Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

“Ik heb een plaatje”, zei ze

Na een interview van anderhalf uur (met als naslagwerk de door ons vooraf ingevulde vragenlijsten) keek ze ons (ons is de Brandmeester en de Repel) aan. “Ik heb een plaatje”, zei ze.

Maandag gaat De Wijze naar haar toe. Van 9:15 uur tot 14:30 uur. Hij gaat naar iemand toe om te werken. Net als school, maar dan lekker alleen. (Als antwoord op mijn vraag hoe ik haar moest introduceren.) En waarom? Omdat we zo nieuwsgierig zijn naar wat hij al weet en wat hij nog moet leren. Hij krijgt z’n overblijftrommeltje mee en speelgoed voor de pauze.

Gedurende die anderhalf uur kwam heul veul ter tafel en werd en passent ook de streep door het autistische spectrum dat de kinderpsych zette door haar voorzichtig uitgegumd. Ze kon nog geen mening hebben over De Wijze, maar wat wij beschreven over de benadering van de kinderpsych was volgens haar achterhaald/ouderwets. De deur staat weer op een kier, maar de Brandmeester en ik hebben elkaar achteraf diep in de ogen gekeken en wij denken niet dat de Wijze in dat spectrum zit. Lees: de Repel staat niet in standje blinde paniek.

Voor de rest hebben we anderhalf uur lang gepraat over De Wijze, over Middelste, over ons lieve kwetsbare mannetje.

We wisselen telefoonnummers uit, zei ze, en ik pakte volautomatisch mijn agenda. “Nee, niet nu! Ik heb je nummer al!”, corrigeerde ze me: “Dat doen we voor hem waar hij bij is, aanstaande maandag. Mocht hij zich zorgen maken of het wel goed komt en of mama wel weet waar hij is: we wisselen het uit waar hij bij is.”

Mijn vertrouwen heeft ze. Ik weet wat ze gaat doen met de Wijze en ik weet wat ze gaat doen met mijn bankrekening. Mijn zegen heeft ze.

Vanavond liep ik stiekem zijn kamer in. Hij sliep. Heb je lekker geslapen, vroeg ik vanmorgen toen hij wakker werd. Ja, zei hij, maar het was voor niets want ik heb niet gedroomd….

Ik zuchtte eens diep toen ik hem slapend zag liggen. Ik wou dat ik een plaatje van hem had. My sleeping beauty.

Advertenties

juni 17, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , | 39 reacties

Mama’s Ademloze Avond

juni 3, 2010 Posted by | De Daltons | , , | 16 reacties

We need a bigger bed…

mei 26, 2010 Posted by | De Daltons, Manlief | | 37 reacties

Ga terug naar start! U ontvangt gezien de omstandigheden, onder voorbehoud, wellicht toch tweehonderd gulden

Exact een jaar geleden zag niemand van ons het meer zitten: het poepen van De Wijze. Maar toen kwam Onze Verlossing. Een kinderarts met de mooiste naam van Nederland kwam in ons leven: Dokter Ooievaar. Dankzij dokter Ooievaar snapten wij dat De Wijze door zijn obstipatie nooit zindelijk had kunnen worden zonder ingrijpen. Dankzij dokter Ooievaar werd De Wijze zindelijk binnen “een poep en een zucht”. Met vallen en opstaan kwam alles goed. Een poep en een zucht heeft wel driekwart jaar geduurd, het was namelijk geen eitje. Stomme metaforen met eten en stoelgang ook!

Maar nooit kon ik het loslaten, ik bleef altijd op mijn hoede met 15 reserve onderbroeken standaard in mijn tas. (I kid you not.) En toen de Brandmeester naar Haïti werd uitgezonden en De Wijze weer in zijn broek ging poepen, was ik er soort van op voorbereid. Het is namelijk niet zuiver lichamelijk, het zit voornamelijk tussen de oren. Zoveel moeder ben ik dan ook wel weer om dat in te zien.

Nu het op rolletjes loopt, en wij slechts luttele dagen geleden tegen tegen elkaar zeiden “hij poept zo goed!”, was ik nergens op voorbereid. Maar toen kwam eergisteren. Toen ging ik plat op mijn bek over een stuk onzichtbare ijzel terwijl ik dacht dat het 15 graden boven nul was. Hij “lekte” weer poep in zijn onderbroek. Niet een keer, maar tot twee keer toe. En ik was zo uit het lood geslagen dat ik vreselijk tekeer ben gegaan. Ik ben ontzettend boos geworden. Weet je wat het is, als je ergens middenin zit, buffel je door. Maar als iets over is slaak je een zucht van verlichting en laat je het acher je. Als het dan weer opnieuw lijkt te beginnen, is het alsof je een klap in je gezicht krijgt en sta je met de moed der wanhoop te kijken: “niet weer!”

Enfin, gisteren gingen we naar het spoorwegmuseum. Ondanks dat ik boos had geroepen dat we niet meer zouden gaan. De Wijze en ik, wij saampjes. En we gingen er een spetterende dag van maken. En dat deden we ook. We genoten ons te pletter. Maar toen we uiteindelijk na een lange dag weer bijna bij huis waren, bleek dat hij alweer een uur met poep in zijn onderbroek rondliep. Ik zakte toen echt even door mijn bodem. Na zo’n dag vol 1-op1 tijd, quality time met hem. De tranen stonden verschrikkelijk hoog. Ik ben niet geflipt, maar ik kon er ook niet over ophouden.

