Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Genieten deel 3: NOT!!!!!!!!

Ik ben een OV’er. (Iedereen begrijpt dat we het hebben over Openbaar Vervoer?)

Niet van huis uit hoor, ik hou niet echt van het OV, maar feit is dat mijn werk met het OV beter te bereiken is dan met de auto. Het verschil is minimaal 20 minuten per reis. Repel = druk = geen tijd over voor 20 minuten maal twee per dag, dus Repel werd haar auto uit gejaagd.

Ik fiets naar het OV en neem daar de trein/bus/wat ik dan ook nodig heb. En inmiddels ben ik redelijk ‘om’. Wat begon als een straf, werd herbezien als noodzakelijk en nu ben ik compleet bekeerd want ik zie veel bijkomende voordelen. (‘Geen parkeerschade meer’ scoort hoog op mijn lijstje, evenals ‘met Middelste naar Schiphol om vliegtuigen te kijken gewoon omdat het leuk is en het kost geen cent’.)

Ik heb een paar collega’s die wonen in Repeldorp die fietsen naar werk. Anderhalf jaar lang werd er op me ingepraat: moet je ook doen! En nu, anderhalf jaar later durfde ik het pas eindelijk. En inderdaad: de heenweg was heerlijk. Het is helemaal niet te veel of te lang en je ziet heel veel leuks onderweg en je kan eindelijk de hele CD op je iPod afluisteren.

Inmiddels volkomen overtuigd van het nut en de noodzak van het fietsen besloot ik in mijn overmoed en jubelstemming spontaan de middag vrij te nemen en dat niet te verklappen aan het thuisfront. Ik zou zomaar plots voor hun neus verschijnen. Ta-daaaaa! Verrassing!

Ik was 15 minuten onderweg (van de 45) toen, precies in the middle of nowhere, mijn buitenband buiten de velgen trad en de binnenband dankbaar volgde. Het wiel kon niet meer draaien. Een en ander speelde zich af binnen twee omwentelingen, dus het moge een godswonder heten dat ik hier nu zit zonder derdegraads asfalt-verbrandingen over 60% van mijn lijf want ik had nogal een vaartje.

Op elk willekeurig ander tijdstip zou Manlief niet in staat geweest zijn mij te halen, maar nu kon ik hem bellen. “De verrassing is er een beetje vanaf, maar….”

Manlief zou er binnen 20 minuten hebben kunnen wezen, ware het niet dat hij hopeloos vast stond in opstoppingen op plekken waar bus en fiets langs zouden hebben kunnen sjezen. Hij was er dus pas na ruim 45 minuten. (Lees: Repel heeft 45 minuten staan wachten naast een fiets die geen centimeter voor- of achteruit wilde.) Dit betoog is ondanks mijn sores nog steeds niet pro-auto!

Toen hadden de boodschappen haast en de peutergym van Middelste en eten en….kortom…het relaxte vrije middagje was in één klap omgetoverd tot een normale ‘we hebben het druk’ -dag.

Het heeft eventjes tijd gekost om ons beider humeur weer op te krikken…maar dankzij Manlief’s houding is dat wel gelukt en dus zit hij relaxed achter de tv en ik achter de compu. Matig romantisch, eigenlijk.

juni 26, 2009 Posted by | Manlief, Repel, sport | , | 10 reacties

Dom, dom, oliedom

Oh wat ben ik dom. Oliedom. Oerstom. Een stommeling. Een knurft.

 Er was een feestje bij de brandweer. Een BBQ omdat de commandant weg ging. Opa en oma zouden op onze kinderen passen en wij zouden samen naar het feestje gaan. Heerlijk een avondje weg en een gezellige BBQ zonder knoeiende kinderen die alle aandacht opeisen. De collega die niet ging verklaarde ons voor gek. Maar dan ga je toch ergens uit eten? Dan ga je toch niet naar die BBQ? Maar wij waren gek overtuigd van ons gelijk en zeiden dat het hartstikke leuk was. Ook op het feestje vond men ook dat we dan beter ‘echt’ weg hadden kunnen gaan. Wij haalden lachend onze schouders op.

Het vlees was nog niet eens gaar en de eerste speech was nog niet eens gemaakt toen de piepers gingen: grote brand in Buurdorp. En toen de andere post er ook uit moest voor een uitruk was het feest compleet: al het dienstdoende personeel was weg. Dat betekent dat het vrije personeel moest worden opgeroepen om de posten te bemannen voor het geval er nog iets kwam. Maar al het vrije personeel zat op de BBQ aan het bier. Dus er werd snel een rondje gemaakt: hoeveel heb jij op?

