heeft aangemoedigd en dus weer die sockermum was die iedereen kent als die moeder die alsmaar “Pi-air”  scandeert en omdat de Brandmeester zo vreselijk trots is op zijn eerstgeborene kreeg hij van mij dit. (Jongens: zonder adem te halen in een keer lezen, hè!) De Middenvelder oefent zich een rotje, want zo eenvoudig is het niet eens!

Omdat ik zaterdag 15 kilometer liep, deed ik zondag “maar” 5 kilometer. Maar daarmee kwam ik met mijn Nike+ wel boven de 600 kilometer! Zie je die enorme piek van de 15 kilometer? Man, wat was ik trots op mijn benen.

Hoe Mac-o-fiel ik ook ben, en hoe blij ik ook ben met de Nike+iPod en mijn iMac en mijn witte iPhone (Macbook pro staat op het verlanglijstje), voor hardlopen gaat er niks boven de Garmin Forerunner 405CX. Met hartslagmeter en ingebouwde GPS. Garmin weet tot op de meter waar ik loop en hoe hard. Oh, ik gadgetfreak ik.

En omdat de 15 kilometer zo ontzettend lekker en makkelijk liep, heb ik er alle vertrouwen in dat ik na de zomer de halve marathon ga redden. En zondag was het weer zo goed en scheen het zonnetje zo lekker , dat ik in mijn nieuwe shocking pink zomerloopoutfit kon lopen. Toen ik het aan had getrokken riep De Wijze uit: “Mama, wat ben je mooi!” Dat zijn de complimenten die tellen in het leven, dat kan ik je verzekeren.

Maar het is niet alleen maar hardlopen wat de klok slaat. We waren een heel weekend samen en dus gingen we ook samen dingen doen. Geen Repelbos voor de verandering, maar in plaats daarvan een ochtendje waterratten.

Popeye oefent voor cool dude. En hij is pretty good at it! We zitten buiten met opa en oma die terug zijn uit het buitenland en we bestellen pizza en drinken witte wijn. Het leven is bijzonder rijk op een dergelijk moment.

De Middenvelder heeft zijn moeder volledig in zijn broekzak met dit soort acties. En nee, ze komen niet uit een tuin van iemand, ze zijn bij de sloot geplukt. De Repel moest het wel even checken. Uiteraard zijn ze vandaag volledig verlept, maar gisteren stonden ze er mooi bij en was ik enorm blij met mijn mooie boeket. Weet je, Brandmeester, ik vind het heel fijn om bloemen te krijgen. Wist je dat?

Ik heb deze serie geërfd van mijn tante die in januari 2006 is overleden. Ik koop ze trouw elk jaar bij en zoek elke rommelmarkt af naar de missende delen, maar ze stonden al die tijd op zolder in de studeerkamer. Zonde eigenlijk. Dus dit weekend heb ik ze naar beneden gehaald voor mijn leergierige Middenvelder. Elke vrij momentje (als hij niet op zijn waveboard aan het oefenen is) pakt hij een boek. Jammer alleen dat hij dan weer heel lang blijft kijken naar de foto’s van de onthoofde lichamen.

Een foto van ons avondje uit heb ik niet. Ik had het te druk met het dansen met de Brandmeester. Een foto van de pizza heb ik ook niet. Ik had het te druk met eten. Is mijn leven dan echt zo idyllisch? Meestal wel. Soms niet. Vanmorgen moesten de lakens worden gewassen van het bed van Popeye dat hij vannacht helemaal ondergespuugd had. En omdat hij vannacht niet toeliet dat De Brandmeester de kots uit zijn haren douchte, en hij vandaag ziekjes is, heb ik zijn haren maar zo goed en zo kwaad als het ging met een washandje gewassen.

En om met iets heel zinnigs af te sluiten: mijn iBeltoon wil ik jullie niet onthouden. Ik ben zelfs zo Mac-o-fiel dat ik mijn witte iPhone al kocht een half jaar voordat mijn abonnement bij mijn vorige provider afliep. (Maar ik zal vast niet de enige zijn geweest!) Echt, de beste uitvinding sinds het vuur.

april 19, 2010 Posted by | Party of Five | , , | 36 reacties

Haïti revisited: Een boom van een held heel bijzonder geëerd

Gisteren is De Brandmeester geëerd met de meest bijzondere boom van Nederland.

Hoe zat ’t ook alweer: De Brandmeester moest als reddingswerker van USAR.NL naar Haïti na de aarbeving. Moeder van Oud-klasgenootje sprak mij aan over het adoptiekindje van haar zus. Ze had er op dat moment eigenlijk moeten zitten met haar zus, maar door omstandigheden moesten ze een paar dagen later gaan. (Hemeltje lief, zij zouden in dat beruchte hotel hebben gezeten. Kippenvel.) Maar iedereen had blijkbaar een engeltje op de schouder zitten want: kindje leefde (en zij zelf ook). Maar ze wisten niet waar hij was, naar Haïti vliegen kon uiteraard niet meer, en ze vingen bij alle instanties bot want de chaos was (uiteraard) compleet. De adoptie die na al die jaren dan eindelijk al rond was, werd door een schaal van Richter ineens een enorme onzekerheid. De vraag was: kon De Brandmeester iets doen om te helpen hem toch thuis te krijgen.

Om een lang verhaal kort te maken: De Repel mailde USAR met alle gegevens met het verzoek het door te zetten naar BuZa en ze belde De Brandmeester. De Brandmeester sprak ter plaatse met de BuZa mensen die mee waren.  Uiteindelijk kwamen alle 100 weeskinderen dankzij USAR.NL naar huis, maar Adoptiekindje kwam met een handjevol andere kinderen dagen eerder dan toen thuis.