Omdat gisteren one of those days was, zag ik plotseling een heleboel niet meer zitten gisteravond. Moedeloos over alles wat niet lekker loopt en alles wat me dwars zit en wat ik hier niet kwijt kan. Maar niks is zo somber als het soms lijkt. Maar het roer moet wel om en een heleboel moet anders. Het gros van dit heleboel is niet voor deze pagina’s geschikt, maar voor wat De Wijze betreft: die heeft hulp nodig van een begrijpende moeder. Een coach. Die heeft geen boze rot-moeder nodig als het gaat om het poepen. Ik ga hem helpen pot-drie, ik ga hem niet straffen hiervoor. Er is een knop om, dit is geen loos voornemen, het is net alsof er eindelijk een lichtje is gaan branden bij me. Een Eureka! gevoel. Het zat namelijk niet alleen bij hem tussen de oren, maar ook bij zijn moeder.

En toch hebben we een schitterende dag gehad. Zet de video op vol scherm en het geluid op vol!

mei 15, 2010 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Repel | | 30 reacties

Mijn eerste keer zonder valsspelen! Ik zeg: vlaggen uit!

mei 12, 2010 Posted by | De Daltons | | 19 reacties

Bijna woensdag…bijna woordenloos

Het origineel.

De versie van De Wijze.

Ik zeg: beter dan het origineel. Poezel Watson maakt het helemaal af.

En zeg nou zelf: in vergelijking met De Wijze heb ik nauwelijks woorden gebruikt!

mei 11, 2010 Posted by | De Daltons | , | 22 reacties

If I could read your mind, love. What a tale your thoughts would tell…

Mijn moeder zei het weer eens vandaag. En pas toen realiseerde ik me dat heel veel mensen die De Wijze kennen het wel eens tegen me hebben gezegd. Zijn moeder, zijn oma, zijn juf, de juf van de plusgroep, de moeder van zijn vriendje…tot en met de overbuurvrouw. Allemaal zien ze hem en ze zien het: “Wat speelt er zich af in dat koppie van jou?”

Volcontinu spelen zich daar dingen af. Terwijl hij fysiek in onze wereld zit, maakt zijn brein overuren. Hij lijkt voor de buitenstaander soms niet mee te maken wat er in de ruimte gebeurt. Hij lijkt afgesloten in zijn eigen wereld. Maar als hij bij onze wereld wordt geroepen weet hij alles wat er gezegd en gedaan is, want hij was überhaupt niet afgeleid. Hij doet gewoon twee dingen tegelijkertijd. Hij is bij ons….en tegelijkertijd speelt er zich van alles af in dat bolletje van hem. Is het reëel te wensen er ooit achter te komen wat dat is?

Mijn Enigma. Mijn Wijze. If I could read your mind, love. What a tale your thoughts would tell…

Gelukkig houdt hij nog steeds van dingen waar wij stervelingen ook van houden. Terwijl wij wachtten tot het soccercamp van de Middenvelder bij Feijenoord klaar was en het talent in de dop zijn certificaat uitgereikt zou krijgen, wilde De Wijze het liefst een Pond Patat. Sommige wensen zijn wel eenvoudig te snappen en in te willigen.

mei 7, 2010 Posted by | De Daltons | , | 24 reacties

“Mama, wat gebeurt er?”

Het was niet de eerste keer dat ik met de Middenvelder naar de dodenherdenking keek. Vorig jaar was hij ook al 2 minuten stil. Maar hij is weer een jaartje ouder en hij weet weer wat meer dan vorig jaar. We luisteren naar The Last Post en de Middenvelder vraagt fluisterend of hij nu al stil moet zijn, of pas aan het eind van het deuntje.

Tijdens de twee minuten bereid ik me voor op het vragenvuur dat komen gaat na deze 2 minuten. Vlak voor de klok van 8 kon ik zijn vraag over de aard van de concentratiekampen nog de kop indrukken vanwege de 2 minuten stilte die we voor de boeg hadden. Twee over acht zal ik serieus voor de dag moeten komen met antwoorden, zo bedacht ik me tijdens de stilte.

En ja, ik moest inderdaad met serieuze antwoorden komen op dodenherdenking 2010, maar dit had ik niet voorzien. Gillende mensen, paniek in de menigte, en even later gewonde mensen. We zien een kindje van ongeveer de leeftijd van de Middenvelder met een wond op zijn gezicht. We zien huilende kinderen.

De Middenvelder is geschrokken en uit zijn doen. Ik stel hem gerust. Iemand is een beetje ziek geworden, en toen schrok iedereen zich te pletter, en toen zijn ze met z’n allen over elkaar heen gevallen omdat het zo druk was, en toen zijn er mensen een beetje gewond geraakt.

Een beetje gewond, zei de Repel. Maar deze moeder heeft zelf haar oudste kind met een botbreuk meegemaakt en vindt dat eigenlijk meer dan “een beetje gewond”, maar okay. Maar voor de Middenvelder leek me deze uitleg eventjes goed genoeg. Morgen ga ik de volgende 100 vragen beantwoorden.

Inwendig was ik zo triest als wat. Wat zijn we een angstig volkje geworden en wat maakt dat feit het de eerste de beste sukkel oh zo makkelijk om alles te verstieren. Zeker als de pers ervan smult en zijn uiterste best doet om alles zo vol en romig mogelijk op te kloppen als maar kan.

Ik was hoogzwanger van hem op 11 september 2001. Ik kan me zo levendig herinneren dat ik mijn hand op mijn grote dikke buik legde toen ik Het Nieuws hoorde. Mijn god, op wat voor wereld ga ik dit kind zetten? En vanavond had ik het weer. Niet omdat er nu wat ergs aan de hand was, maar vanwege de reactie van de menigte, de verslaglegging, de pers en wat het deed met mijn Middenvelder.