Had ik nu maar 6 bier in hem gegoten direct bij aankomst, maar dat had ik niet. En had ik nu maar niet geroepen maar jij hebt toch niet zoveel op, maar dat had ik wel. Dus Manlief ging over op de cola en hij moest blijven. Om half negen ben ik maar naar huis gegaan. Alleen. Ik had er de pee in. Geen idee hoelang hij nog moest blijven. Ik weer met mijn grote mond: maar jij hebt toch niet zoveel op? Ons feestje was in het bluswater gevallen. De enige schrale troost is dat we er overuren voor betaald krijgen.

Gelukkig kwam Manlief niet al te lang daarna ook naar huis dus ging ik niet alleen naar bed. En we gaan over twee weken in de herkansing. En dan gaan de piepers en alle telefoons uit!

juni 21, 2009 Posted by | Manlief, Repel | , | 11 reacties

Had ik al gezegd dat ik trots was?

Hoeveel vrouwen kunnen nou zeggen dat hun man in de vrieskou onder ijs heeft gedoken en een paar maanden later bij 51 graden in de schaduw heeft gewerkt in de woestijn? Nou? Ikke wel! Wat issie stoer hè ***smelt***

En by the way…het was um dus niet, die ene, dat was een ander…deze foto kreeg ik pas later, op de eerste foto was hij niet zichtbaar anders was ik echt een oen geweest!

juni 7, 2009 Posted by | Manlief | , , , | 13 reacties

Oh, zei ik dat hardop?

Om half twee ’s nachts kwam er iets ons huis binnenstrompelen. Het was moe, uitgeput en gesloopt. Het eerste wat het zei was: “Ik ga daar NNNNOOOOIT meer naartoe. Het is daar hel. Het is de hel.”

Vervolgens liep het naar de koelkast en pakte een bier.

Ik was al wachtend op de bank in slaap gevallen en het duurde even voordat ik voldoende bij mijn positieven was om me te realiseren dat het als eerste een kus op mijn lippen had gedrukt. Als een heuse Doornroosje werd ik wakker.

En nu is hij alweer weg. Hij moest vandaag alweer op voor de volgende 24-uurs dienst. Het huishouden en de kinderen staan alweer ongeduldig op moeders te wachten. Het leven is niet eerlijk.

Maar vandaag heb ik wel een heel mooi gouden ringetje om. Twee kleuren goud met een steentje, net als mijn trouwring. Ze passen heel mooi bij elkaar. Het steentje in het nieuwe ringetje is niet echt, maar zodra hij lelijk wordt of als ik ‘m verlies gaat er een echte in. Ik denk dat ik ‘m er vanavond met een aardappelschilmesje ga proberen uit te wippen. Oh, zei ik dat hardop?

mei 29, 2009 Posted by | Manlief, Repel | , , , | 14 reacties

Ik weet ’t bijna zeker…

Ik denk zeker te weten dat ’t Manlief is, daar links. Of, of, of…of staat hij daar in de zwarte uitrusting?

mei 26, 2009 Posted by | Manlief | 12 reacties

Als ik denk dat ik het zwaar heb…

Manlief belt me elke dag. Eergisteren was een lastig telefoontje. Het was 48 graden in de schaduw en zij moeten werken in de zon. Er waren al twee collega’s onwel geworden en één hond hebben ze uit de oefening gehaald omdat het beest niet tegen de hitte kon. Manlief had niet geslapen van de hitte en hij voelde zich rot. Midden in de woestijn, een kilometer of twintig van Dubai vandaan. Alleen maar zand en hitte. Een dag later was het 51 graden in de schaduw en mocht je er in de zon een graad of 20 bij optellen.

Het enige wat ik kon doen was opgewekt klinken en hem verzekeren dat hier alles goed is. Alles is onder controle en alles gaat goed en ik vertel in het kort een leuke anekdote (deze, bijvoorbeeld). En dan lieg ik niet, ik vertel alleen niet dat mijn lontje soms gevaarlijk kort is…ik gedraag me soms als illegaal vuurwerk dat ontploft in je hand bij de geringste stimulans. En ik vertel niet dat de nachten hier ook zo slecht zijn dat ik op mijn tandvlees loop.