Er kwam geen lintje van Bea, er kwam wel een decoratie van een werkrelatie van mij, wat een bijzonder gebaar was dat, want hij heeft De Brandmeester nog niet eens ontmoet. En gisteren kwam er iets zo bijzonder dat ik met waterige ogen stond.

Van Tante en Moeder van Adoptiekindje heeft De Brandmeester een appelboom gekregen. Een geadopteerde appelboom, waar wij in 2010 de vruchten van mogen plukken. Het kado is symbolisch: een boom staat voor leven, voor de vruchten plukken en voor delen met zijn gezin. Ik beloof dat vele foto’s zullen volgen van de boom! Van bloesem (ben ik daar al te laat voor?) tot pluk  tot appelmoes en appeltaart. (Ja Tante: ik ga ’t bakken zonder ’t te eten! Je moet toch wat, met je eigen boom!)

Ik vind dit het meest bijzondere kado dat ik ooit heb gezien. Volgens de begeleidende brief is de pluk van de boom ook voor mij. De brief is heel persoonlijk, maar één zinsnede die met name over De Brandmeester gaat vond ik te mooi en te treffend om voor mezelf te houden:

“Soms heb je van die mensen die stil zijn, maar heel veel veel verschil maken in iemands leven. Zulke mensen die niet roepen “kijk mij nou eens goed zijn”. Zo een iemand ben jij, en jouw gezin.”

Ze heeft De Brandmeester helemaal op de korrel. En weet je, als de brandweer zelf een foto met een adoptiekindje herkenbaar mag publiceren, mag ik het ook. Dit is niet het bewuste adoptiekindje, maar ze is wel een “Parel tussen de Puinhopen” die door USAR.NL is geëvacueerd en veilig op het vliegtuig is gezet.

Elke ananas kan begrijpen dat wij het als gezin allemaal daarvoor hebben gedaan.

april 16, 2010 Posted by | Manlief, Repel | , | 33 reacties

Rrrrepel Carnivoorrrrrr

Ik ben was ben een kaasmens. De Repel hartje kaas. Hoe stinkender des te beter. Als je een camenbert opensnijdt en de inhoud druipt van de kaasplank, begin begon begin ik te watertanden. Deze zomer in Frankrijk had ik een speciaal geitenkaasje ontdekt. En elke keer als ik de koelkast in ons huisje opendeed, zei de Brandmeester: “Volgens mij heeft Popeye gepoept.” Ik moest hem dan steevast corrigeren: “Nee schat, dat is mijn kaasje.”

Ik hield nooit zo van rood vlees. Ik hield namelijk nooit zo van bloed op mijn bord. Zo hebben mijn vader en ik een levenslange traditie. Als wij samen in een restaurant zitten en biefstuk is wat we gaan bestellen, bestelt hij hem “zo rauw als de kok het durft”, en ik “zo gaar als de kok het durft”.

Maar nu ik zoveel sport, probeer ik sowieso mijn eetpatroon een beetje daar op aan te passen. Meer eiwitten en zo. Maar daarnaast ben ik niet van plan om alles wat ik eet in dat licht te zetten, dus ik ga ook nog steeds af op waar ik trek in heb. En hier komt de crux: sinds ik ben gaan fitnissen krijg ik een bovenmatige trek in vlees. In rauw vlees. In rosbief en filet americain. En toen ik vorige week ineens een broodje osseworst zag liggen kwam de Tijger in mij los. Osseworrrrrrst….lekkerrrrrrrrr. Maar nu komt het: ik had nog nooit in mijn leven osseworst gegeten! Het was een oerinstinct dat na drie kwartier hangen in de gewichten boven kwam drijven. De Repel was net een weerwolf vlak voordat de volle maan opkomt. En man-oh-man wat smaakte dat broodje lekker.

Mijn vriend de camenbert mist mij. De Limburgse kaas mist mij. Maar ik, de carrrrrnivoorrrrr heeft trek in vlees en er ligt tegenwoordig osseworst in de koelkast. Wroarrrrrrrrr, wrrrrrrr….

Note to self: maar dan voortaan wel naar de scharrelslager net als vroeger!

april 14, 2010 Posted by | Repel, sport | | 36 reacties

Een Gewone Woordenloze Woensdag

april 14, 2010 Posted by | De Daltons | 22 reacties

Over kwetsbare kindjes en moeders die zich zorgen maken

Ik hang al een minuut of 10 met mijn vingers boven het toetsenbord. Ik heb net zoveel letters getypt als gedeleted. Mijn vingers willen wel typen, heus wel. Maar ik weet niet of mijn ogen willen zien wat ik typ. Dat is het probleem. Advanced Level Writersblock. Daar heb ik last van.

De Wijze had het moeilijk vandaag, de hele dag. Met zichzelf en met de rest. Maar eigenlijk heeft hij het al de hele week moeilijk (de hele maand al, eigenlijk). Ik zie hem worstelen. Zijn uitingswijze is dreinen en oprecht huilen en nephuilen. Maar zoals altijd met De Wijze, kom ik er niet achter wat er echt met hem loos is. Ik kom er niet achter wat er achter het huilen zit. Natuurlijk, de waterpokken spelen hun hoofdrol in deze tijden der jeukende korsten, maar er is meer. De reden dat mijn brein niet wil dat mijn vingers typen, is dat ik begin te geloven dat het “trieste” misschien wel eens iets is dat gewoon intrinsiek bij zijn karakter hoort. De term “melancholiek” begint steeds vaker onwillekeurig bij mij op te komen. Het is “maar” een gevoel, maar ik heb geleerd te vetrouwen op dat gevoel. Mijn gevoel heeft vaker gelijk dan ongelijk…

Vamiddag kwam hij heel hard huilend uit de tuin en ik nam hem op schoot.
Ik: Wat is er?
Hij: Nou…..<onverstaanbaar gebrabbel>
Ik: He, ik versta je niet, vertel nou, waarom ben je zo verdrietig?
Hij: Ik, …..ik weet het niet

Hij heeft vervolgens een paar minuten heel hard gehuild en ik deed niks behalve knuffelen en kusjes geven. Heel voorzichtig, vanwege zijn waterpokken.