Op wat voor wereld heb ik jou en je broers gezet?

mei 4, 2010 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Repel | | 26 reacties

Woordenloze Koninginnendag (omdat ik te graag woorden gebruik op woensdag)

50 meter voor de finish zie ik hem: He, Middenvelder! Joh! Ik heb toeschouwers! Ze geven mij vleugels!
(Oeps, niet woordeloos meer! Ach, het is geen woensdag en ik smokkel sowieso altijd…)

De rest van de dag dan maar echt woordenloos….

april 30, 2010 Posted by | De Daltons, Repel, sport | , | 37 reacties

Ik heb mijn eerstgeborene verloochend voor 400 euro

Een slepende zaak van bijna drie jaar is eindelijk afgedaan. En de uitkomst is dat ik het leed van mijn zoon heb afgekocht voor 400 euro. Ik heb mijn eerstgeborene verloochend voor 400 euro. Het uitgebreide verhaal staat in dagelijkse logjes op een van mijn vorige logadressen (ik heb nogal last van verhuiszin in logland), maar dit is in het kort (voor zover ik iets in het kort kan vertellen) wat er gebeurde:

De Repel kwam,  22 weken zwanger van Popeye, al weeënd het ziekenhuis uit met het vonnis: “bedrust tot minimaal 32 weken”. Een week of drie later op een zondag kwam de Middenvelder, toen nog maar vijf jaar oud, huilend uit de speeltuin: hij was gevallen. De Brandmeester was erbij geweest. Zijn onderarm stond in een S-bocht die anatomisch niet verantwoord was. Kind met spoed met papa naar het ziekenhuis, schoonmoeder met spoed opgetrommeld om op het andere kind te passen, want ik lag met verplichte bedrust ongerust te wezen op de bank. De arm bleek inderdaad gebroken vlak bij de pols, een gevaarlijke plek in verband met restschade. De breuk is toen op de spoedhulp zonder verdoving gezet. De Brandmeester zei dat zelfs de arts er moeite mee had om dat te doen bij een kind van 5. Soms is verplichte bedrust een godsgeschenk: ik had er niet bij willen zijn.

Een paar dagen later zei de Middenvelder (die toen nog gewoon Oudste heette) tijdens het eten: “Ik hoor knak in mijn arm.” Röntgen-controle wees een paar dagen later uit dat de breuk een mening had over gezet worden en gewoon weer in de S-bocht constructie was gaan staan. Een operatie volgde. Pennen werden gezet in zijn arm die er (zonder verdoving, mind you, Nederlanders zijn Calvinistisch: gij zult lijden en bloeden) na een week of 6 weer uit mochten.

De schade kon niet geheel hersteld worden: de breuk was al te veel vergroeid en zonder beide beenderen volledig te breken kon het niet meer geheel recht worden gezet. “Maar het zou waarschijnlijk met de jaren wel rechtgroeien.” Al die tijd werd gewaarschuwd voor restschade voor de beweeglijkheid van de pols vanwege de plek van de breuk. En in totaal heeft hij 11 (elf!) weken in het gips gelopen.

Maar goed: inmiddels bleek allang dat het speeltuig niet voldeed aan de veiligheidsnormen. Daar hadden we getuigen voor en bewijs en zo. Het feit dat een dag na Middenvelder’s ongeluk de speeltuin ineens werd geruimd, letterlijk, was ook enigzins verdacht. Maar wij hebben een rechtsbijstandsverzekering dus we hebben de gemeente aansprakelijk gesteld. Maar tegen een verzekering opboksen kost energie. Pas na een jaar kwam de eerste reactie van de gemeente via hun advocaten: “Het is de schuld van de vader, hij had hem naar moeten opvangen.” Onze advocaat stuurde maar weer wat brieven en wij stuurden maar weer wat mails en vervolgens hoorden wij 2 jaar lang bitter weinig. Op den duur hoorden wij ook niks meer van de verzekering. Daar heb ik een über-pissige mail over gechreven en toen was voor mij de kous af. Er is een verschil tussen gelijk hebben en gelijk krijgen, ik ben heel pragmatisch in die dingen. Het uitvechten zou meer hebben gekost dan het zou hebben opgeleverd: ik heb de tijd niet voor een loopgravenoorlog om mijn gelijk te halen. Ik ben geen Don Quichot die tegen windmolens vecht. I pick my battles wisely. (Meestal, soms ben ik ook gewoon een uilskuiken.) Belangrijker was voor mij dat De Middenvelder volledig was hersteld, een prachtig handschrift heeft en zijn pols 100% kan gebruiken. Doorgaan zou zuiver principieel zijn geweest.

En toen kwam na al die tijd radio-stilte “de brief”. Van onze advocaat. De gemeente had weer van zich laten horen, bla bla bla, en wij hadden niet genoeg hard bewijs als weerwoord, jah-die-jah-die-jah-die, hier hield het juridisch gezien op , jah-die-jah-die-jah-die…maar…hij schaamde zich de ogen, oren en wat dies meer zij uit zijn kop dat het zo lang had gesleept. Mea Culpa en of wij akkoord wilden gaan met 400 euro, uit coulance.