Oudste ontpopt zich als de man des huizes. Hij helpt me met klusjes en ik betrap hem erop dat hij zijn broertjes aan het opvoeden is. Dat had hij al in zich, maar nu is het anders dan anders, ik kan het niet goed uitleggen, maar hij doet het om mij te ontlasten. En verdomd, hij doet het nog hartstikke goed ook. En ik prijs hem en zeg dat ik er zo blij mee ben, maar zonder dat hij het al te veel merkt, probeer ik het te ontmoedigen want hij neemt een verantwoordelijkheid op zich die hij, op de schouders van een zeven jarige, nog lang niet hoeft te dragen.

Middelste zat vandaag in een dipje en wilde naar papa. Met zo’n trillipje. Ook dat ga ik Manlief niet vertellen als hij belt. Als hij belt…volgens de nieuwsbrief was het vandaag te warm om overdag te werken en beginnen ze pas (mijn tijd) om acht uur en hij heeft nog niet gebeld.

Nou ja, het einde is in zicht. Woensdag komt in zicht nu moet alleen dat vliegtuig nog in de lucht blijven en dan is hij weer thuis. En dan kan ik oprecht tegen hem zeggen dat het niet eenvoudig is, maar dat ik het wel kan, in mijn eentje, sole mio, een groot gezin met nog heel kleine kindjes en dito huishouden draaiende houden en zorgen dat er nog plezier is ook. Ik wist het van te voren niet zeker.

mei 24, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Manlief, Repel | , | 12 reacties

Iets te melden? Nee?

Nee, ik heb op zich niks te melden. Als je aan me vraagt hoe het gaat, dan zeg ik “goed” en dan meen ik dat. Ik heb op dit moment geen dingen die ik wil spuien, of juist niet maar toch doe.

Er is uiteraard in de Casa wel van alles en nog wat gebeurd, allemaal dingetjes en dingen die horen bij een groot gezin met veel huisdieren. Niets bijzonders. Niets nieuws en niets noemenswaardig. We hebben treinbanen gebouwd en we hebben boekjes voorgelezen. De Daltons hebben gevoetbald, veel gevoetbald. We hebben eten gekookt en we hebben boodschappen gehaald. We hebben afspraken gehad en bezoeken. We hebben financiële perikelen en we hebben mot. We hebben elkaar lief en we hebben lol. We hebben vrienden in de problemen en we hebben vrienden met lol. Ik voel een liedje van de Beatles opkomen: oh-bla-di-oh-bla-da live goes on. Maar zo is het wel. Een hele meivakantie lang.

Gelukkig hebben we de foto’s nog. En een bijschriftje her en der moet altijd wel lukken.

Vandaag kocht ik zomerschoenen voor Oudste. Mijn hemel, de discussie met hem in de winkel: “hier kan ik ècht niet mee voetballen!” Mijn zorg lag echter niet bij de atletische mogelijkheden van de schoen, maar meer bij de maat.
Dames en heren: MAATJE 36 heeft mijn zeven jarige.

36               ZESENDERTIG            ZESENDERTIG Oh mijn hemel….het is pas zeven…

Onze kinderen en de kinderen van de buren zijn joined at the hip. Schoolvakanties worden dan ook samen beleefd, door alle drie de generaties.

Buurvrouw en ik gingen op een mooie dag naar het strand. Twee vrouwen, zes kinderen. Het was de stranddoop voor mijn Jongste. Eentje moest achterblijven toen ze naar de vloedlijn wilden: er moest gelet worden op allerlei tassen en op Jongste, die in deze constellatie niet mee mocht. Hij kan lopen en haar jongste niet/nauwelijks.

Excuses voor de scheve horizon.

Ik zie ik zie wat jij niet ziet: drie kinderen van mij en twee van mijn buuv en een mooie vlieger van iemand die ik niet ken.

Poes is groot. Watson is nog geen vier maanden oud, maar al helemaal “kat” en al bijna net zo groot als zijn moeder. Hij en zijn broer zijn nog steeds alleen maar te onderscheiden door het al dan niet aanwezig zijn van een wit puntje aan de staart.

Jongste is hotel-de-botel van de Zwitsal zonnebrand-for-boys. Als hij de zon ziet, roept hij in een Pavlof-reactie “psht-psht” en wenst vervolgens van boven tot onder te worden onder gesprietst met zonnebrand. En dan nog een keer en dan nog een keer en dan nog een keer….

