Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Maandag is Mededelingendag

Ik las een aantal van mijn logjes terug en toen viel het me op dat ik tot twee keer toe heb gestrooid met een andere alias voor Oudste en Jongste. Zo noemde ik Oudste hier Middenvelder. Voetbal is zijn lust en zijn leven. Hij vreet, ademt en leeft voetbal. Hij is de ideale aanvallende middenvelder en corner-specialist. En hier noemde ik Jongste Popeye, omdat hij zo onbehoorlijk veel van spinazie met vissticks houdt en dat zo keurig netjes met vork en mes kan eten. Toen bedacht ik me dat deze aliassen wellicht leuker zijn dan “Oudste” en “Jongste”. Ik had alleen geen bijnaam voor Middelste. Totdat ik vandaag bedacht dat toen een collega zijn foto zag, ze opmerkte dat ze hem zo op Ivo de Wijs vond lijken. Deze man. Ik vind het absoluut geen belediging!

Die gelijkenis en het feit dat ik hier al schreef dat ik niet meer bang ben dat “men” vindt dat ik opschep, maar vol trots roep hoe slim hij is, maken dat ik hem maar het beste De Wijze kan noemen. Hij staat op de lijst om in juni getest te worden. Wij zijn er nu wel aan toe om te weten waar we aan toe zijn. Is hij gewoon erg slim, is hij buitengewoon slim, of valt hij van de schaal. Dat is belangrijk voor welke keuzes we wel (of niet) moeten maken. We gaan naar iemand die zij me aanraadde. En zij kan het weten.

Maar goed, mijn eerste maandagse mededeling: vanaf nu (tenminste, als ik het consequent volhoud) heten mijn Oudste, Middelste en Jongste respectievelijk Middenvelder, de Wijze en Popeye. Zal ik Manlief dan omdopen tot De Brandmeester?

De tweede maandagse mededeling is dat mijn naai-Turk een lintje verdient. Maar ja, ik roep wel vaker dat iemand een lintje verdient, dat moet Bea maar met een korreltje zout nemen. Maar mijn naai-Turk heeft er in ieder geval een vaste klant bij. Hij heeft mijn jurkje helemaal versteld. Hij heeft er een paar centimeter aan toegevoegd, voor mij onzichtbaar waar en hoe. En toen ik vroeg wat het kostte zei hij “niks”. Want “het waren herstelwerkzaamheden”. Ik trok het jurkje aan en Popeye riep spontaan: “mama mooi!” Daar doe je het natuurlijk voor.

Advertenties

maart 29, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , | 46 reacties

Damn you, Repel!

Ik ben getergd. Getergd door een naamgenoot. Dit is er aan de hand:

De Repel holt niet en de Repel doet ook niet aan hardlopen. De Repel is nu officieel een “loper”. Ik verpletter de laatste tijd persoonlijk record op persoonlijk record. Oorspronkelijk was mijn doel de 10 kilometer binnen het uur te lopen, maar omdat ik dat zo snel al haalde, werd het nieuwe doel het binnen de 55 minuten te lopen. Maar ook dat doel werd veel te snel ingehaald door de realiteit. Vandaag liep ik tijdens het loopcircuit 51’38”. Het door mij haast onhaalbaar geachte doel van 50 minuten lijkt nu toch echt een reëel doel te worden. En ik combineer het direct met een nieuw tweede doel: ooit een keer een halve marathon. Ik gok op 2011.

Hoe trots ik ook ben op mijn tijden die zich maar blijven verbeteren, zo getergd ben ik door een naamgenoot. Ze heet ook Repel en ik kom haar altijd in de uitslagen tegen. En altijd vòòr mij. Ik heb geen idee wie ze is, maar ze is altijd sneller. Toen ik mijn eerste loopje in 57 nog wat minuten liep, liep zij 54 minuten. Toen ik een 54’er liep, liep zij een 52’er. Toen ik vorige week een verpletterende 52’er liep, liep zij een 49’er. En vandaag liep ze ergens in de 50 minuten nog wat.

Damn you, Repel!

Ik heb dus een derde doel: ooit sneller zijn dan nep-Repel. Mental note to self:
1. 10 kilometer in of binnen 50 minuten;
2. Een keer in mijn leven een halve marathon lopen;
3. Ooit in mijn leven sneller finishen dan nep-Repel

maart 28, 2010 Posted by | Repel | , | 31 reacties

Onder het kopje bijzondere menschen…

Ik heb een aantal externe werkrelaties. Is dat de juiste term? Of hoe noem je dat: je “netwerk” (oh, ik haat die term), je “contacten”, je “ik ken nog wel iemand”, je “ik weet wel wie me kan helpen”, je “we weten elkaar te vinden”. Dat soort lieden in ieder geval. Sommige van die contacten zijn intenser dan de andere, sommigen ken je privé, sommigen ken je beleefd professioneel.

Eén van mijn contacten is een bijzonder mensch. Ik zal zijn privé-leven niet op het internet kwakken, maar hij heeft het nodige voor zijn kiezen gehad (eufemisme) en nog steeds is hij een van de meest positieve en gedreven menschen die ik ken. Professioneel heeft hij het nodige voor zijn kiezen gehad, en nog steeds is hij een van de meest positieve en gedreven menschen die ik ken.

Hij is de enige externe werkrelatie, mijn enige contact, mijn enige “hij kan me vast wel helpen”, of hoe noem je zo iemand, die ik begroet met drie zoenen. Wij noemen elkaar Dinges en Huppeldepup. Ik ben vergeten waarom. Hij is de enige werkrelatie die een kijkje heeft in mijn privé-leven. (Ik lijk wel open, maar als je me echt kent weet je dat ik selectief open ben. En Dinges weet dat.)

Vandaag liep ik langs mijn postvak en trof daarin een grote enveloppe. Van Dinges. En hij was niet gericht aan mij, maar hij was gericht aan: “Repel, voor joe husband”

Als je het niet goed kan zien: er zat een doosje bij met een broche waarop staat: Great Job.

Ik wist dat Dinges bijzonder was, maar hoe bijzonder wist ik pas vandaag.

Lieve Manlief, ik zweer je, dit heeft denk ik veel meer waarde dan een lintje van Bea. En morgen, als je thuiskomt uit dienst zal ik hem met een hoge mate van ceremonie bij je opspelden.

maart 26, 2010 Posted by | Manlief, Repel | , | 27 reacties

Het Jurkje

Toevallig had ik het er laatst nog over. Kleding kopen. Not easy, jongens, not easy. En omdat ik het zo moeilijk vind en omdat ik zo’n hekel heb aan kleedhokjes zonder spiegel zodat je wel die winkel in moet ten overstaan van iedereen om het mislukte resultaat te laten zien voordat je een spiegel hebt gevonden om jezelf te kunnen aanschouwen verafschuwen…even inademen na deze lange zin…en omdat ik anderzijds meer praktisch dan principiëel ingesteld ben, heb ik de laatste jaren besteed aan het ontdekken welke winkels, welke merken hebben die ik niet kan hebben en welke winkels welke maten hebben die altijd passen. Kortom: ik ben bezig geweest met een strategie om zo min mogelijk kleedhokjes-drama’s te creëren voor de toekomst.

Het lijkt te werken. Effectief lijk ik steeds minder dingen te proberen te passen die op het hangertje oh zo leuk leken, maar een dramatisch effect hebben eenmaal op mijn lijf. En dat is goed voor mijn zelfvertrouwen. Daarbij heb ik bij de online-H&M “mijn” maat ontdekt en hoef ik dat verduvelde hokje niet eens in. Ik hoef alleen maar een paar keer te klikken met mijn muis, en POEF….het wordt zomaar thuisgetoverd. Het feit dat ik ben afgevallen maakt het kleding kopen nog net iets makkelijker dan het eerste jaar na de bevalling van Jongste, ik moet het toegeven.

Maar goed. De uitzondering bevestigt de regel (Haha: De Uitzondering bevestigt De Repel!). En dan komen we bij het werkelijke onderwerp: Het Jurkje.

Laatst liep ik op weg naar de plaatselijke super langs Steps (je weet wel: stap eens binnen, bijijijijiij…..Steps!) en ineens hoorde ik iets. Ik hoorde heel zacht roepen “Repel, Reeeeeeepel,….”  Ik ging kijken wie mij riep. In het laatste-kans-uitverkooprek hing Het Jurkje. Het Jurkje had mij geroepen. Een little black dress met net iets extra’s. Glanzende zwarte stof, strak lijfje, blinde rits aan de zijkant, uitlopende rok, met elastiek weer toelopend. Blote schouders, asymmetrisch. Met subtiel paars. Mijn lievelingskleur met zwart. Maar Het Jurkje was mijn maat niet. Het kreng was 1 maatje te klein, en helaas de laatste van zijn soort aan het rek. (Steps heeft zelfs nog andere filialen gebeld, maar nope.) Ik ging tegen beter weten in toch passen. En ook al heb ik verre van een buste waar je U tegen zegt….ik paste er net niet in. De rits ging niet dicht. Precies onder je tieten, daar waar je ribbenkast serieus breed wordt, liep hij vast. Die plek is zo’n beetje de enige plek die qua omvang relatief onafhankelijk is van je gewicht. Het is zo’n beetje de enige maat waarbij je weet: deal with it. Kortom, Het Jurkje paste niet en zou nooit gaan passen. Maar Het Jurkje had daar geen boodschap aan. Het Jurkje bleef roepen…Op die laatste 5 centimeter open rits na, paste het jurkje namelijk perfect en stond het beeldschoon!

Ik ging naar huis en heb de hele nacht liggen woelen van Het Jurkje dat mijn naam riep. De volgende dag ging ik terug. Ik kocht het zonder te passen. “Alles 15 euro” had Het Jurkje geschreeuwd. Ik kocht het jurkje en liep linea recta naar de plaatselijke naai-Turk, zoals ik mijn helden liefkozend noem. Ik kocht Het Jurkje onder het mom: met een beetje pech heb ik 15 euro weggegooid, met een beetje geluk kunnen zij het voor een x-bedrag maken tot het meest flitsende jurkje in mijn maat ooit. Het is een experiment!