Ik: He jij, wil jij mij helpen?
Hij: Nou?
Jij: Ik wil jou graag blij maken, maar ik weet niet zo goed hoe ik dat moet doen. Wil jij mij helpen? Wil jij mij helpen jou blij te maken?
Hij: ja
Ik: Hoe moet ik dat doen?
Hij: Mij knuffelen

En hij legde zijn hoofdje tegen mijn schouder. En zo hebben we geknuffeld tot we de tafel moesten dekken. Toen we ’s avonds naar boven gingen, had ik de “stuiter-versie” van De Wijze weer te pakken.

’s Avonds toen ik hem naar bed bracht, was hij onbezorgd en heb ik lieve plaatjes van de “pokkebende” kunnen schieten. Wat genoot hij van het poseren! Maar zijn trieste ik van die dag blijft me helaas sterker bij…

april 11, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , , | 47 reacties

We moeten rennen springen vliegen duiken vallen opstaan en weer doorgaan

Druk, dus. Opzij, opzij, opzij.

Even terzijde: ik heb de originele langspeelplaat (je weet wel, zo’n rond zwart ding met groeven) waar dit nummer op staat: De Wondere Avonturen van Herman van Veen. Ik heb de serie gezien toen ik nog een klein Repeltje was en ik heb er serieuze en duidelijke visuele herinneringen aan. (Oma Repel vertelt.) En ik zing de liedjes nog steeds voor mijn kinderen, ze zijn hilarisch voor hen en poëtisch voor mij. Zelfs los van de prachtige muziek zijn de teksten ware poëzie.

Wie gaat er mee
Voor een fietstocht in de zee
Zeg maar tegen moeder dat we later zijn
Dat we vanmiddag onder water zijn

En ook:

We zullen wel eens zien wie hier de sterkste is
Dat
Zullen wij eens zien
Toevallig heb ik de roze band
Met witte stip
Toevallig kan ik op 10 meter afstand in kleine lettertjes
olie…
olie…
olifant lezen

Maar goed, ik dwaal af voordat ik überhaupt aan mijn punt begonnen ben.

Oh ja en trouwens, in dat liedje “Opzij, opzij, opzij” zingt hij ergens: “…want over koetjes, voetbal, en de lotto praten, nou gedag tot ziens, adieu, het gaat je goed”.
Bekentenis: pas een jaar of 8 geleden (De Brandmeester was er op het moment suprème bij), kwam ik erachter dat “koetjesvoetbal” geen bestaand Nederlands woord was en dat dat ook niet was wat hij zong. Ik heb namelijk van mijn 6e tot mijn 31e gedacht dat hij zong: “Want over koetjesvoetbal, en de lotto praten…..”

Koetjesvoetbal bestaat dus niet. Maar goed, ik dwaal weer af…

Druk dus.
Zo druk dat het op werk op dit moment bijna niet meer leuk is.
Zo druk dat Manlief en ik deze hele week maar 1 avond samen waren en volgende week 0 (nul, zero, NUL) avonden samen zijn. Een avond in de twee weken = een slechte deal. Met zijn diensten (inclusief de nachten) erbij gaan we elkaar letterlijk slechts “minuten” zien volgende week.
Zo druk dat alles een serieuze achterstand krijgt. Zo hebben wij ook nog het huishouden, de administratie, en niet de vergeten de sociale contacten, live en via logland. En wat te denken van ontspanning en rust? Mijn loopschema en doel (50 minuten jongens, 50 minuten! Dat en de halve.) hebben er ook onder te lijden en da’s slecht voor mijn humeur.

In plaats van me nu bezig te houden met de zaken waar ik het druk mee heb, laat ik dat op deze vrijdagavond eens uit mijn handen vallen. De drukke dingen vinden zichzelf namelijk zo belangrijk dat ze andere dingen onbelangrijk vinden. En als ik niet oppas, ga ik de drukke dingen nog geloven ook.

Wat belangrijk is, is dat Popeye naast zijn knuffel Hi-aff, een tweede noodzakelijke liefde heeft: “Tie-ke-les”
Oftewel “Leakless”. Een van de vele, veeeeeeele autootje uit de Disney-Pixar film Cars.
Zonder Tiekeles kan hij niet slapen, kan hij niet mee boodschappen halen, kan hij niet mee de andere Daltons ophalen uit school. Zonder Tiekeles verzet hij geen stap en zet hij het noodalarm aan. Op standje gehoorbeschadiging. Ik moet zeggen dat van de plus/minus 100+ Cars-autootjes die we hebben aangeschaft in de loop der Daltons, ik bij God niet snap wat nou precies de aantrekkingskracht is van juist Leakless. Maar ja, zo gelden de regels in het algemeen bij security blankets, toch? Leakless en Giraffe (Tiekeles en Hi-aff), dus.

