Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Deze log eindigt met een te winnen prijs!

De Aussies hadden het vast beter gedaan als het geluid van een half stadion vol didgeridoo’s precies uit fase had gelopen met het geluid van de vuvu-ofhoehetendiedingen. Anti-geluid is rust. Maar ik heb geen didgeridoo gehoord, alleen maar vuvu’s.

Onze oranje vuvu’s liggen in de kofferbak, die ben ik per ongeluk expres vergeten en ik heb een donkerblauw vermoeden dat ik morgen helaas niet meer weet waar ze liggen. Oeps, mama zegt sorry!

***

De Middenvelder heeft zich ingeschreven op de WK-poule van de brandweer. Na dag 2 staat hij al boven de Brandmeester. For the record: de Brandmeester werkt daar, Middenvelder is slechts de 8 jarige zoon van…

De Middenvelder heeft de poule zelf ingevuld, zonder hulp. De Middenvelder kent alle ploegen, alle spelers, hij weet ook waar alle spelers “eigenlijk” spelen (zo speelt Holman van Australië bij AZ, wist U dat? Ik niet, de Middenvelder wel. En Emerton, oud-Feyenoorder, speelt ook bij Australië, mama zegt denkt: ene oor….). Hij weet me ook alle doelpunten uit negentienzoveelhuppeldepup te melden. Alle uitslagen worden, met het puntje van zijn tong uit zijn mond, genoteerd.

***

Ik geniet van voetballiefhebbende Brandmeester en zijn dito zoon samen. Al hou je niet van voetbal: dit is aandoenlijk! Ik mis alleen maar de didgeridoo’s. Ik heb een hartgrondige haat voor die vuvu-dingen ontwikkeld. Voor de rest kabbel ik mee met het WK. Iedereen geniet en zo gaan die dingen: als de Daltons gelukkig zijn en tevreden ben ik het ook.

***

De breekwerkzaamheden in Casa Repel zijn begonnen. Ik realiseerde me gisteren pas dat ik een oplossing moet verzinnen voor het behoud van onze historie. 17 september 2005 maakte ik het eerste streepje van de Middenvelder. Op de lijst daartegenover maakte ik ‘m voor de Wijze. Niet dezelfde datum, maar wel dezelfde leeftijd, om en nabij.

***

Help mij: hoe behoud ik de “streepjes”? Er gaat worden gebroken en geschilderd, maar hoe behoud ik wat er nu staat? Ik maak er een prijsvraag van! Voor de drie beste oplossingen ligt er een grote zak drop in het verschiet. Dit zijn de regels:

1. De Brandmeester en ik zijn de jury
2. Over de uitslag kan niet worden geklaagd
3. Wij zijn niet objectief
4. We gaan 3 maal een pond drop versturen

***

Off topic….zo vaak komt ze niet in beeld en al is het maar met de iPhone genomen…ze is zo mooi! Onze Miss Marple!

juni 13, 2010 Posted by | Party of Five, sport | , | 32 reacties

Zo gaat ‘tie goed, zo gaat ‘tie beter, alweer een kilometer…

Maar niet vandaag. Mijn secuur geplande duurloopje werd ruw onderbroken door buikpijn. Ouderwetse, onvervalste buikpijn. Was het ’t worstebroodje? Was het de vermoeidheid van de vrijdag? Ik weet ’t niet, maar na 7 kilometer zag ik de bushalte en ik wist “die is mijn, ik kan niet meer.”

Als aangeschoten wild wilde ik incognito in mijn shocking pink über-korte broekje (buiten was het nogal fris, mind you)  ergens zielig in een hoekje gaan zitten, maar de bus was vol.

Ik neem plaats op het laatste vrije plekje…en dat is nu juist net tegenover die hippe, jonge, leuk uitziende mannelijke collega. Het zweet gutst uit al mijn poriën, mijn mascara hangt op mijn schouderbladen, en ik heb er maar 7 opzitten in plaats van 16. Ik voel me niet stoer. Daarbij heb ik buikpijn. Hele erge buikpijn. Ik heb me door de busrit heen gebluft en ben blij dat ik kan uitstappen.

Ik moet 10 minuten wachten op mijn overstap. Sta ik daar in mijn hippe outfit kou te lijden met buikpijn. Het zweet heeft plaatsgemaakt voor kippenvel, man, wat voel ik me slecht.

Eenmaal thuis, na een hele lange warme douche en na een toiletgang voel ik me wat beter. Dan ga ik het pakje openmaken dat de Brandmeester voor me heeft aangenomen en waarvoor hij de importkosten en invoerkosten en allerlei andere bijkomende kosten aan de deur heeft moeten dokken om het in ontvangst te mogen nemen.

Mijn voeten gaan een andere keer wel weer rennen….mijn poezelige voeten hebben het nu even te druk met iets anders.

Ze zitten als sloffen!

juni 11, 2010 Posted by | Repel, sport | , | 32 reacties

Zondagskind

Op de een of andere manier lopen de borrel van de personeelsvereniging en ik elkaar vaak mis. De borrel is vaak genoeg en ik heb vaak genoeg tijd…het probleem is simpelweg dat die twee momenten nooit samenvallen. Maar vandaag kon ik. Sterker nog: vandaag kon ik alles.  Ik kon lekker werken aan een project, ik kon lopen in mijn lunchpauze EN ik kon borrelen tot 7 uur.

***

Ik fiets naar huis en ik kijk om me heen. Mijn boertje is niet bezig in zijn wei. Dat is jammer want nu heb ik niemand om naar te zwaaien. Ik denk terug aan de borrel. Ik heb een nieuwe collega ontoet. We zijn anders maar we lijken op elkaar. This could become interesting! Zij en ik kunnen lachen samen. Ik kijk naar de windmolens, Ze staan een standje anders…hmmmm….weer een nieuw seizoen. Ik snuif….ja, het ruikt anders en mijn jas is ondanks het late tijdstip bijna te warm. Een nieuw nummer op de Ipod dient zich aan. Ik playback mee. Tijdens de lunch zag mijn boertje mij hollen, maar hij herkende mij niet zonder fiets. Nu kent hij een dame met kekke paarse fietstassen en hij kent een dame met een shocking pink outfit. Wij zijn dezelfde maar ik denk niet dat mijn boertje dat weet. Ik kijk naar de sloot naast me. De eendjes en vogels doen en de natuur ontploft. Ik heb fietsend de natuur full circle zien komen, schitterend! Het volgende nummer op de iPod begint. Ik playback mee en weet mezelf met 5 secondes de minuut te versnellen. Dat ik ondertussen al 3 vliegen heb ingeslikt verdring ik.

Ik kom thuis en ben nog net op tijd om al mijn Daltons, van 1 tot en met 4, te kussen en knuffelen en te bevragen over hun dag.

***

Ik ben een zondagskind.
Het leven is mooi.
Wat zeg ik, het leven is perfect…

mei 20, 2010 Posted by | Repel, sport | , | 27 reacties

Over “achter de wolken” en “schijnen” en zo

Als rechtgesnaarde bèta ken ik mijn hoofdwetten. Die over de wet van behoud van massa en zo, die bedoel ik. Op de uni ging ik ietsje verder en leerde ik over vergelijkingen van Schrödinger en onzekerheidsrelaties van Heisenberg en over de thermodynamica van irreversibele systemen. En als je, zoals ik, een nerd van een bèta-brein hebt, is dat allemaal niet zo moeilijk. Het is net als imaginaire getallen gewoon een beetje vreemd, maar wel lekker.