En toen heb ik mijn kind voor 400 euro verloochend en ben ik akkoord gegaan.

april 21, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , , | 36 reacties

Een Gewone Woordenloze Woensdag

april 14, 2010 Posted by | De Daltons | 22 reacties

Over kwetsbare kindjes en moeders die zich zorgen maken

Ik hang al een minuut of 10 met mijn vingers boven het toetsenbord. Ik heb net zoveel letters getypt als gedeleted. Mijn vingers willen wel typen, heus wel. Maar ik weet niet of mijn ogen willen zien wat ik typ. Dat is het probleem. Advanced Level Writersblock. Daar heb ik last van.

De Wijze had het moeilijk vandaag, de hele dag. Met zichzelf en met de rest. Maar eigenlijk heeft hij het al de hele week moeilijk (de hele maand al, eigenlijk). Ik zie hem worstelen. Zijn uitingswijze is dreinen en oprecht huilen en nephuilen. Maar zoals altijd met De Wijze, kom ik er niet achter wat er echt met hem loos is. Ik kom er niet achter wat er achter het huilen zit. Natuurlijk, de waterpokken spelen hun hoofdrol in deze tijden der jeukende korsten, maar er is meer. De reden dat mijn brein niet wil dat mijn vingers typen, is dat ik begin te geloven dat het “trieste” misschien wel eens iets is dat gewoon intrinsiek bij zijn karakter hoort. De term “melancholiek” begint steeds vaker onwillekeurig bij mij op te komen. Het is “maar” een gevoel, maar ik heb geleerd te vetrouwen op dat gevoel. Mijn gevoel heeft vaker gelijk dan ongelijk…

Vamiddag kwam hij heel hard huilend uit de tuin en ik nam hem op schoot.
Ik: Wat is er?
Hij: Nou…..<onverstaanbaar gebrabbel>
Ik: He, ik versta je niet, vertel nou, waarom ben je zo verdrietig?
Hij: Ik, …..ik weet het niet

Hij heeft vervolgens een paar minuten heel hard gehuild en ik deed niks behalve knuffelen en kusjes geven. Heel voorzichtig, vanwege zijn waterpokken.

Ik: He jij, wil jij mij helpen?
Hij: Nou?
Jij: Ik wil jou graag blij maken, maar ik weet niet zo goed hoe ik dat moet doen. Wil jij mij helpen? Wil jij mij helpen jou blij te maken?
Hij: ja
Ik: Hoe moet ik dat doen?
Hij: Mij knuffelen

En hij legde zijn hoofdje tegen mijn schouder. En zo hebben we geknuffeld tot we de tafel moesten dekken. Toen we ’s avonds naar boven gingen, had ik de “stuiter-versie” van De Wijze weer te pakken.

’s Avonds toen ik hem naar bed bracht, was hij onbezorgd en heb ik lieve plaatjes van de “pokkebende” kunnen schieten. Wat genoot hij van het poseren! Maar zijn trieste ik van die dag blijft me helaas sterker bij…

april 11, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , , | 47 reacties

Met slechts 1 A4’tje met daarop 3 woorden en 1 uitroepteken is De Repel gepromoveerd tot Uber Ghost Buster: De Wijze is niet meer bang en kan weer onbezorgd slapen…

april 7, 2010 Posted by | De Daltons | , , | 38 reacties

Be careful what you wish for

Steen en been heb ik geklaagd. De Wijze had nog steeds niet de waterpokken gehad.  En hij gaat rap richting vijf jaar en ik wilde er graag vanaf zijn. We hebben hem menig keer tegen een ziek kindje aangespeeld, maar hij wilde het maar niet oppikken. Dus toen het kindje van Neef en Vriendin waterpokken had, riep ik heel hard “langskomen en heul veul knuffelen!”

Zo gezegd zo gedaan en nu, twee weken verder, eureka!, De Wijze had gisteren ineens 2 waterpokjes. En vanmorgen had hij er ineens een heleboel erbij gekregen. Maar toen ik even later de luier van Popeye ging verschonen (man, man, man wat kan er Een Grote Lucht komen uit zo’n klein kindje) zag ik onder zijn luier ook een heleboel waterpokjes zitten. Twee voor de prijs van één, zeg maar nee dan krijg je er twee.

Ik pakte de telefoon en toetste het bekende nummer in:
Zij: Met de Tovertuin.
Ik: Hoi, met Repel, de moeder van Popeye. Popeye staat ingeroosterd voor morgen maar hij heeft waterpokken. Mag hij dan komen?
Zij: Nee, pas als de blaasjes ingedroogd zijn.
Ik: Ja, daar was ik al bang voor.

Ik pak mijn mobiel en druk op de sneltoets:
De Brandmeester: Met de Brandmeester.
Ik: Hé met mij, je moet morgen iets regelen met je werk want Popeye heeft nu ook waterpokken en hij mag niet naar de crèche en ik kán morgen geen vrij nemen.
De Brandmeester: Pfoeh, ik weet niet of dat gaat lukken zo kort dag, maar ik ga het nu proberen te regelen.

Ettelijke telefoontjes later is het gelukt en tussen de Brandmeester en Oma Opel is de opvang voor Popeye geregeld. En inmiddels klaagt De Wijze steen en been over de jeukende blaasjes. Oh ja, denk ik, ze hebben er last van, da’s waar ook en ze mogen niet naar de crèche. Toen ik hoopte op de waterpokken was ik de nadelen ervan een beetje vergeten. Maar het komt weer helemaal terug! Be careful what you wish for. Maar goed, als het aantal waterpokjes zich in dit tempo blijft ontwikkelen, heb ik nu al een onderwerp voor Gepokte Woordenloze Woensdag, dat scheelt weer.