Soms dreigen hele waardevolle zaken in het gedrang te raken bij extreme drukte.  Ik hou van volle sleutelbossen en ik zag bij haar dat zij schitterende keycords maakt. En toen riep ik een keer iets in een antwoord op een log van haar en dat leidde tot een mailwisseling en dat leidde tot….post! Vandaag kreeg ik dit…over een paar dagen gaat er post haar kant uit. Wat is blogland toch mooi!

Watson keek in de camera en ik klikte. Wat betekent druk nog als je een foto als deze kan maken? Ik ben moe, heel erg moe. Vanavond trok ik mijn renkleding aan…en 20 seconden later weer uit omdat ik te moe was om te gaan. Te druk zijn betekent ook soms je lopen even laten voor wat het is en lekker een avondje te genieten van niemand anders dan jij….en je iMac.

Resistance is futile….YOU WILL PET ME!

april 9, 2010 Posted by | Repel | , , , | 22 reacties

Met slechts 1 A4’tje met daarop 3 woorden en 1 uitroepteken is De Repel gepromoveerd tot Uber Ghost Buster: De Wijze is niet meer bang en kan weer onbezorgd slapen…

april 7, 2010 Posted by | De Daltons | , , | 38 reacties

Be careful what you wish for

Steen en been heb ik geklaagd. De Wijze had nog steeds niet de waterpokken gehad.  En hij gaat rap richting vijf jaar en ik wilde er graag vanaf zijn. We hebben hem menig keer tegen een ziek kindje aangespeeld, maar hij wilde het maar niet oppikken. Dus toen het kindje van Neef en Vriendin waterpokken had, riep ik heel hard “langskomen en heul veul knuffelen!”

Zo gezegd zo gedaan en nu, twee weken verder, eureka!, De Wijze had gisteren ineens 2 waterpokjes. En vanmorgen had hij er ineens een heleboel erbij gekregen. Maar toen ik even later de luier van Popeye ging verschonen (man, man, man wat kan er Een Grote Lucht komen uit zo’n klein kindje) zag ik onder zijn luier ook een heleboel waterpokjes zitten. Twee voor de prijs van één, zeg maar nee dan krijg je er twee.

Ik pakte de telefoon en toetste het bekende nummer in:
Zij: Met de Tovertuin.
Ik: Hoi, met Repel, de moeder van Popeye. Popeye staat ingeroosterd voor morgen maar hij heeft waterpokken. Mag hij dan komen?
Zij: Nee, pas als de blaasjes ingedroogd zijn.
Ik: Ja, daar was ik al bang voor.

Ik pak mijn mobiel en druk op de sneltoets:
De Brandmeester: Met de Brandmeester.
Ik: Hé met mij, je moet morgen iets regelen met je werk want Popeye heeft nu ook waterpokken en hij mag niet naar de crèche en ik kán morgen geen vrij nemen.
De Brandmeester: Pfoeh, ik weet niet of dat gaat lukken zo kort dag, maar ik ga het nu proberen te regelen.

Ettelijke telefoontjes later is het gelukt en tussen de Brandmeester en Oma Opel is de opvang voor Popeye geregeld. En inmiddels klaagt De Wijze steen en been over de jeukende blaasjes. Oh ja, denk ik, ze hebben er last van, da’s waar ook en ze mogen niet naar de crèche. Toen ik hoopte op de waterpokken was ik de nadelen ervan een beetje vergeten. Maar het komt weer helemaal terug! Be careful what you wish for. Maar goed, als het aantal waterpokjes zich in dit tempo blijft ontwikkelen, heb ik nu al een onderwerp voor Gepokte Woordenloze Woensdag, dat scheelt weer.

Zo zielig, bij Popeye zitten de meeste pokjes te broeien onder zijn luier…

april 6, 2010 Posted by | De Daltons | | 32 reacties

Helemaal in mijn allenige up

Het brandweerrooster is onverbiddelijk. Het dendert, bijna zonder afwijkingen, door in de 24-op-48-af routine. Dus ook door weekenden en hoogtijdagen. Dit houdt bijvoorbeeld ook in dat wij slechts eens in de 3 weken een compleet weekend samen hebben. Maar het rooster levert ons ook heel erg veel op. Wij zouden het leven dat we nu leiden niet kunnen leiden als hij een normale 8-tot-5 baan zou hebben. Nu hebben we maar 1 dag opvang in de week nodig, eten de Daltons hun bammetje 5 van de 5 schooldagen lekker thuis op, en kunnen ze elke dag uit school afspreken met wie ze maar willen (als de sport het toelaat). Daarbij heb ik de ruimte om 4 dagen te kunnen werken en zijn wij over de hele week van 7 dagen gerekend bijna exact 50-50 met de kinderen. We zien elkaar alleen minder dan een gemiddeld ander huishouden, maar omdat wij niet anders weten, voelt het niet als ‘gemis’. Het blijft wel altijd voelen als een ‘wens tot meer’. Dat we standaard vele feestdagen niet samen hebben, was nooit een echt probleem. Er stond ook altijd wat tegenover. Op een feestdag waren namelijk de gezinnen standaard uitgenodigd om op de kazerne te komen eten. Ik heb menig kerst- en paasdiner genuttigd op de kazerne. En dan lekker natafelen terwijl de kinderen spelen in de remise.

Maar nu is Manlief verplaatst naar een andere post. En op die andere post “doen ze daar niet aan”. En dus zit ik voor het eerst sinds ons leven samen volledig in mijn allenige uppie met Pasen. En daarom ben ik bloedsjachereinig, want het is allemaal de schuld van die lapzwansen van die pokke-post waar hij nu zit. De Brandmeester zal daar in de toekomst heus wel verandering in brengen, maar voor deze pasen is het te laat.