Meer moeite heb ik met het doorgronden van mijn eigen hoofdwetten. Gelukkig kan ik mezelf spiegelen aan de irreversibele thermodynamica. Want ook daar spelen ze een beetje vals, net zoals ik graag doe. Zo kennen ze 4 hoofdwetten: de nulde, de eerste, de tweede en de derde. Kijk, als je zo begint te praten heb je Repel’s aandacht! De Repel heeft (denk ik) namelijk ook 4 hoofdwetten.

De Nulde Hoofdwet van Repel: “De Wet van Behoud van Zorgen
De wet stelt: De hoeveelheid zorgen die het Repel-systeem zich maakt, is een natuurconstante en daarmee volkomen onafhankelijk van het daadwerkelijke niveau van zorgen.
Anders gesteld: De Repel heeft toch wel stress, terecht of niet.

De Eerste Hoofdwet van Repel: “De Wet van de Communicerende Daltons
De wet stelt: Het Repel-systeem is in evenwicht als en slechts als het Repel-systeem in hechte verbondenheid is met het systeem der Daltons.
Anders gezegd: De Brandmeester heeft altijd aantoonbaar gelijk gehad als hij zei dat ik me geen zorgen hoefde te maken…en een knuf van een der kleine Daltons doet ook altijd wonderen.

De Tweede Hoofdwet van Repel: “De Wet van Imaginaire Reflectie”
De wet stelt: De golflengte van invallend licht is een imaginair getal dat afhankelijk is van de stand van de zon.
Ander gezegd: Niets is zo zwart als het er ’s avonds of ’s nachts uit kan zien.

De Derde Hoofdwet van Repel: “De Wet van Exponentieel Expanderende Positieve Gevoelens”
De wet stelt: Positieve enegrie-influx in het Repel-systeem leidt tot exponentiële toename van energie.
Anders gezegd: De Wijze en ik waren Zennnnn vandaag. De Wijze heeft twee keer gepoept vandaag op de wc (de eerste keer een “i” de tweede keer een “c”). En: ik heb zo lekker gelopen vandaag!

***Met andere woorden***

Ik ben bij tijd en wijle vreselijk zwaar op de hand. Ik kan me gruwelijk zorgen maken, zoals bijvoorbeeld nu over De Wijze. Toch is er naast die tobbende Repel een stukje onbezonnen kleuter-Repel dat nooit volwassen heeft willen worden. Een stukje Repel dat zo enthousiast kan worden dat ze het het liefst al van drie straten ver rond-blèrt. (Sounds familiar, mam?) Vandaag was zo’n moment…

Het is geen hoofdwet, maar de Repel wordt vreselijk blij van rennen. Ooit was mijn doel om mijn eerste “officiële” 10 km bij de Marathon Leiden te lopen. Maar de realiteit heeft me ingehaald: vandaag was die Leidse Marathon, maar inmiddels was het mijn 12e (!) loopje al met een rugnummer met toeters en bellen en chip. Daarbij had ik de halve marathon ook aangekund, zo bleek. Maar Boeien-Shmoeien: ik liep de 10k en ik was blij. Ik liep de hele route lang met het gevoel: Hier ben ik dan, ik loop de 10 km bij de Leidse Marathon. Dit is wat ik wilde. Ik loop tussen 2580 deelnemers en ik loop binnen de eerste 910. Mannen en vrouwen he. Hoe stoer is dat?

Het was een raar loopje. Op een moment, zo rond 5 km, zette iemand de zon aan en de wind uit. Pfoefff, De Repel kreeg het heet. ik heb geprobeerd het tempo erin te houden ondanks de drukte (had ik al gezegd dat er 2580 mensen liepen?) Maar ik liep een keurige 52’41”.

En pal na de finish, nog voordat ik wat voor medaille dan ook zag, kreeg ik deze aangerijkt. Ik behoorde tot de plus/minus 60% van de lopers die hem aannam…man, die smaakte goed!

En toen….toen kreeg “hem”, “my precioussssssss”….

Volgende maand loop ik mijn eerste officiële halve marathon (21,1 km). Maar volgend jaar, zo op een zondag in mei, loop ik de halve bij de Marathon Leiden.

mei 16, 2010 Posted by | Repel, sport | , | 32 reacties

Wie heeft de herfst aangezet?

Een logje onder de noemer “hoe verschillend zijn soms de belevingswerelden van kinderen en hun ouders”.

Zo is voor mij een modderplas een gevaar voor mijn schoenen van textiel, mijn witte hakken en mijn peep toe shoes. Voor de Daltons is een modderplas de werkelijke en enige reden dat er regen valt, een vreugd en een uitdaging om zo vies mogelijk te worden.

Zo is voor mij de zaterdagmarkt in Repelbuurdorp een genot voor al mijn zintuigen. Slenteren, shoppen, kijken, voelen, horen, ruiken, genieten, proberen, kopen, ideeën opdoen. Voor mijn Daltons (eigenlijk de Grootste Dalton incluis) is de markt op zaterdag in Repelbuurdorp shear hell. “Ben je al klaar, kunnen we naar huis, hoe lang nog, hij heeft gepoept, de parkeertijd is op, mama ik verveel me, gaan we naar de Intertoys, ik ben moe-hoe, zelluf lopen, ik wil niet meer lopen, mama hij pest me, mama hoe lang nog, gaan we al bijna naar huis.”

En zo had ik had gedacht dat we een probleem zouden hebben met deze meivakantie van de Daltons en het huidige weer. Maar ik was vergeten dat onze belevingswerelden soms zo heel anders zijn.

Daar waar ik deze zaterdag stond te vernikkelen tot op het bot in de kou en de regen langs de lijn, daar genoot de Middenvelder in korte broek 2 maal 20 minuten op het veld.  (En ik kleumde in de rust vrolijk verder!) Ze werden zaterdag ongeslagen kampioen. De Brandmeester had de betreffende wedstrijd helaas dienst, dus de Repel was naast plaatsvervangend huisfotograaf van de F’jes tevens parapluhouder, oppas voor twee verkleumde Daltons en hotline naar de kazerne. Elk doelpunt werd doorgebeld. Te beginnen met de belangrijkste: de openingsgoal van de Middenvelder. Alle ventjes uit dit team zaten voor het eerst op voetbal dit seizoen en ze werden in hun eerste seizoen dus direct ongeslagen kampioen. Dat vergeten ze hun hele leven niet meer! Onze Middenvelder heeft dit seizoen 18 keer gescoord. En ik vergeet mijn hele leven niet meer hoe koud mijn tenen sokkenloos in mijn schoenen waren deze zaterdag.

Daar waar ik vorige week nog in rokje op een zonovergoten terras rosé zat te drinken, daar liep ik op zondag De Meest Belangrijke Prestatieloop (Must Defeat Nep-Repel!) in de kou en de regen. Tegen de tijd dat ik bij de finish kwam, was ik niet alleen nat tot en met mijn onderbroek. Nee: bij elke stap voelde ik zelfs het water tussen mijn tenen soppen in mijn loopschoenen. Tegen de tijd dat ik achteraf bij mijn auto kwam, was ik dusdanig afgekoeld en rillerig van vermoeidheid dat ik met moeite de sleutel in het slot kreeg. Mijn vingers leken wel verkrampte klauwen. Maar goed, mission accomplished: PR gelopen en Nep-Repel liep niet. Daarmee staat ze niet eens in de finale uitslag en ik wel en ik ben daarbij geëindigd binnen 30% van alle vrouwen die daadwerkelijk op de uitslag van 7 loopjes staan! “Whoe-hahahahahaha!” (Lees deze maniacale lach met een hysterische intonatie.)