Ze hebben mij en mijn jurkje opgemeten en probeerden het eerst met “uitleggen”. Dat bleek na een pas-sessie niet voldoende. Had ik al gezegd dat ik niet van pashokjes houd? Oh wat een teleurstelling was dat. Maar toen het nog steeds niet paste na het vermaken gingen ze serieus aan de slag. Ik weet niet precies wat het is, maar ze zien dit echt als en “Groot Project”. En waarom? Wie weet. Misschien heb ik echt een Mission Impossible gekocht. Misschien was hij vertederd door Middelste die direct hangertjes ging tellen en ging helpen met hangertjes aangeven. Misschien denkt hij dat ik belazerd ben door Steps met een jurkje dat ik niet past. Misschien balen ze dat de eerste keer vermaken niet het gewenste effect had. Hoe dan ook: het jurkje blijft roepen…

Na een kwartier aan heftige Turkse discussie tussen twee experts en Het Jurkje en de centimeter kwam het oordeel dat ik maandag mag gaan passen. Het Gaat Goedkomen.

Dit wordt helemaal Mijn Jurkje. Mijn Jurkje Met Verhaal. Hoop ik. Als het lukt, volgen er foto’s. En als het niet lukt horen jullie er nooit meer wat van en ga ik me schamen in een hoekje.

maart 25, 2010 Posted by | Repel | | 25 reacties

Woedende Woordenloze Woensdag

maart 24, 2010 Posted by | Repel | , , | 26 reacties

Ik ben een lopend vuurtje met pijn in haar quadruceps

Na een super-fg bij mijn baas en een presentatie bij iemand van het hoogste echelon (ben je daar ineens bekend met naam en rugnummer, hoe bizar!) liep ik fluitend en in een bijzonder goed humeur naar de fitness voor mijn eerste les. De fitnessinstructrice had een heel schemaatje voor me gemaakt en ik werd geïntroduceerd aan de apparaten. “Hallo, ik ben De Repel.” Ik had nog nooit zo’n apparaat van dichtbij gezien, dus de instructrice leidde me door alle oefeningen. En daar waar nodig werd er geroepen “rug recht” en “armen langs je lijf”. En ik ben al helemaal in het jargon ingeslingerd: na een warming-up op het roeiapparaat ging ik naar naar de power squat, naar buikspieren, lage rug, hoge rug, biceps, triceps, nog een keer buikspieren en een cooling down op de crosstrainer.

Mijn benen vonden het een eitje, maar dat is niet zo gek en ook conditioneel gezien was het geen probleem. Maar man oh man: ik heb nu last in mijn armen en schouders van spieren waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Dat moeten mijn quadruceps zijn. Lekker…maandag ga ik weer! Een beetje masochistisch is het wel, dat sporten.

Enfin, toen ik ’s avonds thuis kwam schoof Manlief mij het brandweerblad onder mijn neus. VANDAAG IS ROOOOOOOOOOOOD!!!! Mijn interview als “de vrouw achter de man die naar Haîti ging” staat erin. En kijk nou: ik ben een lopend vuurtje!

Update: Images van het blad in het youtube-filmpje hieronder and Words van het interview in reactie #10

maart 20, 2010 Posted by | Repel | , , | 27 reacties

Chip off the ‘ole block

Ik doorgrond Oudste volledig. Ik begrijp hem sneller dan hij zichzelf begrijpt. Ik kan zelfs voorspellen wat hij gaat doen, gegeven een bepaalde situatie. Ik snap het kind gewoon door en door. Dat komt omdat hij en ik vreselijk op elkaar lijken en omdat hij heel open is. Omdat we op elkaar lijken, snap ik niet alleen zijn redenaties en zijn emoties, ik heb ze zelf identiek gehad of ik heb ze nu nog steeds. En omdat hij heel open is, weet ik altijd wat er speelt. Hij is net als ik selectief open en hij heeft dezelfde truuks als ik om dingen te verstoppen, waardoor ze dus voor mij niet verstopt zijn. En hij heeft dezelfde nukken als ik als hij met dezelfde dingen als ik worstelt en ze niet wil onderkennen. Man, wat is dat kind transparant voor me.

Ik verlies soms vreselijk mijn geduld met hem omdat ik het zo goed snap: Doe nou eens normaal, maak het jezelf nou niet zo moeilijk zoals ik het mezelf maak! Doe het nou beter dan ik! Je hebt zoveel in je mars, wees nou niet zo bang! Het is bijna alsof ik mezelf probeer te corrigeren op jongere leeftijd om niet als volwassene met deze issues te hoeven kampen. Faalangst en gebrek aan zelfvertrouwen.

Ik doorgrond Middelste nul. Hoe hij werkt is een mysterie voor me. Qua uiterlijk is hij mij. Honderd procent. Ik heb foto’s van hem en van mij op dezelfde leeftijd die je letterlijk 1-op-1 uit kan wisselen. Maar ik kan hem niet lezen, ik sla de plank altijd mis. Ik heb gemist dat mijn kind vele tikkies slimmer is dan goed voor hem is. Nee, in plaats daarvan was ik geneigd mee te gaan met het ‘deskundige’ oordeel van de crèche: hij is autistisch. En twee jaar lang heb ik niet in de gaten gehad dat “niet zindelijk willen worden” in werkelijkheid lek-diarree was. Man, wat is dat kind een mysterie voor me.

Ik verlies soms vreselijk mijn geduld met hem omdat ik wanhopig gefrustreerd raak dat ik het niet snap en dat ik hem niet begrijp als hij hulp nodig heeft. Ik kan hem niet helpen. Wat voor een moeder ben ik? Ik snap hem niet! Schrale troost is dat ik inmiddels weet dat hoogbegaafde kinderen zich op een andere wijze ontwikkelen dan de rest van ons stervelingen.

Jongste doorgrondt zijn moeder volledig. Bij Jongste vraag ik me niet af of ik hem doorgrond. Jongste is. Jongste is wie hij is en daar doe ik het voor. Bij Jongste sta ik zuiver in de intuïtieve stand en dat werkt perfect.  Ik heb wellicht daardoor een zwak voor Jongste. En Jongste leest mij helemaal. Man, wat is zijn moeder transparant voor hem.

Jongste verliest soms vreselijk zijn geduld met mij als ik hem niet versta: Wat voor een moeder ben jij? Ik weet zeker dat je precies doet wat ik wil als je me maar zou verstaan! Maar jij verstaat mijn Koeterwaals niet!

~****~

Oudste gaat momenteel als een tierelier en zijn zelfvertrouwen ook. Leuk: er groeit een verbeterde versie van Repel op.
Jongste gaat als een tierelier en heeft lol maken tot een kunst verheven,
Middelste heeft weer last van lekdiarree ondanks de medicatie…dat, of het is broekpoepen. Daarbij plaste hij vandaag zelfs in zijn broek. En ik heb geen flauw idee wat er loos is. Maar dat er wat loos is is evident.

ik heb een paar theorieën, maar ik heb geen flauw idee wat het probleem is als ik alleen moet afgaan op zijn gedrag of op wat hij me zegt. Aan hem kan ik niet lezen wat er is. Ik zal andere middelen moeten inzetten.

~***~

Ik zal uit zelfbescherming maar een disclaimer aan deze log toevoegen: ik ben niet op zoek naar ideeën en tips over wat het probleem zou kunnen zijn want daar heb ik uiteraard heus hele goede beelden bij. Deze log is zuiver bedoeld als het uiten van mijn verdriet en frustratie over het feit dat ik hem niet snap…

~***~

maart 12, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , , | 33 reacties

And I am a material girl

Geen uitdrukking slaat minder op mij dan “kijken, kijken, niet kopen”. Ik ben meer het type shop ‘till you drop. En winkelen is goed voor mijn humeur. Ik was gisteren erger van mijn stuk gebracht door ene Pineapple dan ik van mezelf had gehoopt, dus een shopping spree was precies wat ik nodig had.

Hoe vinden jullie deze? Palen van 11,5 centimeter staan eronder! Ze komen half maart binnen.

En omdat ik vrijdag de intake voor de bedrijfsfitness heb, en alleen maar hardloopschoenen voor buiten heb, heb ik fitnessschoenen gekocht. En nog een braaf (niet strak, er zijn collega’s bij) sportsetje voor binnen.

En ik heb nog iets heel erg belangrijks gekocht. Ik vind namelijk dat elke gezonde jongen van twee een Thomas De Trein behoort te hebben. Dus vandaag heb ik voor Adoptiekindje een Thomas gekocht. In plaats van me te laten verleiden tot zure opmerkingen over juffrouw Ananas, of mijn gekwetstheid te verstoppen achter cynische grapjes, is dit de enige juiste wijze om me voor eens en voor altijd te distantiëren van haar opmerkingen en haar mening over mij ten aanzien van Manlief’s inzet in Haïti. Wij hebben een muggeplasje in de oceaan bijgedragen aan de vroege thuiskomst van hem. En Manlief heeft daarnaast de nabestaanden van de overleden Nederlanders uit de afschuwelijke onzekerheid kunnen helpen zodat ze kunnen beginnen met rouwen. Daar hebben we het voor gedaan. Daarvoor ging hij naar Haïti en daarvoor hield ik het onthoofde gezin met drie kleine kinderen draaiende gedurende zijn afwezigheid, hoe ongerust ik ook was.

Een Thomas de Trein voor James. Daarvoor ging Manlief naar Haïti.

Dat gezegd hebbende, vind ik dat de mannen en vrouwen van USAR.NL meer een lintje verdienen dan iemand die hard kan schaatsen. En ook meer dan iemand die interieurdesigner is. (Of zou hij dat nu moeten inleveren?) Het was wel indrukwekkend, bij de koningin. Willem Alexander was er ook en gelukkig voor mij was Máxima er niet. De entree en het protocol was uiteraard allemaal reuze formeel, maar vervolgens hebben Bea en Wimlex uitgebreid de tijd genomen om met iedereen te praten. En dat allemaal onder het genot van een drankje en een bittergarnituurtje. (Manlief merkte op: veel wijn op die dienbladen en slechts af en toe een biertje.) De waardering van het koninklijk huis was mooi, maar eigenlijk vind ik dat een lintje op zijn plaats zou zijn geweest. Maar ach, voor mij is hij toch wel mijn ridder en van mij krijgt hij symbolisch een lintje.

En zeg nou zelf: een lintje van De Repel krijgen is toch veel indrukwekkender dan een lintje van Bea!

maart 11, 2010 Posted by | Manlief, Repel | , , | 41 reacties

De kinderen van Walk on Water en de Daltons…

…zijn op zich al fotogeniek, maar als je ze samen ziet, spetteren ze van je lens!