Zo zielig, bij Popeye zitten de meeste pokjes te broeien onder zijn luier…

april 6, 2010 Posted by | De Daltons | | 32 reacties

Getransformeerde Woordenloze Woensdag

maart 31, 2010 Posted by | De Daltons | , , | 36 reacties

Maandag is Mededelingendag

Ik las een aantal van mijn logjes terug en toen viel het me op dat ik tot twee keer toe heb gestrooid met een andere alias voor Oudste en Jongste. Zo noemde ik Oudste hier Middenvelder. Voetbal is zijn lust en zijn leven. Hij vreet, ademt en leeft voetbal. Hij is de ideale aanvallende middenvelder en corner-specialist. En hier noemde ik Jongste Popeye, omdat hij zo onbehoorlijk veel van spinazie met vissticks houdt en dat zo keurig netjes met vork en mes kan eten. Toen bedacht ik me dat deze aliassen wellicht leuker zijn dan “Oudste” en “Jongste”. Ik had alleen geen bijnaam voor Middelste. Totdat ik vandaag bedacht dat toen een collega zijn foto zag, ze opmerkte dat ze hem zo op Ivo de Wijs vond lijken. Deze man. Ik vind het absoluut geen belediging!

Die gelijkenis en het feit dat ik hier al schreef dat ik niet meer bang ben dat “men” vindt dat ik opschep, maar vol trots roep hoe slim hij is, maken dat ik hem maar het beste De Wijze kan noemen. Hij staat op de lijst om in juni getest te worden. Wij zijn er nu wel aan toe om te weten waar we aan toe zijn. Is hij gewoon erg slim, is hij buitengewoon slim, of valt hij van de schaal. Dat is belangrijk voor welke keuzes we wel (of niet) moeten maken. We gaan naar iemand die zij me aanraadde. En zij kan het weten.

Maar goed, mijn eerste maandagse mededeling: vanaf nu (tenminste, als ik het consequent volhoud) heten mijn Oudste, Middelste en Jongste respectievelijk Middenvelder, de Wijze en Popeye. Zal ik Manlief dan omdopen tot De Brandmeester?

De tweede maandagse mededeling is dat mijn naai-Turk een lintje verdient. Maar ja, ik roep wel vaker dat iemand een lintje verdient, dat moet Bea maar met een korreltje zout nemen. Maar mijn naai-Turk heeft er in ieder geval een vaste klant bij. Hij heeft mijn jurkje helemaal versteld. Hij heeft er een paar centimeter aan toegevoegd, voor mij onzichtbaar waar en hoe. En toen ik vroeg wat het kostte zei hij “niks”. Want “het waren herstelwerkzaamheden”. Ik trok het jurkje aan en Popeye riep spontaan: “mama mooi!” Daar doe je het natuurlijk voor.

maart 29, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , | 46 reacties

Een vierde portie opscheppen

Als Jongste slecht heeft gegeten, of al een poosje selectief slecht eet (je weet wel: alleen maar vlees en de rest laten staan), hebben wij een standaard nood-oplossing voor een vitamine/vezel/goede-vetzuren boost: wij eten dan de volgende dag gewoon spinazie met gekookte aardappels en vissticks of visburgers of iets anders visserigs. Als we dat een beetje door elkaar heen prakken, eet Jongste sneller dan je “bord leegeten” kan zeggen zijn bord leeg. En dan moeten we gerust tot 3 keer toe nog een keer opscheppen. Wellicht moet ik hem omdopen tot Popeye in paats van Jongste.

(Hmmmm…mental note to self: zodra ik passende Nicknames voor de anderen heb, ga ik het nog doen ook!)

Enfin. Ik ben enorm gesteld op bepaalde tafelmanieren. Zo is eten met vork en mes heilig voor me. Dus als wij aan tafel zitten zal je geregeld mijn gefoeter horen: “Mèt mès en vork!”, “Pak je mès op”, “Ja papa, jij ook met vork èn mes!” Ik ben vast een overdreven trien in deze, maar ik vind het eigenlijk de minimumnorm, Jongste Popeye hoeft het nog niet te kunnen, want hij is pas 2, maar ik leg wel vork en mes neer bij het tafeldekken om te klooien oefenen. Maar… ik had er niet bij stilgestaan dat hij al 2 jaar meeluistert als ik foeter. Dus toen ik vanavond Middelste moest hintten (eufemisme) dat zijn mes voor de tiende keer omgekeerd in de spinazie lag, en toen ik tusen mijn lippen door siste dat “papa wel het goede voorbeeld moest geven”, zag ik ineens vanuit mijn ooghoek dat Jongste, heel stilletjes, keurig netjes met vork en mes etend zijn bord al bijna leeg had. En nog met het juiste item in de juiste hand ook. Vandaag at hij ruim 2 borden spinaie/aardappels/vissticks met vork en mes leeg. En behendig dat dat kleine kereltje was met vork en mes!

Wij schepten nog maar een keer voor hem op, en bij deze schep ik daar nog maar een keer over op op de log. Snapt iedereen het nog?