Daar waar ik dacht dat we de rest van de zondag een probleem hadden met het (te lang) uitgestelde partijtje van de Middenvelder in verband met het weer, daar bleek ik beren op de weg te zien. We hadden expres tijd ingeruimd voor “zomaar” buiten spelen. Het spul is 8, zo was de redenatie, die gasten willen niet worden entertained met koekhappen, die willen voetballen. De weersvoorspelling gooide in mijn optiek echter roet  in het eten. Maar daar waar ik blij was binnen te zijn, daar waren 6 gasten heel erg blij te mogen voetballen in de regen. Bijna niets mooiers dan dat, zo bleek. Direct na de tweede helft van “de wedstrijden” (iets met Twente en Ajax en eredivisie en zo) waren ze weg. Een uur later kwamen ze dolblij weer binnen. Rode konen van de kou en doorweekt tot op het bot en oh, oh zo blij. Diverse frituurbeurten verder waren ze nog verzadigd ook.

Man oh man, wat kunnen kerels van 8 lawaai maken!

En ik? Ik beuk met windkracht 5 pal tegen naar huis uit werk. Mijn regencape fungeert onder deze omstandigheden als een rem-parachute. Ik doe een kwartier langer over mijn fietstocht naar huis dan normaal. Ik baal. De mascara hangt op mijn kin en ik zie werkelijk niet in hoe ik hier de lol uit kan halen die mijn Daltons eruit halen. Het lijkt wel herfst. Het is mei, verdorie, maar de thermometer bij het uithangbord van een pomp onderweg zegt 7°C. Ik vloek en ik trap me te pletter. Ik wil lente. Ik wil naar de appelboom van de Brandmeester en ik realiseer me dat de laatste bloesem er vandaag vast wel uit gewaaid zal zijn. Pokke regen!

De Middenvelder gaat donderdag en vrijdag naar een tweedaagse voetbalclinic bij Feyenoord…en guess what….het weer zal hem worst wezen. Gelijk heeft hij. En als deelnemer van deze voetbalclinic, heeft hij als klap op de vuurpijl recht op 2 kaarten voor de tweede helft van de bekerfinale; hij en de Brandmeester gaan, dat moge duidelijk wezen…..en guess what…..de Brandmeester heeft wel een mening over het weer want ze zitten niet overdekt…

mei 3, 2010 Posted by | Party of Five, sport | , , | 19 reacties

Woordenloze Koninginnendag (omdat ik te graag woorden gebruik op woensdag)

50 meter voor de finish zie ik hem: He, Middenvelder! Joh! Ik heb toeschouwers! Ze geven mij vleugels!
(Oeps, niet woordeloos meer! Ach, het is geen woensdag en ik smokkel sowieso altijd…)

De rest van de dag dan maar echt woordenloos….

april 30, 2010 Posted by | De Daltons, Repel, sport | , | 37 reacties

Revolutionaire methode: In 10 stappen de levensduur van uw oplaadbare batterij drastisch verlengen!

Hierbij bied ik u, geheel vrijblijvend, onze nieuwe methode aan om de levensduur en de prestaties van uw oplaadbare batterij drastisch te verbeteren. Een simpel 10 stappenplan! Ik weet zeker, na het zien van deze presentatie zult u meer willen weten! Normaal gesproken vergt uw eigen oplaadbare batterij een oplaadperiode van 8 uur slaap per etmaal en circa 1 à 2 vakanties per jaar. U zult echter gemerkt hebben, dat uw batterij niet altijd optimaal werkt ondanks dat u zich strikt aan deze regels houdt! Vermoeidheid en de wens tot vaker opladen en luiheid van de batterij treden onherroepelijk in!

De Repel&Co© heeft echter een programma ontwikkeld waarbinnen u binnen een werkdag in 10 stappen de levensduur en prestaties van uw batterij weer kunt optimaliseren zonder de harde reset van 2 weken vakantie! De methode is simpel!

Stap 1: U neemt slechts 1 dag verlof

Stap 2: U stuurt uw jongste brokkenpiloot een volledige dag naar de kinderopvang.

Stap 3: U stuurt eventuele andere brokkenpiloten op schoolreis en U wenst hen veel plezier en U stopt hen veel snoep toe. Ik herhaal: veel snoep. Heul, veul snoep. Oh ja, en ook nog een verdwaalde boterham-met-gezond om de begeleidende ouders op een dwaalspoor te bengen.

Stap 4: Voor eigen gemoedsrust (UITERST NOODZAKELIJK VOOR HET SUCCESVOL DOORLOPEN VAN STAPPEN 5 TOT EN MET 10!) maakt u een paar mooie plaatjes/zorgt u dat u mooie plaatjes toegezonden krijgt van andere ouders zodat U met een Gerust Hart de rest van de dag Uw Goddelijke Eigen Gang kan gaan.

Stap 5: U trekt Uw shocking pink tenue’tje aan en U gaat tegen alle verwachtingen en hoge temperaturen in ruim 17 (!) kilometer hardlopen. U zweet U te pletter en U negeert alle bouwvakkers onderweg. U dient wel alle andere medelopers te groeten.

Stap 6: Na de noodzakelijke douche trekt U een HEUL kort rokje aan en U vertrekt richting terras naar keuze. Aldaar blijft U verplicht ANDERHALF uur in de zon zitten met een voor Uw doen iets te duur lunchgerecht en een glas rosé. U hoeft U met niets anders bezig te houden dan eten, rosé, Uzelf en Uw iPhone.

Stap 7: U gaat boodschappen halen, maar U combineert het verplichte met het aangename: U brengt 4 van Uw superleuke, maar inmiddels te grote rokjes naar Uw Naai-Turk om ze een tikkie te laten innemen. U komt thuis met een bonnetje voor de verstelde rokjes die zaterdag al klaar zijn, de boodschapen èn nieuwe schoenen die in de aanbieding waren.

Stap 8: U zoemt even in op het hakje omdat U zo blij bent.

Stap 9: U haalt McDonalds voor het hele grut dat U zojuist tussen neus en lippen door hebt opgehaald), U gaat buiten eten en U gooit het hele grut naar bed en U gaat heerlijk achter Uw IMac zitten.

Stap 10: Tweemaandelijks, hooguit driemaandelijks herhalen voor een optimale prestatie van uw batterij!.

april 28, 2010 Posted by | Repel, sport | , , | 41 reacties

7 dagen, 28 nachten

Vroeger (ik ben vergeten eigenlijk wie het altijd zei), was er een gevleugelde uitroep voor als er een pak koekjes op de grond viel en alle koekjes gebroken waren, of als een zak chips in de verdrukking op de bodem van de volle boodschappentas had gelegen en alle chippies tot gruis verworden waren. Ik kan me eigenlijk niet voor de geest halen wie dat nou altijd zei, maar de uitroep was: “Dan hebben we in ieder geval drie keer zoveel koekjes/een heleboel chippies!”