Er wordt deze vakantie ook heel veel gespeeld met de autootjes van Cars. En niet alleen door de kinderen…

Nee, ik heb niet zoveel te melden. Eigenlijk. Oh-bla-di-oh-bla-da, eigenlijk.

mei 5, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Levende Have, Manlief, Party of Five, Repel | , , | 9 reacties

In geen achtduizendvierhonderdtwee-enzeventig jaar

Ik kreeg ze pas laat, mijn allergieën. (Of moet ik volgens de huidige nieuwe spelling ‘allegie-en’ typen?) Hoe dan ook, ze zijn erg. Heel erg. Ik ben getest op poezen, honden en huisstofmijt en allen zijn off the scale zo erg. Konijnen en vogels en al dat soort grut zijn niet getest, maar ik heb zo mijn vermoedens.

Maar in tegenstelling tot vele lotgenoten, testte ik negatief op allerlei pollen en zaden. Mijn lijf en mijn geest zijn blijkbaar volkomen elkaars inversen want ik heb NIKS met groen spul, ik heb niet eens planten. Ik heb meer met snorharen. Life’s a bitch….ik zou volkomen gelukkig honderd kunnen worden zonder bloemen of planten in huis, maar zonder snorharen is de lol er wel een beetje vanaf, laten we eerlijk wezen!

Ik had al snel in de gaten dat ik ondanks mijn allergie de poezen wel aan kan. Ik stierf duizend astmatische doden in stoffige omgevingen zonder poezenbeesten en ik knuffel poezels bij laminaat zonder een enkele nies of astmatische puf. De huisstofmonsters doen me blijkbaar veel meer kwaad. Dus inmiddels heb ik vier poezenbeesten, ha!

Maar die twee trappen in ons huis, die stofnesten met vloerbedekking, die verzamelplek van poezenroos, huisstofmijt en stof, ik herlaal STOF, die moeten hoognodig in de revisie.

Dus de trappenboer stond aan de deur vanavond. En we moeten iets, maar in geen achtduizendvierhonderdtwee-enzeventigjaar doen we dit….we doen het zelf wel…

mei 4, 2009 Posted by | Beslommeringen, Manlief, Repel | , | 11 reacties

Nee hè, wij weer!

Vanmiddag kreeg ik een telefoontje van Manlief: zijn bank had gebeld met de mededeling dat ze zijn pas hebben geblokkeerd. Hij heeft gepind bij een automaat waarmee gefraudeerd is; kopieerfraude. En dus hadden ze zijn pas geblokkeerd. Over vijftien dagen (!) is de nieuwe klaar. Hopelijk heeft hij het verkeerd verstaan en is het 5 dagen. Dan nog is dat na het paasweekend.

Vanavond was ik met Sherlock en Watson bij de dierenarts toen mijn pas ineens weigerde bij het afrekenen. “Bel de organisatie” was de boodschap. Zo gezegd, zo gedaan en jawel, mijn pas is geblokkeerd omdat ik heb betaald bij een automaat waarmee…bla-bla-bla, ja-di-ja-di-ja-di…

Saillant detail: Manlief en ik hebben niet met onze respectievelijke passen in dezelfde winkels betaald, noch bij dezelfde pinautomaten gepind.

Mijn nieuwe pas komt hopelijk vrijdag, anders wordt het na de Pasen. Maar ondertussen: Geen pas, geen geld, geen boodschappen.

Gelukkig woont mijn vader in de buurt en heb ik een puist geld van hem kunnen lenen om tot en met de pasen te kunnen overleven. Dat bedrag heb ik vanavond direct naar hem over gemaakt. Dat moest ik van Oudste, want je mag van hem geen geld lenen dat je niet hebt. Ik legde hem uit wat ik wel en niet kan zonder pas en wat ik nog steeds heb op de bank met of zonder pas. Oh, dan was het goed, dan was het geen lenen, maar ruilen en dat mag wel. Slimme vogel, die zoon van mij van 7. Ondanks mijn slechte humeur over deze toestand (en een bericht van de dierenarts waar ik later over log) kon ik hierom trots glimlachen.

april 7, 2009 Posted by | Beslommeringen, Manlief, Repel | , | 10 reacties

Tsja…

Op de kazerne waar Manlief werkt hebben ze een motto. Nou ja, eigenlijk hebben ze wel meer motto’s, maar voor deze log is slechts die ene van belang.

Als er een examen moet worden gedaan, roepen alle rangen van de hoogste tot de laagste dat “alles wat je meer haalt dan een 6 je je gezin tekort gedaan hebt”.

Ik vind dat een goed motto.

Dus wat zeg je dan als Manlief thuiskomt en een 10 heeft gehaald?

Dan zeg je dat je trots bent omdat je dat ook zo erg bent, maar je behoud je het recht om een jaar lang opmerkingen te mogen maken over tekort gedaan worden.