En toen schepte Repel nog maar een keer op: Oudste kreeg zijn rapport vandaag. Oh mijn god, wat een stralend rapport en oh mijn god wat een stralend kind bracht dit rapport thuis. Van een faalangstige kleuter is hij uitegegroeid tot een zelfverzekerd voetballend kind waarbij alles makkelijk gaat. Heel erg lang kleuteren (jarig in december) heeft hem geen windeieren gelegd! (Dat en judo, daar ben ik heilig van overtuigd.) Dat half jaar extra had hij nodig om op te bloeien. En mensen lief: wat bloeit hij nu. Het is heerlijk om het/hem/dat te zien. Oudste zelf vindt het heel erg dat ze nog geen cijfers krijgen, hij is zelf zo trots dat het me ontroert. Ze krijgen een beoordeling op een schaal van 5, het mooie is dat er bij niet alle 5 een oordeel staat, en het mooie is dat de schaal niet symmetrisch loopt: er bestaat wel ++, maar geen – -.

De Repel schept haar derde portie op: hier heb ik expres zijn slechtste blok uit zijn rapport gehaald….de rest was beter…En dit rapport was precies het excuus dat Manlief nodig had om te beloven dat Oudste naar de eerstvolgende clinic mag bij Feyenoord in de eerstvolgende vakantie. 

(Die vlekken zijn mijn poging om onopvallend zijn naam te verhullen, hier krijgt de Repel een minnetje voor, hihi))

Appeltje toe…

maart 18, 2010 Posted by | De Daltons | , | 30 reacties

Bijna Woordenloze Woensdag

Op een dag als deze sjoemel ik een beetje met de regels voor Woordenloze Woensdag (De Repel weer, met haar favoriete disclaimer en haar burgerlijke ongehoorzaamheid).

Op een dag als deze brand ik een kaars voor Milly en haar nabestaanden.

Op een dag als deze sta ik nog veel meer dan gewoonlijk stil bij wat ik zojuist op bed gelegd heb.

maart 17, 2010 Posted by | De Daltons | , | 25 reacties

Chip off the ‘ole block

Ik doorgrond Oudste volledig. Ik begrijp hem sneller dan hij zichzelf begrijpt. Ik kan zelfs voorspellen wat hij gaat doen, gegeven een bepaalde situatie. Ik snap het kind gewoon door en door. Dat komt omdat hij en ik vreselijk op elkaar lijken en omdat hij heel open is. Omdat we op elkaar lijken, snap ik niet alleen zijn redenaties en zijn emoties, ik heb ze zelf identiek gehad of ik heb ze nu nog steeds. En omdat hij heel open is, weet ik altijd wat er speelt. Hij is net als ik selectief open en hij heeft dezelfde truuks als ik om dingen te verstoppen, waardoor ze dus voor mij niet verstopt zijn. En hij heeft dezelfde nukken als ik als hij met dezelfde dingen als ik worstelt en ze niet wil onderkennen. Man, wat is dat kind transparant voor me.

Ik verlies soms vreselijk mijn geduld met hem omdat ik het zo goed snap: Doe nou eens normaal, maak het jezelf nou niet zo moeilijk zoals ik het mezelf maak! Doe het nou beter dan ik! Je hebt zoveel in je mars, wees nou niet zo bang! Het is bijna alsof ik mezelf probeer te corrigeren op jongere leeftijd om niet als volwassene met deze issues te hoeven kampen. Faalangst en gebrek aan zelfvertrouwen.

Ik doorgrond Middelste nul. Hoe hij werkt is een mysterie voor me. Qua uiterlijk is hij mij. Honderd procent. Ik heb foto’s van hem en van mij op dezelfde leeftijd die je letterlijk 1-op-1 uit kan wisselen. Maar ik kan hem niet lezen, ik sla de plank altijd mis. Ik heb gemist dat mijn kind vele tikkies slimmer is dan goed voor hem is. Nee, in plaats daarvan was ik geneigd mee te gaan met het ‘deskundige’ oordeel van de crèche: hij is autistisch. En twee jaar lang heb ik niet in de gaten gehad dat “niet zindelijk willen worden” in werkelijkheid lek-diarree was. Man, wat is dat kind een mysterie voor me.

Ik verlies soms vreselijk mijn geduld met hem omdat ik wanhopig gefrustreerd raak dat ik het niet snap en dat ik hem niet begrijp als hij hulp nodig heeft. Ik kan hem niet helpen. Wat voor een moeder ben ik? Ik snap hem niet! Schrale troost is dat ik inmiddels weet dat hoogbegaafde kinderen zich op een andere wijze ontwikkelen dan de rest van ons stervelingen.

Jongste doorgrondt zijn moeder volledig. Bij Jongste vraag ik me niet af of ik hem doorgrond. Jongste is. Jongste is wie hij is en daar doe ik het voor. Bij Jongste sta ik zuiver in de intuïtieve stand en dat werkt perfect.  Ik heb wellicht daardoor een zwak voor Jongste. En Jongste leest mij helemaal. Man, wat is zijn moeder transparant voor hem.

Jongste verliest soms vreselijk zijn geduld met mij als ik hem niet versta: Wat voor een moeder ben jij? Ik weet zeker dat je precies doet wat ik wil als je me maar zou verstaan! Maar jij verstaat mijn Koeterwaals niet!

~****~

Oudste gaat momenteel als een tierelier en zijn zelfvertrouwen ook. Leuk: er groeit een verbeterde versie van Repel op.
Jongste gaat als een tierelier en heeft lol maken tot een kunst verheven,
Middelste heeft weer last van lekdiarree ondanks de medicatie…dat, of het is broekpoepen. Daarbij plaste hij vandaag zelfs in zijn broek. En ik heb geen flauw idee wat er loos is. Maar dat er wat loos is is evident.

ik heb een paar theorieën, maar ik heb geen flauw idee wat het probleem is als ik alleen moet afgaan op zijn gedrag of op wat hij me zegt. Aan hem kan ik niet lezen wat er is. Ik zal andere middelen moeten inzetten.