Dus wat dan gedaan. Nou ja, ten eerste maar het beste ervan maken en ten tweede gewoon doen wat je van plan was.

Er het beste van maken, houdt in tot half 12 in je pyjama rondlopen, snoepen en onbeperkt achter de laptop mogen zitten met z’n drietjes. En als je dan zo’n plaatje kan schieten is moeders ook tevree.

Doen wat je van plan was, betekent lekker naar Ernst, Bobbie en de rest gaan met de drie koters, want je had de kaarten al een poosje in huis. Logistiek gezien was het een beetje een uitdaging, zo alleen met drie kinderen naar een show waarbij een van de Daltons eigenlijk net iets te jong is voor het evenement. (Het is zo druk dat je kind kwijtraken oneindig veel malen makkelijker is dan je kind in het vizier kunnen houden, laat staan 3, Popeye miste zijn slaapje en had nog nooit van zijn leven 2 uur lang op een voor hem te hoog bankje moeten zitten, De Wijze moest aan het eind van de pauze plassen en de rij voor de toiletten was minimaal een kwartier lang, lang leve de boom bij de uitgang, maar met name lang leve de verantwoordelijkheid van Middenvelder die zich bereid toonde op Popeye te letten die naar niemand luistert en dat perfecter deed dan je van een 8-jarige mag verwachten.)

Ze hebben hun keeltjes schor geschreeuwd gezongen, ze hebben gelachen, De Wijze pakte mijn hand en giechelde om de grapjes van Bobbie en ik heb ertussen gezeten met een brok in mijn keel en waterige ogen. Dat heb ik nou altijd als ze het zo naar hun zin hebben, ik ben matig stoer in dat opzicht.

De Daltons liggen plat, Feyenoord heeft gelijk gespeeld (tijdens de Ernst, Bobbie en rest-show moest ik van Middenvelder elke 10 minuten teletekst kijken op mijn telefoon…lang leve de teletekst app), en De Brandmeester gaat het regelen voor de toekomst, heeft hij me zojuist toevertrouwt.

Niks mis met het leven van een brandweervrouw, helemaal niks mis mee.

april 4, 2010 Posted by | Party of Five | , , | 28 reacties

Mijn eerste keer

Nou, Repel is onder haar steen vandaan gekropen hoor! Ik snap niet in welk tijdperk ik heb geleefd al die tijd, maar het is blijkbaar nooit anno nu geweest. Maar gisteren heb ik het dan voor de eerste keer gdaan en ik realiseer me dat ik in die 39 jaar heel veel heb gemist. Ik had het zoveel vaker hebben kunnen doen.

Sushi eten.

Maar het idee van zeewierrolletjes met rauwe vis trok me nooit zo aan en het imago al helemaal niet. Maar man, wat heb ik me vergist. Wat is dat godschuwelijk lekker zeg.

Sushi eten.

Rauwe vis in kleffe rijst in een rolletje zeewier is het lekkerste dat er is. En wasabi is ook het lekkerste dat er is. En Japanse sojasaus ook en Japanse groene thee ook. Ik overweeg  het zelfs een keer zelf te leren maken; rauwe vis in kleffe rijst in een rolletje zeewier. Man wat is dat lekker. Nu, bijna een etmaal later zit ik nog steed stjok- en tjokvol, zoveel omega 3 en 6 vetzuren heb ik op. Ik heb een nieuw mijn favoriete eten.

Sushi eten.

Nadat ik met mijn twee collega’s sushi heb gegeten zijn we bol van de vis naar een kroeg gerold en hebben we ons behaalde succes (een zeer geslaagd project) met heel veel drank gevierd.

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

april 3, 2010 Posted by | Repel | | 35 reacties

Getransformeerde Woordenloze Woensdag

maart 31, 2010 Posted by | De Daltons | , , | 36 reacties

Maandag is Mededelingendag

Ik las een aantal van mijn logjes terug en toen viel het me op dat ik tot twee keer toe heb gestrooid met een andere alias voor Oudste en Jongste. Zo noemde ik Oudste hier Middenvelder. Voetbal is zijn lust en zijn leven. Hij vreet, ademt en leeft voetbal. Hij is de ideale aanvallende middenvelder en corner-specialist. En hier noemde ik Jongste Popeye, omdat hij zo onbehoorlijk veel van spinazie met vissticks houdt en dat zo keurig netjes met vork en mes kan eten. Toen bedacht ik me dat deze aliassen wellicht leuker zijn dan “Oudste” en “Jongste”. Ik had alleen geen bijnaam voor Middelste. Totdat ik vandaag bedacht dat toen een collega zijn foto zag, ze opmerkte dat ze hem zo op Ivo de Wijs vond lijken. Deze man. Ik vind het absoluut geen belediging!

Die gelijkenis en het feit dat ik hier al schreef dat ik niet meer bang ben dat “men” vindt dat ik opschep, maar vol trots roep hoe slim hij is, maken dat ik hem maar het beste De Wijze kan noemen. Hij staat op de lijst om in juni getest te worden. Wij zijn er nu wel aan toe om te weten waar we aan toe zijn. Is hij gewoon erg slim, is hij buitengewoon slim, of valt hij van de schaal. Dat is belangrijk voor welke keuzes we wel (of niet) moeten maken. We gaan naar iemand die zij me aanraadde. En zij kan het weten.

Maar goed, mijn eerste maandagse mededeling: vanaf nu (tenminste, als ik het consequent volhoud) heten mijn Oudste, Middelste en Jongste respectievelijk Middenvelder, de Wijze en Popeye. Zal ik Manlief dan omdopen tot De Brandmeester?