Dat is wat je dan doet.

januari 28, 2009 Posted by | Manlief | | 5 reacties

Winterduik

Ik ben de kleindochter van een brandweerman. Ik ben ook de echtgenote van een brandweerman. Ik weet dus uit ervaring dat leven met een spuitgast voordelen heeft die andere beroepen niet kennen en nadelen waar hetzelfde voor geldt. Maar ik ben bovenal trots op mijn spuitgast en vind dat hij een machtig beroep heeft. Maar de ongerustheid sluimert altijd op de achtergrond. Zo heb ik een bloedhekel aan het duiken dat hij moet doen. Niet alleen betekent een duikuitruk per definitie narigheid en ellende, het is ook risicovol. Nog niet zo lang geleden is er een brandweerduiker omgekomen bij een oefening.

Als Manlief een dienst heeft waar hij ook duiker is ben ik nooit helemaal gerust en check ik vaak de P2000 site om te kijken wat er speelt die dag. Ik ben er dan ook helemaal niet rouwig om het feit dat hij binnenkort duiker-af is. Sterker nog: ik zal de vlag uithangen die dag.

Het is daarom best bijzonder dat hij in deze weersomstandigheden een duikoefening had die ook nog eens door een fotograaf is vastgelegd. Het is nog meer bijzonder dat ik het mooie foto’s vond. Dat komt denk ik ook omdat hij mij vooraf niet had verteld dat hij onder het ijs moest duiken.

januari 9, 2009 Posted by | Manlief | , | 6 reacties

Naar de letter van de wet

Dit logje gaat niet over Lanzarote. De foto is toevallig op Lanzarote genomen, maar ik maak het logje omdat de foto zo lief is en niet omdat het toevallig op Lanzarote was.
Dus dit is niet mijn vierde logje over Lanzarote. Dit logje gaat dus ook niet over het feit dat je daar zulke mooie foto’s kan maken van je gezin want dit logje gaat niet over Lanzarote.
Ik zal er dus ook niet bij vermelden dat Manlief net als Oudste jarig was op Lanzarote, want dit logje gaat dus niet over Lanzarote. Het gaat om het feit dat hij nog steeds net zo’n lekker ding is als toen ik hem leerde kennen. Ook met 9 jaartjes erbij. Hij was alleen maar toevallig jarig op Lanzarote, daar  kan dit logje dus helemaal niks aan doen.

Dus.

januari 7, 2009 Posted by | Manlief | , , | 4 reacties

Wii had dat kunnen denken? Het is niet Wii-tastisch

Voor Wii de geschiedenis nog niet helemaal kent, of voor Wii het een beetje vergeten was, zó begon het:

Oudste wilde een Wii.

Nee, ik moet iets verder terug.

Oudste is een gamefanaat. Hij begon op zijn vierde verjaardag met een eigen PS2. En toen hij op zijn vijfde geopereerd moest worden om pinnen in zijn gebroken arm te laten zetten kreeg hij een PSP. Wetende dat ik vanaf dat moment niks meer op dat gebied voor hem zou kopen, ging hij zelf sparen voor de Nintendo DS. En toen hij dit jaar weer geopereerd moest worden, wilde ik hem belonen voor zijn goede spaargedrag en legde ik het verschil bij voor een DS voor zijn operatie.

Toen ging hij direct sparen voor een Wii,  zei hij.

***

En ik? Ik hou niet van spelletjes. Nooit gedaan. Niet als kind en niet als volwassene. Niet van bordspelletjes en niet van kamertje-verhuren en niet van rijmspelletjes of kaartspelletjes. Rotterdams klaverjassen is zo’n beetje het enige dat ik leuk vind . Omdat je daar niet bij na hoeft te denken en je eigenlijk met een drankje aan het kletsen bent terwijl je handen af en toe een kaart gooien…en zelfs daarvoor moest ik 23 worden voordat ik het wilde leren.

Van gamen hou ik dus ook niet. Ik kan het niet en ik vind het niet leuk en voel geen enkele aandrang om te oefenen. De plaatjes op de hoesjes zeggen me ook niks. Het staat me tegen. Papa houdt er wel van. Hij speelt met Oudste mee. Middelste houdt er ook van en kijkt enthousiast mee en Jongste doet dat nu zelfs ook….maar ik heb er nul mee.