~***~

Ik zal uit zelfbescherming maar een disclaimer aan deze log toevoegen: ik ben niet op zoek naar ideeën en tips over wat het probleem zou kunnen zijn want daar heb ik uiteraard heus hele goede beelden bij. Deze log is zuiver bedoeld als het uiten van mijn verdriet en frustratie over het feit dat ik hem niet snap…

~***~

maart 12, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , , | 33 reacties

De kinderen van Walk on Water en de Daltons…

…zijn op zich al fotogeniek, maar als je ze samen ziet, spetteren ze van je lens!

Slechter dan slecht, gezonde voeding-technisch gezien, deze middag: snoep, chips, en als klap op de vuurpijl: frituur en doperwtjes voor het avondeten. De groteren zaten aan de “echte” tafel….de kleineren (geen kleintjes, nee nee, alleen maar een ietsje kleiner dan de anderen!) aan een eigen tafeltje. De kleineren aten hun bord woordenloos leeg ondanks het feit dat Cars aan mocht blijven en de zuigende werking van deze film op kindjes. Geloof me, als het gekookte aardappelen waren geweest met, zeg, broccoli of zo, hadden in ieder geval Malief en ik al onze ouderlijke vaardigheden in moeten zetten…zelfs met de tv uit…

En dan haar Jongste en mijn Jongste samen. Iedereen is al van tafel behalve die twee. Hij is slechts 3 maanden jonger dan mijn Jongste (maar wel grOOOOter!) en ze kijken Cars. Ik ga niet eens verder typen: A Picture Is Worth More Than A Thousand Words.

Haar oudste en mijn Middelste schelen exact 6 dagen. Mea Culpa mijn Vriendin…het spijt me dat zij in mijn huis verslaafd is geraakt aan het fenomeen “DS”. Ik moet zeggen dat het wel heel knap van haar was dat ze het binnen een uur volledig onder de knie had (en zie dan hier een Smiley met een kronkelmondje!)

Ik ken haar “pas” een jaar of 25…er gaan jaren voorbij dat we elkaar niet zien. Maar elke keer als ik afscheid van haar neem denk ik: “Yep het was heerlijk vandaag, en daarom vind ik je al zo lang zo leuk en zo belangrijk.”

maart 7, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , | 25 reacties

Woordenloze Woensdag: Zonder Zijwieltjes Stantapede Stemmen

maart 3, 2010 Posted by | De Daltons | , , | 18 reacties

Foto van de ziel

Als ik een foto van mezelf zie, vind ik mezelf nooit op mezelf lijken. “Ben ik dat?”, is wat ik meestal verbijsterd denk. En helaas ben ik vaak negatief verbijsterd in plaats van positief verbijsterd. Ik vind mezelf in mijn gedachten blijkbaar veel knapper dan ik in werkelijkheid ben. Of is het dat ik veel lelijker ben dan ik hoop? Enfin. Als ik foto’s van Manlief zie, denk ik anders. Dan denk ik alleen maar “hij staat er goed op”, of “hij staat er niet goed op”. Maar het is altijd Manlief die lijkt op Manlief, al dan niet flatteus.

Vorige week ben ik met Jongste naar de kapper geweest en daar gebeurde iets heel geks: de kapper knipte er zomaar een half jaar bij. Ik liep met een dreumis de kapper in, en kwam met een jongetje met het hoofd van een peuter de kapper uit. Poef! Weg baby-hoofdje! En toen ik dat wilde vastleggen op de gevoelige plaat gebeurde er iets raars: op de foto is dat half jaar weer weg. Op de foto is hij gewoon weer mijn draakje van 2. Ik heb een foto genomen van zijn ziel.

Gisteren was het onderdeel ijsdansen aan de beurt in Vancouver. Ik heb het zelf helaas niet gezien, maar Middelste heeft het gekeken met oma opel. Middelste was zwaar onder indruk van een paar dat geschminkt was als clown. Automatisch associeerde ik dat met grote lachende mond en een fopneus, maar er werd me uitgelegd dat het meer “Pierrot’s”  waren. Met een traan en [quote] wenkbrouwen als driehoekjes [unquote]. Middelste vertelde me dat hij dat ook wilde.

Dus vanmorgen kwam ik te laat op werk omdat ik eerst Middelste moest schminken. Toen ik het resultaat zag schrok ik een beetje….het lijkt wel alsof ik zijn ziel zichtbaar heb gemaakt. En op de gevoelige plaat bleef dat zo: ik heb een foto van zijn ziel gemaakt.

februari 16, 2010 Posted by | De Daltons | , | 30 reacties

Als hij maar geen Bobby Fischer wordt

Ziek zijn heeft zijn voordelen. Ik kan de hele dag knuffelen met Jongste en ik kan de hele dag Twitteren. Ik Twitter nooit in de baas zijn tijd, dus nu ga ik helemaal loß. Dat mijn darmen de zumba dansen en mijn maag zeeziek is, is in dat opzicht maar een kleine beperking. ’s Nachts is dat een ander verhaal. Door de darmkrampen kan ik de slaap absoluut niet vatten en Manlief is ook not amused met de gevolgen van mijn darmgriep voor het klimaat in de slaapkamer. Maar ik vind mezelf zieliger dan ik hem vind. Inmiddels lijkt het alsof mijn ingewanden beurs zijn van de continue pijn. Ik ben het beu.