Slechter dan slecht, gezonde voeding-technisch gezien, deze middag: snoep, chips, en als klap op de vuurpijl: frituur en doperwtjes voor het avondeten. De groteren zaten aan de “echte” tafel….de kleineren (geen kleintjes, nee nee, alleen maar een ietsje kleiner dan de anderen!) aan een eigen tafeltje. De kleineren aten hun bord woordenloos leeg ondanks het feit dat Cars aan mocht blijven en de zuigende werking van deze film op kindjes. Geloof me, als het gekookte aardappelen waren geweest met, zeg, broccoli of zo, hadden in ieder geval Malief en ik al onze ouderlijke vaardigheden in moeten zetten…zelfs met de tv uit…

En dan haar Jongste en mijn Jongste samen. Iedereen is al van tafel behalve die twee. Hij is slechts 3 maanden jonger dan mijn Jongste (maar wel grOOOOter!) en ze kijken Cars. Ik ga niet eens verder typen: A Picture Is Worth More Than A Thousand Words.

Haar oudste en mijn Middelste schelen exact 6 dagen. Mea Culpa mijn Vriendin…het spijt me dat zij in mijn huis verslaafd is geraakt aan het fenomeen “DS”. Ik moet zeggen dat het wel heel knap van haar was dat ze het binnen een uur volledig onder de knie had (en zie dan hier een Smiley met een kronkelmondje!)

Ik ken haar “pas” een jaar of 25…er gaan jaren voorbij dat we elkaar niet zien. Maar elke keer als ik afscheid van haar neem denk ik: “Yep het was heerlijk vandaag, en daarom vind ik je al zo lang zo leuk en zo belangrijk.”

maart 7, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , | 25 reacties

I FEEL GOOD!!! Tuu-du-duu-du-duu-du-duu!! I knew that I would! Tuuu-du-duu-du-duu-du-duu!!

So good!! TU-DU!! So GOOD!! TU! I FEEL-GOOHOO-HOOD!! Tuu-Tu-Tu-Tu-TUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU-Roffel-Ka-ploing!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

We hebben het over de kapper, uiteraard. Maar ik wil de clue nog niet verklappen er was namelijk ook nog ander nieuws vandaag.

Penalty’s zijn geen makkie voor Nederlanders. En al helemaal niet als Oudste op doel staat. Soms moet mijn Middenvelder (vroeger heette hij Oudste, tegenwoordig heet hij Middenvelder) ook eens keeper zijn. En hij vindt dat geen straf. Vol overgave en met talent…houdt hij penalties. Ik zeg: verkoop hem niet aan het buitenland! Nederlanders zijn niet goed in penalties! Waak voor Oudste!

Eeeeeeeehm (***Ongerust-Ouder-Onderbuik-Gevoel***) het kind…hij kijkt zo vergenoegd…Wat is er loos? Hij kijkt te blij!

Aaaaaaaah! Daarom dus! Het mikken van een plasje (bekijk de foto in detail) verdient nog enige fine-tuning, maar voor de rest roep ik DRIEWERF HOERA VOOR DE DERDE DROL OP DE POT!!!!

Mijn kapper was ook lyrisch.Het (lees vanaf nu: mijn haar) is weer gezond, het komt weer bij, het komt weer aan (het is mijn haar, niet ik, dat had ik toch al gezegd?). We (mijn kapper en ik) hebben alle families van Repeldorp en omstreken besproken en ik heb 90% van de tijd gesproken over Manlief en Haïti en de koningin. En zo. Mijn kapper is  welhaast namelijk ook mijn psych, so to speak.

Mijn kapper knipt, kapt, föhnet, borstelt en doet…en als ik de kapper uitloop heb ik eenderde haar meer dan toen ik binnenkwam. En een driederde beter humeur. En ik heb zijn Manlief gezien. We kregen al bijna mot: “ik heb de beste”, ” nee ik heb de beste”. Het spijt me voor de rest van de wereld, mijn kapper en ik zijn eruit: ik heb de beste uit mijn doelgroep en hij de beste uit zijn doelgroep. Ladies and Gentlemen: jullie gaan maar vissen in what’s left!

En De Repel’s got Hair! (Tuu-du-duu-du-duu-du-duu!!!!!!!)

maart 6, 2010 Posted by | Beslommeringen, Repel | , | 33 reacties

Overnacht grijs

Onzin heb ik het altijd gevonden. De term ‘overnacht grijs’. Ik was ervan overtuigd dat dit fenomeen niet kon bestaan.

Het is alweer bijna 4 maanden geleden, de dag dat ik pal na de goede uitslag van de MRI mijn haar ging verven. Goedaardig. Geen chemo. Ik hou mijn volle bos haar. En om het te vieren gooide ik er direct een kleurtje in. Ik was er nog niet, ik wist nog niet wat te doen met dat zwaard van Damocles boven mijn hoofd, maar ik had wat te vieren. Ik had de grootste kaap gekeerd. Ik ging onder de douche staan met mijn hoofd vol verf. En toen, bij het uitspoelen, spoelden er complete bossen haar mee het putje in. Ik zou niet kaal worden, daarom ging ik het verven….en in plaats daarvan….verloor ik mijn haar. Elke dag vanaf dat moment, bij het kammen, bij het wassen trok ik er hele bossen uit. Je kan mij bijna niks ergens aandoen dan dat. Mijn haar.

De haaruitval heeft bijna 4 maanden aangehouden, maar het leed lijkt nu bijna geleden. De haaruitval neemt nu weer bijna normale proporties aan. Maar ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat ik meer dan de helft kwijt ben. Ik kan het afmeten aan het aantal slagen dat ik mijn elastiekje om mijn paardenstaart(tje, inmiddels) moet binden. En aan de grootte van de speld die ik nodig heb om ‘al’ mijn haar bijeen te houden.

Maar er gloort hoop: over mijn hele scalp komen er nieuwe haartjes te voorschijn. Waar ik ook een scheiding trek, er springen allemaal nieuwe donshaartjes uit, sommigen zijn zelfs al een centimeter of 4 lang! Ik heb een vlassig staartje, maar nieuw haar komt eraan. Godzijdank. Ik ben domweg een lang-haar-mens, ik kan niet anders. Ik wil niet, ik kan niet kaal worden! Misschien moet ik er, oh horror, toch een heel stuk vanaf halen, want er is echt bar weinig over, maar er komt nieuw haar aan.

Alleen het gekke is: het haar dat is blijven zitten groeit ineens gedeeltelijk grijs uit. ik had er wel een paar, grijze haren, maar niet noemenswaardig. Nu is de uitgroei “ineens” voor een substantieel grijs. Maar dan het nieuwe haar! Bijna al het nieuwe haar is grijs. Ik gok dat minimaal 70% van de nieuwe haartjes grijs is. Overal, bovenop, maar ook op mijn achterhoofd. De uitgroei is bruin, de nieuwe haren zijn grijs.

Ik ben dus wel degelijk nagenoeg ‘overnacht’ grijs geworden.

Voorlopig durf ik er echt geen verf in te gooien. De laatste keer is me slecht bevallen, om het zo maar eens te zeggen! En eigenlijk…vind ik het wel best. Liever een volle grijze bos dan een vlassig bruin staartje. Een mooie bos zilvergrijs lang haar. Zolang ik geen oude kop heb, denk ik dat ik het kan hebben. Mooie make-up, mooie sieraden en een kop met trots grijs haar. Ik ben bijna 40, en ik heb geen kanker, er hangt geen zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Er is niks mis met niet verhullen hoe oud je bent. Kom maar op grijze haartjes! Groei, grijze haartjes, groei!

maart 4, 2010 Posted by | Repel | , | 37 reacties

Tweede van twee delen: Net toen ik dacht dat het niet erger kon dan de heenreis…kwam de terugreis

Manlief en mijn jongste twee Daltons brachten mij op vrijdag naar Schiphol. Leuk, mama en Oudste uitzwaaien. Nu hadden we sinds een dag of twee een geluidje gehoord in de motor alsof er iets aanliep, en Manlief zou daar binnenkort op werk wel even naar kijken. Ze hebben een brug op de kazerne en Manlief heeft gouden handjes dus onze garagekosten zijn door de bank genomen nul; wij kopen alleen onderdelen, oh wij mazzelaars wij.

Maar goed, ik dwaal af. Een geluidje in de motor dus. Een kilometer of drie voor Schiphol, ik heb niks in de gaten –blissful ignorance– als Manlief zes woorden zegt die je niet wilt horen als je 100 op de snelweg rijdt: “er komt rook uit de auto”. Hij hoort een klonk (ik niet, blissful ignorance) en hij voelt dat hij geen stuurbekrachtiging meer heeft en het lampje van de accu brandt. “Daar gaat mijn V-snaar, die ligt nu op de snelweg.” Nog eens 10 woorden die je niet wilt horen als je 100 rijdt op de snelweg. “En nu?”, vroeg ik. “Hopen dat we Schiphol halen en daar de takeldienst bellen.” Tien woorden die je niet wilt horen als je je vlucht wilt halen. Manlief weet: het probleem was niet de V-snaar, maar iets liep vast waardoor de V-snaar kapot getrokken is. En de moeite en prijs van repareren hangt af van wat dat “iets” is. En dat weten we nog niet.

We hebben Schiphol gehaald. Net toen we de bocht maakten richting “vertrek” begon het lampje van motoroververhitting te branden. En schoonpapa was in no-time ter plaatse om Manlief en de jongste twee Daltons mee naar huis te nemen. En Oudste en ik haalden onze vlucht.

Dag auto, dag! Ik moet zeggen: SOS pechhulp was binnen 40 minuten ter plaatse toen ik meldde dat er kleine kinderen bij betrokken waren en ze hebben de auto op ons verzoek keurig voor de deur afgeleverd.

Nou….en net toen ik dacht dat het niet erger kon dan de heenreis…kwam de terugreis: “Orkaan op La Palma

Het stormde, ja. Maar de storm stond parallel aan de landingsbaan, dus no problemo, zou je zeggen. En terwijl we wachtten zagen we vliegtuigen komen en gaan. We waren hoopvol. Ik denk dat we, ergens 5 minuten voor aankomst van “ons” vliegtuig, de windzak op de baan een kwartslag zagen draaien, dwars op de landngsbaan. Een touroperator die wachtte op de passagiers die het toestel brengen zou riep al direct uit: “oh nee!”

We zagen het vliegtuig komen. We zagen het de landing inzetten. Hij was er bijna. Hij hing pal boven de grond.