En dat gaat prima op voor koekjes en chippies, maar niet voor nachten. Een gebroken nacht betekent niet dat je 2 nachten hebt gehad. Helaas. Want als dat zo zou zijn, zouden de Brandmeester en ik heul veul nachten hebben gehad deze week. Humoneous veel nachten, zouden we gehad hebben.

Won’t bore you with the details, maar in vogelvlucht:

  • Er waren nachten dat mijn “Weapons of Mass Destruction-Proof”-oorproppen niet eens voldoende waren om me af te sluiten voor de geluiden van mijn omgeving en ik dat vele uren heb gewoeld en plafondplaten heb geteld;
  • Er was een nacht dat de Brandmeester de kleine Popeye heeft moeten douchen en zijn bed heeft moeten verschonen wegens een nachtelijke kotspartij. Ik ben daar wegens oververmoeidheid doorheengeslapen;
  • Er was een nacht dat ik alleen was en de Middenvelder om middernacht begon te huilen dat hij niet kon slapen en pas na twee lange uren van troosten, proberen, troosten, opnieuw proberen later in slaap viel (inmiddels in mijn bed) en ik dus ook pas om 02:00 uur aan mijn nacht begon. De Wijze voegde zich met nachtmerries en buikpijn om 03:00 uur bij ons en Popeye, langzaam herstellende, volgde om 05:00 uur;
  • Diezelfde nacht had de Brandmeester een grote brand en vond hij zijn bedje op de kazerne pas om half 3;
  • Alle overige nachten hadden wij minimaal 2 “uitrukken” per nacht. De Daltons liggen nog steeds een beetje in de ziekenboeg.

Helaas komen wij daarmee niet op 28 nachten deze laatste week. Wij komen hiermee slechts uit op een serieus slaaptekort. Wij zijn de echtelijke sponde niet uit te knuppelen ’s ochtends. Niet omdat we het nou zo knus maken in de ochtend, maar omdat we allebei comateus zijn. Ons benne moe. De Daltons zijn aan het kwakkelen en wij zijn moe.

Ik heb er al uitgebreid over ge-Twitter’d, ge-Hyve’d en ge-Facebook’ed, maar ik moet mijn ei ook hier even kwijt: na een week met “28 nachten” heb ik op deze vrijdagavond toch maar even de Singelloop van Leiden 2010 gelopen. Op sommige stukken letterlijk gelopen (wat wil je met pus/minus 4000 deelnemers), maar dan nog in een mooie tijd. En wat geeft het publiek je vleugels zeg. Het stond vol langs de volledige route en ik kwam talloze bekenden tegen. En iedereen klapt en moedigt aan. De zon scheen en er waren overal bandjes. Het was geen serieuse 10k loop voor de tijd: het was een Singelloop voor de lol….en ik heb lol gehad!

Ik weet niet goed hoe ik moet omschrijven dat ik omkukel van de slaap terwijl ik energie heb gekregen…

april 23, 2010 Posted by | Party of Five, Repel, sport | , , | 23 reacties

Rrrrepel Carnivoorrrrrr

Ik ben was ben een kaasmens. De Repel hartje kaas. Hoe stinkender des te beter. Als je een camenbert opensnijdt en de inhoud druipt van de kaasplank, begin begon begin ik te watertanden. Deze zomer in Frankrijk had ik een speciaal geitenkaasje ontdekt. En elke keer als ik de koelkast in ons huisje opendeed, zei de Brandmeester: “Volgens mij heeft Popeye gepoept.” Ik moest hem dan steevast corrigeren: “Nee schat, dat is mijn kaasje.”

Ik hield nooit zo van rood vlees. Ik hield namelijk nooit zo van bloed op mijn bord. Zo hebben mijn vader en ik een levenslange traditie. Als wij samen in een restaurant zitten en biefstuk is wat we gaan bestellen, bestelt hij hem “zo rauw als de kok het durft”, en ik “zo gaar als de kok het durft”.

Maar nu ik zoveel sport, probeer ik sowieso mijn eetpatroon een beetje daar op aan te passen. Meer eiwitten en zo. Maar daarnaast ben ik niet van plan om alles wat ik eet in dat licht te zetten, dus ik ga ook nog steeds af op waar ik trek in heb. En hier komt de crux: sinds ik ben gaan fitnissen krijg ik een bovenmatige trek in vlees. In rauw vlees. In rosbief en filet americain. En toen ik vorige week ineens een broodje osseworst zag liggen kwam de Tijger in mij los. Osseworrrrrrst….lekkerrrrrrrrr. Maar nu komt het: ik had nog nooit in mijn leven osseworst gegeten! Het was een oerinstinct dat na drie kwartier hangen in de gewichten boven kwam drijven. De Repel was net een weerwolf vlak voordat de volle maan opkomt. En man-oh-man wat smaakte dat broodje lekker.

Mijn vriend de camenbert mist mij. De Limburgse kaas mist mij. Maar ik, de carrrrrnivoorrrrr heeft trek in vlees en er ligt tegenwoordig osseworst in de koelkast. Wroarrrrrrrrr, wrrrrrrr….

Note to self: maar dan voortaan wel naar de scharrelslager net als vroeger!

april 14, 2010 Posted by | Repel, sport | | 36 reacties

Wisten jullie dat – Repel Style…

Jongens, ik heb bij velen van jullie wel eens een ‘wisten jullie dat’-logje gelezen. En ik vond ze bijna altijd leuk. En ik wilde dat al heel lang ook eens doen, maar het kwam er nooit van. Want meestal had ik al tienduuzend logjes geschreven over alles wat me bezighield (want ik schrijf nogal veel) dus meestal viel er nooit meer iets te wistenjulliedatten.

Maar nu, heb ik een heuse, echte, “wisten jullie dat”. Maar ik heb ‘um dan wel weer Repelstyle. Ik weet het, ik weet het, ga alvast maar weer zuchten: ‘Tjemig, Repel weer….’ Ja: Repel weer! Repel Proudly Produces: Wisten jullie dat…..Repel Style!

Wisten jullie dat:

* Ik vandaag mijn tweede loopje deed met rugnummer? Ja, want je Twitter staat op de log
* Dat ik vandaag mijn rugnummer keurig netjes, zoals het hoort, op mijn buik had gespeld? Ja, we figured as such….vanwege een van je vorige logjes
* Dat ik een über-belachelijk persoonlijk record heb gelopen op de 10k van 54minuten39seconden? Ja, ook dat heb je ge-twittered en ge-facebooked
* Dat het mooiste van het loopje was dat Manlief met 3 Daltons bij de finish stond? Ja, want wie had anders die foto kunnen maken die op facebook stond?
* Dat ik moest huilen omdat ik zo werd aangemoedigd door Oudste? Nee, dat wisten we dan weer niet…wat lief!
* Ik iedereen de hele dag heb lastig gevallen met mijn euforie? Ja-ha! Dat weten we!
* Dat ik eigenlijk wil roepen: ‘ik heb de 10k binnen fucking 55 min gelopen, y’all! Ja, dat taalgebruik zochten we eigenlijk altijd al achter je.
* Dat ik de hele dag al stuiter en hele mooie foto’s maak? Nee, hoe konden we dat weten?
* Dat ik een nieuwe flitser heb? Oh mijn god, nee, daar gaan we weer….ze heeft weer wat nieuws…dat worden weer een heleboel: ‘wisten jullie al dat ik een nieuwe heb’ logjes….