Enfin. Een ander voordeel van ziek zijn is dat ik de kinderen uitgebreider meemaak rond het schoolgebeuren. Gisteren kwamen de oudste twee Daltons uit school. Nadat ze allebei in koor “leuk” hadden geantwoord op mijn vraag, vroeg ik aan Middelste wat hij op de plusgroep had gedaan.

hij: ik heb geschakeld!
ik: ????
hij: nou, het paard doet eerst een stapje zo en dan gaat ‘ ie zo.
ik:!!!!, maar ook nog steeds een beetje ???? hij kan schaken? hij is 4?
Oudste: hij kan schaken! Middelste, zullen we een potje schaken?

Oudste heeft in de loop der jaren leren schaken van opa. Ik geloofde nooit dat Middelste het ook al kon, maar verhip, ’s avonds zaten die twee een potje te “schakelen”. Strategisch schort er uiteraard nog wel wat aan, maar ze zetten het bord op en ze kennen de bewegingen. Middelste blijkt ook de basisregels al te kennen. Het was een bijzonder gezicht om die twee te zien schaken. En ik krijg steeds meer inzicht in Middelste en zijn ontwikkeling. Hij is niet zomaar sneller dan andere kinderen. Hij ontwikkelt zich op een andere wijze, hij leert anders. Needless to say ben ik heel erg blij met dit nieuws uit de plusgroep: ze laten hem niet alleen maar bovenbouw werkjes doen, ze bieden van alles aan. Voorlopig laat ik hem nog even zitten op deze school, maar ik heb in Repelbuurdorp al een Leonardoschool gespot. Mocht het er van komen. Tot die tijd mag hij lekker schakelen op school.

Manlief kan helaas niet schaken. Ik heb in een grijs verleden gelukkig nog twee schaakdiploma’s gehaald: een pionnen- en een torendiploma. Voorlopig kan ik daar nog wel even mee vooruit. Nu vraag ik me 2 dingen af: hoe oud zal Oudste zijn als hij zijn vader qua lengte inhaalt, en hoe oud zal Middelste zijn als hij voor het eerst van zijn opa gaat winnen met schaken? (Waarmee ik aangeef dat opa voor mij vele maatjes te groot is.)

februari 11, 2010 Posted by | De Daltons | , | 29 reacties

Mijn knappe kekke knakker wordt nóg een beetje knapper van de kapper

Vanmorgen waren Manlief en ik samen en brachten we met z’n tweeën de kinderen weg. Dat is voor ons een ongekende luxe en zó heerlijk. Het was Woensdag Plusgroepdag (hoezo woordenloos?) en dus brachten we Middelste naar het plusgroep-klasje. De juf van de plusgroep sprak ons aan. Vorige week was Middelste een beetje boos geweest dat de plusgroep was afgelopen..hoe vonden wij dat hij het vond?  Ze zei dat we op den duur moeten gaan bekijken of de plusgroep nog wel voldoende is voor hem. Oh hemel, waar gaat dit eindigen. Middelste gaat wel heel erg hard. Leertechnisch is groep 2 al geen optie meer, hij is nu al ruimschoots klaar voor groep 3. Maar hoe zit dat emotioneel?

Ik ben enorm blij dat de school vinger aan de pols houdt en ons blijft informeren over hoe het met hem gaat.

<off topic> na een babbeltje met Buuv heb ik besloten ook al te gaan informeren in de regio: stel nou dat deze school ut um niet gaat worden…</off topic>

Nadat alle kinderen waren ondergebracht gingen Manlief en ik met z’n tweetjes schandalig decadent ontbijten bij de Délifrance in Repelbuurdorp. Ik moest vervolgens een uurtje naar werk voor een afspraak waar ik niet onderuit kon, maar toen ik terugkwam ging ik met Middelste naar de kapper. Hij wil lang haar, net als zijn grote broer, dus er moest een op-de-lang-laten-groeien-modelletje in geknipt worden.

En hoe über-knap je dan ook moge wezen in je plusgroepje…bij de kapper wordt je altijd nóg een beetje knapper…

februari 3, 2010 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 31 reacties

Kabbelen

Wat heerlijk als het leven even niet in de vijfde versnelling zit. Wat heerlijk dat er geen torenhoge pieken en geen ravijndiepe dalen zijn. Wat heerlijk dat de zondag kabbelt. Dat het grootste drama van vandaag is dat ik vanmorgen een kilo zwaarder ben dan gisteren. Dat het slechtste nieuws van de dag is dat mijn derde prestatieloop is afgelast vanwege het weer en later zal plaatsvinden. De combinatie van die twee is iets minder, maar als dat het ergste is wat de dag brengt, is de dag okay. Niet goed en niet slecht, gewoon okay. En daarmee helemaal perfect.

Het grootste evenement van de dag zal zijn dat we ons gaan aankleden; we zitten nog in pyjama en ik maak geen aanstalten om daar verandering in te brengen. Het grootste gevaar dat deze dag bedreigt, is de wedstrijd Feyenoord – Ajax zometeen en de eventuele negatieve consequenties voor het humeur van Oudste. Het meest gelukzalige moment van deze dag was de vertedering die ik had voor het voetje van Middelste. Geen pieken, geen dalen.

Als het ergste dat ik ooit heb meegemaakt op -100 zit en het beste dat ik ooit heb meegemaakt op +100, kabbelt deze zondag tussen 0.01 en -0.01. Ik geloof nog steeds niet dat 2010 afkoerst op rustiger vaarwater, maar vandaag wel. Vandaag komt ons bootje voor geen meter vooruit in stilstaand water. En dat komt me even verschrikkelijk goed uit.

januari 31, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , | 28 reacties