En toen werd het weggezwiept, meege-scooped door de wind. Een afschuwelijk gezicht. En toen wist de piloot (mijn held) er een doorstart van te maken. Whhhhhoesh! Hij kwam, hij landde niet, en weg was ‘ie weer. Mijn vliegtuig. Ik begon te huilen, oh ik watje ik. Oh ik slechte moeder ik, want ik maakte direct Oudste aan het huilen. “Verwachtte je iemand”, vroeg iemand me. “Nee, ik wil naar huis!”, was het enige dat ik kon uitbrengen.  Niemand snapte dat ik moest huilen. Niemand. Maar de andere helft van mijn gezin zat thuis! Ik miste mijn Manlief en mijn zonen! Maar goed: als het toestel was gecrashed, zou ik er nu nog hebben gezeten! Die piloot is mijn held.

Na uren van onzekerheid kwam er nieuws: het toestel was uitgeweken naar Gran Canaria en we zouden wellicht de dag erna vliegen. Alle passagiers gingen met een bus ergens naar een hotel en ik ging mee terug met mijn vader. We moesten ons de volgende ochtend om 8 uur melden op het vliegveld.

En toen we daar stonden was er niemand en niemand wist iets, bij wijze van spreken. Toen er om 10 uur nog niemand was en nog niemand van iets wist, had ik al stad en land in Nederland afgebeld (lees: de vliegtuigmaatschappij, ik had geen touroperator), maar die wisten ook niks. Toen zei mijn vader: “Stel nou dat ze, net als bij de vorige storm, de passagiers met een boot naar Gran Canaria hebben gebracht en dat ze vanaf daar vliegen?” Dat zijn 26 woorden die je niet wilt horen als je naar huis wilt, dat kan ik je verzekeren! Godzijdank kwamen 15 minuten later bekende gezichten het vliegveld binnendruppelen: mijn medepassagiers! Uiteindelijk vertrokken we om kwart over 2. Dat zijn vele uurtjes op een vliegveld, dat kan ik je verzekeren!

En op de vlucht terug sprak mijn held de piloot de 52 woorden uit die je wilt horen als je naar huis gaat:

“Dames en heren, hier een update vanuit de cockpit. We vliegen op 11,5 km hoogte met 1000 kilometer per uur, het maximum van dit vliegtuig. We hebben nu wel genoeg vertraging gehad. We verwachten dat we met de rugwind met een vluchtduur van 3 uur en 3 kwartier op Schiphol kunnen landen.”

maart 1, 2010 Posted by | Beslommeringen, Repel | , , | 31 reacties

Eerste van twee delen: La Palma in Beeld

Morgen ga ik loggen in verhalende vorm over mijn vertraging en mijn kommer en kwel…

…maar nu eerst een logje in beeld over mijn pret en jolijt! Ik heb de resolutie zo hoog mogelijk gemaakt: volledig beeld kén nét!
(voor de liefhebber is er nog een sfeervol iMac-muziekje toegevoegd…)

februari 28, 2010 Posted by | Repel | , | 27 reacties

De Repel in ballingschap en De Manlief bij Bea

De Repel is een dag in ballingschap geweest: windstoten van 170 km/u en een vliegtuig naar huis vanaf La Palama gaan niet samen. De Repel kwam aldus een dag te laat thuis.

De Repel is bruin, de Repel is uitgerust en de Repel staat bol van de verhalen…maar de Repel heeft een dag vertraging gehad met stressfactoren: te veel onzekerheid, het aanzicht van een gevaarlijke doorstart van mijn vliegtuig, te weinig slaap en veeeeeeeeeele uuuuuuuuuren, te veel, teeeeeeee veel uuuuuuuuren wachten op het vliegveld (smeuiig logje volgt) maar de Repel wil nu eerst knuffelen met Manlief en morgen een 10 km loopje lopen Ik heb hoogte-training achter de rug. Ja ja: de reinste bloeddoping!

Voordat ik dat doe (dat knuffelen dus) wil ik eerst even opscheppen: op dag X van de vakantie kreeg ik een sms van Manlief dat hij met de USAR over een paar dagen wordt verwacht op Huis Ten Bosch bij De Koningin! En terecht, wil ik even toevoegen. De Repel, Opa en Oma hadden alledrie kippenvel en stonden te stuiteren toen de sms kwam.Wow! Manlief bij Bea!

Toen wij sms’ten dat we trots waren en dat we ons afvroegen of hij meer zou krijgen dan dat lullige gebakje bij de burgervader van Repelbuurdorp sms’te hij terug dat hij wellicht net als de PvdA zijn ontslag zou krijgen en alles zou moeten inleveren.

Oh wat hou ik van die man.

Ik had net een pond zeebaars op en een halve fles rosé en ik permitteerde mezelf een sigaartje…dat ik elke dag heb hardgelopen weegt denk ik wel op tegen dat sigaartje…..toch? In tegenstelling tot Amerikaanse presidenten kan ik namelijk met droge ogen en mijn hand op mijn hart zeggen dat ik niet inhaleer….want da’s slecht voor mijn looptijden en de smaak in mijn mond, op de papillen van mijn tong is sowieso voldoende…en dan heb ik het nog niet eens gehad over het uitzicht…

februari 27, 2010 Posted by | Manlief, Repel | , , | 34 reacties

Ik ga op vakantie en ik neem mee:

Niemand behalve deze persoon, die overigens op dit moment met de seconde zieker aan het worden is. Ik prop hem morgen wel vol met paracetamol: come hell or high water, he will be “fit to fly” no matter what!

Ik ga op vakantie en ik neem mee:

– Twee kilo vacuüm verpakte boeren belegen kaas;
– Tien vacuüm verpakte haringen.

Voor opa en oma. Zij verblijven al maanden op La Palma en Oudste gaat daar zijn voorjaarsvakantie vieren. Omdat hij niet alleen durfde te vliegen ben ik zijn begeleidster. Als hij alleen had gedurfd, had hij van ons gemogen. En zeker nu Manlief net terug is, sta ik morgen toch met een enigszins dubbel gevoel op het vliegveld. Weer ruim een week (a.c.h.t. dagen) niet bij elkaar. ***zucht*** Nou ja, deze keer kunnen we wèl dagelijks bellen. En Oudste heeft drie mensen die hem beter gaan vertroetelen, waaronder twee die hij al maanden heeft moeten missen.

Ik ga op vakantie en ik pak in:

– Het bijzondere, en bijzonder mooie, (Esprit) zomerjurkje dat ik van Vriendin heb gekregen. Haar zus had hem gekocht, maar had nooit de kans gekregen het ook maar één keer te dragen. Ik zal het jurkje met waarde dragen;
– Mijn loopschoenen en loopoutfit. Mijn zomerloopoutfit, mind you! Ik heb deze hele week weer geen tijd gehad om een rondje te hollen, maar deze vakantie ga ik elke ochtend;
– Een boek. Ik kan me de laatste keer dat ik een boek heb gelezen niet heugen. Voor de insiders: dankzij Cisca’s laatste actie heb ik een boek!

Ik ga op vakantie en ik ga:

– Uitrusten;
– Geen tijd hebben nog bij jullie logjes te komen snuffelen, want ik moet nog heel veel inpakken en ik sta er alleen voor: Manlief is de stad weer aan het redden vandaag;
– Een week lang niet internetten, simpelweg omdat er in het huisje geen bereik is;
– Een week lang letterlijk en figuurlijk offline;
– Dus enorm in retraite, een week lang. En dat gaat me na een periode van ongekende stress en spanningen dus enorm veel goed doen.

¡Hasta la vista!

februari 18, 2010 Posted by | Repel | , | 40 reacties

Zeg maar nee, dan krijg je er twee!!

Ik had nog nooit een Award gekregen voor mijn blog. Tot eergisteren: toen kreeg ik er ineens 2! Echt stoer. En don’t get me wrong, ik wil heus niet ondankbaar zijn, maar het zijn niet zomaar Awards, het zijn Jemoeterwelwatvoordoen-Awards. Dus nu moet ik ineens het dubbele werk doen! Nou, daar gaat ‘tie dan:

Repel Proudly Presents: De Dubbele Beautiful Blogger Award!

Ik heb de ene gekregen van Mammalien en de ander heb ik gekregen van Wondelgijn. Ik ben nu alleen even vergeten welke ik van wie heb gekregen, maar ik vind ze allebei even mooi en ik ben met allebei even blij. Meiden: jullie allebei bedankt!

Dan kan ik nu gaan doen waar ik goed in ben: over mezelf praten en mijn privéleven op het internet kwakken. Na al die jaren loggen is het nog best lastig ook om iets te verzinnen dat ik nog niet eerder heb gedeeld met het *kuch* intieme *kuch* clubje meelezers hier op mijn stekkie. Maar goed, without further ado:

1-I. Op 15 maart 2006 verklaarde ik mijn eerste log officieel voor geopend. Dat was bij web-log. Toen heette ik op het web nog geen Repelsteel. Inmiddels ben ik bezig aan mijn vierde log-adres, het wordt wellicht alweer tijd om te verhuizen. In het dagelijks leven ben ik honkvast, in logland ben ik een zwerver.

2-I. Ik heb ontiegelijke watervrees. In het zwembad kost het me heel veel moed en moeite om zonder in paniek te raken in het diepe te zwemmen. Dat doe ik alleen als het ècht moet. Toen Oudste net zijn diploma A had gehaald, bijvoorbeeld, en hij eindelijk bij het vrijzwemmen in het diepe mocht. In buitenwater durf ik pertinent niet. Als ik te water raak en ik kan de bodem niet zien en nog erger -oh horror- niet kan voelen, raak ik onherroepelijk in blinde paniek. Zo erg dat ik me niet eens kan laten redden: ik gil en ik sla en ik ben letterlijk voorbij hysterisch.

3-I. Vroeger had ik schoenmaat 40, drie bevallingen later is dat maat 41. Ik kan wetenschappelijk uitleggen hoe dat kan, voor wie het wil weten: mail me maar!

4. Ik eet elke week wel drie grote bakken van die kleine Roma tomaatjes weg, als het niet meer is. Dat is echt een eetafwijking van me. Zou het slecht voor me zijn? Dat zal toch niet?

5-I. Ik kan niet alleen zijn. Zonder levensmaatje red ik het niet. Noem mij maar een zwaan. Maar ik weet ook dat ik het niet kan redden met een substituut: het moet the real thing zijn. In een relatie die niet werkt ben ik net zo doodongelukkig als dat ik ben als ik alleen ben. En waarschijnlijk net zo eenzaam. Leven zonder een echt en oprecht levensmaatje is voor mij de ultieme misère. Met Manlief daarentegen heb ik de jackpot.