De tweede maandagse mededeling is dat mijn naai-Turk een lintje verdient. Maar ja, ik roep wel vaker dat iemand een lintje verdient, dat moet Bea maar met een korreltje zout nemen. Maar mijn naai-Turk heeft er in ieder geval een vaste klant bij. Hij heeft mijn jurkje helemaal versteld. Hij heeft er een paar centimeter aan toegevoegd, voor mij onzichtbaar waar en hoe. En toen ik vroeg wat het kostte zei hij “niks”. Want “het waren herstelwerkzaamheden”. Ik trok het jurkje aan en Popeye riep spontaan: “mama mooi!” Daar doe je het natuurlijk voor.

maart 29, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , | 46 reacties

Damn you, Repel!

Ik ben getergd. Getergd door een naamgenoot. Dit is er aan de hand:

De Repel holt niet en de Repel doet ook niet aan hardlopen. De Repel is nu officieel een “loper”. Ik verpletter de laatste tijd persoonlijk record op persoonlijk record. Oorspronkelijk was mijn doel de 10 kilometer binnen het uur te lopen, maar omdat ik dat zo snel al haalde, werd het nieuwe doel het binnen de 55 minuten te lopen. Maar ook dat doel werd veel te snel ingehaald door de realiteit. Vandaag liep ik tijdens het loopcircuit 51’38”. Het door mij haast onhaalbaar geachte doel van 50 minuten lijkt nu toch echt een reëel doel te worden. En ik combineer het direct met een nieuw tweede doel: ooit een keer een halve marathon. Ik gok op 2011.

Hoe trots ik ook ben op mijn tijden die zich maar blijven verbeteren, zo getergd ben ik door een naamgenoot. Ze heet ook Repel en ik kom haar altijd in de uitslagen tegen. En altijd vòòr mij. Ik heb geen idee wie ze is, maar ze is altijd sneller. Toen ik mijn eerste loopje in 57 nog wat minuten liep, liep zij 54 minuten. Toen ik een 54’er liep, liep zij een 52’er. Toen ik vorige week een verpletterende 52’er liep, liep zij een 49’er. En vandaag liep ze ergens in de 50 minuten nog wat.

Damn you, Repel!

Ik heb dus een derde doel: ooit sneller zijn dan nep-Repel. Mental note to self:
1. 10 kilometer in of binnen 50 minuten;
2. Een keer in mijn leven een halve marathon lopen;
3. Ooit in mijn leven sneller finishen dan nep-Repel

maart 28, 2010 Posted by | Repel | , | 31 reacties

Onder het kopje bijzondere menschen…

Ik heb een aantal externe werkrelaties. Is dat de juiste term? Of hoe noem je dat: je “netwerk” (oh, ik haat die term), je “contacten”, je “ik ken nog wel iemand”, je “ik weet wel wie me kan helpen”, je “we weten elkaar te vinden”. Dat soort lieden in ieder geval. Sommige van die contacten zijn intenser dan de andere, sommigen ken je privé, sommigen ken je beleefd professioneel.

Eén van mijn contacten is een bijzonder mensch. Ik zal zijn privé-leven niet op het internet kwakken, maar hij heeft het nodige voor zijn kiezen gehad (eufemisme) en nog steeds is hij een van de meest positieve en gedreven menschen die ik ken. Professioneel heeft hij het nodige voor zijn kiezen gehad, en nog steeds is hij een van de meest positieve en gedreven menschen die ik ken.

Hij is de enige externe werkrelatie, mijn enige contact, mijn enige “hij kan me vast wel helpen”, of hoe noem je zo iemand, die ik begroet met drie zoenen. Wij noemen elkaar Dinges en Huppeldepup. Ik ben vergeten waarom. Hij is de enige werkrelatie die een kijkje heeft in mijn privé-leven. (Ik lijk wel open, maar als je me echt kent weet je dat ik selectief open ben. En Dinges weet dat.)

Vandaag liep ik langs mijn postvak en trof daarin een grote enveloppe. Van Dinges. En hij was niet gericht aan mij, maar hij was gericht aan: “Repel, voor joe husband”

Als je het niet goed kan zien: er zat een doosje bij met een broche waarop staat: Great Job.

Ik wist dat Dinges bijzonder was, maar hoe bijzonder wist ik pas vandaag.

Lieve Manlief, ik zweer je, dit heeft denk ik veel meer waarde dan een lintje van Bea. En morgen, als je thuiskomt uit dienst zal ik hem met een hoge mate van ceremonie bij je opspelden.

maart 26, 2010 Posted by | Manlief, Repel | , | 27 reacties

Het Jurkje

Toevallig had ik het er laatst nog over. Kleding kopen. Not easy, jongens, not easy. En omdat ik het zo moeilijk vind en omdat ik zo’n hekel heb aan kleedhokjes zonder spiegel zodat je wel die winkel in moet ten overstaan van iedereen om het mislukte resultaat te laten zien voordat je een spiegel hebt gevonden om jezelf te kunnen aanschouwen verafschuwen…even inademen na deze lange zin…en omdat ik anderzijds meer praktisch dan principiëel ingesteld ben, heb ik de laatste jaren besteed aan het ontdekken welke winkels, welke merken hebben die ik niet kan hebben en welke winkels welke maten hebben die altijd passen. Kortom: ik ben bezig geweest met een strategie om zo min mogelijk kleedhokjes-drama’s te creëren voor de toekomst.