Ze heeft een nieuwe lens. En de nieuwe flitser en de net iets minder nieuwe lens zin verliefs op elkaar. We present:

Miss Marple

Watson

En Sherlock:

december 6, 2009 Posted by | Levende Have, sport | , | 27 reacties

Zoveel moois en dan nóg klagen; De Repel is oer-Hollands

De Repel had gisteren een team-uitje. In Amsterdam. Oh jongens, het was een geweldige avond; ik heb nu nog spierpijn in mijn buikspieren van het lachen. Maar toen ik – slechts 10 minuten later dan gepland en aan thuisfront beloofd –  naar de tram liep…bleek die niet meer te rijden. Op een zaterdagavond in Amsterdam kan je voor half 1 blijkbaar geen tram meer krijgen. Ik was met stomheid geslagen. Wat een durrep.

Omdat ik heg noch stech ken in “020”,  (ik heb opdracht gekregen van Manlief dit minimaal één keer gezegd te hebben), loop ik die 10 minuten weer terug naar de kroeg. Het steeds kleiner wordende clubje collega’s helpt mij aan een taxi. Ik kom aan op 020-centraal en kijk naar het bord: mijn trein gaat om 0:45 uur. Ik kijk naar de klok: het is 0:46 uur. Ik kijk terug naar het bord en zie net dat mijn trein van het bord verdwijnt. Ik mag 59 minuten wachten op mijn eerstvolgende trein die om 1:45 uur gaat. De eerste gedachte die door mijn hoofd gaat, is dat het heel lang geleden is dat ik het nachtnet heb genomen en ik heb er nooit van gehouden. (Wel het feit dat het bestaat, maar niet het volk dat je er tegenkomt.) De tweede gedachte is mijn nachtrust. Omdat ik de nacht hiervoor dankzij mijn Daltons maar een uur of 3 a 4 slaap had gehad, sta ik te juichen met tranen in mijn ogen.

Ik bel Manlief om een potje te kunnen grienen en ga vervolgens op jacht naar de dichtsbijzijnde patatboer die nog open is. Een dikke kroket een ongelofelijk grote zak friet met ongelofelijk veel mayonaise later zie ik het pas weer een beetje zitten. Maar het is koud en het tocht. En er lopen enge mensen. Er lopen dronken mensen. Zelfs in mijn aangeschoten toestand zie ik enge dronken mensen. Een uur onder deze omstandigheden duurt lang. Heel lang. Als mijn trein eenmaal komt, kan ik bijna niet meer uit mijn ogen kijken, zo moe ben ik. En ik heb het koud, zo koud. In mijn coupé bevindt zich, om het nog net wat aangenamer te maken, een agressieve dronken lor waardoor ik bij Repelduurdorp Centraal bijna niet uit kan stappen. Ik kan die strenge conducteur van 2-bij-2-bij-2 wel zoenen als hij onze coupé redt. Het is inmiddels over 2’en en ik zie het niet zitten om mijn fietsje naar huis te pakken. Ik pak dus wéér een taxi en ik baal van de kosten die ik moet maken, al weet ik dat veilig thuiskomen boven alles gaat. Maar ik merk heus wel dat die laaielichter expres the log way neemt naar Repeldorp. Maar ik ben te moe en te koud om stennis te maken.

Ik plof naast Manlief in bed en zeg: “Ik doe dit nooit meer. I am getting too old for this shit. Ik ga alleen nog maar stappen in Repeldorp. Dan had ik tot een kwartier geleden hebben kunnen zuipen, hetzelfde zijn kwijt geweest, maar zoveel meer lol hebben gehad!” Moe en slaperig als hij is kan hij nog grinniken.

Vanmorgen mag ik blijven liggen. Manlief is niet voor niks ManLIEF. Hij komt me wakker maken met de woorden: “Zullen we naar de Beekse Bergen gaan?” Ooooooh, daar ben ik wel voor te porren. Oma had kaartjes gewonnen bij de postcodeloterij en die heeft ze aan ons gegeven. Dus in plaats van naar Repelbos (heus, lief Bos, ik ben je niet vergeten, volgende week ben ik er weer, heus!) gaan we naar de Beekse Bergen. De Repel is moe, zoooo Moe, maar de diertjes zijn mooi. Dus de Repel hijst zich uit bed en kleedt zich aan.

De tijgers zien we niet in de auto-safari, maar wel tijdens de stop halverwege in het restaurant. En ze waren erg ver weg, maar met mijn nieuwe lens krijg ik ze redelijk voor de camera. Tijgers: mooi, sterk, woest en gevaarlijk. Deze zag me. Ik was namelijk die idioot die op de tafel ging staan bij vier wildvreemden ***die nog zaten te eten ook*** om een foto te nemen. Ik denk dat het een hij was, maar ik weet het niet zeker. Ik heb heel veel foto’s van hem gemaakt. Mooi, sterk, woest en gevaarlijk. Zo heb ik mijn mannen graag!

En ik spot dit schatje. Weet je, voor dit schatje hoef je niet naar de Beekse Bergen, deze kan je overal spotten, maar ik spotte hem daar. Ik heb iets met kikkers. Sommigen onder jullie, de intimi, weten dat.

Er huppelt een heel klein wit aapje en er slingert een wat grotere zwarte aap. Ze zijn vriendjes (of familie?). Op een moment zit de grote zwarte met haar (zijn?) rug naar me toe. En het witte kleintje slaat zijn (haar?) arm om de grote zwarte heen. Je ziet zo weinig op deze foto, maar daarom juist vind ik hem zo mooi.

Wij hadden oogcontact. Een paar seconden lang. Een hele bijzondere ervaring: wij keken elkaar aan. We keken elkaar echt aan. Haar zusters waren weggehold naar voedertijd. Zij bleef staan en keek me aan.  De Repel en de Leeuwin. Ik ben in geen enkel opzicht als zij…behalve als het om mijn kindjes gaat. En andersom geldt hetzelfde, denk ik. Eigenlijk lijken wij dus heel erg op elkaar.

Speciaal voor Jongste: naar de Hie-haf!

Hie-haf, hie-haf! De giraffe kijkt ons dreigend aan: “Hoe noem jij mijn zuster????” (Vrij naar Asterix op Corsica….ken je Asterix!)

Onze auto kreeg dezelfde behandeling als de auto voor ons.

Deze foto maakte ik alleen maar om te kijken of hij mooi zou zijn.

Het was mooi ja, maar toen we het park uitreden vonden we het best “kort”. Of hoe zeg je dat; “minder dan we verwacht hadden”. Het klinkt ondankbaar, maar we waren een beetje teleurgesteld. Maar okay, vanwege de regen, namen we niet ook nog de boot en niet ook nog de wandel safari. Met mooi weer doe je dat wel. (Maar zoveel dieren meer dan we met de auto hebben gezien zijn er niet, gezien de plattegrond.)

Laat ik het zo zeggen: Het was een top-middag met heel veel mooie beestjes. Maar als we de kaartjes zelf hadden moeten dokken zouden we 74 euro hebben moeten neertellen. En of het me dat waard was geweest? Eerlijk gezegd? Nee. Ik zou het er niet voor neertellen. Hoe typisch oer-Hollands kan je zijn. Wij verdienen goed, wij kijken niet kritisch naar geld omdat het niet hoeft. Wij smeren geen brood, wij lunchen ter plaatse, die luxe hebben we. Maar vandaag was ik voor een paar armetierige fricadellen met een paar droge witte kadetjes en een tweetal lullige chocomelletjes  over de twintig euro kwijt. Het is niet dat ik het niet kan leien, maar ik vind het belachelijk. En ik zou het uit principe niet willen doen, ware het niet dat Middelste en Jongste nog te jong zijn voor het concept “uit principe”. En daarbij vind ik het nogal wat dat Oudste snapte dat dat niet vanzelfsprekend was.