6-I. Op de lagere school was Sanne Wallis de Vries mijn beste vriendin. We leerden elkaar kennen op de kleuterschool. Ik zou Oudste zijn nek omdraaien als hij het type kattenkwaad zou uithalen als dat wij hebben uitgehaald. Of is dat dan weer hypocriet?

7-I. Als Oudste een meisje zou zijn geweest, zou ze Nicky hebben geheten, Middelste zou Myrthe hebben geheten en Jongste zou Cecilia hebben geheten.

1-II. Ooit als klein meisje, ik kan niet ouder zijn geweest dan een jaar of 7, fietste ik op mijn oranje fietsje en ik deed alsof ik een brommer was en ik crosste (“hèng, hèng, hèèèèèèèèng-hèèèèèèng”) de hoek van de straat om. En zo, brommerde ik frontaal tegen de SRV wagen. Ik heb het nooit aan mijn moeder durven vertellen. Tot een paar jaar geleden. Ik begon mijn verhaal smeuiig met: “Ik heb het je nooit verteld, maar….”
“Nou”, zei mijn moeder, “dat wist ik allang: de SRV-man stond die middag nog aan de deur.” Nog steeds met een gezicht wit van de schrik.

2-II. Ik heb twee keer een bot gebroken: mijn elleboog toen ik 11 of 12 was en mijn grote teen toen ik 33 of 34 was. Mijn arm staat nu nog scheef en ik kan mijn arm ook niet volledig strekken.

3-II. Ik ben Oudste een keer kwijtgeraakt in het winkelcentrum van Repeldorp. Hij was toen 2. Dat gevoel wil ik nooit, nooit, NOOIT meer meemaken. Ik durf te beweren dat dat het ergste gevoel is dat ik in mijn hele leven heb ervaren.

4-II. Ik heb ooit voor de schoolkrant Ruud Gullit geïnterviewd. Volgens mij speelde hij toen voor PSV. En hij was volgens mij toen nog bij zijn eerste ex-vrouw. Ze hadden een rottweiler, weet ik nog.

5-II. Mijn huwelijksaanzoek:
picture it, 17 augustus 2000, een restaurantje in Repelbuurdorp
ik: wanneer vraag je me nou eens ten huwelijk?
hij: daar wil ik een speciaal moment voor uitzoeken.
hij heeft Parijs in gedachten, o.i.d.
ik: nou, ik vind dit anders een behoorlijk speciaal moment!
hij pakt een bierviltje, prikt er een gat in, schuift hem om mijn vinger en vraagt: wil je met me trouwen?
Guess what? Ik zei ja! In Parijs kwamen we pas in 2004. Tsss…zolang kon ik toch niet wachten? We trouwden in mei 2001. We trouwden 3 dagen voordat ik erachter kwam dat ik zwanger bleek van Oudste. Na de verdrietige miskraam van een paar maanden eerder (‘nou ja, dan pas je in ieder geval toch in je jurk’) wilde de natuur blijkbaar persé een zwangere bruid op die dag in mei. Oudste heeft op onze trouwdag via de navelstreng lekker meegepeuzeld van de champagne.

6-II: Oudste hoeft alleen nog maar nummers 67, 100, 102, 125, 178, 204, 235. Dat jullie het even weten. Doe vooral opsturen dus. Dan kan ik weer boodschappen halen bij de Digros.

7-II. Morgen ga ik nieuwe BH’s kopen bij de H&M. Want ik hou van BH’s van de H&M. Die zijn zo lekker gewatteerd en dan lijkt het net alsof ik wat heb. En sinds ik weet dat mijn Tietjes en ik een drie-eenheid blijven, mogen ze best verwend worden met een mooi nieuw jasje.

Nou dames en heren, (tromgeroffel aan) nu mag ik de Awards gaan uitdelen! (tromgeroffel nog wat harder)….en ik mag ze dubbel uitdelen! (tromgeroffel bereikt hoogtepunt)

Ik draag het stokje over aan (voel je niet verplicht…net als de Razzies is het niet erg om hem niet op te halen, sterker nog: het mag):

I:
Clair1991
, hopelijk kan haar draakje het aan;
Baasbraal, hopelijk heeft ze er tijd voor op haar vakantie;
Milla, voor het juiste kattenperspectief;
Beukenootjes, omdat ze mooi schrijft;
Walkonwater, omdat ik haar al zo lang ken maar met name omdat we elkaar hebben ‘hervonden’ via logland;
Habadroomt, omdat ze bijzonder is en ijzersterk;
Leidseglibber, omdat zijn foto’s en verhalen Leiden nog mooier maken dan het al is;

II:
Joeltje, omdat we stiekem zoveel overeen hebben en elkaar vrij goed kunnen begrijpen;
Juffrouw Nanna, omdat ik haar log leuk vind en haar nog niet zo lang volg en meer wil weten;
Brossies, omdat ze zo mooi over haar kindjes kan schrijven;
Serafima, omdat ik iets met haar heb waar ik mijn vinger niet achter kan leggen en omdat ze haar log eens moet updaten!;
Eu Mesmo, de dame met de mooiste lay-outs van weblogland….verdient een Award!;
Serinia, omdat ik heel veel aan haar denk de laatste tijd;
Klein Kikkertje, omdat zij zwanger is en ik nooit meer!

En ik had het liefst nog een keer een Award willen krijgen, want nu moest ik schrappen bij het uitdelen!

februari 8, 2010 Posted by | Repel | , , | 33 reacties

Mijn muziek, mijn emoties en mijn hardlopen

De Repel is niet heel erg goed in het omgaan met emoties. Ze kan geen ruzie maken, ze is slecht in uithuilen en al kan ze heel erg boos zijn, met boosheid omgaan is een tweede. Dat kan ze ook niet zo goed. Eigenlijk helemaal niet, laten we eerlijk zijn.

Waar de Repel wel heel erg goed in is, is emoties voelen bij muziek. En ze is goed in hardlopen. De iPod heeft die combinatie heel erg goed begrepen. Hardlopen met nummers in je oor die wat met je doen is voor mij dé manier om een en ander op een rijtje te zetten. Om af te reageren, om tot op het bot te gaan, om te janken. Ja-ha: ik kan ook jankend hardlopen. Zo goed ben ik in hardlopen namelijk, ja. En nu ga ik loggen over muziek. Net als Joeltje.

Joeltje logde een logje met alleen een liedje en ze zei dat ze zich er daarmee makkelijk vanaf maakte. Dat vind ik niet. Niks zo persoonlijks als muziek. Het bewuste nummer had ik toevallig gekocht op iTunes toen Manlief in Haïti zat, maar ik had toen mezelf verboden ernaar te luisteren totdat hij weer veilig thuis was. Als er toen iets gebeurd zou zijn met hem, zou ik er nooit meer naar hebben kunnen luisteren, terwijl ik zo graag me hem wilde knuffelen op de tonen van dit nummer. “Stay with me, just breathe…Did I say that I need you, did I say that I want you…”

Maar goed. Mijn hardlopen. De CD die ik de laatste twee maanden via mijn iPod in mijn hoofd heb, is van Audioslave. Het album lijkt wel gemaakt voor de 10 kilometer. De eerste nummers zijn agressief, upbeat, ritme 5’10” de kilometer. Precies wat je nodig hebt om op te starten en de strijd tegen de tijd aan te gaan. Tussen de 3 en de 7 kilometer gaat vervolgens alles vanzelf en heb je niks nodig behalve de goeie nummers die op de CD staan. En dan, rond het 7 a 8 kilometer, als het zwaar wordt het tempo hoog te houden. komen er nummers die wat met je doen. De CD klopt helemaal. Ik ga tot snot, ik verbeter beste tijden en ik jank. Allemaal op de nummers van Audioslave. Repel hartje Audioslave. Best wel jammer dat ze uit elkaar zijn.

***

De eerste kilometer. Het nummer heet ‘Cochise’: een beruchte Indiaan. Het verhaal rond Cochise is de moeite van het nazoeken waard op bijvoorbeeld de (Engelstalige!) Wikipedia. Geloof me. Al hou je niet van de muziek, wat de meeste van jullie niet zullen doen…

Het tweede nummer. Hij past in het ritme dat je moet maken voor een betere tijd. Op de fiets naar werk met windje 6 tegen doet dit nummer het trouwens ook helemaal goed voor me, met name de tekst: “you gave me life, now show me how to live”

Rond een kilometer of 6-7-8 zit je in je ritme, maar je wordt moe. Je hebt stimulans nodig om in je tempo te blijven, om niet te vertragen. Upbeat-nummers doen het dan voor mij niet meer. En dan komt Audioslave met een ballad die om en nabij past in het tempo (2x stappen per beat is hetzelfde als 1x stappen per beat als mijn stappentempo maar hetzelfde is). Als het geen wedstrijd is en alleen maar training verloorloof ik me soms een traan, al hardlopend…”Put millions of miles under my heels, And still too close to you, I feel.” Iedereen die niet van pokkeherrie houdt, mag alles overslaan, maar moet dit nummer is het beluisteren waard…dit is nul pokkeherrie.

En nu is Manlief thuis. Inmiddels ben ik erachter dat ik eeuwig trouw ben. Niet schrikken: Manlief was altijd al voor eeuwig, maar nu blijk ook op muzikaal gebied een zwaan te zijn. Want:

Ik ben erachter dat de zanger van de nummers die ik tegenwoordig hoor tijdens het lopen, dezelfde schrijver/zanger is van mijn “all time favoriete” nummer uit 1994.

Vanavond heb ik in de keuken geslowd op sommige van de nummers hierboven, en op het nummer dat Joeltje logde. Ze maakte zich er niet makkelijk vanaf. Het was persoonlijk. En dat is dit nummer voor mij ookk.

februari 1, 2010 Posted by | Repel | 25 reacties

Kabbelen

Wat heerlijk als het leven even niet in de vijfde versnelling zit. Wat heerlijk dat er geen torenhoge pieken en geen ravijndiepe dalen zijn. Wat heerlijk dat de zondag kabbelt. Dat het grootste drama van vandaag is dat ik vanmorgen een kilo zwaarder ben dan gisteren. Dat het slechtste nieuws van de dag is dat mijn derde prestatieloop is afgelast vanwege het weer en later zal plaatsvinden. De combinatie van die twee is iets minder, maar als dat het ergste is wat de dag brengt, is de dag okay. Niet goed en niet slecht, gewoon okay. En daarmee helemaal perfect.