Ik hou wel van Oudste en zag dat ik de plank bij hem ging misslaan. Hij en gamen waren een groot deel van zijn leven en ik zou dat hele deel van zijn leven gaan missen en dat Wiilde ik niet. Ik keek naar de Wii en dacht dat ik dat wél leuk zou vinden. En dan Wiilde ik de Wii fit voor mijn verjaardag, dacht ik. Middelste kan meedoen, mama en papa kunnen ’s avonds samen ook een spelletje Wiien…helemaal top. Alles zou goedkomen.

Dus toen werd het plan gesmeed om, zonder dat papa het wist, de Wii aan Sinterklaas te vragen. Ik heb mijn spaarrekening binnenstebuiten gekeerd en heb het gedaan.

De Wii kwam, de Wii zag en de Wii overwon. De Casa was helemaal happy-de-pappy met de Wii en zelfs Oma heeft met Oudste geWiied. En de Wii ging mee naar vrienden, waar iedereen meedeed. Kijk die foto dan hieronder: iedereen dikke pret. Elke beginnende Wiier kon het en genoot!

Iedereen? Nee, niet iedereen.

Ik was nog wat schuchter en bleef op de achtergrond. Ik genoot van het Wiiende uitzicht maar voelde nog geen echte aandrang om mee te Wiien. Nou ja, ik voelde een beetje onzekerheid: ik ga dit leuk vinden…toch?

Een avond erna zei ik voorzichtig tegen Manlief, kom, we gaan Wiien. En Wii schetst mijn verbazing….

****

Ik vind het nog steeds niet leuk. Sterker nog, ik haat het. De Wii is nog erger dan een PS2. Ik hou niet van gamen en blijkbaar ook niet van de Wii. Manlief en ik hebben een rotavond gehad omdat ik niet van Wiien hou. Ik had letterlijk tranen in mijn ogen omdat ik het niet leuk vond: Mijn droom spatte uiteen. Ik Wiil er de lol niet van inzien en zal dus niet meedoen met Wiien. Mijn Oudste en ik scheiden op dit gebied dus definitief onze wegen. En dat voel ik.

Serieus: wat is nu de lol ervan? Ik begrijp het niet. Ik sta te wapperen met dat ding, en met de Ps2 loop ik te draaien aan die knoppen….en ik zie werkelijk de lol niet. Het grijpt me niet. Ik voel geen enkele connectie tussen mijzelf en de bewegingen die ik maak en die bewegende items op het scherm.

En met dat soort opmerkingen verpest je het voor de rest, zo weet ik uit jarenlange niet-van-spelletjes-houd-ervaring. Dus…vanaf nu zal ik degene zijn die met een stoïcijns gezicht aan de kant blijft zitten gezellig zitten niet meedoen. Aan de kant zitten is niet leuk…maar Wiien is erger.

En om die ellende mee te mogen maken vanaf nu, sta ik diep in het rood. Want ik heb die fucking-Wii gekocht. Ik zal nog maar onder één voorwaarde Wiien en dat is als Oudste vraagt of ik mee wil Wiien. Anders niet.

En Wii-je-gebeente aan diegene die aan Oudste verklapt dat ik het haat:

Oudste zal eerder achter het feit komen dat de Sint niet bestaat dan dat hij erachter komt dat een moeder die niet van de Wii houdt bestaat.

Wat een k-Sint dit jaar zeg….die Wii fit hoef ik ook niet meer. Het is een Wii-ramp.

december 17, 2008 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Manlief, Repel | , , | 8 reacties

Na 9 jaar geldt het ook

Lieve schat,

Gefeliciteerd met mij, al 9 jaar.

Heb ik je vandaag al verteld?
Meer dan gisteren.

Na 9 jaar geldt het ook…geldt het nog…

When the rain
Is blowing in your face
And the whole world
Is on your case
I could offer you
A warm embrace
To make you feel my love

When the evening shadows
And the stars appear
And there is no one there
To dry your tears
I could hold you
For a million years
To make you feel my love

I know you
Haven’t made
Your mind up yet
But I would never
Do you wrong
I’ve known it
From the moment
That we met
No doubt in my mind
Where you belong

I’d go hungry
I’d go black and blue
I’d go crawling
Down the avenue
No, there’s nothing
That I wouldn’t do
To make you feel my love

The storms are raging
On the rolling sea
And on the highway of regret
Though winds of change
Are throwing wild and free
You ain’t seen nothing
Like me yet

I could make you happy
Make your dreams come true
Nothing that I wouldn’t do
Go to the ends
Of the Earth for you
To make you feel my love

december 10, 2008 Posted by | Manlief, Repel | , , | 7 reacties