Het lijkt te werken. Effectief lijk ik steeds minder dingen te proberen te passen die op het hangertje oh zo leuk leken, maar een dramatisch effect hebben eenmaal op mijn lijf. En dat is goed voor mijn zelfvertrouwen. Daarbij heb ik bij de online-H&M “mijn” maat ontdekt en hoef ik dat verduvelde hokje niet eens in. Ik hoef alleen maar een paar keer te klikken met mijn muis, en POEF….het wordt zomaar thuisgetoverd. Het feit dat ik ben afgevallen maakt het kleding kopen nog net iets makkelijker dan het eerste jaar na de bevalling van Jongste, ik moet het toegeven.

Maar goed. De uitzondering bevestigt de regel (Haha: De Uitzondering bevestigt De Repel!). En dan komen we bij het werkelijke onderwerp: Het Jurkje.

Laatst liep ik op weg naar de plaatselijke super langs Steps (je weet wel: stap eens binnen, bijijijijiij…..Steps!) en ineens hoorde ik iets. Ik hoorde heel zacht roepen “Repel, Reeeeeeepel,….”  Ik ging kijken wie mij riep. In het laatste-kans-uitverkooprek hing Het Jurkje. Het Jurkje had mij geroepen. Een little black dress met net iets extra’s. Glanzende zwarte stof, strak lijfje, blinde rits aan de zijkant, uitlopende rok, met elastiek weer toelopend. Blote schouders, asymmetrisch. Met subtiel paars. Mijn lievelingskleur met zwart. Maar Het Jurkje was mijn maat niet. Het kreng was 1 maatje te klein, en helaas de laatste van zijn soort aan het rek. (Steps heeft zelfs nog andere filialen gebeld, maar nope.) Ik ging tegen beter weten in toch passen. En ook al heb ik verre van een buste waar je U tegen zegt….ik paste er net niet in. De rits ging niet dicht. Precies onder je tieten, daar waar je ribbenkast serieus breed wordt, liep hij vast. Die plek is zo’n beetje de enige plek die qua omvang relatief onafhankelijk is van je gewicht. Het is zo’n beetje de enige maat waarbij je weet: deal with it. Kortom, Het Jurkje paste niet en zou nooit gaan passen. Maar Het Jurkje had daar geen boodschap aan. Het Jurkje bleef roepen…Op die laatste 5 centimeter open rits na, paste het jurkje namelijk perfect en stond het beeldschoon!

Ik ging naar huis en heb de hele nacht liggen woelen van Het Jurkje dat mijn naam riep. De volgende dag ging ik terug. Ik kocht het zonder te passen. “Alles 15 euro” had Het Jurkje geschreeuwd. Ik kocht het jurkje en liep linea recta naar de plaatselijke naai-Turk, zoals ik mijn helden liefkozend noem. Ik kocht Het Jurkje onder het mom: met een beetje pech heb ik 15 euro weggegooid, met een beetje geluk kunnen zij het voor een x-bedrag maken tot het meest flitsende jurkje in mijn maat ooit. Het is een experiment!

Ze hebben mij en mijn jurkje opgemeten en probeerden het eerst met “uitleggen”. Dat bleek na een pas-sessie niet voldoende. Had ik al gezegd dat ik niet van pashokjes houd? Oh wat een teleurstelling was dat. Maar toen het nog steeds niet paste na het vermaken gingen ze serieus aan de slag. Ik weet niet precies wat het is, maar ze zien dit echt als en “Groot Project”. En waarom? Wie weet. Misschien heb ik echt een Mission Impossible gekocht. Misschien was hij vertederd door Middelste die direct hangertjes ging tellen en ging helpen met hangertjes aangeven. Misschien denkt hij dat ik belazerd ben door Steps met een jurkje dat ik niet past. Misschien balen ze dat de eerste keer vermaken niet het gewenste effect had. Hoe dan ook: het jurkje blijft roepen…

Na een kwartier aan heftige Turkse discussie tussen twee experts en Het Jurkje en de centimeter kwam het oordeel dat ik maandag mag gaan passen. Het Gaat Goedkomen.

Dit wordt helemaal Mijn Jurkje. Mijn Jurkje Met Verhaal. Hoop ik. Als het lukt, volgen er foto’s. En als het niet lukt horen jullie er nooit meer wat van en ga ik me schamen in een hoekje.

maart 25, 2010 Posted by | Repel | | 25 reacties

Woedende Woordenloze Woensdag

maart 24, 2010 Posted by | Repel | , , | 26 reacties

Woorden Waterval Weekend

Sorry hoor, maar als ik verplicht mijn waffel moet houden op Woordenloze Woensdag, moet dat toch gecompenseerd worden elders in de week. Bij deze dus. Ik had namelijk een Woorden Waterval Weekend.

Zaterdagochtend, OOH-EIGHT-HUNDRED-HOURS, Manlief is allang weg voor een 24-uurs dienst. Uiterst charmant in ochtendjas (en de mascara van de vrijdag ervoor nog tot op de kaken) doet de Repel de deur open voor Coach. Twee amikale zinnen later vertrekt Oudste met Coach en zijn zoon. De Repel trekt zich terug voor een luie pyjama-ochtend met de jongste twee. Mijn grootste probleem: scheidsrechter spelen tussen slechts 2 kleine jongetjes.

Om half 10 belt Coach:
Hij: Met Coach
Ik denk verschrikt: Hij staat daar met Oudste met een gebroken been!

Hij: Ik sta hier naast een aanvoerder. Hij heeft 5 keer gescoord. Of hij bij Nick mag spelen.
Ik (voor het eerst in mijn leven adrem): Een kind van mij dat 5 keer heeft gescoord mag bij Nick gaan spelen.
Hij: Dan komt de moeder van Nick hem even thuisbrengen om om te kleden. Repel, hij heeft weergaloos gespeeld! Ik vind het echt jammer voor je man dat hij er niet bij kon zijn, hij zou zo trots zijn geweest!