Het grootste evenement van de dag zal zijn dat we ons gaan aankleden; we zitten nog in pyjama en ik maak geen aanstalten om daar verandering in te brengen. Het grootste gevaar dat deze dag bedreigt, is de wedstrijd Feyenoord – Ajax zometeen en de eventuele negatieve consequenties voor het humeur van Oudste. Het meest gelukzalige moment van deze dag was de vertedering die ik had voor het voetje van Middelste. Geen pieken, geen dalen.

Als het ergste dat ik ooit heb meegemaakt op -100 zit en het beste dat ik ooit heb meegemaakt op +100, kabbelt deze zondag tussen 0.01 en -0.01. Ik geloof nog steeds niet dat 2010 afkoerst op rustiger vaarwater, maar vandaag wel. Vandaag komt ons bootje voor geen meter vooruit in stilstaand water. En dat komt me even verschrikkelijk goed uit.

januari 31, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , | 28 reacties

Krijg nou tieten!

Hè hè, ze logt weer eens over haar tieten. Ja jongens, ik weet dat jullie erop hebben zitten wachten. Maar eigenlijk krijg ik geen tieten, ik hou mijn tieten. Ze hebben namelijk goeie genen, mijn tieten. Dit realiseerde ik me vandaag op een moment van rust. Het voordeel van niet fietsen, maar OV’en, is dat je uit het raam kan staren en mijmeren. Ik kan leven met knobbels, want ik heb een paar beste tieten. En er hangt geen zwaard van Damocles boven mijn tieten, dus daarom kan ik ermee leven. Geen littekens of cupje Baywatch voor Repel: de Repel houdt het bij haar eigen tietjes. Ze zijn helemaal van mij, per slot van rekening. Al zal Manlief op een ondeugend moment wat anders verkondigen.

En zo is deze hele dag gevuld met mooie momenten en momentjes. Na ups en downs komt er onherroepelijk weer een up. En die up is vandaag. Niet altijd komt alles goed, maar alles is tijdelijk en alles gaat een keer over. Ook de down. Als ik, oh luie ik, in de vooravond de auto voor de deur parkeer (ik was zelfs met de auto naar het OV), zie ik dat Manlief net thuis komt met de drie Daltons: Oudste had voetbaltraining. Oudste spot mij als eerste en hij holt naar de Smart.

Oudste: Hé mama!
ik: Hé stoere vent! Lekker gevoetbald?
Oudste: Ja! Was het leuk op werk?
God, wat is hij lief.
Dan ziet hij de plastic tassen van het afhaalrestaurant op de passagierstoel liggen.

Oudste: Lekker! Eeeeeh, maar eigenlijk weet ik niet wat erin zit. Wat zit erin? Wat eten we?
Inmiddels is Middelste ook bij de Smart gearriveerd, ondanks verwoede pogingen van Manlief om de Daltons naar binnen te krijgen.
Hij stopt pal voor mijn neus met een grote sprong en een hele grote grijns.
Middelste: Mama!
ik: Middelste! Hoi lieffie! Kipsaté met pindasaus schat.
Ja-ha, met drie kinderen kan ik über-multitasken, ik kan met alle drie tegelijk een afzonderlijk gesprek voeren.
Manlief en ik eten kipfilet in Italiaanse saus mind you, iets romantischer.
Oudste: Yesssss!!!
Middelste: Mag ik Super Mario filmpjes kijken op de iMac?
ik: Ja hoor!
Middelste: Yesssssss!
Hij maakt een triomfantelijk Lee Towers gebaar met zijn arm en huppelt terug naar papa.
En terwijl ik de tassen uit de Smart haal is dan eindelijk ook Jongste gearriveerd bij de Smart.

Jongste (op een verbeten toon): Ook mama!
ik: Hoi lieffie!
Ik geef een knuf en hup, weg is hij weer zijn broers achterna. Hij heeft het maar druk met “ook” doen wat zijn broers doen, wat ze ook doen. Ik loop naar de deur en geef Manlief een dikke zoen.

ik: Hoi lief
Hij bromt: Ik wil er nog 4.
Ik grinnik.

Na het eten ga ik een rondje rennen, maar ik breng eerst Jongste naar bed. Middelste kijkt Super Mario op YouTube en Oudste plakt voetbalplaatjes met papa.
Het kamertje van Jongste had ik gerestyled bij de geboorte van Middelste en ik heb het zo gelaten toen Jongste kwam. Ik had destijds Giraffeknuffels gekocht voor in de wieg en die had ik op de muur nageschilderd. Maar Middelste had niks met die Giraffes en ze waren dus ongebruikt toen Jongste kwam. En wat blijkt: Giraffe en Jongste blijken onafscheidelijk. Hie-af, zo heet zijn Giraffe. En deze week ontdekte hij de Giraffe op de muur. En hij laat sindsdien Hie-af elke avond de Giraffe op de muur een kusje geven. En dan blijkt pas goed hoe intensief hij van Hie-af houdt: hij heeft hem helemaal vies geknuffeld. Wellicht is het weer eens tijd dat Hie-af in bad gaat.

Vanavond hoor ik hem ineens zeggen: “Hou v-jou.” Dit zegt hij terwijl de Giraffe een kusje krijgt van Hie-af.
Ik ben geroerd tot op de bodem van mijn ziel. Wat zeg ik: ik ga door de bodem.

ik: Van wie hou jij?
Jongste (terwijl hij naar mij wijst): ik!
ik: Ik hou van jou.
Hij: ja.
ik: Hou jij van mij?
Hij (ondeugend grijnzend van oor tot oor): Nee!
Hij slaat zijn handjes op zijn buik, want hij weet dat hij gekieteld gaat worden.
Een correcte aanname.
Even later leg ik hem in bed.
Hij roept: “Nuffel!!”
Ik geef hem een dikke knuffel en hij slaat zijn armpjes strak om mijn nek. Hmmmm, lekker.

Het hardlopen gaat even later voor geen meter. Het is koud, het is glad en ik ben benauwd en ik moet poepen. Maar ergens voelt het goed om tot snot te gaan en dat het tempo niet wil lukken is niet erg. Ik heb tieten, ik heb een geweldig gezin dat van mij houdt. Manlief is thuis. Het gaat goed met hem en hij is een held en hij houdt van mij. Ik kijk al hollend naar de maan. Issie vol of net niet of net niet meer? Ik weet het niet, maar mooi is hij wel. Ik huil niet naar de maan, ik knipoog naar de maan. En de maan schijnt terug. Mijn GPS-horloge zegt 9,9 kilometer.

Vandaag werd ook bevestigd ten slotte, dat ik een dezer dagen wordt gebeld door een heuse journalist: ik ga geïnterviewd worden voor een brandweervakblad. Ik word geïnterviewd als echtgenote van iemand die mee was op de missie naar Haïti. Okay, ik word geïnterviewd als vrouw van, maar ik ben wel de enige van die 60 partners die wordt geïnterviewd. Ik vind het reuze stoer. Manlief heeft ooit in hetzelfde blad gestaan met de beroemde ijsduik-foto. En nu kom ik er ook in.

Ik typ mijn logje en Manlief en Oudste kijken Popstars. Oudste is fan. Fan van Wesley. En dus mag hij opblijven voor deze finale. Als Wesley zijn eerste liedje zingt, komt Oudste met zijn professionele commentaar: “Fantástisch.” Manlief en ik delen een blik.

Het leven is mooi vandaag. Ik rol terug in burgerlijk, in sleur, in warmte…en ik geniet van elke seconde.

januari 29, 2010 Posted by | Party of Five, Repel | , | 34 reacties

Paula is dood

Het vliegtuig landde zondagochtend om 10:50 uur.  Het moment dat de achterwielen de grond raakten zeiden ik en Vrouw van Collega op hetzelfde moment, met dezelfde intonatie: “ja”.  Allebei met rode ogen. Fatalistische ik had 10 minuten eerder al wachtend bedacht dat het wat zou zijn als dat ding uit de lucht zou vallen voor het oog van een balkon met 200+ familieleden. Maar wat bleef die neus akelig lang in de lucht toen die achterwielen al de grond hadden bereikt. Het complete balkon familieleden schoot in de lach toen ik uitriep: “neus omlaag, neus omlaag, NEUS OMLAAG!!”

En dan duurt het lang voor ze uitstappen, en dan moet eerst de minister nog een handje. Vrouw van Collega nam Jongste op haar arm. Hij mekkerde in de buggy. Ze helpt mij want ik heb te weinig armen, en de armpjes van Jongste troosten haar ook een beetje: haar koters zijn de knuffelleeftijd allang voorbij. Haar rode ogen en haar wallen passen naadloos bij die van mij.

En dan spot ik Manlief en hij spot ons. Mijn hart ontploft en we zwaaien. Wat is hij ver weg, wat is hij dichtbij.
Wat is hij bruin. Wat heeft hij een bekkie.
Hij komt niet terug van een dienstreisje.
En dan moeten ze nog naar toespraken luisteren van de commandant en van de minister voordat wij ze eindelijk mogen omhelzen.

Iedereen huilt bij de eerste omarming. Behalve Middelste. Die zit achter zijn Nintendo DS en ziet en hoort zogenaamd helemaal niks. Maar hij heeft wel de hele week weer in zijn broek gepoept.
De hele zondag is onwerkelijk. Hij is weer thuis. Hij ruikt naar Manlief en niet naar Haïti. Hij is moe. Oudste en Jongste zijn uitgelaten en blij. Middelste kijkt de kat uit de boom. Manlief is blij met thuis. Ik ben blij met Manlief. Middelste kwam een dag later pas los, pas toen wilde hij knuffelen met papa.

Het gaat goed met Manlief. Hij is voldaan over wat ze hebben kunnen doen. Ik kan me niks voorstellen bij wat hij heeft meegemaakt en daar heb ik wel wat moeite mee. Hij kan me dingen vertellen en zeggen dat het okay is, en ik zal hem op zijn woord moeten geloven. Ik weet dat ik het niet zou hebben gekund en ik moet me dus ook vooral niet proberen te verplaatsen in de situatie; ik moet me verplaatsen in hem. In die situatie zou ik het niet redden….maar hij….ja, hij wel.