Dus…zonder de vrijkaartjes zou dit dagje over de honderd euro hebben gekost. Ondanks zoveel mooie beestjes vind ik het over de top, die prijzen. En ondertussen zijn wij dankzij de postcodeloterij al op vele plaatsen geweest waar we anders niet geweest zouden zijn. En anderen dankzij ons ook al een paar keer. Wij en onze familie hebben vaak mazzel met deze dingen en we nemen graag anderen met ons mee. We hebben meerdere keren gezinnen meegenomen…zij zouden het vast zelf ook niet gedaan hebben zonder de kaartjes van ons.

Na thuiskomst wilde ik gaan lopen. Maar het ging voor geen meter. Ik was te brak van gisteren. En daarbij moest ik héél erg naar de wc na 2 kilometer. Maar ik ben geen professionele loper die even graait in die broek om “iets”  te pakken en in de berm te gooien zonder ooit van pas te verminderen. Ze doen het echt! Ja, ook ik had rustig oud kunnen worden zonder deze informatie. Nee, ik heb met weerzin mijn rondje kortgesloten en heb maar 5 kilometer gehold, maar wel in een half uur. Maar toen onder de douche voelde ik ineens pijn. In mijn oorlel? Mijn nieuwe oorbel? Nee…het is niet mijn oorlel. Ik probeer te voelen wat ik nou precies voel. Mijn oor…mijn kaak? Heb ik oorpijn? Kiespijn? Wat voel ik? Vanuit mijn jeugd ben ik panisch voor oorpijn…maar nu ben ik panisch voor kiespijn. Wie bel ik morgen: de dokter of de tandarts? Mijn glas is halfleeg: 5 kilometer hollen als je 10 van plan bent is halfleeg. Als bonus krijg ik de keuze: oorpijn of kiespijn. Either way, I am screwed. Mijn glas is halfleeg.

Ik schenk mijn echte glas nu tot de nok toe vol. Overvol. Ik heb pijn. De Repel klaagt steen en been.

oktober 11, 2009 Posted by | Party of Five, Repel, sport | , , | 27 reacties

Runners high: Surfing with the Alien

Nu de dagen korter worden en mijn rondjes groter, was het tijd een andere route uit te stippelen. In mijn donkere loopkleding vind ik het uiterst unheimisch op wegen en paden zonder lantarenpalen en in afgelegen bosparkjes. Ik had mijn nieuwe rondje nu uitgestippeld naar Buurdorp. Door de winkelstraat en via een drukke weg weer terug. Minder groen en idyllisch, maar wel veiliger. Vanavond ben ik ‘m gaan testen.

Zoals altijd verdwenen mijn astmatische klachten na een kilometer of 3 en ook ongeveer rond die afstand werd ik meegevoerd op de runners high. En tijdens mijn rondje van 8 kilometer begon het te schemeren. Ik zag het zonlicht langzaam verdwijnen en vervolgens gingen overal de lampen en lantarenpalen aan. En toen bedacht ik me dat het dan wel niet groen en idyllisch is, maar dat in de winter de sfeerverlichting weer overal wordt opgehangen. De kerstverlichting in de winkelstraten en de lampjes in sommige bomen. Oh, wat heb ik een leuk rondje gevonden. Een sfeervol winterrondje en ik heb al mogelijkheden gezien om hem uit te breiden om verder te trainen voor de 10 kilometer. Tegen de tijd dat ik bijna terug ben van mijn rondje heb ik het gevoel dat ik kan blijven rennen en ik geniet van de upbeat-liedjes van mijn speciale ren-playlist. Maar ik stop, want dat is beter voor mijn spieren.

Nadat ik thuis even ben uitgestoomd stap ik onder de douche en merk ik zoals altijd dat ik in mijn rondje de meeste gedachten ben kwijtgeraakt en de dag op orde heb. Ik krijg zoveel rust in mijn kop van dat rennen.

Met mijn Nike+iPod kan ik een powernummer instellen. Als je even een boost nodig hebt, druk je één keer op de knop en hij selecteert je powernummer. En voor mij is dat Surfin with the Alien. Oh, ik ben zo blij dat ik weer ren. Ren, mama, ren!

september 22, 2009 Posted by | Repel, sport | , , | 10 reacties

Gadgetfreak en Mac-o-fiel

In sommige opzichten ben ik net een vent. Zo ben ik bijvoorbeeld heel erg van de gadgets. Technische hebbedingetjes. Heerlijk. En sinds gisteren heb ik weer een nieuw hebbedingetje. Mijn collega had het erover en ik werd overspoeld door een onstopbaar MOET HEBBEN gevoel. Wat een schitterend hebbedingetje. Je stop ‘m in je loopschoen en hij praat met je iPod. Hij vertelt je hoe lang je loopt, hoe hard je loopt, hij houdt statistieken bij en hij moedigt je aan. Hij praat ook met Google maps. Hij laat zien welk rondje je hebt gelopen en hij laat zien welke rondjes lopers bij jou in de buurt lopen. Dan kan je een leuker of langer rondje uitzoeken.

Ooooooh wat heeft toch vreselijk mooie dingen. Komende week ga ik hem voor het eerst gebruiken. Die 10 kilometer binnen het uur ligt nu echt binnen handbereik!

september 6, 2009 Posted by | Repel, sport | , | 16 reacties

Taxibedrijf Repel en Co

Zo ben je zelfverklaard femme fatale, een moment later ben je een socker mom en sta je op zaterdagochtend langs de lijn. Ja jongens, het is zover: Oudste had vanmorgen zijn eerste voetbalwedstrijd en mijn zaterdagen zullen nooit meer hetzelfde zijn. Ik stond in die kantine en keek om me heen. Hier zal ik nog héél, héééél veel zijn de komende jaren, dacht ik bij mezelf, en dit is pas de eerste zoon van de drie.

We rijden wat af, zo gingen mijn gedachten verder. Op woensdag halen we Oudste op van de judo en rijden direct door naar de voetbaltraining. Op vrijdag rijden we Middelste heen en weer naar de peutergym en op zaterdag is daar dus de voetbal. En terwijl ik naar de voetbalvelden keek, bedacht ik me dat we ook nog uitwedstrijden krijgen. En wellicht nog keepertraining. En Middelste is opgegeven voor zwemles, nog een tijdslot dat gevuld gaat worden. We zijn net een taxibedrijf. Taxibedrijf Repel en Co.

En daar stond ik dus, voor het eerst langs de lijn en ik moedigde trots mijn kind aan. En bij elk doelpunt juichte ik net zo hard als de kinderen en de andere ouders. Zeven keer hebben we zo hard gejuigd, ze wonnen met 7-2. Dat is het leuke van kindervoetbal: er wordt zoveel gescoord.