Nick komt woensdag eten, na de training, vriendjes maken is leuk!

Ik maak me op zondagochtend op voor mijn prestatieloop. De vierde van zeven. Oudste roept ineens dat Coach ook meedoet. Ik ga naar de site met uitslagen en verhip, daar staat hij. Hij loopt geen slechte tijd, maar hij loopt de 5 en ik de 10. Na-naaa-na-naaa-na! Als ik die zondagochtend met stralend weer door Manlief wordt gebracht zie ik tijdens mijn warming-up de Coach finishen. In een echt heel goede tijd, maar hij oogt alsof hij zich vergaloppeerd heeft. Ik schiet hem aan en we babbelen over lopen en trainen en voetbal. En tijdens het koetjes en kalfjes gesprek kom ik erachter hoe goed Oudste heeft gespeeld.

Eenmaal aan de start zie ik de moeder van Thomas, een ander teamgenootje van Oudste. We staan er bij elk loopje weer samen. Ik ga bij haar staan en we kletsen. Dit keer is ze geblesseerd en ze gaat niet voor de tijd, ze gaat voor uitlopen. En zij was wel bij de wedstrijd en Oudste heeft inderdaad weergaloos gespeeld. Wat baal ik voor hem dat wij er niet waren. Maar goed, het maakt wel dat hij zijn verhaal keer op keer kan vertellen.

Zij ging voor uitlopen, ik ging voor het benaderen van mijn PR. En weet je wat: dat lukte. Ik heb mijn PR met 10 seconden verbeterd! Mjn laatste PR was officieus tijdens een trainig (maar ja, GPS liegt niet) maar nu is het officieel en staat het op internet: De Repel loopt de 10 kilometer in 52 minuten en 18 seconden! Jongens, geloof me: dat is ècht snel.

De laatste meters aangemoedigd, en daarna verwelkomd worden door mijn 4 Daltons maakte mijn victorie compleet. De uitslag op de website laat later weten dat de moeder van Thomas hem ook heeft uitgelopen, en voor een geblesseerde in een verduveld goede tijd.

Die zondagmiddag kwam Manlief’s neef langs met zijn gezin. Zijn vrouw en ik klikten vanaf moment nul. Jaren na dat moment nul kregen we nagenoeg tegelijkertijd een miskraam van kindjes die binnen 2 weken na elkaar geboren zouden worden…een paar maanden later waren we zwanger van kindjes met exact dezelfde uitgerekende datum. Haar oudste en mijn Middelste zijn uitgerekende datum-genootjes.

We gingen met z’n allen naar het bos. De wereld ziet er mooi uit in het voorjaar. Een beetje zonlicht doet wonderen na deze lange winter.

Afsluitend pannenkoeken eten bij ons. Even een feitje: De Repel is pannenkoekenbakkerkampioen. Daar heeft ze vroeger prijsjes mee gewonnen (vrij naar de geliefde uitdrukking van Manlief). Zonder stress, alleen maar met 2 rode konen, bakt ze 2 pakken weg met 2 pannen tegelijk op het vuur…

Op deze foto zitten de kinderen al aan hun tweede ronde en ben ik nog niet klaar met bakken. Dit is een Kabouter Plop-stapel waar je U tegen zegt!

En dan ineens zegt Manlief dat ik naar de wc moet gaan. Hij zegt het met een grijns.

Ik: Als je het zo zegt, durf ik de wc niet meer in!
Iedereen in de kamer: Woehahahaha!

Wij hebben een krijtbord aan de binnenkant van de wc-deur en dit was de reden dat ik van Manlief naar de wc moest!

maart 22, 2010 Posted by | Party of Five | , , | 27 reacties

Ik ben een lopend vuurtje met pijn in haar quadruceps

Na een super-fg bij mijn baas en een presentatie bij iemand van het hoogste echelon (ben je daar ineens bekend met naam en rugnummer, hoe bizar!) liep ik fluitend en in een bijzonder goed humeur naar de fitness voor mijn eerste les. De fitnessinstructrice had een heel schemaatje voor me gemaakt en ik werd geïntroduceerd aan de apparaten. “Hallo, ik ben De Repel.” Ik had nog nooit zo’n apparaat van dichtbij gezien, dus de instructrice leidde me door alle oefeningen. En daar waar nodig werd er geroepen “rug recht” en “armen langs je lijf”. En ik ben al helemaal in het jargon ingeslingerd: na een warming-up op het roeiapparaat ging ik naar naar de power squat, naar buikspieren, lage rug, hoge rug, biceps, triceps, nog een keer buikspieren en een cooling down op de crosstrainer.

Mijn benen vonden het een eitje, maar dat is niet zo gek en ook conditioneel gezien was het geen probleem. Maar man oh man: ik heb nu last in mijn armen en schouders van spieren waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Dat moeten mijn quadruceps zijn. Lekker…maandag ga ik weer! Een beetje masochistisch is het wel, dat sporten.

Enfin, toen ik ’s avonds thuis kwam schoof Manlief mij het brandweerblad onder mijn neus. VANDAAG IS ROOOOOOOOOOOOD!!!! Mijn interview als “de vrouw achter de man die naar Haîti ging” staat erin. En kijk nou: ik ben een lopend vuurtje!

Update: Images van het blad in het youtube-filmpje hieronder and Words van het interview in reactie #10

maart 20, 2010 Posted by | Repel | , , | 27 reacties