Manlief lijkt zich bijna geruisloos weer terug te voegen in het gezin. Hij is zich volkomen bewust van wat hij heeft gezien, en hij is zich volkomen bewust van het feit dat wij nog steeds mogen klagen over een ingescheurde nagel of dubbele voetbalplaatjes. Ook dit knaagt een beetje aan me: zo groot ben ik niet.  Gisteravond beleefde ik, of all people, een terugslag. Niet hij, maar ik, oh ik watje ik. Het verwerken van de emoties van de afgelopen tijd kost me tijd. Maar wat voel ik me een watje.

Middelste is een ander verhaal. Met hem gaat het niet zo goed. Sinds vandaag hoop ik te kunnen zeggen dat het niet zo goed ‘ging’….bijna verleden tijd. Papa is weer thuis en vandaag mocht hij weer naar de plusgroep. Dat papa weg was speelde een grote rol, maar school ook. Vandaag hoorden we dat hij in de plusgroep spelletjes speelt uit de plusbak van groep 6/7. Onze inieminie groep 1’tje. (Vandaar dat hij school steeds erger vindt zonder plusgroep.) Vandaag poepte hij wel weer op de wc….papa is thuis en er was weer de plusgroep…we moeten vinger aan de pols houden.
Ik moet voor altijd onthouden van Middelste: toen hij in juli aan de medicijnen ging durfde hij niet ‘want dan ging hij dood net als Michael Jackson’. Het ventje hoort alles, snapt een heleboel, maar is nog maar heul, heul klein. Hij heeft veel gehoord van wat papa heeft gedaan de afgelopen tijd.

Paula is dood.

USAR.nl redde haar en haar kind. Maar er volgde een amputatie en complicaties. En ze is overleden. Maar ze is overleden bij haar familie en niet onder het puin. Ze is overleden terwijl ze heeft geweten dat haar dochter het heeft overleefd. Dat is beter dan eenzaam onder het puin. Maar toch.

Terug naar sleur gaat niet zonder slag of stoot. Het enige dat zonder slag of stoot gaat is Manlief weer in mijn armen, lepeltje lepeltje, om 4 uur ’s nachts.

januari 27, 2010 Posted by | Manlief, Repel | , | 39 reacties

Met propjes schieten: Wachten duurt lang, zo lang…lang…lang…

Weet je nog op school? Als je je verveelde? Als je moest wachten tot de leraar er was? Dan ging je klieren. Met propjes schieten, of zo.

Manlief heeft het zwaar. Het loopt niet lekker op Curaçao. We hebben het over campingbedjes in een sportzaal. Ze kunnen er vast niks aan doen, maar de manschappen rekenden op meer. Niks te bijkomen in de luxe. Hij wil naar huis. Ik wil hem naar huis. Ik heb een boodschappenkar luxe proviand ingeslagen en een krat bier. En mijn bed is fijner dan een campingbed in een sporthal. En ik ben lekkerder in bed dan een sporthal vol USAR leden. Mijn armen hebben meer liefde dan een sporthal.

Dus ik ga lopen klieren en met propjes schieten terwijl ik wacht. Joost mag weten wat hij uit verveling doet: spuitgasten zijn over het over het algemeen van de advanced level propjes schieten. Voor je het weet blazen ze de sporthal op uit verveling. Nou ja, dat is ook debriefen.

Ondertussen maak ik me op voor onze volgende ramp:

Maandag aanstaande start de Appie met de nieuwe voetbalplaatjes-actie.

Jeukende littekens, trauma’s opgerakeld….nog voor Manlief thuis is, hebben de oudste twee Daltons alweer voetbalplaatjeskoorts.  Thank you so bloody very much, Albert Heyn! Jullie hebben ons “rustiger vaarwater”  weer een maand verder weg geschoven. Oetlullen!

Morgen ga ik propjes schieten in de Albert Heyn.

Manlief moet naar huis. Nu.

januari 22, 2010 Posted by | Manlief, Repel | , | 38 reacties

De vier meest geloofwaardige aannames van 21 januari

  1. Juich niet te vroeg. Manlief zit nog niet op dat vliegtuig in Port-au-Prince. Die pokke-Amerikanen beheersen dat vliegveld. Het kàn nog steeds maandag worden (als Clinton wil vliegen of landen wanneer het hem uitkomt zou dat zomaar kunnen);
  2. Alleen voor het complete huishouden met 3 kleine kinderen zorgen nu al 9 dagen lang (zondag wordt het dag 12) is niet wat me nekt. Ik vind het rete-zwaar, ja, heus wel, maar het nekt me niet. Het kost me een jaar aan verlofdagen (ja ja, u leest het goed: deze uitzending kost ons geld, meneer en mevrouw de belastingbetaler, niks-te riante salarissen voor de USAR-leden), maar ook dat nekt me niet.
    Wat me wel nekt is geen contact met Manlief. Radiostilte. Niet weten waar hij is, hem niet kunnen bellen wanneer ik wil. Niet weten hoe het met hem gaat. Niet weten of hij gevaar loopt. Niet weten hoe hij eraan toe is en hoe hij eraan toe zal zijn als hij thuis komt. Niet weten wanneer hij thuis komt. Na elke sms van hem kreeg ik vleugels. De keerzijde van het “beloofd” (zijn ring) en “is beloofd” (mijn ring) is dat ik het voor mij bewezen is, dat ik echt niet, letterlijk niet, zonder hem kan. Geen dag;
  3. Ik heb extra verlof geregeld om zijn overgang naar ‘normaal’ vloeiend te laten verlopen: ik ga hem niet in het diepe gooien met 3 Daltons. En dan hebben we het nog niet eens gehad over jetlag! Maar daarna zie ook ik een gevalletje Frontale Betonnen Muur op mijzelf afkomen: sinds het verlaten van het ziekenhuis en het schrijven van die eerste log, heb ik geen seconde meer nagedacht over mijn tiet en de genetica. Ook opluchting is een emotie die me niet gegund was. En op die ene keer brullen op het schoolplein na, heb ik überhaupt niet gehuild. Het zou zomaar kunnen dat er ook bij mij het een en ander uit moet. Maar waar? Bij wie? Kan dat bij Manlief? Zijn emmer zit al overvol! Weet je wat: Manlief en ik gaan elkaar helpen om dit te verwerken;
  4. Last but not least: ik word al tijdenlang liefdevol verzorgd. Ik word verzorgd, ik word gekoesterd. Door wie? Ik zou het niet weten. Ik heb ze nog nooit gezien. Maar ik ken ze wel. Sommigen ken ik onder hun echte naam, anderen ken ik alleen onder pseudoniem. Hun levens ken ik wel. Is het contact daarom niet echt? Ha! Juist het tegenovergestelde! Via de log, Twitter, en andere media die Beatrix noemde, ontvang ik een warmte en een liefde die me door deze tijd heen heeft geholpen. Van Morse die overleed, van Middelste bij de psych tot knobbels in tiet naar Manlief in Haïti.
    Door al die zware tijden hebben jullie mij verzorgd: logvrienden! Ik houd van jullie. Dit zijn geen 4 loze woorden…..Reacties op mijn log, persoonlijke mails, kaarten en zelfs kado’s. Ik heb zoveel gekregen dat ik me afvraag hoe ik het ooit goed kan maken. Ontmoet ik hier nu juist toevallig de liefste mensen, ik snap het niet zo goed: jullie verbazen me! Al deze berichten zorgden ervoor dat ik bleef drijven.Lieve jullie (ik klink nu net als Mies Bouwman, zo bedoel ik het niet),
    Jullie zijn op cruciale momenten in mijn leven, zowel positief als negatief, een enorme bron van steun geweest. Met name deze laatste week, die ik op mijn eigen wijze als bizar heb ervaren, zo bot op het nieuws van het ziekenhuis, waren jullie letterlijk een lifeline. Zoveel reacties op mijn log, zoveel lieve woorden: ik slurp elk woord op!

    Sorry Bea, ik heb je hoog zitten, maar in deze zat je er best wel naast. Ik snap het wel. Je kent het gewoon niet. Weet U wat U zou moeten doen: een log openen onder een pseudoniem. Tries van Buren, of zo. En dan moet U eens meemaken. Probeer het eens!

Zonder alle kaartjes/berichtjes/kadootjes die ik eerder kreeg en nu krijg teniet te willen doen, wil ik aandacht besteden aan wat ik voor mijn verjaardag kreeg daar waar ik niks verwachtte:

Niet-kunnen-koken-wegens-gebrek-aan-aanrecht mede mogelijk gemaakt door USAR.nl, Brandweer Repelbuurdorp, Buuv en Tante van Adoptiejongetje

Kadootje groot kado per post van Marleen

Kadootje groot kado per post van Nicollekebolleke (met de grootst mogelijke moeite ooit in de geschiedenis der mensheid ga ik de drop bewaren voor Manlief….ik neem het mee zondagmorgen: hij gaat peuzelen):

Ziehier een vrouw gesteund door jullie en gelauwerd met kado’s…bijna perfect, dit plaatje…op haar Manlief na…

januari 21, 2010 Posted by | Beslommeringen, Manlief, Repel | , | 33 reacties

Op het schoolplein in huilen uitbarsten is niet goed voor je Street Rep.

UPDATES HAÏTI  VANAF NU IN DE RECHTERKOLOM

Dag 7 is voorbij. Dag 8 begint. Naast de Gregoriaanse, doe ik ook aan mijn eigen kalender tegenwoordig. En nu weet ik zeker dat hij volgende week op dit tijdstip thuis is. Dat kon ik eerder niet zeggen.

Lang zal ik leven in de gloria.Hieperdepiep. Vorig jaar kreeg ik nog de eerste neger als president van de VS voor mijn verjaardag, vandaag krijg ik het proces van Wilders voor mijn verjaardag. Maar ik krijg geen Manlief. Ik ga niet heel erg uitweiden over mijn dagen, want Manlief maakt iets mee dat ik niet kan bevatten. En jullie ook niet, laten we eerlijk wezen. Als je geld pinnen en automatische afschrijvingen niet meetelt, leven wij in een all-inclusive-resort zonder rottende lijken om ons heen. Maar gisteren zat ik er compleet doorheen. Ik stond om kwart voor twaalf bij het schooltje. De Tante van Adoptiekindje kwam op me af en vroeg hoe het met me ging. Ik had geen antwoord. Ik kon alleen maar uitbrengen: “kut”. Op het schoolpleintje van de gereformeerde school, zei ik “kut”, ja. En ik lekte een beetje uit mijn ogen. Ik lekte al dagen, maar ik had nog niet gehuild gebruld. En ineens greep ze me in haar armen en ik brulde huilde lieftallig. Midden op het schoolplein dat bomvol stond met moeders en oppasopa’s en -oma’s.