Ja. Taxibedrijf Repel en Co wordt gerund door een socker mom. Want man, wat is dat leuk eigenlijk, dat voetbal! Zestien kleine jongetjes die als een kluwen over dat veld rond die bal bewegen. Schattig is het. En achteraf zaten we in de kantine een tosti te eten en ik keek naar mijn Oudste en dacht trots, ja, ik ben een socker mom. En ik zal nog heel veel tosti’s eten in die kantine. En ik ben zo socker mom dat ik een weblog heb gemaakt voor de F’jes. Mijn zaterdagen gaan ook gevuld worden met het uploaden van de foto’s van de wedstijden voor de andere socker moms en dads.

augustus 29, 2009 Posted by | De Daltons, Repel, sport | , | 12 reacties

Famke Jansen is er níks bij!

Ik heb op Google Maps geprobeerd te schatten hoe lang het rondje is dat ik nu al 3 ochtenden loop. Mijn rondje werd gestaag groter en volgens een grove schatting met een lineaaltje langs mijn scherm (dat moet handiger kunnen) is mijn rondje ruim 3 kilometer, misschien wel 3,5 km. Met heuvels en klimmetjes en afdalingen, jawel.

De eerste dag deed ik er 20 minuten over en vanmorgen al een kwartier. Do the math: 10 kilometer binnen het uur ligt in het verschiet!

En dankzij die rondjes kan ik bunkeren jongens, niet normaal. Ik heb vijf Franse kazen weggewerkt deze vakantie. Geitenkazen, schimmelkazen, stinkkazen, …. dik, dikker, dikst op dat brood. Heerlijk! En ik denk dat ik geen grammetje ben aangekomen. Sterker nog, ik zie de beenspieren groeien waar ik bij ben!

Gisteren maakte Manlief een foto van Jongste die bij de Bijna Naar Bed Show van de Mini Disco graag in het middelpunt staat. (Letterlijk hè, hij staat midden in die cirkel van kindjes!) Ik moest mee dansen van Oudste en mijn benen staan ook nog net op de foto.

En als jullie klaar zijn met de oh’s en ah’s vanwege Schattige Jongste die de Hokey Pokey helemaal onder de knie heeft:  Kijk dan naar die gespierde dijen jongens, staalkabels, dat zijn het. Famke Jansen in Goldeneye is er helemaal níks bij!

augustus 20, 2009 Posted by | Repel, sport | , | 16 reacties

Ren, mama, ren!

Ongeveer een jaar voor de geboorte van Middelste ben ik gaan hollen lopen. Als je een loper bent, mag je geen hollen zeggen. Hollen is voor amateurtjes, lopen is hollen voor gevorderden. Mijn doel was destijds de 10 kilometer binnen een uur te lopen bij de maraton van Buurdorp. Maar toen we gingen proberen voor een Jongste, ben ik na mijn miskraam nummer zoveel gestopt met hollen. Ik was namelijk bang dat als ik zwanger zou zijn, ik de vrucht er met mijn gedreun op het asfalt uit zou trillen. Tsja, logische redenering, niet? Voor de rest ben ik volkomen rationeel hoor, heus.

Maar goed, hollen rennen lopen dus.

Na de geboorte van Jongste was lopen een beetje een utopie geworden. Mijn bekken had er een mening over. Mijn bekkenbodem had er een mening over. Mijn lijf zonder slaap had er een mening over. En het drukke huishouden had er een mening over.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en daarom had ik mijn loopschoenen stiekem ingepakt voor deze vakantie. Zou het lukken? Kan mijn bekken het aan?

Het park blijkt ideaal. Ik kan allerlei rondjes uitstippelen en mijn loopje zo kort en zo lang maken als ik zelf wil en ik kan overal onderweg nog van mening veranderen.

Dus sinds maandag loop ik ’s ochtends na het ontbijt, voor het echt heet wordt, een rondje van een 15 minuten. Veel is het nog niet, maar ik doe het verdorie wel! En mijn lijf kan het na drie bevallingen nog steeds. Vanmorgen plakte ik er een klein rondje aan vast en holde liep ik wel 20 minuten. Heuveltje op, heuveltje af. Nog hardstikke zwaar ook.

Zou ik die 10 kilometer binnen een uur dan toch ooit nog een keer gaan hollen lopen?

augustus 14, 2009 Posted by | Repel, sport | , | 14 reacties

Het mevrouwtje en het boertje

Sinds mijn fiets fiasco heb ik een nieuwe achterband. Zo mevrouwtje, zei de fietsenmaker triomfantelijk, een sportief bandje. En sinds dit mevrouwtje een sportief achterbandje heeft, probeert ze eens per week op de fiets naar werk te gaan. Met mooi weer als dit lukt dat, maar met een beetje regen duikt het mevrouwtje weer snel in het OV.

En sindsdien verbaast het mevrouwtje zich over dat fietsen. Daar waar ze dacht zich te scharen onder de fanatiekelingen, blijken er complete volksstammen te zijn die het dagelijks doen. Dit mevrouwtje ziet langzamerhand steeds meer bekende hoofden en wordt, ongelofelijk maar waar, zelfs gegroet door deze medefietsers. Ze herkent zelfs de eendjes in de slootjes. (Tsjonge-jonge, wat worden ze al groot, die meerkoetjes van vorige week.)

Ergens tijdens de rit rijdt het mevrouwtje langs een boerderij met een heel groot weiland met schaapjes. En elke ochtend loopt de boer door het weiland. Hij is te ver weg om goed te kunnen zien hoe hij eruit ziet. Dat moet voor hem hetzelfde zijn. Wellicht herkent hij de rode fiets waar een sportief achterbandje op zit. Wellicht herkent hij haar haren of haar zonnebril of haar fietstas. Hoe het ook zij, ze herkennen elkaar en ze zwaaien naar elkaar. Het boertje zwaait niet naar elke fietser, maar hij zwaait wel naar het mevrouwtje met het sportieve achterbandje. Gewoon, intermenselijk contact.

Vanmorgen zag het mevrouwtje het boertje niet. Maar toen ze vanmiddag naar huis fietste met haar sportieve achterbandje, liep hij er weer tussen de schaapjes. Hij keek en hij zwaaide. Het mevrouwtje zwaaide terug en fietste met een glimlach door. En de meerkoetjes waren weer een stukje groter geworden sinds de week ervoor.

juli 13, 2009 Posted by | Repel, sport | | 7 reacties

Genieten deel 3: NOT!!!!!!!!

Ik ben een OV’er. (Iedereen begrijpt dat we het hebben over Openbaar Vervoer?)

Niet van huis uit hoor, ik hou niet echt van het OV, maar feit is dat mijn werk met het OV beter te bereiken is dan met de auto. Het verschil is minimaal 20 minuten per reis. Repel = druk = geen tijd over voor 20 minuten maal twee per dag, dus Repel werd haar auto uit gejaagd.

Ik fiets naar het OV en neem daar de trein/bus/wat ik dan ook nodig heb. En inmiddels ben ik redelijk ‘om’. Wat begon als een straf, werd herbezien als noodzakelijk en nu ben ik compleet bekeerd want ik zie veel bijkomende voordelen. (‘Geen parkeerschade meer’ scoort hoog op mijn lijstje, evenals ‘met Middelste naar Schiphol om vliegtuigen te kijken gewoon omdat het leuk is en het kost geen cent’.)

Ik heb een paar collega’s die wonen in Repeldorp die fietsen naar werk. Anderhalf jaar lang werd er op me ingepraat: moet je ook doen! En nu, anderhalf jaar later durfde ik het pas eindelijk. En inderdaad: de heenweg was heerlijk. Het is helemaal niet te veel of te lang en je ziet heel veel leuks onderweg en je kan eindelijk de hele CD op je iPod afluisteren.

Inmiddels volkomen overtuigd van het nut en de noodzak van het fietsen besloot ik in mijn overmoed en jubelstemming spontaan de middag vrij te nemen en dat niet te verklappen aan het thuisfront. Ik zou zomaar plots voor hun neus verschijnen. Ta-daaaaa! Verrassing!

Ik was 15 minuten onderweg (van de 45) toen, precies in the middle of nowhere, mijn buitenband buiten de velgen trad en de binnenband dankbaar volgde. Het wiel kon niet meer draaien. Een en ander speelde zich af binnen twee omwentelingen, dus het moge een godswonder heten dat ik hier nu zit zonder derdegraads asfalt-verbrandingen over 60% van mijn lijf want ik had nogal een vaartje.

Op elk willekeurig ander tijdstip zou Manlief niet in staat geweest zijn mij te halen, maar nu kon ik hem bellen. “De verrassing is er een beetje vanaf, maar….”

Manlief zou er binnen 20 minuten hebben kunnen wezen, ware het niet dat hij hopeloos vast stond in opstoppingen op plekken waar bus en fiets langs zouden hebben kunnen sjezen. Hij was er dus pas na ruim 45 minuten. (Lees: Repel heeft 45 minuten staan wachten naast een fiets die geen centimeter voor- of achteruit wilde.) Dit betoog is ondanks mijn sores nog steeds niet pro-auto!

Toen hadden de boodschappen haast en de peutergym van Middelste en eten en….kortom…het relaxte vrije middagje was in één klap omgetoverd tot een normale ‘we hebben het druk’ -dag.

Het heeft eventjes tijd gekost om ons beider humeur weer op te krikken…maar dankzij Manlief’s houding is dat wel gelukt en dus zit hij relaxed achter de tv en ik achter de compu. Matig romantisch, eigenlijk.

juni 26, 2009 Posted by | Manlief, Repel, sport | , | 10 reacties

Sneller dan vijf minuten de kilometer

Gisteren liep Oudste de koninginnendagloop voor kinderen: 2200 meter. Ruim twee kilometer. Dat is voor de benen van een zevenjarige nagenoeg zonder training een flinke afstand! Zeker als je sportschoenen geen loopschoenen zijn en veel te hard. Papa zou voor de zekerheid meefietsen, Oudste is namelijk nog steeds faalangstig genoeg om dat soort voor-het-geval-dat‘tjes nodig te hebben.

Bij de start bleek Rotkindje uit zijn klas er ook te zijn met zijn Rotvader. Rotvader maakte direct een sneer naar Manlief dat hij niet meeliep; Rotvader liep natuurlijk wel mee met zijn oogappeltje. Rotkindje, dat op voetbal zit, riep direct heel hard tegen Oudste dat hij makkelijk van hem ging winnen. Inwendig kookte ik alweer, maar Oudste was gelukkig net zo onverstoorbaar als zijn vader. Met zo’n schouderophalende houding van laat ze toch lekker.

Tegen de tijd dat een zwarte suzuki swift zich in Apeldoorn in de Naald boorde had ik me, volslagen onwetend van dit feit, met mijn camera bij de finish gepositioneerd. En daar kwam hij hoor, hij had de finish gezien en haalde nog net wat grote jongens in. Ongetraind liep hij zeker bij de eerste 20% van de finishers. Op ruime, ruime afstand volgde Rotkindje met zijn Rotvader. Er zat zeker tweehonderd meter tussen, als het niet meer was. Rotvader zei tegen zijn oogappeltje dat hij vlák achter Oudste zat, ze waren bijna gelijk. Rotkindje riep tegelijkertijd dat hij sterker is dan Oudste. Inwendig kookte ik over, maar probeerde zo zennnnnnnnnn mogelijk te zijn als ik maar kon.

Daarbij, wij spiegelen Oudste geen wereld voor die niet echt is. Fair is fair: als je verliest, verlies je en als je ruim wint, win je ruim. En dankzij Manlief leert Oudste dat trots te voelen, zonder het nodig te vinden op te scheppen. En daarmee is hij nu al veel groter dan Rotkindje en zijn Rotvader samen.

Dat, en het feit dat hij potverdorie harder liep dan vijf minuten de kilometer de eerste keer dat hij een lange afstand loopt, maakt dat ik trotser dan trots op hem ben.

En ik ben helemaal niet groot van binnen: mijn kind heeft lekker gewonnen van dat k*tkind en zijn k*tvader.

mei 1, 2009 Posted by | De Daltons, sport | , | 8 reacties

Mii do da Wii

Het is zondagavond. De kinderen liggen op bed, Manlief werkt. Ik heb dit moment uitgesteld, maar nu sta ik er dan. Dit is het uur U. Ik ben alleen en niemand kan me zien. Niemand hoeft het te weten te komen. Het ding ligt voor me op de grond en ik cirkel er een beetje omheen alsof ik er bang voor ben. Luister vriend, zeg ik inwendig tegen hem, ik ga dit leuk vinden en daar ga jij voor zorgen.

Voor me ligt het balance board. Het is een alles-of-niet poging. Als dit het niet wordt, dan blijft het niks. Die Wii-Fit hoef ik ook niet meer, schreef ik nog wanhopig teleurgesteld in december. Maar twee weken geleden had ik mijn Roomy verteld dat hij er lag, bij ons in het winkelcentrum en dat ik het toch overwoog. Hij stopte me meteen geld toe en riep dat ik er voor hem ook een moest kopen, hij ging direct het Snowboard spel halen. Even later sms’ te ik hem: Wii-fit is in da house. En nu, twee weken later sta ik te staren naar het balance board. Toen Vriendin vandaag vertelde dat ze haar schoonouders erop had gekregen (doet er even niet toe of ze het leuk vonden of niet) bedacht ik me dat het moment nu daar was om het eindelijk eens te proberen. En ik had me voorgenomen geduld met hem te hebben. Ik ga niet driftig worden en ik ga helemaal Zennnnn wezen.

Ik stel van alles in en het eerste dat hij doet is me vertellen dat ik te dik ben en dat mijn Wii-leeftijd veel ouder is dan ik in werkelijkheid ben. Wat Wiil je nou! Ik fiets elke dag 40 minuten. Ik ben reuze fit! Nee Repel….hold it…adem in, adem uit…het maakt niet uit: je bent nog steeds Zennnnnn en je gaat door. Heus, hij krijgt een eerlijke kans, dat balance board. Weet je wat, denk ik, laat ik eens gek doen: ik stel mezelf een doel. Dan doe ik net alsof ik dit vaker ga doen.

Ik sta een beetje te klungelen, maar op een gegeven moment roept hij dat ik het helemaal perfect doe. Bij het hou-la-houpen moet ik glimlachen en even later sta ik te joggen, ik doe waist-oefeningen om die wespentaille te krijgen en ik step. Ik heb mijn eerste 15 minuten gespaard. Ja, het staat er echt: mijn eerste 15 minuten. Dit was namelijk helemaal te gek. De volgende keer ga ik langer dan 15 minuten en wellicht dat ik dat in eerste instantie fictieve doel nog ga nastreven ook.

Tegen de tijd dat ik in het echt net zo oud ben als mijn huidige Wii-leeftijd kan ik dit en heb ik nog hetzelfde figuur ook:

hatha-yoga

april 5, 2009 Posted by | Repel, sport | , | 10 reacties