Mijn leven op het schoolplein zal nooit meer hetzelfde zijn, denk ik zo.

Om kwart over drie stond iedereen er weer en sprak ze me weer aan: “als ik stress heb, ga ik bakken…” Ik kreeg een gloeiendhete zelfgebakken appeltaart in mijn handen gedrukt, deskundig verpakt. Ik heb nooit geweten hoeveel troost je kan krijgen van een appeltaart. En ik hou niet eens van appeltaart, kan je nagaan.

En ’s avonds krijg ik een mail van haar met foto’s van Adoptiekindje en de woorden dat onze pogingen wel degelijk hebben uitgemaakt: Ik weet zeker dat Manlief heeft geholpen, want afgelopen zondag vertelde Contact (een van de “bazen” van Wereldkinderen ) ons dat niet aleen hun gelobby, maar met name het duwen en trekken van individuen de doorslag heeft gegeven bij Buza om de kindjes te gaan halen. Dus wat ons betreft is jouw Manlief een van de HELDEN die hem naar Nederland heeft gekregen!

Wat een lekker ding is het he, dit mannetje. Dus toen zat ik weer te janken. Man man, wat een dag. Vanmorgen werd ik wakker en zag ik dat ik een sms’je had. Gestuurd door Manlief toen hij terugkeerde gisteravond na een lange dag werken in de stad. Ik verklap niet alles, maar er stond iets in in de trant van gefeliciteerd, en schat, en proberen te bellen vandaag.

januari 20, 2010 Posted by | Beslommeringen, Manlief, Repel | , | 47 reacties

FF bereik

Na 8 jaar USAR weet ik uit ervaring dat zondag een slechte dag is: geen nieuwsbrieven vanuit de basis in Zoetermeer. Ik weet weinig meer dan wat de media vertelt. Van Manlief zelf heb ik sowieso sinds Curaçao niks meer gehoord.Ik kijk nieuws, ik lees nieuws en ik hoop op de volgende nieuwsbrief van de USAR. Onze zorgvuldig opgebouwde traditie van 10 jaar dat we elkaar elke dag spreken waar we ook zijn is aan gruzelementen. Dat vindt hij vast net zo erg als ik.

Op zaterdag lag ik tijdens het middagslaapje van Jongste even te dommelen op de bank toen ik werd gebeld door de brandweer: “Je spreekt met Huttemetut van de brandweer. Niet schrikken hoor, we willen graag een informatieavond organiseren voor de partners.”

Voor ‘niet schrikken’ was het al te laat. Stom natuurlijk, want als er wat was gebeurd, zou er iemand op de stoep hebben gestaan, dan zouden ze niet hebben gebeld. Maar goed: vanavond is er een informatieavond.

Om 5 uur vanmorgen word ik wakker van Jongste die mekkert in zijn bed. Ik val weer weg. Ik hoor een sms in mijn slaap. Vijf minuten later schrik ik overeind: dat was echt een sms!

FF bereik. Alles goed hier. Hou van jullie en mis jullie.

Ik kan niet meer slapen. Het is half 6 en ik kijk herhalingen van Hart van Nederland.  Ik heb een sms gekregen.

Het is nu 6 uur. Wellicht een goed idee om de laptop dicht te klappen en nog een half uurtje proberen te dommelen.

januari 18, 2010 Posted by | Beslommeringen, Manlief, Repel | , | 37 reacties

Gemiste roeping: Waarzegster…..ik zie DNA en ik zie….Haiti?

Ik wist het al op 31 december. Ik maakte een logje in de trant van: ‘k zou ’t heus heel graag willen, maar rustiger vaarwater kan ik in 2010 hoogstwaarschijnlijk op mijn buik schrijven.

Nu, op 13 januari, de eerste verjaardag van Sherlock en Watson, weet ik zeker dat ik het niet alleen op mijn buik kan schrijven. Ik kan het erop tattoëren. Had ik er maar geld op ingezet. Op de avond dat ik naar de poli erfelijke tumoren ‘mag’, op de vooravond van de begrafenis van Zus van Vriendin….krijgt Manlief de oproep om naar Haïti te gaan. En wel onmiddellijk.

Manlief was op weg naar Haïti terwijl ik op weg ging naar de poli clinische genetica en ik moest meldden dat ik niet naar de begrafenis kon…een bijzonder geval van de spagaat “hulp op korte termijn – lange termijn”.


Ik (de alles behalve objectieve echtgenote) verplaats me in de beslissingnemer die gaat over waar Manlief gaat redden: “U vraagt waarom u niet naar Indonesie mocht en nu wel Haïti? Maar, maar, maar, meneer de mensenredder, u word gewoon nu verzocht te vliegen naar een van de armste landen ter wereld, waar zich op dit moment de meeste bovengrondse bedolven lijken ter wereld bevinden, in de minst intacte situaties denkbaar, waar het instortingsgevaar van de restanten waar u in gaat zoeken niet bekend is, waar de kans op uitbrekende enge epidimieën voorstelbaar wordt geacht, waar muitende bendes tot het dagelijks leven behoren. Wij laten het aspect naschokken expres even halverwege. We hopen dat u er iemand levend uit kan halen. Want dan staat Nederland er even goed op en vraagt niemand wat USAR.nl ons, de belastingbetaler, nu eigenlijk kost. Met een beetje pech gebeurt dat alsnog, en worden uw bloed, zweet en tranen afgewogen tegen het duppie dat het de Telegraaflezer kostte. Daar gaat het ons dus wel om. Hoeveel lijken u gaat tegenkomen van kinderen in de leeftijd van uw eigen kinderen boeit ons eigenlijk niet zoveel. Het risico dat u loopt evenmin. Aan met welke emotioneel belastende herinneringen u thuis komt, hebben wij sowieso nooit veel boodschap gehad. We zenden per slot van rekening ook al jaren militairen uit. Dat een leven waarde heeft, dat het geweldig zou zijn als u ook maar één iemand levend uit het puin kan halen, dat er, al was het maar één familie, van een ramp wordt gered willen wij best geloven, maar dat is geen onderdeel van onze afweging. Dat dit nu juist wel uw afweging is, komt ons heel erg goed uit. Wij rekenden op het feit dat u stond te popelen. Hier heeft u per slot van rekening al die jaren voor getraind. Hierheeft u het voor gedaan. Waarom u niet mocht naar Indonesië terwijl u daar net zo graag naartoe wilde als naar Haïti kunnen wij u niet uitleggen. Dat is politiek. Daar heeft u als mensenredder geen kaas van gegeten. U hoeft alleen maar te gaan en mensen te redden als het ons uit komt. Dus ga en red mensen! Oh, u stond al klaar? En uw familie ook?”

Omdat de verkeerstoren van Haïti om is gevallen, kan men alleen maar landen met daglicht. Ze vertrekken daarom pas morgenochtend vanaf Eindhoven: ze zitten daar nu ergens te wachten op vertrek. Het mooie toeval wilde dat ik hem daarom het goede nieuws kon delen van de poli erfelijke tumoren.

Als Manlief nu niet op weg was naar Haïti, zou ik er een leuk logje over hebben kunnen schrijven….nu doe ik het in vogelvlucht. Uitslag is: TOP! Godzijdank kon ik het nog delen met Manlief voor zijn vertrek. Nu gaat hij ook met een gerust hart weg. In een notendop:

– Ten overvloede: tot 3 afzonderlijke keren toe, 3 verschillende goedaardige knobbels in 1 borst is pech. Een statistisch kunstje op zich. Maar niet anders dan botte pech. Mijn vocabulaire en littekens noemen het geen ‘pech’ , wat ik het wel noem is niet geschikt voor de log
– van alle gevallen van borstkanker zijn 5-10% erfelijk. Eén aspect dat duidt op de erfelijke variant uit de waaier van erfelijke-aspecten heeft mijn moeder: jonge leeftijd. Maar 1 kenmerk is niet voldoende om in blinde paniek te raken…
– gebaseerd op alle familiegegevens werd berekend dat mijn moeder niet een hogere kans heeft voor het hebben van een erfelijk borstkankergen dan de standaard kans. Met de kanttekening dat mijn moeder geen zusters heeft…dat is een blanco in de berekening. De keerzijde van dat feit is dat ze 3 broers heeft: een broer met borstkanker telt voor 1000 vuurtorens ineens…en die zijn er niet.
– volgens het sommetje (ze heeft het tot achter de komma uitgerekend) heb ik een licht verhoogde kans op borstkanker, logisch, gezien die ene moeder, maar niet verhoogd genoeg om aanleiding te geven tot jaarlijkse controle vanaf nu. het kille beleid/protocol roept in mijn geval: vanaf 50 jaar.
– de jaarlijkse controle die ik ga krijgen vanaf nu is gebaseerd op een oncoloog die de factor ‘moeder’ zwaar heeft meegewogen; volgens het beleid kom ik niet eens in aanmerking voor jaarlijks onderzoek
– als iemand in de familie een kankervorm krijgt kan het plaatje volledig op zijn kop komen te staan
– als ik er toch niet mee uit de voeten kan, mag ik altijd nog eens langskomen
– vooralsnog is de factor erfelijkheid tot op de komma geëlimineerd en ben ik een ‘gewone’ vrouw met een veelvoorkomende aandoening die vaker op controle mag dan de rest…-

Ik heb het idee dat ik hiermee kan leven. Ik heb tegen de arts uitgesproken dat ik basis hiervan heel erg bereid ben een aantal keren controle te proberen om te bezien of ik dat emotioneel aankan. Zij ook, begreep heel goed dat de emotionele belasting dat is wat me nekt. Mooi was ook dat ze me niet voor gek verklaarde toen ik aangaf dat ik op basis van mijn achtergrond dit hele verhaal niet wil. Ze stond niet achter het ‘preventief ruimen’, maar ze begreep heel erg goed hoe ik tot die optie kon komen.

Ik ga niet preventief ruimen. Vanavond, terwijl mijn lief op weg is naar Haïti, of all places, kom ik erchter dat er een loophole is. Gesterkt door het feit dat ik ‘het toch zou mogen zonder incompent verklaard te worden’ maakt dat ik het voorlopig niet doe.

Tietjes: jullie blijven nog ff!

januari 14, 2010 Posted by | Beslommeringen, Manlief, Repel | , | 40 reacties